Former soccer player of Lechia Gdansk, today an evangetist, who is listened to by believers and non-believers. One encounter with God caused him to abandon his soccer career - as he often repeats - [for] ""something stronger"".He inspires people to follow their calling, ignites a deeper search for God, has a passion for lost people and a heart for nations, and infects others with this passion, inflames their hearts. He is not only a gifted speaker but also a man who walks with God every day! He inspires and challenges us to seek God even more. I've known Jakub for many years and I promise you that this book will be a blessing to you and will inspire you to have a deeper relationship with God, to spread the fire of awakening and preaching the gospel of Jesus Christ throughout the world. Alejandro Arias // evangelist
Inspirująca historia Jakuba Kamińskiego - byłego piłkarza Lechii Gdańsk, dziś głównego Pastora Kościoła NOF Church w Warszawie oraz założyciela Nations On Fire, służby, która swoim zasięgiem objęła już sześciu kontynentów. Ewangelista, wizjoner, a przede wszystkim rozkochany Boży sługa, Jakub Kamiński żyje w szaleńczej wręcz zależności od Ducha Świętego, na którego głos gotowy jest przemierzać świat wzdłuż i wszerz, dzieląc się Ewangelią oraz pobudzając głód Bożej obecności wśród wierzących.
Gruppa nabierała energii w czasie karnawału Solidarności, by wybuchnąć w stanie wojennym - szóstka studentów i absolwentów warszawskiej ASP postanowiła tworzyć razem i odpowiedzieć na brutalność politycznej rzeczywistości dziką, bezczelną sztuką: figuratywną, ironiczną, czasem obsceniczną, operującą groteską i śmiechem, który bywa jedyną możliwą reakcją na absurd. Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk i Ryszard Woźniak nie mieli oficjalnego programu. Chcieli malować żywiołowo, ekspresyjnie, opowiadając, a raczej wykrzykując swoje historie. Razem stworzyli coś, czego polska sztuka wcześniej nie widziała.Byli jak granat eksplodujący w różnych kierunkach: buntowali się przeciwko władzy i Kościołowi, abstrakcji swoich profesorów, konceptualizmowi rówieśników - i świetnie się przy tym bawili. Wzięli udział w Documenta 8 w Kassel, wystawiali we Włoszech. Potem każdy poszedł swoją drogą. Dziś są częścią kanonu, ale takiego, który wciąż zadaje niewygodne pytania.Borysław Czyżak przygląda się tej formacji z bliska: jej narodzinom w mroku stanu wojennego, rozkwitowi, rozpadowi i swoistemu renesansowi. Przypomina także o jej mniej znanych członkach - Małgorzacie Rittersschild czy Macieju Wilskim - którzy w pierwszych latach wystawiali z kanoniczną szóstką. Jego bogato ilustrowana monografia to pierwsze tak całościowe spojrzenie na fenomen Gruppy.
Gdyby w Republice Środkowoafrykańskiej poprosić przeciętnego młodego człowieka ze szkoły średniej: Opowiedz mi, proszę, o historii twojego kraju, to jest rzeczą uderzającą, że ten, mając za sobą elementarny kurs dziejów swej ojczyzny, odpowie: 13 sierpnia 1960 roku ogłoszenie niepodległości Republiki Środkowoafrykańskiej. No dobrze, ale co było wcześniej? Nicość? Niebyt? A może dżahilijja pogańska ignorancja, jak z pogardą mówią muzułmanie o okresie preislamskim? I doprawdy trudno ze statystycznego obywatela wydobyć coś więcej o tym, jak to było dawniej. Może jeszcze prości ludzie ze wsi przypomną sobie bajania dziadków, ale tego przecież nie łączy się z wiedzą nauczaną w szkole. Ta dychotomia jest porażająca, zważywszy na twierdzenie, że naród nieznający swej historii nie ma przyszłości Są jednak światełka w ciemnym tunelu. Robert Wieczorek - autor Papież Franciszek powiedział kiedyś: Afryka jest pie?kna!. Serce Afryki bije jednak nieregularnie. Czasami ten puls zanika, przygnieciony przez zło, a czasami bije pełnią miłości. W ten niesamowity rytm wprowadza nas misjonarz, br. Robert Wieczorek. Dla wszystkich, którzy wybierają się do serca Afryki i chcą poznać jej prawdziwe oblicze, szczerze polecam! Marek Kamiński *Tekst niniejszej książki ukazał się pierwotnie jako druga część publikacji: EKG serca Afryki. Historia choroby (Kraków 2021). Brat Robert Wieczorek OFMCap urodził się w 1966 roku w Krakowie, wychował się w Krzeszowicach. W dwudziestym roku życia wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. W 1993 roku przyjął święcenia kapłańskie, a rok później podjął pracę na misjach w Republice Środkowoafrykańskiej, gdzie posługiwał ponad ćwierć wieku. Obecnie jest posłany do przetarcia szlaków dla nowej kapucyńskiej misji w Sudanie Południowym. Jest autorem książek: Listy z Serca Afryki, Pęknięte Serce Afryki, Koptowie staliśmy się śmieciem tego świata.
