Ta wojna rozgrywa się na oczach świata. Ale świat woli nie patrzeć.Po terrorystycznym ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 roku rozpoczęła się najkrwawsza odsłona konfliktu bliskowschodniego. Granica między obroną a odwetem szybko się zatarła. Oficjalnym celem Izraela było wyeliminowanie terrorystów, skończyło się na zrównaniu Gazy z ziemią. W miarę jak narastały bombardowania, położone niedaleko granicy wzgórze Kobi stało się symbolem nieludzkiej obojętności. Znajduje się tam punkt widokowy, z którego Izraelczycy oglądają dymiące ruiny miasta. Tak jakby dramat Palestyńczyków był jedynie widowiskiem.Karolina Wójcicka, dziennikarka "Dziennika Gazety Prawnej" i współautorka podcastu "Bliski Świat", od lat zajmuje się wzajemnymi relacjami Izraela i Palestyny. W tej reporterskiej książce przygląda się Izraelczykom - zarówno tym, którzy popierają bombardowania, jak i tym, którzy wychodzą na ulice, protestując przeciw przemocy. Pokazuje, w jaki sposób Palestyńczycy są od lat dehumanizowani, zarówno w mediach, jaki i w systemie edukacji. Pomaga odkryć, jak do tego doszło, że większość narodu noszącego traumę Holokaustu patrzy na popełniane w Gazie zbrodnie wojenne z aprobatą lub obojętnością.To wnikliwa reporterska analiza, dzięki której zrozumiesz, jak ofiara staje się oprawcą, a historia - ciężarem nie do uniesienia.Wojna to nie tylko działania wojenne, ale też przekaz. Przypomina grę, w której ukryte cele przeplatają się z różnymi podważającymi fakty narracjami; manipulacje i zaprzeczenia potęgują chaos. Im dłużej trwała wojna Izraela w Strefie Gazy, tym więcej narracji powstawało. Karolina Wójcicka i bohaterowie jej książki porządkują wydarzenia, dając czytelnikowi wgląd w izraelską politykę, postawy, sposób myślenia, motywacje. Jak powiedział autorce izraelski badacz ludobójstwa prof. Omer Bartov: "świat w końcu zacznie uznawać fakty i zrozumie, co Izrael zrobił w Gazie".Miłka Fijałkowska, dziennikarka i reporterkaTo książka o tym, że rola narodu-ofiary nie jest dana raz na zawsze. I mówią w niej to nie antysemici czy członkowie Hamasu, tylko Żydzi. Ci, którzy wierzą, że mroki Szoa i ludobójstwo z 7 października nie dają legitymacji do nieproporcjonalnej odpowiedzi.Zbigniew Parafianowicz, publicysta "Dziennika Gazety Prawnej", autor kilku książek, . "Śniadanie pachnie trupem" i "Prywatne armie świata"
Publikacja składa się z dwóch tomów.Ferdynand Foch: W ciągu ostatniej wojny pełniłem funkcje na rozmaitych stanowiskach. Najprzód stoję na czele XX korpusu - toczą się wtedy działania w Lotaryngii aż do końca sierpnia 1914 roku. Następnie dowodzę 9 armią - to bitwa nad Marną. Potem, jako pomocnik naczelnego wodza, dostaję polecenie koordynowania na północy działań wojsk francuskich z oddziałami sprzymierzonymi, brytyjskimi i belgijskimi - są to bitwy nad Yserą, pod Ypres, natarcia w Artois i bitwa nad Sommą. Tak upływa czas do końca 1916 roku.Jako szef Sztabu Generalnego w 1917 roku, pracowałem w charakterze doradcy wojskowego rządu francuskiego, który postanowił wziąć czynny udział w prowadzeniu wojny. Od kwietnia, pomiędzy innymi, zapewniam nasze współdziałanie z Włochami. Kierowałem nim przy tym osobiście w końcu października i w ciągu listopada tegoż roku. Wreszcie biorę udział w zainstalowaniu się armii amerykańskiej we Francji. W 1918 roku, jako prezes Wojskowego Komitetu Wykonawczego w Wersalu, a następnie jako naczelny wódz armii sprzymierzonych, przygotowuję i kieruję całością sił sprzymierzonych na froncie zachodnim.Reprint wydania z 1931 r.
