System Of A Down to więcej niż zwykły rockowy zespół. Ormianie z Hollywood wplatają do ostrej muzyki ludowe inspiracje i walczą o sprawę swojego narodu. Zapewne z racji kulturowej i historycznej bliskości są tak kochani w Polsce. Bartek Koziczyński spotykał się z nimi od pierwszego koncertu w naszym kraju. Materiał z tych rozmów i staranna dokumentacja historii grupy złożyły się na kolejną - po bestsellerowych Red Hot Chili Peppers i Tool - biografię jego autorstwa.Drugie wydanie Hipnotycznego krzyku uzupełniono o nowe treści. Dodano w nim najnowsze fakty o członkach System Of A Down, które poszerzają i pogłębiają przedstawioną historię zespołu.
Kardynał Kazimierz Świątek (1914-2011) należał do pokolenia chrześcijan żyjącego pod panowaniem reżimu totalitarnego. Pokolenia, które miało być zniszczone i zapomniane. Jezus Chrystus, który umarł i zmartwychwstał, spowodował, że tak się nie stało, i mężny kardynał przez wiele lat posługiwał na Białorusi już po upadku komunizmu. Teraz trzeba zadbać o to, aby pamięć o jego życiu, a także świadectwo, które złożył Jezusowi Chrystusowi a w Nim najgłębszym pragnieniom ludzkiego serca nie zostało zapomniane. Temu służy ta książka.
Czy literatura może być okrutna i etyczna zarazem?Przywykliśmy do oglądania przemocy, tortur, gwałtów i upokorzeń we wszelkich formach sztuki. Okrucieństwo w swych skrajnych przejawach bywa często rozrywką. Istnieje jednak taki sposób przedstawiania okrucieństwa, który nie zaspokaja ciekawości widza ani nie schlebia jego wartościom, lecz konfrontuje go z jego własną hipokryzją i podłością. Wówczas zyskuje ono wymiar etyczny w tym sensie, że dąży do przemiany czytelnika, nawet jeśli, by to osiągnąć, musi go zranić. Nie oferuje żadnych pewników. Wręcz przeciwnie.Ta książka broni literatury, która przeciwstawia się kulturze rozrywki i postmodernistycznej jałowości, która odrzuca to, co nieszkodliwe i ugodowe. Jose Ovejero ilustruje swoją teorię oryginalną analizą powieści autorów i autorek takich jak Georges Bataille, Elias Canetti, Luis Martin-Santos, Cormac McCarthy, Juan Carlos Onetti, Elfriede Jelinek i Agota Kristof z których wszyscy są na swój sposób okrutni. Po lekturze ich książek nie da się żyć tak jak wcześniej. To samo spotka każdego, kto przeczyta ten esej.
Jedna z najambitniejszych i najbardziej bezczelnych powieści Césara Airy.Angielski przyrodnik Clarke podróżuje do Argentyny w poszukiwaniu pewnego nadzwyczajnego zająca żyjącego na pampie, szybkiego jak pogłoska i nigdy przez nikogo niewidzianego. Za przewodnika służy mu gauczo, a towarzyszy, na wyraźną prośbę dyktatora Rosasa, młody i uczuciowy akwarelista, nader rzadko sięgający po pędzel. Bardziej dzięki koniom niż przewodnikowi Clarke natyka się na rdzennych Huilliczów. Ich wódz Cafulcurá gości przybyszów w obozowisku, w którym opowiadane są – i co rusz przerywane – intrygujące historie, udzielane połowiczne odpowiedzi na pytania, a prawda wymyka się niczym zając w polu.W Zającu natykamy się na historie o romantycznych i nieszczęśliwych miłościach, stosownie do ducha epoki, na porwania, żyjące pod ziemią plemiona oraz niekończącą się wojnę w czasach pokoju. Czy opowieść należy rozumieć dosłownie? Czy to jednak alegoria albo pułapka? Czyż nawet to, co widzimy, może okazać się złudzeniem wynikającym z odległości, światła, zagadek geografii?Aira przywraca wyobraźni główną rolę na gruncie latynoamerykańskiej literatury – wyobraźni, która nie potrzebuje wiedzy i używa książek jako trampoliny pozwalającej sięgać po najbardziej niesamowite figury. Argentyński prozaik gra z historycznym kontekstem, dystansuje się wobec realizmu, wreszcie odświeża gatunki popularne przed dwoma wiekami: powieści w odcinkach, kroniki z podróży oraz, rzecz jasna, melodramatu z tą jego zdolnością do łączenia zupełnie rozbieżnych wątków.