Magdalena Baran, ur. 1979 w Brzegu. Nie pisze książki, tylko zostawia ślady po własnym życiu, tak prawdziwe, że bolą, i tak absurdalne, że śmieszą. Jej opowieść nie jest o chorobie, ale o tym, jak nawet w piekle można się upierać, że kawa smakuje lepiej z uśmiechem. To nie manifest. To zapis istnienia dla synów, dla bliskich, dla każdego, kto choć raz czuł, że życie jest zbyt kruche, by udawać kogoś innego.
Zamieszczone w niniejszym tomie eseje pochodzą z trzech książek W.G. Sebalda:Die Beschreibung des Unglcks (1985),Unheimliche Heimat (1991) i Logis in einem Landhaus (1998). Obiektami dociekań i interpretacji albo bohaterami esejów niemieckiego autora są m. in.Arthur Schnitzler, Franz Kafka, Elias Canetti, Thomas Bernhard, Joseph Roth, Jean Amry, Jean-Jacques Rousseau, Gottfried Keller, Robert Walser, a do grona pisarzy dołącza Jan Peter Tripp, malarz i szkolny kolega Sebalda; osobny szkic został poświęcony fenomenowi pierwszych autorów żydowskich tworzących w języku niemieckim, takich jak Leopold Kompert i Karl Emil Franzos. W pierwszej części tomu Sebald przygląda się głównie literaturze austriackiej, potemprzechodzi do omawiania literackich indywidualności Szwajcarii. W swojej pracy korzysta na równi z kompetencji filologa i z licencji eseisty. Jako badacz, jako krytyk i jako pisarz jest bowiem przede wszystkim namiętnym czytelnikiem. Czyta uważnie, z bliska wybiera z potoku narracji pojedynczą frazę i skupia się na jej szczególnym i złożonym znaczeniu. Porusza się po mapie literatury własnym szlakiem. Opis nieszczęścia to tytuł zapożyczony od pierwszego zbioru esejów pisarza. Formuła celnie uwydatnia to, co autora najbardziej interesuje wl iteraturze. W przedmowie do książki z1985 roku Sebald pisał: "Ci, którzy obierają zawód pisarza, zreguły ni ezaliczają się do ludzi najbardziej niefrasobliwych. Jakże inaczej gotowi byliby wdawać się w niemożliwe zajęcie, polegające na poszukiwaniu prawdy? Opis nieszczęścia zawiera w sobie możliwość jego przezwyciężenia."
