Rozmowy o najważniejszych twórcach komiksów z czasów PRL-u. Czy Grzegorz Rosiński czuje się artystą? O czym marzył Janusz Christa? Jaki stosunek miał twórca "Kapitana Żbika" do powrotu swojego bohatera? Co stało się z "Zagadką Trójkąta Bermudzkiego" Zbigniewa Kasprzaka? Dlaczego Andrzej Mleczko zarzucił tworzenie komiksów? Jak Maciej Parowski wspominał serię "Funky Koval"? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w tym szczególnym zbiorze rozmów z twórcami kultowych polskich komiksów i ich bliskimi. "Zatrzymane w kadrze" to książka, która przypomina o najsłynniejszych tytułach i umożliwia ponowne odkrycie tych nieco zapomnianych. Historia o tym, jak polski komiks rósł w siłę, wpływając na umysły oraz wyobraźnię milionów Polaków. Oto podróż przez techniki rysowania, czasy i historie opowiadane ustami tych, którzy ten świat tworzyli. Prawdziwa gratka dla miłośników komiksów, nie tylko tych z PRL-u!
Stanisław Swianiewicz został zapamiętany przede wszystkim jako ten, który uniknął śmierci w Katyniu i niósł świadectwo o sowieckiej zbrodni. Nie zważając na śmiertelne niebezpieczeństwo, przez lata niestrudzenie działał na rzecz ujawnienia prawdy oraz podtrzymania pamięci o zamordowaniu tysięcy polskich jeńców, a jego książka W cieniu Katynia do dziś stanowi jeden z symboli walki z sowieckim kłamstwem. Niewiele osób ma jednak świadomość, jak wiele innych fascynujących zdarzeń składa się na historię jego życia, na które tak mocno wpłynęła konfrontacja z komunistycznym totalitaryzmem.
Wojciech Łysek rekonstruuje kolejne etapy „intelektualnej włóczęgi” Swianiewicza, w tym jego naukową analizę gospodarki nazistowskiej, komunistycznej oraz krajów rozwijających się, którą prowadził na trzech kontynentach. Na podstawie szerokiej kwerendy archiwalnej autor uwypukla te wątki i wydarzenia z życia bohatera, które mogą się okazać zaskoczeniem nawet dla czytelników znających tę postać od lat. Podkreśla wpływ, jaki wywarły na Swianiewiczu wychowanie i młodość w tak różnorodnych miastach wschodniej Europy, jak Dyneburg, Orzeł, Moskwa czy wreszcie – tak ważne dla niego – Wilno. Drobiazgowo opisuje też jego karierę badawczą. Nie pomija również dramatycznych konsekwencji, jakie spotkały jego rodzinę, tak boleśnie doświadczoną przez XX- wieczne totalitaryzmy, za to, że Swianiewicz stał się żyjącym dowodem istnienia kłamstwa katyńskiego.
Recenzowana praca stanowi efekt szerokich i wartościowych badań źródłowych, wnosząc dużo interesujących informacji i analiz.
dr hab. Tadeusz P. Rutkowski, prof. UW
Bohaterami książki są najbliżsi moi przodkowie z czterech pokoleń żyjący w ciągu 200 lat (1799-2003), których losy były typowe w tym okresie dla miejsca naszego kraju w Europie. Moi antenaci byli jednak aktywni, pomysłowi, ciekawi otoczenia, czyli zmotywowani tym co robili. Chciałabym zatem ocalić od zapomnienia to, co im się udało bądź nie udało osiągnąć. Przez dwie trzecie tego okresu na naszej ziemi nie było niepodległego państwa polskiego. Miało to duży wpływ na poglądy, emocje i działania niemal wszystkich moich przodków. Byli oni bowiem w różnym stopniu „chorzy na Polskę”. Kolejne rozdziały książki stanowią mój pomysł na opis życia siedmiorga Jastrzębowskich obojga płci: od Prapradziadka Wojciecha Bogumiła i jego żony Anieli, przez Pradziadka Władysława i Prababkę Teonę oraz Dziadka Wojtka i Babkę Halę, do mojej Matki Inki. W tę kanwę wplecione są też informacje o osobach związanych z tymi bohaterami więzami rodzinnymi, przyjacielskimi i zawodowymi. Zaś wszystko oparte jest w dużej mierze na nieznanych dokumentach, niepublikowanych tekstach i listach oraz rysunkach, malowidłach i fotografiach z archiwum rodzinnego, dzięki czemu udało się ustalić kilka nowych faktów z życia bohaterów książki.