Rok 1940 to data urodzenia autora książki "Opatrzność Boża". Tytułem tym oddaje on hołd swojej ukochanej mamie, którą stracił bardzo wcześnie, w młodzieńczych latach życia.Matka była osobą niezwykle pracowitą, zaradną i oddaną rodzinie. W domu, przy mało zaradnym ojcu, stanowiła prawdziwy filar rodziny. Zmarła podczas porodu szóstego dziecka, pozostawiając pięcioro sierot. Jej śmierć stała się dla rodziny ogromną tragedią i początkiem codziennych zmagań o byt.Wkrótce po śmierci żony ojciec sprowadził do domu macochę z jej dziećmi. Autor książki wraz z młodszym bratem otrzymał miejsce do spania na podłodze w małej kuchni. To właśnie te trudne doświadczenia zadecydowały o dalszych losach jego życia.Pewnego dnia, wracając z kina, przeczytał ogłoszenie o naborze do zasadniczej służby wojskowej. Jako siedemnastoletni ochotnik zgłosił się do wojska. Trafił do podoficerskiej szkoły lotniczej, gdzie zdobył specjalność mechanika samolotowego. Po ukończeniu szkolenia i uzyskaniu stopnia podoficerskiego został skierowany do jednostki lotniczej w Radomiu.Jako wzorowy żołnierz i starszy mechanik szybko zdobył uznanie przełożonych i został żołnierzem zawodowym. W tym czasie mieszkał u swojej ciotki chrzestnej, rodzonej siostry matki, otoczony niemal matczyną troską i opieką. Mimo bardzo dobrych warunków życia postanowił się usamodzielnić i na własną prośbę przeniósł się do Lotnictwa Marynarki Wojennej w Darłówku, gdzie pełnił służbę jako starszy mechanik śmigłowca ratowniczego.Równocześnie podnosił swoje kwalifikacje. Ukończył szkołę średnią, zdał maturę, a następnie egzaminy do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Oleśnicy. Ukończył ją z wyróżnieniem, zdobywając specjalność technika samolotów odrzutowych. Po zakończeniu nauki został ponownie skierowany do służby w Radomiu.W tym okresie był już żonaty i wychowywał troje dzieci. Pomimo ogromnego zaangażowania w pracę oraz dodatkowych zajęć podejmowanych w celu zapewnienia rodzinie godnych warunków życia, w jego małżeństwie zaczęły pojawiać się coraz większe problemy. W czasie stanu wojennego, za niestawienie się do służby, został skazany wyrokiem sądu, co oznaczało konieczność zakończenia kariery wojskowej.Po odejściu z wojska rozpoczął działalność gospodarczą w nowo wybudowanym domu w Skaryszewie. Prowadził ją przez dwanaście lat, jednocześnie angażując się aktywnie w życie lokalnej społeczności. Jako ceniony społecznik pełnił różne funkcje samorządowe, a z czasem został nawet burmistrzem miasta.Los ponownie wystawił go na ciężką próbę. Zachorował poważnie, a w tym trudnym czasie opuściła go żona, zabierając znaczną część rodzinnego majątku. Rodzina rozpadła się, a po przegranych wyborach samorządowych zmuszony był opuścić dotychczasowy dom i zamieszkać w skromnym lokum w Radomiu.Podczas pobytu leczniczego nad morzem, po pięćdziesięciu latach, odnalazł swoją pierwszą miłość. Kobieta ta obdarzyła go uczuciem, którego przez wiele lat mu brakowało. Choć nigdy nie została jego żoną, zajęła szczególne miejsce w jego sercu.Pomimo licznych przeciwności losu, osobistych tragedii i życiowych niepowodzeń autor zawsze znajdował siłę, aby podnosić się i iść dalej. Każde dobro, którego doświadczał, każdy sukces i każdy moment ocalenia przypisuje działaniu Opatrzności Bożej oraz duchowej obecności swojej ukochanej mamy, której pamięci poświęcił tę książkę.