Niniejsza monografia zbiorowa jest księgą jubileuszową ofiarowaną profesor Iwonie Jakubowskiej-Branickiej, znanej w kraju i poza jego granicami socjolożce zajmującej się badaniami z zakresu praw człowieka, psychologii polityki oraz socjotechniki propagandy politycznej. Składa się z siedemnastu artykułów i esejów obracających się tematycznie wokół najważniejszych zainteresowań badawczych Jubilatki, które ujęto w czterech częściach: Socjologia a prawo, W kręgu semiotyki, Prawa podstawowe nowe regulacje oraz Różne oblicza demokracji. Dodatkowo pracę poprzedza wstęp składający się z tekstu poświęconego sylwetce Jubilatki oraz bibliografii retrospektywnej, a także listów z życzeniami przesłanych do redakcji. W każdej części znalazły się zarówno duże opracowania, jak i 34-stronicowe eseje na kanwie zainteresowań badaczki (...). Praca jest ciekawym zbiorem artykułów i esejów, których wspólną cechę stanowi szeroki obszar badawczy profesor Iwony Jakubowskiej-Branickiej. (...) Bez wątpienia wielu naukowców znajdzie tu analizy i przemyślenia, które posłużą im przy kolejnych pracach. dr hab. Daniel Boćkowski, prof. UwB Publikacja dofinansowana przez Wydział Stosowanych Nauk Społecznychi Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego
Książka jest pierwszą akademicką biografią Iwana Bohuna, kozackiego pułkownika wybitnego dowódcy wojskowego, polskiemu czytelnikowi znanego dobrze z Trylogii Sienkiewicza. Jednak losy historycznego pierwowzoru są znacznie bardziej fascynujące. Autorce udało się odkryć wiele nieznanych dotąd kart jego biografii. Od najmłodszych lat życie Iwana Bohuna naznaczone było udziałem w wielu kampaniach i bitwach. Wiele razy znajdował się w śmiertelnym niebezpieczeństwie podczas potyczek i wypadów, którymi osobiście dowodził. Fortele Bohuna stały się przysłowiowe jeszcze za jego życia. Dwa razy był aresztowany, skazano go na śmierć w różnych państwach. Podstawą książki jest unikalny materiał zbierany przez cztery dekady w archiwach Ukrainy, Rosji, Polski, Szwecji i innych krajów.
Tańsze zamienniki leków stały się dziś nieodłączną częścią naszego życia. Przepisują je lekarze, polecają farmaceuci, a ich bezpieczeństwo mają gwarantować instytucje odpowiedzialne za kontrolę jakości. Rzadko jednak zastanawiamy się nad tym, skąd pochodzą, w jakich warunkach zostały wyprodukowane i czy rzeczywiście zawierają to, co deklarują producenci.
Katherine Eban odsłania mroczną stronę globalnego rynku tak zwanych leków generycznych. Podążając tropem sygnalistów, inspektorów i tajnych dokumentów, rekonstruuje historię oszustw, manipulacji i zaniedbań, które przez lata pozostawały ukryte przed pacjentami i regulatorami. Jej śledztwo prowadzi z indyjskich fabryk leków przez Chiny, Brazylię i Afrykę po korytarze amerykańskich instytucji rządowych, a jej bohaterowie ryzykują karierę i bezpieczeństwo, by ujawnić prawdę o jednym z najważniejszych biznesów współczesnego świata.
Gorzkie pigułki to książka napisana z rozmachem godnym najlepszego thrillera śledczego, w której Eban pokazuje, jak skomplikowane i kruche potrafią być globalne łańcuchy dostaw. To historia zmieniająca sposób patrzenia na leki, od których każdego dnia uzależniamy nasze zdrowie.
Po zakończeniu II wojny światowej wielu wysoko postawionych funkcjonariuszy SS uniknęło kary. Opuścili Europę zaskakująco łatwo - to od lat skłaniało do mnożenia teorii spiskowych. Poważni historycy dotąd jednak nie zajmowali się tym tematem.
Książka Geralda Steinachera uzupełnia tę lukę. Autor wnikliwie bada okoliczności, w jakich dochodziło do ucieczek, i trasy, którymi zbiegowie podążali. Odpowiada również na pytanie, kto udzielał pomocy zbrodniarzom wojennym. Dowodzi ostatecznie, że Międzynarodowy Czerwony Krzyż organizował dokumenty i ułatwiał zmianę tożsamości. Opisuje także rolę Watykanu i wewnątrzkościelny konflikt pomiędzy moralnością a Realpolitik. Nie pomija również roli aliantów, zwłaszcza amerykańskich służb wywiadowczych, które na początku zimnej wojny werbowały byłych agentów SS.