W roku 1982 Haruki Murakami sprzedał jazzowy bar i poświęcił się pisaniu, a chcąc utrzymać się w formie, zaczął biegać. Po roku treningów przebiegł samodzielnie z Aten do Maratonu. Od tamtej pory zaliczył dziesiątki maratonów i kilka triatlonów, piszą między wyczynami kilkanaście cieszących się ogromnym uznaniem książek. W O czym mówię rozważa wpływ biegania na swoje życie i przede wszystkim na pisarstwo.Książka ta jest po części rejestrem treningów, dziennikiem intymnym, pamiętnikiem z podróży, a po części wspomnieniami. Obejmuje czteromiesięczny okres przygotowań do Maratonu Nowojorskiego z roku 2005. Świat Murakamiego oglądany przez soczewkę biegania jest na zmianę zabawny i otrzeźwiający, radosny i filozoficznie zadumany, ale nade wszystko odkrywczy - zarówno dla tych, którzy biegają i nie czytają książek, jak i dla tych, którzy czytają i nie biegają.
O świecie, który kryje się w rzeczach. I o rzeczach, które kryją się w nas.Marcin Wicha obserwuje świat przez pryzmat rzeczy - tych, które nas otaczają, kształtują, uwierają i czasem bronią przed chaosem. W pisanych z czułością, humorem i melancholią felietonach osobista codzienność splata się z opowieścią o społeczeństwie, dizajnie, który zaraża paranoją, i rzeczywistości, w której kabel staje się symbolem prywatności.W świecie, który uwielbia nowe gadżety, Wicha broni tego, co niepraktyczne, ciężkie i trwałe. Potrafi znaleźć sens w drobiazgach i połączyć estetykę z etyką. Pokazuje, że rzeczy są świadkami czasów - dokumentują przemiany społeczne, język, politykę i prozę życia. W "Prostych rzeczach" odbija się portret pokolenia, które dorastało między radiem na korbkę a chmurą danych.To książka dla tych, którzy lubią myśleć, ale też dla tych, którzy po prostu lubią patrzeć na świat z ukosa. Bo - jak pisze Wicha - Nowe rzeczy się zestarzały. Za to na rondach błyszczą świeżutkie tablice na cześć żołnierzy wyklętych. One też zblakną."Marcin myślał o wydaniu tych felietonów. Każdy z nich jest dla mnie jak spotkanie po latach z najlepszym przyjacielem, jak anegdota powtarzana przy rodzinnym stole od pokoleń. Niech się je Wam dzisiaj dobrze czyta."Marta Tymowska-WichaProste rzeczy, cykl felietonów Marcina Wichy, które ukazywały się na łamach Magazynu Świątecznego "Gazety Wyborczej" w latach 2015-2018.
Książka pt. Mistrz kształcenia pedagogicznego. Kazimierz Sośnicki w okresie toruńskim jest opowieścią o życiu i działalności Kazimierza Sośnickiego, wybitnego nauczyciela akademickiego, wychowawcy wielu pokoleń pedagogów. Refleksja zawarta w prezentowanym opracowaniu dotyczy przede wszystkim jego działalności akademickiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Rozważania na temat toruńskiego okresu w biografii omawianego pedagoga poprzedzone są informacjami o jego działalności dydaktycznej i naukowo-badawczej w okresie lwowskim. Są one wprowadzeniem do opisu aktywności dydaktycznej oraz organizacyjno-naukowej na toruńskiej Alma Mater, której był współtwórcą. Publikacja jest dokumentem potwierdzającym, że Kazimierz Sośnicki był twórcą toruńskiej pedagogiki akademickiej. Dzięki zachowanym źródłom archiwalnym możliwe było odtworzenie jego wielkiego wysiłku intelektualnego włożonego w dzieło kształcenia pedagogicznego i tworzenia środowiska naukowego w Toruniu, w tym środowiska pedagogicznego. Efektem jego mistrzostwa pedagogicznego było przygotowanie do pracy naukowej wielu znakomitych pedagogów, którzy kontynuowali jego dzieło. Przywołane w pracy zasady, którymi Kazimierz Sośnicki kierował się w swej działalności uniwersyteckiej, mogą być dzisiaj przykładem jak należy rozumieć uniwersytet, działalność naukowo-organizacyjną i dydaktyczną. Publikacja dedykowana jest tym wszystkim, którzy szanują polskie dziedzictwo naukowe.