Dziś coraz więcej ludzi staje wobec cichego, rozciągniętego w czasie doświadczenia opieki nad kimś bliskim, kto powoli oddala się w świat demencji. To szczególny rodzaj wyzwania - w którym codzienność wypełniają pytania, na które nikt nie daje gotowych odpowiedzi. Jak rozumieć zachowania ukochanych rodziców? Jak odnaleźć się w zmieniającej się rzeczywistości, w której pamięć i tożsamość tracą swoje dawne kształty?Ta książka jest zapisem mojej własnej drogi - życia obok osoby pogrążającej się w demencji. To opowieść o bliskości wystawionej na próbę, o bezradności, ale i o małych odkryciach, które ułatwiały codzienne trudności. Dzielę się tym, czego nauczyło mnie osiem ostatnich lat spędzonych z moją mamą - jej reakcjami, jej światem, który stopniowo przestawał być wspólny, a jednak wciąż pozostawał głęboko ludzki.Być może te doświadczenia staną się dla kogoś punktem oparcia - wskazówką, że nawet w chaosie można odnaleźć sens, a w powtarzalności trudnych dni - odrobinę światła i radości.Autor
Józef Koffler (1896-1943/1944) - pierwszy polski dodekafonista, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku i jedna z najbardziej tragicznych postaci muzyki polskiego modernizmu. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego, później jednak przeniósł się na Wydział Filozofii, gdzie podjął studia muzykologiczne. Po uzyskaniu doktoratu (rozprawa o kolorystyce orkiestrowej Felixa Mendelssohna) osiadł na stałe we Lwowie, gdzie nauczał harmonii, form muzycznych, instrumentacji oraz kompozycji. Był twórcą o wyjątkowej wyobraźni, który jako pierwszy odważył się przeszczepić idee szkoły wiedeńskiej na grunt polski, łącząc surową dyscyplinę serii z neoklasyczną przejrzystością i niespotykaną dyscypliną formy. Jego działalność twórczą i pedagogiczną brutalnie przerwała wojna. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie w 1941 roku Koffler podjął dramatyczną próbę ocalenia siebie i swojej rodziny, lecz nie zdołał uniknąć Zagłady. Okoliczności jego śmierci nie zostały w pełni wyjaśnione. Pozostawił jednak twórczość, która do dziś intryguje nowoczesnością, dyscypliną formy i odwagą w poszukiwaniu własnego języka dźwiękowego.
"Po prostu za dużo słów" to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia.W tych "słownych pejzażach" przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki - odczuwanej nawet "przez drgania w organizmie". Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej - szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) - a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie "z ogrodu nauk", by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.
"Dzieli nas tylko czas" to oparte na prawdziwych wydarzeniach poruszające świadectwo rodzica, który po stracie dziecka odnalazł drogę do życia, wiary i nadziei. Autor prowadzi czytelnika przez osobistą historię żałoby, która z czasem staje się opowieścią o miłości silniejszej niż śmierć.Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale niesie ukojenie. W każdym zdaniu wybrzmiewają szczerość, wdzięczność i głęboka duchowość. "Dzieli nas tylko czas" przypomina, że nawet w największym cierpieniu można odnaleźć sens i pokój - jeśli pozwoli się Bogu działać w sercu.Dla tych, którzy tęsknią. Dla tych, którzy uwierzą. Dla tych, którzy chcą znów zacząć żyć.