Elżbieta Jastrzębowska – profesor archeologii klasycznej, o specjalizacji w zakresie późnego antyku i wczesnego chrześcijaństwa: Rzymu, Konstantynopola, Efezu, Chersonezu i Ptolemais; po studiach w UW w Warszawie (magisterium), Instytutu Papieskiego Archeologii Chrześcijańskiej w Rzymie (licencjat); Uniwersytetu we Freiburgu RFN (doktorat); z pracą dydaktyczną i badaniami naukowymi w UW (habilitacja); z dyrekcją w Stacji PAN w Rzymie; z udziałem w polskich wykopaliskach na kilku stanowiskach wokół morza Śródziemnego oraz z objazdami dziesiątków innych antycznych miejsc w basenie tego morza oraz w Brytanii, Francji i Niemczech.
Magiczny świat Puszczy Białowieskiej i Dziedzinki na ponad 460 zdjęciach.W starej leśniczówce w samym sercu Europy - z początku bez prądu i wody - ponad trzydzieści pięć lat mieszkała niezwykła para: Simona Kossak i Lech Wilczek. Oboje byli przyrodnikami - do szaleństwa rozkochanymi w dzikiej naturze.Nie byli tam jednak sami. Stworzyli bardzo głębokie więzi z wieloma dużymi i małymi domownikami Dziedzinki: krukiem Koraskiem, lochą Żabką, lisicą Dusią, łosiami Pepsim i Kolą, borsukami Synkiem i Szczoteczką, rysicą Agatą, a także z bocianami, popielicą i mnóstwem innych zwierząt. Były też pawie, owce, sarny, łanie, wilki i niezwykle głośna oślica Hepunia.Moje życie z Simoną Kossak to piękna i szczera opowieść Lecha Wilczka o fascynującym życiu na łonie przyrody - napisana i sfotografowana przez człowieka, który poznał Simonę jak nikt inny.
Pierwsza zaleta książki Tadeusza Lubelskiego jest natury kulturowo-historycznej: przywraca ona pamięć o postaci niesłusznie zapomnianej, czego domagał się Czesław Miłosz. Przypomina o tym motto. Bohaterem tej precyzyjnej i starannie opracowanej biografii jest Tadeusz Hollender (1910-1943) aktywny najpierw w życiu literackim międzywojnia, jako poeta, satyryk, prozaik, tłumacz, założyciel i pierwszy redaktor lewicowego czasopisma Sygnały, potem w życiu artystycznego podziemia, rozstrzelany z rąk hitlerowskiego okupanta. Druga zaleta tej książki jest czysto literacka i wiąże się z biografią autora: Hollender był jego wujem, rodzonym bratem matki. Lubelski czyni ten fakt punktem wyjścia osobistej opowieści o poszukiwaniu korzeni i odkrywaniu rodzinnych tajemnic; buduje stałe napięcie między sytuacją narratora a biograficzną fabułą. Trzecią zaletę zapewnił sam bohater pospołu z przebiegiem dziejów najnowszych: to, co pisał, na tle wyborów, które podejmował brzmi zdumiewająco aktualnie.