"Kuria" - opowieść o miejscu, w którym kończy się Kościół, a zaczyna pełen przepychu dwór.Artur Nowak zabiera nas w podróż po diecezjach, gdzie biskupi nie mieszkają - oni rezydują. Gdzie zakon nie służy Bogu, tylko dyscyplinie, wpływom i mamonie. Tu są doradcy medialni, włoscy sekretarze i kaplice lepiej wyposażone niż szpitale. Są kardynałowie i arcybiskupi, którzy suną po marmurach, a nie chodzą pośród ludzi. I są też ci, którzy zbudowali sobie prywatne wersje Watykanu - z ogromnymi ogrodami, imponującymi bibliotekami, kosztującymi miliony kaplicami i sztabem wysoko wykwalifikowanej służby, która ma zadbać o piękne i luksusowe życie, jakiego zwykli księża mogą tylko pozazdrościć.Jakie tajemnice kryją miejsca, z których Kościół zarządza Polską?Artur Nowak (ur. 1974) - adwokat, publicysta i pisarz, m.in. współautor wraz z profesorem Stanisławem Obirkiem bestsellerowych reportaży: "Babilon. Kryminalna historia Kościoła", "Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele", "Skandaliści w sutannach", "Antysemickie chrześcijaństwo" oraz "Gehenna. Kościelna okupacja Polski". Z filozofem Ireneuszem Ziemińskim opublikował książkę "Chrześcijaństwo. Amoralna religia", a z filozofem Tadeuszem Bartosiem "Bóg odszedł z poczuciem winy". Napisał też "Kroniki opętanej" - powieść, w której przedstawił opartą na faktach historię nastolatki molestowanej przez egzorcystów. Jest również autorem reportażu "Adwokaci. Zraniony zapał". Współautor podcastu "Kryminalna historia Kościoła", nagrodzonego Bestsellerem Empiku za 2022 rok. Kolejny sezon tego podcastu otrzymał w roku 2023 nagrodę Best Audio. Od 2021 roku na kanale Sekielski Brothers Studio prowadzi autorski podcast "Wysłuchanie".
Duchy K2. Epicka historia zdobycia szczytuK2 - bezimienna góra, która cieszy się ponurą sławą. Wznoszący się na 8611 metrów n.p.m. szczyt budzi wśród ludzi gór szczególną fascynację. To największe możliwe wyzwanie. Trzeba pokonać niezwykle strome zbocza, ekstremalną wysokość, odosobnienie oraz nieprzewidywalną pogodę. Na szczyt K2 dotarli nieliczni, wielu straciło życie podczas wspinaczki. Nowoczesne technologie sprawiły, że jest ona odrobinę bezpieczniejsza, ale Góra Gór wciąż zbiera tragiczne żniwo. I wciąż przyciąga nowych śmiałków, którzy chcą zmierzyć się z obsesją na punkcie zdobycia tego szczytu.Ta książka w wyjątkowo realistyczny i sugestywny sposób opowiada historię pierwszych prób wejścia na K2. Jest niezwykłym dokumentem, który powstał dzięki nieustępliwości i wytrwałości autora. Niepublikowane wywiady z żyjącymi członkami zespołów oraz ich rodzinami, fragmenty pamiętników i listów znajdujących się w archiwach rozsianych po całym świecie pozwoliły na odmalowanie atmosfery na Górze Mordercy, która wciąż pozostaje marzeniem wielu wspinaczy. Znajdziesz tu historię przesiąkniętą widmem śmierci, szaloną ambicją, tragedią i heroiczną odwagą. Karty tej znakomitej, rzetelnie napisanej, a przy tym trzymającej w napięciu książki wypełniają bohaterzy i marzyciele - to arcydzieło literatury górskiej.K2. Góra, która nie ma imienia. Góra, która nie zna litości.Wyróżnienie w konkursie na Książkę Górską 2019 w kategorii Literatura górsko-podróżniczaPatron medialny:
Rok 1984Partia pragnie władzy wyłącznie dla samej władzy.Winston Smith jest członkiem Zewnętrznej Partii. Pracuje w Ministerstwie Prawdy. Musi uważać, gdyż dopuszcza się myślozbrodni. W państwie, w którym najmniejsze objawy nielojalności dusi się z całą brutalnością, bycie podejrzanym w jakiejkolwiek sprawie jest śmiertelnie niebezpieczne. Tymczasem Smith pozwala sobie na coraz więcej. Wątpi w nieomylność Partii. Zaczyna pisać dziennik. Zakochuje się. Powoli, lękliwie, nieśmiało, ale nieustępliwie podąża zakazaną ścieżką dalej, ku straszliwemu przeznaczeniu...Oto wyjątkowa książka wybitna, wielopoziomowa powieść. Tylko pozornie mówi o czymś, co nie ma prawa się wydarzyć: o bezwzględnym totalitaryzmie, całkowitym podporządkowaniu i nieustannej inwigilacji. O niszczeniu człowieczeństwa. O deptaniu godności człowieka poddawanego praniu mózgu, indoktrynacji, a nieraz również wyszukanym torturom. Przedstawia świat pełnej kontroli i kompletnego zakłamania. W tym antyświecie dopuszczalne jest tylko posłuszeństwo. Nie istnieje wolność słowa, nie ma nawet wolności myśli.Człowiek jest nieskończenie podatny na formowanie.Każdy Czytelnik odbierze tę antyutopię inaczej i każdy dojdzie do innych wniosków. Jest to dzieło pełne niejednoznaczności i niedopowiedzeń, niełatwe w lekturze i wymagające przemyśleń. Mimo upływu lat aktualne. Wciąż bowiem obserwujemy odradzające się reżimy, coraz bardziej wyrafinowaną inwigilację, władzę sprawowaną tylko dla władzy i jeszcze drapieżniej zagarnianą wolność. Rok 1984 zmusza do refleksji, ale jej nie ułatwia; to przerażająca powieść, którą trzeba przeczytać - nim zostanie ostatecznie zakazana przez Wielkiego Brata.Wolność oznacza prawo do twierdzenia, że dwa i dwa to cztery.