Fakty opisane przez Steinachera są nie mniej zajmujące niż wytwory wyobraźni Fredericka Forsytha.
Élise podnosi roletę i uchyla okno. Pyta panią Monet, czy dobrze spędziła noc. Pani Monet twierdzi, że noc była niespokojna, bo obudziły ją dwie dziewczynki. Miały długie włosy i nosiły identyczne sukienki.I nie byłoby w tym nic szczególnie niepokojącego, gdyby nie fakt, że jesteśmy w domu spokojnej starości Maison Beausoleil i nie ma tam żadnych dzieci. Tej nocnej wizyty nie można uznać za zły sen lub przywidzenie – podobne historie opowiadają również inni pensjonariusze. Wygląd i zachowanie małych gości wskazują, że to dwie siostry, które prawie pół wieku wcześniej utonęły w pobliskim stawie. Przed pogrzebem ich ciała położono w kostnicy domu opieki.Manon Gauthier-Faure wybrała się do Szampanii, by sprawdzić, czy Maison Beausoleil naprawdę stało się miejscem nawiedzonym. W jej opowieści tajemnicze zjawiska paranormalne zderzają się z potworną realnością – śmiercią dwóch dziewczynek. Autorka stara się zrozumieć, jak tragedia z przeszłości wpłynęła na małą, zamkniętą wspólnotę w północno-wschodniej Francji i dlaczego historia sióstr zniknęła w zbiorowej niepamięci. „„Duchy z jeziora. Tajemnice wsi w Szampanii” to książka zaskakująca. Śledztwo dziennikarskie w sprawie tragicznej śmierci dwóch dziewczynek pod koniec lat siedemdziesiątych na wschodzie Francji stanowi zarazem analizę tego, co można nazwać „zjawiskami paranormalnymi w Szampanii”. Ta historia ujawnia najmroczniejsze oblicze pewnego rejonu i pewnej epoki.” „Le Nouvel Obs” „[Ta książka] to jakby „Pogromcy duchów” w wiejskiej scenerii, tyle że tutaj zrozumienie zmarłych zapewnia spokój ducha żywym.” „Libération” „Ta historia splata z wieloma innymi, relacjonowanymi przez ludzi, którzy wpuścili Manon Gauthier-Faure do swoich domów. To właśnie oni są esencją tej pięknej opowieści – poetyckiej, pełnej blasku i nostalgii, należącej do gatunku zwanego „literaturą "rzeczywistości”.” „Le Parisien”
Po II wojnie światowej jedną z najważniejszych obietnic nowej władzy było wprowadzenie powszechnej opieki zdrowotnej. Medycyna - tak jak prąd i oświata - miała dotrzeć do wszystkich.
Aleksander Bałasz wsiadł do pociągu w Krakowie zimą 1946 roku, gnany ciekawością i poszukiwaniem źródła utrzymania. Konstanty Muraszko zrobił to samo, tyle że w 1945 roku w Bezdanach. Stanisław Bayer do Polski wrócił w 1947 roku. Przypłynął statkiem, jak to bywało w przypadku żołnierzy 2 Korpusu. Krystyna Modrzewska wyruszyła w drogę wiosną 1957 roku.
Wykształceni w dużych miastach, jechali leczyć do miasteczek, osad, osiedli, wsi. Czasem z poczucia misji, czasem z nakazu pracy. Przywozili ze sobą wiedzę, nowoczesne rozwiązania techniczne i nowe standardy higieny. Zaczynali często w warunkach polowych - bez mieszkań, mebli i wyposażenia gabinetów.
Marcin Stasiak fascynująco opowiada o ich losach. Z fragmentów biografii, wspomnień oraz pamiętników lekarzy, stomatologów, felczerów, pielęgniarek i położnych wydobywa nie tylko historię modernizacji, ale także opowieść o przemianach polskiego społeczeństwa w pierwszych dwudziestu pięciu powojennych latach.