Dyrektor Janusz Kukuła (ur. 1953) to w Polskim Radiu postać słynna i bez mała owiana legendą. Od lat siedemdziesiątych XX wieku jest w nim reżyserem, a od 1992 r. prawie nieprzerwanie kieruje radiowym "teatrem wyobraźni". Jest autorem adaptacji dzieł literackich dla radia oraz reżyserem ponad 1500 słuchowisk radiowych, w tym słynnego Cyrk odjechał, lwy zostały, nagrodzonego w 1996 r. Prix Italia. W tomie Ja to ktoś inny wspomina swoją drogę życiową, towarzyszące mu od młodości zafascynowanie literaturą piękną, a szczególnie poezją, ale najwięcej miejsca poświęca swej działalności w Polskim Radiu. Opowiada o współpracy z plejadą wybitnych aktorów oraz z innymi współtwórcami słuchowisk radiowych - autorami, reżyserami, kompozytorami, dźwiękowcami Ukazuje pracę Teatru Polskiego Radia i dzieli się z czytelnikami swoimi opiniami na temat teraźniejszości i przyszłości tej wyjątkowej sceny. Wspomina też okoliczności powstania festiwalu "Dwa Teatry", powołania nagrody Wielkiego Splendora dla wybitnych twórców radia oraz utworzenia Muzeum Teatru Polskiego Radia w Baranowie Sandomierskim. W trakcie uroczystego otwarcia tego "Muzeum Słów i Głosów" w 2021 r. Janusz Kukuła został odznaczony Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Publikację wzbogaca ponad sto fotografii pochodzących z prywatnych zbiorów dyrektora Janusza Kukuły, a także z Narodowego Archiwum Cyfrowego i agencji fotograficznych.
Jaguar w ciele, motyl w sercu. Współczesny szaman w codziennym życiu
Ya’Acov Darling Khan, autor Szamana, powraca w opowieści o swojej własnej drodze ku uzdrowieniu i zapomnianej mądrości.
Szamanizm – czyli pośredniczenie między światem duchowym a światem natury – to na Zachodzie wyświechtane słowo, którego znaczenie całkiem się zatarło. Szaman czy szamanka nie jest tytułem, który można sobie wybrać lub nadać; w społeczeństwach rdzennych szamanką lub szamanem trzeba się urodzić. Ya’Acov Darling Khan jest jedną z niewielu osób spoza społeczności rdzennych, która została uznana za szamana przez starszyznę i nauczycieli.
Po tym, jak przeżył uderzenie pioruna, Ya’Acov przez trzydzieści lat wędrował ku sercu szamanizmu, szukając uzdrowienia dla siebie oraz wiedzy, w jaki sposób może służyć innym ludziom swoim doświadczeniem na tej drodze. Zgłębiał nauki u boku nauczycieli z koła podbiegunowego, Ameryki Północnej i Południowej. Brał udział w ceremoniach w walijskich jaskiniach i głęboko w amazońskiej puszczy. Obecnie ciągle szuka wiedzy i regularnie odwiedza ludy Achuar i Záparo w Ekwadorze.
Przez tysiące lat szamani i szamanki pomagali członkom swoich społeczności utrzymywać zarówno wewnętrzną równowagę, jak i harmonijne relacje z innymi ludźmi i bytami w świecie przyrody i w świecie duchowym. Ta pięknie napisana książka to nie tylko autobiografia – mocna w swojej szczerości, pełna humoru i inspirująca – ale też przewodnik dla wszystkich osób, pochodzących z najróżniejszych kultur, których pragnieniem jest wrócić do swoich rdzennych korzeni i przywrócić światu bardziej łagodną ludzką obecność – by stworzyć nowy sen o życiu na Ziemi.
Jaguar w ciele, motyl w sercu to opowieść o niesamowitej przygodzie, która niczym strzała trafia prosto w sedno tego, co to znaczy być świadomą istotą ludzką. Opowiedziana ze skromnością i szczerością, ma moc uzdrowienia osoby, która po nią sięgnie, i przypomnienia nam wszystkim, kim i czym naprawdę jesteśmy.
– dr Christiane Northrup, autorka książki Ciało kobiety, mądrość kobiety
YA’ACOV DARLING KHAN jest współczesnym szamanem (uzdrowicielem w duchu rdzennej tradycji), który praktykował u wielu wybitnych szamanów i szamanek z całego świata. Został uznany za szamana przez starszyznę Saamów (tradycja europejska) oraz amazońskich ludów Achuar i Záparo. Jest jednym z najsłynniejszych nauczycieli ucieleśnionej świadomości na świecie i współzałożycielem Movement Medicine Contemporary Shamanism – nurtu, w którym osobiście naucza.