Amerykańska biografia Tadeusza Kościuszki, napisana przystępnym i barwnym językiem, po raz pierwszy przetłumaczona na język polski. Tadeusz Kościuszko inżynier, żołnierz, symbol. Monica M. Gardner kreśli żywy portret człowieka, który wyrósł z litewskiego dworu, uformowany w Szkole Rycerskiej, by stać się bohaterem dwóch światów: współtwórcą umocnień West Point i współautorem amerykańskiego zwycięstwa pod Saratogą, cenionym przez Greenea i Waszyngtona. Następnie wraca do kraju, by stanąć u boku narodu od reform czasów Sejmu Czteroletniego po insurekcję 1794 roku, więzienie u Katarzyny i gorzki smak wygnania. Autorka łączy skrupulatność badaczki z narracyjnym nerwem, przybliżając młodość Kościuszki, jego amerykańską szkołę wolności, ideały równości i współczucia, które kazały mu bronić zarówno chłopów, jak i jeńców wojennych. To opowieść o charakterze hartowanym obowiązkiem i o nadziei silniejszej niż klęska biografia człowieka, który wszystko porzucił, by ocalić Rzeczpospolitą.
Książka Giselli Perl należy do najwcześniejszych świadectw Zagłady. Po raz pierwszy ukazała się w 1948 roku w Nowym Jorku, a niemal osiemdziesiąt lat po opisywanych wydarzeniach oddajemy w ręce czytelniczek i czytelników jej pierwsze polskie wydanie.To przejmująca relacja węgierskiej Żydówki, ginekolożki, która po deportacji do Auschwitz pełniła służbę lekarską w szpitalu obozu kobiecego w Auschwitz II-Birkenau. Opowiada o codzienności naznaczonej przemocą i okrucieństwem, o dramatycznych wyborach i dylematach tak odległych od naszego dzisiejszego doświadczenia, że wielu chciałoby nazwać je niewyobrażalnymi. A jednak ludzka wyobraźnia nie zna granic aby wprowadzić zło w czyn sprawcy musieli je sobie wyobrazić.Najsilniej w tej opowieści wybrzmiewa nieustanna troska o drugiego człowieka. Gisella Perl, w przeciwieństwie do nazistowskich lekarzy, pozostaje wierna Przysiędze Hipokratesa i lekarskiemu etosowi zawodowemu. Jest ucieleśnieniem archetypu lekarkiuzdrowicielki, niosącej pomoc i troskę o dobrostan drugiego człowieka w każdych warunkach także poza medycyną w wąskim sensie.Byłam lekarką w Auschwitz to dokument obozowej rzeczywistości, a zarazem zapis ludzkiej niezłomności.