Jarosław Iwaszkiewicz często powtarzał, że "twórca musi mieć dużo i różnych przeżyć", a tego dostarczali mu otaczający go ludzie.
Młodzi poeci, jak choćby Zbigniew Herbert, wprowadzali go w nową poetykę wiersza. Z młodymi prozaikami - Włodzimierzem Odojewskim czy Julianem Stryjkowskim - dzielił trud doskonalenia warsztatu pisarza. Przyjaźń z Andrzejem Wajdą otworzyła go na nowe formy wyrażania sztuki.
Nie mniej cenił przyjaźnie z kobietami - do grona jego bliskich należały argentyńska arystokratka Carmen Quintana, francuska pianistka Hlne Kahn-Casella, tłumaczka i dziennikarka Rena Jeleńska, pisarka Irena Krzywicka czy ikona polskiego wzornictwa Wanda Telakowska.
Wierności wielu przyjaźniom dochował także w pożodze II wojny światowej. Narażając bezpieczeństwo własne i najbliższych, pomagał przyjaciołom żydowskiego pochodzenia, za co pośmiertnie otrzymał medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Po powstaniu warszawskim, gdy tysiące ludzi straciło dach nad głową, do domu w Stawisku przyjął przeszło osiemdziesiąt osób. Z tego okresu wyszedł jako człowiek o niewzruszonych zasadach moralnych. Dzięki temu na kompromisy, które zawierał z komunistyczną władzą, spoglądano łagodniejszym okiem.
Beata Izdebska-Zybała stworzyła złożony obraz wielkiego twórcy, którego ani nie rozgrzesza, ani nie potępia, lecz pokazuje człowieka uwikłanego w skomplikowane relacje.
Poznaj fascynującą sztukę Japonii –
od figurek dogū z I wieku p.n.e. przez Sto widoków góry Fuji Hokusaia
aż po „kobietę w groszki” Yayoi Kusamę
Legendarne opowieści o heroicznych samurajach i tajemniczych gejszach, obrazy przesycone niekonwencjonalnym erotyzmem i fantastyczne światy zamieszkane przez demony i potwory – Francesco Morena prowadzi czytelnika przez historię i kulturę Japonii od czasów prehistorycznych aż po współczesność.
Wielowiekowa izolacja tego państwa sprawiła, że Zachód traktował je niemal jak miejsce baśniowe. Japońska mitologia pełna yōkai, tradycyjne stroje i ceremonialne naczynia przyciągały uwagę kolekcjonerów i inspirowały artystów z Europy. I choć Japonia XXI wieku jest synonimem nowoczesności, Morena udowadnia, że nawet manga i anime nie boją się korzystać z bogactwa dawnej sztuki japońskiej i nie wstydzą się swoich korzeni.
Odległa, tajemnicza, egzotyczna –
Japonia od zawsze fascynowała ludzi Zachodu.
Poznaj sztukę made in Japan!
Francesco Morena – badacz specjalizujący się w sztuce Azji Wschodniej, autor książek i artykułów o sztuce chińskiej i japońskiej oraz ich wpływie na kulturę i europejskie rzemiosło artystyczne, kurator licznych wystaw.
Nowe, poszerzone wydanie głośnego reportażu o najważniejszych wydarzeniach w Europie w ubiegłym stuleciu
Jaka była Europa XX wieku? Jak//a jest na początku wieku XXI?
Czy da się ją opisać, wybierając jedno miasto na dekadę?
Każde z przedstawianych przez Konstantego Geberta wydarzeń ilustruje ważne procesy politycznej, kulturalnej i społecznej historii Europy: od cesarskiej parady w Wiedniu w 1908 roku, przez artystyczne debaty w Warszawie w latach 80., aż po wojenne spalenie Biblioteki Narodowej w Sarajewie w roku 1992. Początek wieku XXI widzimy w świetle wydarzeń w Kijowie, Mediolanie i Urk. Dokąd zaprowadziła nas burzliwa epoka wielkich wojen, wzlotów i upadków systemów totalitarnych, prób jednoczenia się i tworzenia wspólnot?