Pamiętniki, które Pasek spisywał najprawdopodobniej pod koniec życia (w latach 16901695), zostały wydane drukiem w 1836 r. przez Raczyńskiego na podstawie uszkodzonego rękopisu. Stanowią one znakomity dokument szlacheckiej obyczajowości i mentalności w XVII w. Dzielą się na dwie części: lata 16551666 żołnierska służba Rzeczypospolitej, lata 16671688 żywot ziemiański (sprawy domowe i publiczne). Bezpośrednie obserwacje, wspomnienia i przeżycia autora dają odzwierciedlenie jego zachowań i przemyśleń, konfrontując sarmackie myślenie z nieznanymi mu obyczajami i ludźmi. Relacja Paska jest barwna, pełna anegdot i przygód, łączy elementy autobiografii i wspomnień, zbliżając się do formy powieści historyczno-obyczajowej. Nie bez powodu nazywano Pamiętniki epopeją Sarmacji polskiej. Stały się one źródłem pisarskiej inspiracji w XIX w. (np. Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Henryka Sienkiewicza, Zygmunta Krasińskiego, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Henryka Rzewuskiego) i w literaturze XX w., np. w poezji Jerzego Harasymowicza, Ernesta Brylla, w powieści Witolda Gombrowicza Trans-Atlantyk (parodia gawędy szlacheckiej). Niniejsza edycja oparta jest na wydaniu Zakładu Narodowego im. Ossolińskich z roku 1979 w opracowaniu edytorskim ze wstępem i przypisami Władysława Czaplińskiego. Publikację wzbogaca przedmowa prof. Janusza Tazbira oraz kolekcja XIX-wiecznych rycin autorstwa Jana Nepomucena Lewickiego.
Afera Pegasusa pokazała, że niewiele trzeba, by odarto nas z najintymniejszych szczegółów naszego życia. Tracimy prywatność na każdym kroku: śledzą nas kamery, systemy, programy. Inwigilacja jest wszechobecna i wydawałoby się, nieunikniona. Ale Piotr Niemczyk, ekspert od spraw bezpieczeństwa, przekonuje, że wiele zależy od nas. I podaje niezawodne sposoby na przechytrzenie podglądającego nas wścibskiego oka wielkiego brata.
Książka w znacznej części napisana jest w postaci pamiętnika młodej dziewczyny sprzedanej przez matkę do tytułowego haremu. Cała historia jest niezwykła i w dużej mierze oparta na faktach. Nauce polskiej znany jest fakt istnienia w polskiej historii instytucji haremu. Wiemy o co najmniej trzech tego typu prywatnych przybytkach, z których jeden stworzył Jan "Sobiepan" Zamoyski - wnuk wielkiego Jana Zamoyskiego przedstawiony tak zabawnie przez Sienkiewicza w "Potopie". I to w jego haremie toczy się akcja powieści. Opowieść zaczyna się w latach czterdziestych siedemnastego wieku. Opowieść czternastoletniej Józi - jak sama mówi głupiutkiej wtedy wiejskiej dziewuchy z Brzezin - córki ubogiego chłopa pańszczyźnianego. Gdy ojciec niespodziewanie zaniemógł i nie dał rady pracować, rodzina (szóstka dzieci, bieda aż piszczy) znalazła się w trudnej sytuacji, matka sprzedała dziewczynę. Ta trafiła do haremu mości Zamoyskiego.
Okolicznościowe, pamiątkowe wydawnictwo z okazji 100-lecia Polskiego Związku Łowieckiego. Autorzy omawiają historię łowiectwa w Polsce oraz zagadnienia związane z myśliwską bronią i kuchnią.Okolicznościowe, pamiątkowe wydawnictwo z okazji 100-lecia Polskiego Związku Łowieckiego. Autorzy omawiają historię łowiectwa w Polsce oraz zagadnienia związane z myśliwską bronią i kuchnią.