Wyjątkowy portret jednej z najbardziej kultowych postaci światowego kina. Ta książka to nie tylko biografia - to osobista spowiedź człowieka, który całe życie balansował między sławą a samotnością, siłą a wrażliwością, miłością a bólem.Dzięki oryginalnym materiałom archiwalnym, unikalnym fotografiom i niepublikowanym dotąd wypowiedziom, książka oferuje wyjątkowy wgląd w życie Delona.Napisany przez samego Alaina Delona wstęp, pełen szczerości, nadaje książce głęboki wymiar osobisty. Aktor dokonuje w nim bilansu swojego życia, ujawnia osobiste motywacje, pragnienia i wątpliwości. Powraca do kluczowych momentów swojej życiowej podróży - dawnych miłości (Romy Schneider, Mireille Darc), relacji z dziećmi oraz do filmów (Lampart, Samuraj, Pan Klein), które zapewniły mu nieśmiertelność.W książce przytoczone są wypowiedzi sławnych kolegów i przyjaciół aktora, Brigitte Bardot, Sophii Loren, Claudii Cardinale i Jane Birkin, ukazujące wpływ wywierany przez Delona, jego charyzmę i człowieczeństwo.Luksusowe wydanie, wyjątkowe zdjęcia i silny ładunek emocjonalny sprawiają, że książka ta jest idealnym prezentem dla wszystkich miłośników francuskiego kina, historii i poruszających kolei życia.Zanurz się w opowieści o człowieku, który na zawsze odcisnął trwały ślad w historii kinematografii, ale także w sercach wielu pokoleń widzów.Co zawiera książka:Osobiste zwierzenia Delona, który w przedmowie wspomina najważniejsze momenty swojego życia - związki miłosne, rodzinę, karierę i bolesne straty.Unikalne materiały archiwalne i zdjęcia, z których wiele nigdy dotąd nie było publikowanych.Intymną atmosferę, pozwalającą zajrzeć do wewnętrznego świata Delona, człowieka pełnego sprzeczności, silnego i wrażliwego.Wspomnienia sławnych kolegów i przyjaciół - Brigitte Bardot, Sophii Loren, Claudii Cardinale i Jane Birkin, nadające tej opowieści dodatkowy wymiar.
Album o niezwykłej historii Plebiscytu "Przeglądu Sportowego", który ma już sto lat i jest jednym z najstarszych tego typu konkursów na świecie. Triumf w Plebiscycie, zapoczątkowanym w 1926 roku przez wybitnego poetę i redaktora naczelnego gazety Kazimierza Wierzyńskiego, był i jest do tej pory największym laurem dla sportowców za całoroczne dokonania. Na liście chwały są największe gwiazdy polskiego sportu z mistrzami olimpijskimi na czele.Wydawnictwo jest hołdem dla osób, które od stu lat rozsławiały Polskę na światowych arenach. W albumie prezentujemy wszystkich sportowców (ponad 450!), którzy znajdowali się w czołowych dziesiątkach. Opisując ich kariery, natrafiamy na wiele pięknych, ale często też tragicznych historii.Każda sylwetka zawiera bogatą warstwę statystyczną. Oprócz sukcesów prezentujemy również lata występowania danego sportowca w czołowej dziesiątce Plebiscyt
Dla badacza stosunków międzynarodowych ważna jest konfrontacja z krajem, który się bada. Ja taką szansę miałam, przebywając kilka lat w Japonii. Było to zupełnie nowe doświadczenie, ponieważ mogłam z bliska przyjrzeć się emocjom Japończyków, którzy w rocznice związane z Wyspami Kurylskimi blokowali radziecką ambasadę. Po Tokio jeździły wówczas „szczekaczki” nawołujące ZSRR do ich zwrotu.
W tłumie protestujących niewielu znało historię tych wysp, a już zupełnie garstka osób miała świadomość, że są to rodzime tereny Ajnów. Wybitny etnograf, Bronisław Piłsudski, po zesłaniu na katorgę na Sachalin za współudział w próbie zamachu na cara Aleksandra III, zaczął badać kultury autochtonów i dostarczył historykom unikalnych materiałów w postaci zapisów fonograficznych mowy i pieśni Ajnów. W moich zbiorach znalazły się też wywiady z gubernatorem Sachalinu i Kuryli W. P. Fiodorowem, które dla japońskiej gazety „The Tokyo Shimbun” przeprowadził w sierpniu 1992 roku jej specjalny korespondent Jacek Potocki.
Po 80 latach od zakończenia drugiej wojny światowej dwa uczestniczące w niej państwa – Rosja i Japonia – utrzymują wzajemne stosunki w stanie… brak tu nawet dobrego określenia. Zawieszenia? Niezupełnie. W każdym razie – napięcia i ograniczenia możliwej współpracy.