Hiszpańskie przysłowie, które dało tytuł temu zbiorowi, mówi o krukach: ptakach sprytnych, drapieżnych, żerujących na padlinie i słabości. W tradycji ludowej są symbolem zła, które gdy karmione staje się groźne. Najprostsza interpretacja przysłowia przestrzega przedludzką niewdzięcznością. Jednak głębsza, a zarazem fundamentalna dla tego tomu interpretacja dotyczy czegoś dużo bardziej niepokojącego. Dotyczy karmienia własnych mrocznych impulsów, takich jak pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, gniew, nieumiarkowanie, lenistwo tych, które rodzą się w psychice, zanim jeszcze zostaną nazwane grzechem, popędem czy deficytem rozwojowym.Każde czyste serce staje się brudne nie przez pojedynczy akt, leczprzez powolne, niezauważalne hodowanie wewnętrznych metaforycznych kruków. Omawiane w książce filmy pokazują te procesy. Każda z wielkich tradycji duchowych, które diagnozują obecnośćciemnych tendencji, nie poprzestaje na samym rozpoznaniu choroby.Uderzające jest to, że zalecenia, choć ubrane w odmienne języki symboliczne, wykazują zdumiewającą zgodność. Ich wspólnym rdzeniem nie jest wewnętrzna walka w formie brutalnego wypierania czy represji, ale stopniowe odzyskiwanie świadomości i odpowiedzialności za własne wnętrze. Zło bowiem istnieje nie tyle z powodu samej obecności impulsu, ile jako konsekwencja nieświadomego utożsamienia się z nim.
Na mój powrót do Archidiecezji Krakowskiej otrzymuję równie piękny, co ważny prezent: zbiór szkiców historycznych poświęconych krakowskiemu Kościołowi, otwierający nową serię wydawniczą, zatytułowaną Biblioteka Archidiecezji Krakowskiej. Autorem szkiców jest ks. prof. Jacek Urban. Cieszę się niezmiernie, że zdecydował się podzielić z nami swoimi tekstami bardzo różnymi, gdy chodzi o tematykę, perspektywę, nawet metodę. Mamy tu więc szkice poświęcone instytucjom (metropolia, kapituła, parafie), mamy biogramy (arcybiskupa, biskupa pomocniczego, profesorów, proboszczów), mamy zestawienia. Możemy obejrzeć życie Kościoła z perspektywy całej metropolii oraz z perspektywy wiejskiej parafii na Spiszu. Ta różnorodność składa się niewątpliwie na jakąś całość chociaż książka nie jest oczywiście całościową i systematyczną monografią historii Archidiecezji Krakowskiej. Nie taki ma cel i ambicje. Jest za to blisko życia i blisko konkretnych ludzi takich, których nie sposób pominąć w podręcznikach, i takich, którzy nigdy nie mieliby prawa do nich trafić. Księdzu Profesorowi serdecznie dziękuję, a wszystkich Państwa zapraszam do lektury. Ufam też, że wkrótce doczekamy się kolejnych tomów w zainicjowanej serii. KARD. GRZEGORZ RYŚ
Nobliści, wybitni poeci, ikoniczni prozaicy i reżyserzy, a wśród nich on: legendarny redaktor i wydawca.
Przez ponad pół wieku Jerzy Illg znajdował się w samym centrum najważniejszych wydarzeń literackich w Polsce i na świecie. Książka to pasjonujący zbiór esejów i wspomnień, który zabiera czytelników w niezwykłą podróż – od podziemnych pism w czasach PRL-u, przez kalifornijskie Grizzly Peak, aż po uroczyste bankiety noblowskie w Sztokholmie.
To pełna anegdot, ciepła i literackiej pasji opowieść o świecie, w którym literatura rodzi się z prawdziwego spotkania, a przyjaźń staje się najwyższą formą sztuki.