Fragment Wstępu: Życie w tłumie jest gorsze niż więzienie. Nic stamtąd nie widać.Niczego się pan nie dowie ani nie nauczy.Olga Tokarczuk Gdyby nawet zgodzić się z tymi, którzy twierdzą, że Olga Tokarczuk w swojej twórczości pokazuje własne krytyczne poglądy na temat egalitarności, popkultury, kultury masowej; gdyby przyjąć, że obrazem takiej postawy jest ukazana w Empuzjonie nalewka Schwrmerei, przenosząca w świat nierealny, zachęcająca do marzeń, rozmów, ale równocześnie odbierająca pewność samodzielnego myślenia, a utożsamiana przez niektórych z otaczającym nas światem Internetu, mediów społecznościowych, celebrytów, powszechnych przekazów o tym, jak należy widzieć rzeczywistość; gdyby przyjąć, że Noblistka odrywa się od świata ludzi, którym jest trudniej, bo nie mogli korzystać z kapitału kulturowego, i dla których właśnie kultura powszechna jest szansą na uczestnictwo społeczne - to pewnie trudno byłoby nie zgodzić się z poglądem, iż w tym krytycznym, a raczej krytykującym wołaniu o uwzględnianie różnorodności poprzez zapewnienie dostępu do wszystkiego dla wszystkich jest przecież wykluczenie z prawa do indywidualności, oryginalności i właśnie różnorodności. Napisałem do Olgi Tokarczuk w trochę podobnym tonie, odnosząc się do naszej pracy z osobami niepełnosprawnymi, którym niemal wszyscy chcą nieba przychylić, zabiegając o poprawność językową w deklaracjach powszechnej troski o ich niezależne życie. Po pewnym czasie dostałem mail od Jany Karpienko, asystentki pisarki, a potem pomyślałem, że otaczając szczególną troską osoby, z którymi pracujemy, możemy stawać się tłumem uniemożliwiającym bycie sobą tym, o których samostanowienie wołamy. W trakcie kolejnego Festiwalu Góry Literatury, w 2023 roku, dyskutowano o cancelowaniu - zjawisku, które zdaniem Michała Bilewicza, zajmującego się badaniami nad uprzedzeniami, można określić jako rodzaj ostracyzmu stosowanego przez działaczy społecznych do osiągania zmiany społecznej przez wykluczanie poglądów, które ci działacze uważają za szkodliwe. Kultura unieważniania (cancel culture) odrzuca prawo do bycia innym w imię obowiązywania zasad, które należy przyjmować. Dzieło twórcy przestaje być twórczością, gdy autor głosi poglądy czy podejmuje działania niezgodne z aktualnie obowiązującą doktryną poprawności politycznej. Człowiek rasy białej z dredami może być wykluczony, gdy grupa strzegąca doktryny uzna, że zabiera on w ten sposób tożsamość innym, a na dodatek nie poczuwa się do winy za krzywdy niegdyś tym innym uczynione. Realizowana praktyka może wykluczać w trosce o wspólnotę, indywidualność i różnorodność te wartości poprzez brak dbałości o samą praktykę i koncentrację na przestrzeganiu reguł. Ponieważ nie wszyscy muszą rozumieć tego typu sposób myślenia, przytaczam refleksję abpa Adriana Galbasa, nowego metropolity katowickiego, który 17 czerwca 2023 roku w swoim pierwszym kazaniu powiedział: Przyznam się wam szczerze, że nie jestem zagorzałym fanem doraźnych programów duszpasterskich. One często ogłupiają, zwalniają z osobistego wysiłku, z kreatywności, zwłaszcza gdy traktujemy je jak instrukcje. Utwierdzają nas również w złudnym myśleniu, że opracowując program odwaliliśmy kawał dobrej roboty i możemy odpocząć. A Chrystus nie powiedział przecież: idźcie i piszcie programy. Powiedział: idźcie i głoście.