Jak mówi autor, w jego XX wieku „więcej jest lewicy niż prawicy, więcej feministek niż Kościoła, więcej artystów niż polityków i więcej paradoksów niż rzeczy pewnych”. Gebert uważnie obserwuje, jak wątki różnych opowieści splatają się ze sobą – choćby losy pewnego bezrobotnego malarza z Wiednia szlifującego bruki, który później walczył pod Ypres i głodem mordował Leningrad.
Do czego doprowadził nas wiek XX?
Jak radzimy sobie z etycznym wyzwaniem przyjmowania uchodźców i co będzie z Ukrainą?
Czy możemy patrzeć w przyszłość z optymizmem i – jak sugeruje autor – „pesymisty ten jeden raz nie dopuścić do głosu”?
Konstanty Gebert zdobył sobie uznanie kompetentną publicystyką polityczną oraz reportażem. Jedno i drugie odnajdujemy teraz w książce o niedawnych losach Europy i Europejczyków, w której barwność opisu reporterskiego idzie w parze z wnikliwością historyka. Ten obraz dziesięciu wydarzeń z życia Europy w XX w. skłania do refleksji i nad współczesnością, i nad miejscem pamięci w świadomości europejskiej. Przekonuje, że jedność Europy takiej wspólnej pamięci wymaga.
Bronisław Geremek w 2004 roku o pierwszym wydaniu Dziesięciu dni Europy
Konstanty Gebert – psycholog, tłumacz, dziennikarz, nauczyciel akademicki. W stanie wojennym, pod pseudonimem Dawid Warszawski, publikował w prasie podziemnej. Współzałożyciel między innymi Żydowskiego Uniwersytetu Latającego i Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. Twórca i pierwszy redaktor naczelny miesięcznika „Midrasz”.
Autor tysięcy artykułów prasowych i kilkunastu książek, między innymi o obradach Okrągłego Stołu, wojnie w Bośni, historii Izraela i polskich Żydach.
Laureat Nagrody Klio oraz nagród im. Marcina Króla, Beaty Pawlak, Józefa Tischnera, Marka Edelmana i Jerzego Giedroycia za książkę Ostateczne rozwiązania. Ludobójcy i ich dzieło (2022).
Dziennikarz „Gazety Wyborczej” od jej powstania do 2022 roku, obecnie stały współpracownik „Kultury Liberalnej”. Od 2023 roku tworzy autorski podcast Ziemia zbyt obiecana.
Prawda ukryta pod ziemią bywa groźniejsza od tej zapisanej w archiwach - zwłaszcza, gdy może zburzyć kłamstwa budowane przez dziesięciolecia, a poznali ją ci, którym potem nakazano milczenie.
Książka powstała we współpracy z profesor Małgorzatą Grupą – prowadzącą przerwaną ekshumację w Jedwabnem oraz ekshumacje polskich ofiar na Ukrainie.
Książka ujawniająca nieznane fakty dotyczące relacji polsko-żydowskich i polsko-ukraińskich, pokazująca skalę mistyfikacji i przemilczeń wokół wydarzeń, których wpływ na dzisiejszą rzeczywistość przekracza wyobrażenie wielu z nas.
Książka, która zachwieje społecznym zaufaniem wobec tych, którzy sprawują władzę, obnażając ich krótkowzroczność, tchórzostwo i gnuśność.
Książka rzetelnie napisana, ale którą czyta się jak thriller polityczny.
Mocna i opowiedziana z dziennikarskim zacięciem kulminacyjna praca dziennikarza śledczego Wojciecha Sumlińskiego i profesor Małgorzaty Grupy, prowadzącej ekshumacje pod specjalnym nadzorem, które formalnie opatrzono zakazem mówienia o nich, klauzulą tajemnicy, a nawet tajności.