Dr Elżbieta POTOCKA
Przedmiot i treść tej książki to novum samo w sobie, gdyż wydaje się, że jest to pierwsza synteza tytułowego problemu, czyli podłoża, charakteru i ewolucji „trudnego sąsiedztwa” państwa rosyjskiego i państwa japońskiego – od początków po czasy obecne, z uwzględnieniem globalnych konsekwencji (a więc i znaczenia w omawianym kontekście) wojny rosyjsko-japońskiej 1905 roku.
Prof. zw. dr hab. Mirosław KARWAT
Dr Elżbieta Potocka – politolog, specjalistka w zakresie stosunków międzynarodowych, dziennikarka i publicystka. Absolwentka Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1998–2005 adiunkt w Centrum Badań Azji Wschodniej w Instytucie Studiów Politycznych PAN (ISP PAN). Wykładowca m.in. w Instytucie Stosunków Międzynarodowych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. Tematy badań: Daleki Wschód – Japonia, Korea, Chiny, Hongkong i Makau. Doświadczenia dyplomatyczne:
ONZ Nowy Jork; Ambasada RP w Japonii; Konsulat Generalny RP w Hongkongu (2004–2009).
BARBARZYŃSTWO FRONTU WSCHODNIEGO OCZAMI NIEMIECKIEGO LEKARZA
Armia III Rzeszy ma podbić świat, a nie jest w stanie zapewnić opieki medycznej swoim żołnierzom. Na froncie wschodnim nawet o konie dba się lepiej niż o rannych i chorych.
Przeciwnikami groźniejszymi od Rosjan okazują się mróz i błoto. Bezradni, pozbawieni zaopatrzenia medycy uciekają się do przerażających, niemal średniowiecznych metod leczenia: rutynowo wypalają rany, ignorują oznaki zakażeń, a złamania leczą na oślep. Wycieńczeni, rękami drżącymi z zimna operują w zrujnowanych budynkach i przy akompaniamencie ryczących bombowców.
Przeciwko temu buntuje się Hans Killian. Jako chirurg konsultant niemieckiej armii ryzykuje życiem, by docierać do szpitali w oblężonych miastach. Walczy nie tylko na salach operacyjnych, ale też otwarcie potępia okrutne praktyki niemieckiej armii i konfrontuje się z przełożonymi, dla których ideologia jest ważniejsza niż ludzkie życie.
Jego wspomnienia są czymś więcej niż świadectwem rozwoju medycyny wojskowej. To wstrząsająca opowieść o granicach ludzkiej wytrzymałości, lojalności i odpowiedzialności w świecie, gdzie życie i śmierć dzieli często tylko kilka sekund.
Rozkazy padają daleko, a rany krwawią tu i teraz.
BESTSELLER „THE NEW YORK TIMES”
JEDNA Z NAJBARDZIEJ WYCZEKIWANYCH KSIĄŻEK ROKU według „The New York Times”, „The Washington Post”, „New York Magazine”, „Time”, Literary Hub, Goodreads
Niepokojąca. Niezapomniana. Warta oczekiwania. – „Time”
Atmosfera grozy, która przenika do głębi. – „Scientific American”
ŚCIŚLE TAJNE: Istnieje wyraźne i aktualne zagrożenie. Niesprecyzowane. Egzystencjalne. Potwierdzone poprzez zagadkowe działanie. Natura: nieznana. Jednostka inicjująca: nieznana. Priorytet: wysoki.
Stary Jim dostaje tajne akta sprzed powstania Strefy X. Materiały sprawiają, że zaczyna podejrzewać Centralę o kłamstwa i manipulację. Z plątaniny obrazów i informacji zaczyna wyłaniać się historia niezidentyfikowanego Łotra. Ta wychudła, blada istota wydawała się istnieć poza czasem. Ponoć niosła za sobą zapach błyskawicy, a jej krzyk miał oszałamiać.
Kim jest Łotr i skąd przybywa? Dlaczego atakuje wszystkich, którzy chcą ingerować w nieokiełznaną naturę terenu nazwanego później Strefą X?
Trzy ekspedycje, trzy przestrzenie czasowe i trzy punkty widzenia. Prequel, sequel i uzupełnienie kultowej serii „Southern Reach”.
Prawda jeszcze nigdy nie była tak blisko.