Czarna owca rodu Windsorów? Od najmłodszych dni Harry ścigany przez obiektywy kamer i aparatów wszędobylskich fotoreporterów i żądnych sensacji dziennikarzy. Obserwowano jego pierwsze kroki, śledzono postępy w nauce, wypominano suto zakrapiane imprezy, na których odreagowywał stres i nieustanne bycie na świeczniku. Media, które znienawidził, obwiniając za spowodowanie wypadku w paryskim tunelu, w którym zginęła księżna Diana, towarzyszą mu na każdym kroku. Choć rzekomo to właśnie nadmierne zainteresowanie ze strony paparazzi spowodowało słynny Megxit, czyli rezygnację Harry'ego i Meghan Markle z obowiązków wynikających z przynależności do rodziny królewskiej i przeprowadzkę do Stanów Zjednoczonych, z czasem okazało się, że para nie broni tak zaciekle swojej prywatności. Udzielali wywiadów, podpisali kontrakt na serial dokumentalny o ich życiu, wpuszczając kamery do ich domu, a autobiografia Harry'ego pozostaje jedną z najszerzej komentowanych książek 2023 roku. Buntownik? Wrażliwiec? Hipokryta? Nieszczęśliwy i dotknięty traumą czy wreszcie spełniony? A może wszystko po trochu? Poznaj bliżej niesfornego księcia Harryego, który sprawia tak wiele problemów brytyjskiej rodzinie królewskiej.
Biografia giganta polskiego rocka!To on rozpalał na scenie muzyków Maanamu i kreował zespół legendę, mimo że pozostawał w cieniu. Bez Marka Jackowskiego - tak samo jak bez Kory - nie byłoby Maanamu. A bez nich polski rock brzmiałby i wyglądał zupełnie inaczej, również dzisiaj.Anna Kamińska, autorka wielu bestsellerowych biografii, wzięła tym razem na warsztat życiorys jednej z najważniejszych postaci w historii polskiej muzyki: Marka Jackowskiego - założyciela i lidera Maanamu, wieloletniego męża i partnera artystycznego Kory, kompozytora i gitarzysty.Oto reportersko-biograficzna historia wędrowca - chłopca z warmińskiej wioski, który wyruszył na podbój świata, a jego szlak wiódł przez krakowską Piwnicę pod Baranami, zespoły Anawa i Osjan po gigantyczny sukces z Maanamem, za który przyszło mu jednak zapłacić bardzo wysoką cenę. Biografia Marka Jackowskiego to nie tylko success story prawdziwego rockmana i wybitnego twórcy muzyki, ale również opowieść o Marku jako mężu i ojcu, a wreszcie dramatyczna historia człowieka głęboko skrzywdzonego, zmagającego się z uzależnieniami, poszukującego domu, bliskości i wewnętrznego spokoju."Jeśli Maanam był tajemniczym, czasami rozpustnym, czasami pełnym pokory i zadumy domem, a Kora główną architektką wnętrz, to Marek Jackowski stanowił uzbrojenie terenu, na którym całość się opierała. Oto historia prawdziwego Elektro Spiro, który żył w niezwykłej symbiozie z Zanzarą i jasnymi gwiazdami wokół. Czyta się tak, jak słucha się ich muzyki - z ogromnymi emocjami".Piotr Stelmach
Gdy zapytałam kiedyś Wisławę Szymborską, czy lubi podróżować, odpowiedziała, że lubi wracać. Teraz dokładnie wiemy, do których miejsc lubiła wracać i dlaczego. A nowy szlak turystyczny - śladami poetki - jest na wyciągnięcie ręki.Katarzyna Kolenda-ZaleskaMiasta to nie tylko domy, ulice, parki czy place. Miasta tworzą ludzie, którzy w nich żyją. Kiedy tych ludzi już nie ma, zostają domy, ulice, parki czy place, naznaczone ich obecnością.Michał RusinekLubię mapy, bo kłamią [] bo wielkodusznie, z poczciwym humorem rozpościerają mi na stole świat nie z tego świata. Te słowa Wisławy Szymborskiej spokojnie można odnieść do przewodników, szczególnie po miejscach tak fundamentalnie nie istniejących jak Jej Kraków (o Zakopanem nie wspominając). Tym bardziej z tą książką pod ręką(i wierszami w plecaku) należy się przejść na spacer z Krupniczejdo Astorii i z powrotem.Szymon KloskaDlaczego jedno z mieszkań Wisławy Szymborskiej nazywane było szufladą?Gdzie znajduje się domofon, z którego można usłyszeć recytowany przez poetkę wiersz?Gdzie Wisława Szymborska dowiedziała się o przyznaniu jej Nagrody Nobla?Jakie danie przygotowywała na specjalne życzenie Czesława Miłosza?