Nieznane portrety wielkich twórców – intymne, zakulisowe wspomnienia o pisarzach i poetach, którzy kształtowali pokolenia.
Sekrety pracy wydawcy – jak od kuchni wyglądał polski rynek wydawniczy i jak rodziły się książki, które zmieniały historię.
Geografia literackich zachwytów – podróż przez Wenecję, Seul, Sopot i Frankfurt śladami największych piór epoki.
Osobiste rozliczenie z przeszłością – poruszający, ale też pełen humoru „zjazd do zajezdni”, czyli bilans półwiecza spędzonego w służbie wielkiej literatury.
„Tym, co łączy te teksty, jest to, że ich bohaterowie byli mi bliscy – albo jako obiekty fascynacji, albo jako przyjaciele, a najczęściej jako jedni i drudzy” – Jerzy Illg
Książka to obowiązkowa lektura dla każdego fana polskiej literatury współczesnej. Jerzy Illg udowadnia, że wielkie dzieła nie powstają w próżni i odosobnieniu. Ocala od zapomnienia świat, w którym lojalność, wspólna zabawa, dzielenie pasji i wzajemna fascynacja były paliwem dla powstawania arcydzieł.
Odkryj mapę niezwykłej podróży i zobacz, jak przez pięćdziesiąt lat wyglądało życie człowieka, który otwierał drzwi tam, gdzie mieszka prawdziwa sztuka.
Profesor Kołodko reprezentuje nastawienie, które można określić jako postawę publicznego intelektualisty wykraczającego poza wieżę z kości słoniowej, aby zabrać głos w najważniejszych sprawach. W Polsce obserwujemy szybkie wymieranie tego rzadkiego gatunku wybitnych, niezależnie myślących ekspertów o szerokich horyzontach. Na placu boju pozostał profesor Kołodko. Obecna książka jest klasyczną interwencją, prognozą ostrzegawczą oraz radą dla rządzących i całego społeczeństwa. Bezcenną, bo jest bezstronna i na czasie, kiedy jeszcze nie jest za późno na niezbędne korekty. Publikując tę książkę, PWE nie tylko oddaje przysługę politykom i publiczności, ale także przyczynia się do podniesienia poprzeczki w bardzo ważnej dyskusji o stanie finansów publicznych i kierunku polityki państwa w kardynalnych kwestiach wojny i pokoju oraz, generalnie, całej kultury politycznej.Z recenzji prof. Przemysława Grudzińskiego Warstwa literacka tej książki to osobny, fascynujący wymiar. Profesor Kołodko nie jest myślicielem analitycznym sensu stricto – jest myślicielem syntetycznym: widzi wzorzec tam, gdzie inni widzą tylko dane liczbowe i potrafi go skondensować w kilku zdaniach. Jego proza operuje w kilku rejestrach równocześnie. Czytelnika uderza rytmiczna siła paralelizmu składniowego, którym Autor zbroi swoje diagnozy. Osobną jakość stanowi język: cięty, zjadliwy, lecz nigdy pospolity. Ma też zmysł autoironii, która łagodzi ton bez osłabiania argumentu. Kołodko wątpi, ostrzega, wylicza, puentuje – i przez cały czas pozostaje sobą.Z recenzji prof. Waldemara KarpyProfesor Kołodko reprezentuje nastawienie, które można określić jako postawę publicznego intelektualisty wykraczającego poza wieżę z kości słoniowej, aby zabrać głos w najważniejszych sprawach. W Polsce obserwujemy szybkie wymieranie tego rzadkiego gatunku wybitnych, niezależnie myślących ekspertów o szerokich horyzontach. Na placu boju pozostał profesor Kołodko. Obecna książka jest klasyczną interwencją, prognozą ostrzegawczą oraz radą dla rządzących i całego społeczeństwa. Bezcenną, bo jest bezstronna i na czasie, kiedy jeszcze nie jest za późno na niezbędne korekty. Publikując tę książkę, PWE nie tylko oddaje