Literacki majstersztyk… Absolucja jest dla VanderMeera tym, czym był powrót do Twin Peaks dla Davida Lyncha. Jest zupełnie inna niż wszystko, co do tej pory stworzył, a zarazem doskonale wpisuje się w jego wcześniejsze dzieła. – Drew Broussard, Literary Hub
Czwarty tom słynnej serii „Southern Reach” zaskakuje. To jeszcze dziwniejsza, jeszcze bardziej tajemnicza uczta literacka. – „Bustle”
Jeff VanderMeer to najwybitniejszy współczesny twórca weird fiction. Jego nowa powieść Absolucja jest genialna, przedziwna i kompletnie pozawymiarowa. – Goodreads
„Wenecja. Mały atlas hedonistyczny” to nowoczesny przewodnik po Wenecji, stworzony z myślą o czytelnikach szukających autentycznych doświadczeń. Książka jest podzielona na dzielnice, zawiera mapy i osobiste rekomendacje dotyczące miejsc do odwiedzenia, restauracji, muzeów, sklepów z rzemiosłem oraz atrakcji kulturalnych. Znajdziesz tu nie tylko opisy architektury i historii, ale też wskazówki na temat lokalnych smaków, tradycji i wydarzeń – od degustacji cicchetti w bacari po wizyty w ukrytych ogrodach i najciekawsze trasy spacerowe. Całość dopełniają starannie wyselekcjonowane fotografie, które podkreślają urodę miasta i pozwalają poczuć atmosferę Wenecji z dala od tłumów.
- Przejrzyste mapy dzielnic z zaznaczonymi kluczowymi atrakcjami
- Strony tematyczne, które pozwolą poznać charakter miasta
- Zestawienie miejsc, których nie możesz pominąć podczas swojej wizyty
- Autorskie trasy spacerowe prowadzące przez najciekawsze zakątki każdej dzielnicy
Czy w obozowym piekle jest miejsce na muzykę?
Gdy inne więźniarki stały na wielogodzinnych apelach w skwarze lub na mrozie, one wygrywały skoczne melodie. Ich marsze codziennie odprowadzały komanda do katorżniczej pracy, a potem witały wycieńczone kobiety, które niosły ze sobą trupy koleżanek. Eichmann chętnie słuchał ulubionych szlagierów w wykonaniu obozowej kapeli, zaś doktor Mengele wzruszał się przy utworach Schumanna.
Ich muzyka dla jednych była torturą, dla innych namiastką normalności. Dla samych orkiestrantek – wybawieniem od śmierci w komorze gazowej.
Historia dziewczęcej orkiestry z Auschwitz należy do najmniej znanych elementów obozowej rzeczywistości. Zespół stworzyła Maria Mandl – „bestia z Auschwitz”. To jej chorobliwej ambicji, by dorównać kapeli z męskiego obozu, garstka więźniarek zawdzięczała przetrwanie. Orkiestra splotła losy Żydówek i Aryjek z całej Europy . Obok amatorek ledwie potrafiących utrzymać instrument w dłoni występowały m.in. paryska śpiewaczka kabaretowa Fania Fénelon i wybitna skrzypaczka Alma Rosé.
Wszystkie grały, by przeżyć.
Anne Sebba zebrała rozproszone świadectwa, spotkała się z ostatnimi ocalałymi i odtworzyła każdą z mikrohistorii, które miały zostać zapomniane. Dzięki wnikliwej analizie źródeł stworzyła wielogłosową narrację, w której osobiste dramaty przenikają się z tragiczną historią.
Ta książka to więcej niż świadectwo. To akt zachowania pamięci o Ocalałych.
Kolejna pozycja dla miłośniczek i miłośników Tadeusza Różewicza, teatru, epistolografii - "Widocznie tak musi być między żywymi artystami. Korespondencja 1966-2011" Tadeusza Różewicza i Jerzego Jarockiego pod redakcją Anny Romaniuk.Tadeusz Różewicz i Jerzy Jarocki to wielkie postaci polskiej kultury drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Wybitny pisarz, a w tym kontekście przede wszystkim dramaturg i innowator sztuki dramatycznej, spotyka się tu w dialogu z reżyserem i wizjonerem teatru, który jak mało kto potrafił przeniknąć jego sztukę i wydobyć z niej elementy niedostrzegane przez innych. Ich korespondencja stanowi nie tylko arcyciekawy zapis wymiany myśli dwóch intelektualistów, przedstawicieli innych dyscyplin, ale też portret zetknięcia różnych dziedzin sztuki, momentu, kiedy rodzi się sztuka interdyscyplinarna. Listy Różewicza i Jarockiego są zapisem dyskusji, żywym świadectwem myśli i tworzenia.Na korespondencję Różewicza z Jarockim, datującą się od roku 1966 i trwającą z mniejszymi i większymi przerwami aż do 2011, składa się około 200 listów, z czego większość jest autorstwa poety. Z ich lektury wyłania się dynamiczny obraz trudnej relacji łączącej obu twórców. Ich współpraca bywała trudna i wykuwała się nieraz w warunkach dalekich od sielanki, niemniej zaowocowała wieloma pamiętnymi realizacjami teatralnymi wystawianymi na najznamienitszych polskich scenach, by wymienić chociażby: "Wyszedł z domu" (Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, 1965), "Stara kobieta wysiaduje" (Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego we Wrocławiu, 1969), "Na czworakach" (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 1972) czy "Pułapkę" (Teatr Polski we Wrocławiu, 1992).Listy obu artystów to spojrzenie za kurtynę pracy twórczej, wyjątkowa okazja, żeby przyjrzeć się ich warsztatowi, powstawaniu dzieł, ale też zobaczyć łączącą ich relację. W tej korespondencji rozmowy o sztuce spotykają się ze zwierzeniami, odkrywaniem własnych słabości, opisami codzienności, rutyny, zniecierpliwienia. "Widocznie tak musi być między żywymi artystami. Korespondencja 1966-2011" to zapis wspólnoty pracy, myśli i sporów, a także zwykłego życia dwóch twórców i zarazem zwyczajnych ludzi.