Nazywam się Frida Kahlo. Jestem najbardziej znaną meksykańską artystką.Prowadziłam bardzo intensywne życie, które czasami było naznaczone momentami cierpienia. Naucz się podziwiać moją twórczą duszę, odkrywając, że życie i sztuka są ze sobą niezwykle mocno związane.
Drogowskazy to podsumowanie przemyśleń i doświadczeń autora oraz innych pisarzy i animatorów ruchu Anonimowych Alkoholików dotyczących radzenia sobie z alkoholizmem i innymi uzależnieniami. Książka wytycza drogę od analizy przyczyn, poprzez opis różnych form i stadiów uzależnień, aż do zapisu działań, które musi podjąć każdy człowiek chcący nie tylko decydować o sobie, ale także nadać swemu życiu sens.
W kwietniu 1983 roku musiałem przestać pić. Niedługo później trafiłem na pierwszy mityng Anonimowych Alkoholików. Po pół roku abstynencji pojechałem na czterotygodniową kurację odwykową. Tam pozbyłem się wszelkich złudzeń. Przekonałem się, że jestem alkoholikiem i że muszę zrezygnować z alkoholu pod każdą postacią. Dowiedziałem się, że alkoholizm wiązał się z niedojrzałością emocjonalną i brakiem podstawowych umiejętności życiowych, choćby takich jak rozpoznawanie i wyrażanie własnych uczuć, bezpieczne radzenie sobie z lękiem, złością i samotnością, nawiązywanie i utrzymywanie nieegoistycznych relacji z innymi ludźmi oraz wyznaczanie granic i umiejętność powiedzenia „nie”. I że bez tych zdolności trudno będzie mi zachować trzeźwość.
(ze wstępu)
On mówi, że mnie nie zna a ja mam z nim dziecko. Skąd bym miała jego dziecko, gdyby mnie nie znał? Siedzieliśmy w samochodzie, głęboko w śniegu i trzymałam to dziecko na rękach, a on mówił, że przedstawi mnie Edycie i Luizie, jeśli tylko przyznam, że należę do niego. Zatem przyznałam, a on mówi teraz, że mnie nie zna. Więc przypominam mu święto jabłka, pierwsze święto, na które zabraliśmy nasze dziecko. Przypominam mu ofiarę z człowieka, który miał się macerować w wannie wypełnionej jabłkowym octem, aż zniknie. To jest więcej niż prawdziwe, to jest wręcz logiczne, a on nadal nie pamięta. Nie pamiętasz, pytam, jak twój syn laserami z oczu uratował tego człowieka przed niepotrzebną, barbarzyńską, męczeńską śmiercią, co prawda zabijając wszystkich dookoła? A więc nie pamiętasz. Grunt, że ja pamiętam i opowiem każdemu, kto mnie zechce słuchać. Fragment
W tej niezwykle aktualnej książce Gabor Mat przygląda się epidemii uzależnień trawiących nasze społeczeństwo. Autor odpowiada na pytanie, dlaczego jesteśmy tak podatni na uzależnienia, oraz wskazuje, co jest potrzebne, aby wyrwać się z ich więzów.Autor oprowadza nas po "świecie głodnych duchów" prezentując dramatyczne historie swoich pacjentów uzależnionych od narkotyków. Przedstawia syntezę badań nad uzależnieniami, rozwojem mózgu i osobowości. Dzieli się także śmiałymi spostrzeżeniami i nowatorskimi odkryciami.Dr Mat przeciwstawia się powszechnie panującym poglądom traktującym uzależnienie jako chorobę genetyczną lub indywidualną porażkę moralną. Autor skłania się ku twierdzeniu, że w rzeczywistości jest to przypadek, w którym ludzki rozwój przebiegł nieprawidłowo.Bliskie spotkania z uzależnieniem to panoramiczne, współczujące i bardzo intymne, a także holistyczne spojrzenie na naturę uzależnień.Gabor Mate w odważny, mądry i głęboko etyczny sposób łączy osobiste z globalnym, duchowe z medycznym, psychologiczne z politycznym. To uzdrowiciel, którego powinniśmy czcić, a jego książka pojawia się w najbardziej odpowiednim momencie.Naomi Kleim, autorka No logo i Doktryny szokuGabor Mat jest lekarzem psychiatrą. Przez wiele lat prowadził prywatną praktykę jako lekarz rodzinny, a następnie był zatrudniony na szpitalnym oddziale opieki paliatywnej. Około roku 2000 podjął pracę w przychodni opiekującej się osobami uzależnionymi od narkotyków we wschodniej dzielnicy Vancouver, gdzie staraniem fundacji dobroczynnej założono hotele dla narkomanów.