przysługę politykom i publiczności, ale także przyczynia się do podniesienia poprzeczki w bardzo ważnej dyskusji o stanie finansów publicznych i kierunku polityki państwa w kardynalnych kwestiach wojny i pokoju oraz, generalnie, całej kultury politycznej. Z recenzji prof. Przemysława Grudzińskiego Warstwa literacka tej książki to osobny, fascynujący wymiar. Profesor Kołodko nie jest myślicielem analitycznym sensu stricto – jest myślicielem syntetycznym: widzi wzorzec tam, gdzie inni widzą tylko dane liczbowe i potrafi go skondensować w kilku zdaniach. Jego proza operuje w kilku rejestrach równocześnie. Czytelnika uderza rytmiczna siła paralelizmu składniowego, którym Autor zbroi swoje diagnozy. Osobną jakość stanowi język: cięty, zjadliwy, lecz nigdy pospolity. Ma też zmysł autoironii, która łagodzi ton bez osłabiania argumentu. Kołodko wątpi, ostrzega, wylicza, puentuje – i przez cały czas pozostaje sobą. Z recenzji prof. Waldemara Karpy
Godzina „W” – sukces czy porażka? Czy w Powstaniu Warszawskim walczyła wyłącznie Armia Krajowa? Jakie straty naprawdę poniosła Warszawa?
To subiektywny dwugłos historyków, w którym rzetelna analiza Powstania Warszawskiego z 1944 roku łączy się z gawędziarskim, pełnym anegdot stylem narracji.
Sławomir Koper i Tymoteusz Pawłowski w przystępny sposób odkrywają zupełnie nowe, zaskakujące, a chwilami wręcz szokujące fakty sprzed ponad osiemdziesięciu lat. Obalają błędne interpretacje, przełamują utrwalone stereotypy i wypełniają białe plamy powstańczej epopei, przywracając pamięć o wydarzeniach oraz bohaterach dotychczas pomijanych lub marginalizowanych.
Poznaj niedomówienia, przemilczenia i zapomnianych bohaterów 63 dni walczącej stolicy.
To historia, którą przez dekady opowiadano inaczej. Aż do teraz. Aż do tej książki.
To zbiorowa publikacja ukazująca w porządku chronologicznym 100 wydarzeń, które położyły się największym cieniem na historii Kościoła katolickiego. Na liście znajdują się między innymi poszczególne krucjaty przeciw poganom, działania inkwizycji, oraz polityka walki z używaniem prezerwatyw w Afryce. Każdej z pozycji na liście została przyporządkowana przybliżona liczba śmiertelnych ofiar, każdej też towarzyszy kolorowa ilustracja. Antykleryk - działacz społeczny, wydawca, myśliciel i przedsiębiorca działający na polach praw człowieka, sztucznej inteligencji i edukacji. Współtwórca Kongresu Świeckości, który w 2017 r. doprowadził do wpisania postulatów świeckich do programu wyborczego partii politycznych polskiej lewicy. Współinicjator akcji SamePlusy na rzecz apostazji i zrywania z kościelnymi tradycjami. W ramach działań Kongresu Świeckości żądał m.in. ujawnienia skali pedofilii w polskim Kościele, zabiegał też, by podczas wyborów kandydaci deklarowali stosunek wobec świeckości państwa. Patronaty/Matronaty: Ogólnopolski Strajk Kobiet Fakty po Mitach Koalicja Ateistyczna Kongres Świeckości Fundacja im. Kazimierza Łyszczyńskiego Antykleryk