Folwark zwierzęcyButton: nowe tłumaczenie z ilustracjamiWszyscy ludzie są wrogami. Wszystkie zwierzęta są braćmi.Wyzyskiwane i źle traktowane przez ludzi zwierzęta zbuntowały się i wygnały swoich oprawców. Gospodarstwo, w którym pozostały, nazwały Folwarkiem Zwierzęcym. Postanowiły same zapewnić sobie dobrobyt, potrzebowały jednak przywództwa. Wybrały dwie najmądrzejsze świnie, Napoleona i Śniegula. Po jakimś czasie Napoleon doprowadził do śmierci drugiego przywódcy i - korzystając z tyrańskich metod - uczynił z siebie jedynego słusznego wodza. Wkrótce czas demokracji się skończył. Władza, a właściwie dyktatura, którą wprowadził, okazała się zbyt silną pokusą...Folwark zwierzęcy nie jest zabawną satyrą. To wnikliwe studium powstawania i ugruntowywania się władzy totalitarnej. Pokazuje, jak szczytne idee są wykorzystywane do budowania reżimów, a walkę o przywództwo wygrywa się za pomocą sprawnego aparatu policyjnego. Opisuje narastające stopniowo okrucieństwo i brutalność dyktatora, a także jego pazerność na przywileje. Każda kolejna podłość jest uzasadniana coraz bardziej nachalną propagandą.Napoleon ma zawsze rację.W trakcie lektury nie można poprzestać na doszukiwaniu się aluzji do Rosji i Putina. Folwark zwierzęcy bowiem przekazuje uniwersalne prawdy o władzy i zniewoleniu. Obalone reżimy odradzają się w bardziej wynaturzonej formie, propagandzie towarzyszy inwigilacja, a wolność i prawo do decydowania o swoim życiu stają się coraz cenniejsze i trudniejsze do obrony. Ta z pozoru zabawna powiastka z przerażającym zakończeniem staje się dziś ponurym ostrzeżeniem.Zwierzęta przenosiły wzrok ze świni na człowieka, z człowieka na świnię i znów ze świni na człowieka - i nie potrafiły już określić, kto jest kim.George Orwell, właściwie Eric Arthur Blair (1903 - 1950), był brytyjskim pisarzem i publicystą. Uczestniczył w hiszpańskiej wojnie domowej - to doświadczenie przyczyniło się do powstania jego największych dzieł. Żywił przekonanie, że wszystkie systemy polityczne zmierzają do powszechnego zniewolenia. Dziś jest uważany za jednego z najważniejszych autorów XX wieku.Wiecheć słomy w stajni jest łóżkiem, jeśli o to chodzi.
siążka "Święci w dziejach narodu polskiego - kontynuacja pracy Feliksa Konecznego", to ciąg dalszy historii Polski pisanej życiem świętych lub kandydatów na świętych. Feliks Koneczny zmarł w 1949 roku i późniejsi święci nie zostali przez niego opisani. Maciej Giertych, profesor genetyki, ale z zamiłowania historyk, podjął pracę uzupełnienia historii o postacie, które były kanonizowane lub beatyfikowane po śmierci Konecznego, a także postacie, które być może kiedyś świętymi zostaną ogłoszone. Książka to zbiór krótkich biografii tych postaci.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