Fenomen najlepszej drużyny świata. Siedem tytułów mistrza Hiszpanii, czterokrotny triumf w Lidze Mistrzów, sześć Superpucharów Hiszpanii i trzy zwycięstwa w Copa del Rey, Klubowych Mistrzostwach Świata oraz Superpucharze Europy. Nikt nie powinien mieć wątpliwości, że FC Barcelona z lat 2006-2015 to najlepsza drużyna XXI wieku, a może nawet w całej historii futbolu. Leszek Orłowski, największy w Polsce znawca hiszpańskiej piłki, postanowił rozłożyć poszczególne sezony "złotej dekady Bary" na czynniki pierwsze. Opowiada o kluczowych wydarzeniach, które decydowały o sukcesach, ale wymienia też czynniki, które doprowadziły do porażek. Zlatan Ibrahimović jako ojciec sukcesów tria Messi - Neymar - Surez. Zbawienna dla Iniesty kontuzja Xaviego. Transfer Javiera Mascherano ważniejszy niż sprowadzenie Davida Villi i rekord Messiego, który wziął się z fatalnej postawy reszty zespołu. "Bara. Złota dekada" to nie kronika, lecz błyskotliwa analiza dziesięciu sezonów, podczas których Blaugrana zdominowała rozgrywki piłkarskie na świecie. I zawładnęła sercami milionów fanów. "Sukcesy FC Barcelony w latach 2006-2015 to dla mnie fenomen. Nie wiem, czy w dzisiejszych futbolowych realiach ktokolwiek zdoła się do nich zbliżyć. Wiem, że poprzeczka wisi niebywale wysoko. Takie osiągnięcia intrygują, przyciągają jak magnes, powodują olbrzymie zainteresowanie, wywołują pytania i podziw. A o sukcesach Bary opowiedziano w tej książce z prawdziwą pasją. Bardzo trudno o lepsze połączenie" Rafał Wolski, komentator piłkarski nc+ "O Barcelonie pisać każdy może, lepiej lub gorzej. Nikt jednak nie robi tego z takim znawstwem jak Leszek Orłowski. Najlepszy polski komentator Primera División zaprasza w fascynującą podróż przez najwspanialsze lata Dumy Katalonii. Naprawdę trudno się tej opowieści oprzeć." Adam Godlewski, "Piłka Nożna" "W ostatnim dziesięcioleciu Barcelona absolutnie zdominowała rozgrywki w Hiszpanii i stała się postrachem całej Europy. Leszek Orłowski doskonale pokazuje, jak rodziła się ta wielka katalońska drużyna, w jaki sposób wyszła z marazmu, w którym była pogrążona w pierwszych latach XXI wieku, i co było kluczem do sukcesu. Dla kibiców Bary pozycja obowiązkowa." Barbara Bardadyn, "Przegląd Sportowy" "Leszek Orłowski to nie tylko najlepszy w Polsce znawca hiszpańskiej piłki, ale również autor, który doskonale włada piórem. Jego książka to prawdziwa uczta dla kibiców i miłośników dobrej literatury. Ta opowieść o Barcelonie jest wyjątkowa, zupełnie inna niż wszystkie poprzednie." Jacek Laskowski, TVP Sport "Tylko raz w ciągu jednej dekady jeden klub wznosił Puchar Europy częściej niż FC Barcelona; a Blaugrana osiągnęła swoje sukcesy w najbardziej konkurencyjnym okresie w historii futbolu. Fascynująca książka Leszka Orłowskiego pomaga zrozumieć, w jaki sposób jeden klub zdołał na dziesięć lat tak zdominować futbol." Karol Chowański, redaktor FCBarca.comPowyższy opis pochodzi od wydawcy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