Opowieść o wczasach w PRL-u zaczyna się od nieufności. Tuż po wojnie urlop nie jest oczywistością, lecz propozycją, z którą "masy pracujące" trzeba dopiero zaznajomić. Państwo organizuje wypoczynek odgórnie - w sanatoriach, ośrodkach zakładowych, na koloniach - i tworzy system, który ma objąć miliony. W tej historii powracają konkretne miejsca: od uzdrowisk i górskich kurortów po nadmorskie ośrodki i leśne enklawy. Krynica, Ustka, Kudowa, Szczawnica i wiele, wiele innych - każde z nich staje się sceną podobnych doświadczeń.Autor pokazuje dwie warstwy tego świata. Z jednej strony są inwestycje, plany i administracyjne kulisy budowania ośrodków i zarządzania nimi - wysiłek państwa mierzącego się z niedoborem i skalą przedsięwzięcia. Z drugiej - codzienność wczasowiczów: stołówki, wycieczki, obowiązkowe rozrywki prowadzone przez kaowców, dziecięce kolonie. Z listów i skarg wyłania się obraz daleki od propagandowego ideału, pełen drobnych napięć i rozczarowań. We wspomnieniach jednak przetrwa opowieść o dobrej zabawie, wspólnotowości i idyllicznych wakacjach.To reportaż o systemie, który miał uszczęśliwiać masy, i o ludziach, którzy próbowali w nim znaleźć dla siebie miejsce. O pamięci zapisanej na fotografiach i pocztówkach, i o rzeczywistości, która była bardziej złożona niż nostalgiczne wspomnienie.
Czy wojna trojańska jest faktem? Jaka była najbardziej katastrofalna impreza w historii? Czy Richard Nixon był bardziej podobny do Kaliguli, czy Klaudiusza? Dlaczego Churchill omal nie przypłacił życiem zwykłej wizyty u fryzjera? Dlaczego naziści wierzyli, że pochodzą z Atlantydy? Podcast The Rest Is History w błyskotliwy sposób opowiada o najważniejszych momentach w dziejach ludzkości – od wojny trojańskiej po ranking największych psów w historii. Książka autorów podcastu, Toma Hollanda i Dominica Sandbrooka, przenosi ten wyjątkowy klimat na papier, oferując czytelnikom świeżą, szeroko zakrojoną i pełną niespodzianek podróż przez najbardziej fascynujące – i najdziwniejsze – momenty historii. Przygotuj więc egipską kąpiel w mleku, załóż swoje najlepsze spartańskie sandały i wyrusz w podróż krętymi ścieżkami historii. „Ci dwaj okularnicy w średnim wieku, zakochani w książkach, jakimś cudem sprawili, że historia stała się pociągająca – wręcz seksowna”. „The Times”
Wall Street kocha pieniądze, ryzyko i ludzi, którzy nie boją się iść po swoje. W latach 60. i 70. był to świat młodych rewolwerowców rynku, szalonych fortun, agresywnych transakcji i ego większego niż drapacze chmur Manhattanu. Wydawało się, że obowiązuje tam jedna niepisana zasada: ta gra jest tylko dla mężczyzn.A potem pojawiły się one.Najpierw sekretarki, które zauważyły, że po drugiej stronie biurka zarabia się prawdziwe pieniądze. Potem ambitne absolwentki Harvardu. Wreszcie kobiety, które nie chciały już dłużej przyglądać się grze z boku i postanowiły wejść do niej na własnych zasadach.To historia pierwszych Wilczyc Wall Street - kobiet, które nauczyły się grać o najwyższą stawkę. W świecie, w którym fortuny rodziły się i znikały w zawrotnym tempie, giełdowi gracze byli gwiazdami swoich czasów, analityczki ukrywały swoją tożsamość za inicjałami, by nikt nie odkrył, że za ich analizami stoją kobiety.Paulina Bren zabiera czytelników na Wall Street pełną wrzasku, dymu papierosowego, szalonych transakcji i ludzi gotowych zaryzykować wszystko - do świata, w którym kobiety miały obserwować grę, a nie w niej uczestniczyć.Bo zanim świat poznał Wilka z Wall Street, były już Wilczyce.I miały własne zasady gry.
Tomasz Sikorski (1939-1988) to kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego - zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund. Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?