Choć ta historia zaczęła się dawno temu – w miejscach, o których niewielu pamięta, podczas wydarzeń, których wielu nie rozumie – może okazać się niebezpieczna, bo łamie zmowę milczenia, odsłania zakazaną prawdę i pokazuje, że w naszej rzeczywistości nie ma końca tamtej przeszłości.
Piąta i ostatnia część powieściowego cyklu o Benicie Mussolinim, przedstawiająca tragiczny koniec dyktatury i początek wolności dla Włoch i całej Europy
28 lipca 1943 roku, krótko po obaleniu Duce przez Wielką Radę Faszystowską, zesłano go na wyspę Ponza, na której reżim od lat przetrzymywał opozycjonistów. Mussolini stracił wszystko, łącznie z nadzieją.
Sytuacja zmieniła się jednak diametralnie, gdy dzięki błyskawicznej akcji komandosów z III Rzeszy został uwolniony. Wkrótce zaś stanął na czele marionetkowej Włoskiej Republiki Socjalnej. W swoim ostatnim zrywie Mussolini pogrąża kraj w jeszcze głębszym mroku. Sześćset dni między wrześniem 1943 a kwietniem 1945 roku to czas nasilającej się przemocy, czas legionu Muti i bandy Kocha, które sieją terror w miastach, czas polowania na Żydów i nalotów dywanowych. Ostatni akt tragedii rozgrywa się w Mediolanie. W toczącej się tam wojnie domowej nienawiść i okrucieństwo sięgają szczytu, zarówno po stronie faszystowskich oprawców, którzy torturują i mordują niewinnych ludzi, jak i partyzantów z Patriotycznych Grup Działania (GAP).
To koniec imperium i koniec człowieka, który naznaczył krwią nowożytne Włochy. Wraz z nim upadają pierwszoplanowe postaci epoki faszystowskiej i ich poplecznicy. Jedni uciekają, inni pozostają u boku Duce do ostatniej chwili, jeszcze inni sprytnie zmieniają barwy, aby po wojnie uniknąć rozliczenia swoich związków z reżimem. W tym apokaliptycznym zmierzchu powoli, acz nieustępliwie kiełkuje demokracja i zupełnie nowy porządek świata.
Jak to możliwe, że na tak małej wyspie mieści się tak wiele historii, języków i sprzeczności?
Malta większości kojarzy się z pocztówkowym rajem: słońcem, wapiennymi miastami i spokojem Morza Śródziemnego. Michał Potocki zagląda jednak pod powierzchnię tej sielanki i pokazuje wyspę naznaczoną kolejnymi falami podbojów, religijnych tarć i politycznych napięć.
To opowieść o miejscu, przez które przewinęli się Fenicjanie, Arabowie, joannici i Brytyjczycy, pozostawiając ślady widoczne do dziś w architekturze, kulturze i języku. Szczególnym bohaterem książki staje się język maltański - jedyny język semicki na świecie zapisywany alfabetem łacińskim.
Potocki pisze także o współczesnej Malcie: sporach wokół migracji, silnej pozycji Kościoła, korupcji i zabójstwie dziennikarki śledczej Daphne Caruany Galizii. Opowiada o nielegalnych polowaniach na ptaki, fiestach i nocnym życiu Paceville - dzielnicy pełnej klubów, pijanych turystów i hałasu.
To nie jest klasyczny reportaż z podróży ani przewodnik po śródziemnomorskiej wyspie. To wielowarstwowy esej-reportaż o miejscu, w którym historia nigdy nie pozostaje przeszłością.
Najciekawiej jest zawsze na pograniczach. W miejscach, gdzie nachodzą na siebie płyty tektoniczne cywilizacji, religii i języków i gdzie buzuje historia. W wyniku tych tarć powstają fascynujące tygle kulturowe, tak podobne, a zarazem niepodobne do siebie nawzajem. Nie zawsze żyło się tam spokojnie, karty historii zwykle przypominają tam korowód świętych i diabłów. Na peryferiach Europy jest kilka takich miejsc: Kaukaz, Bałkany. I Malta, serce Śródziemnomorza. Jej różnorodność i specyfika były dla mnie wielkim odkryciem.
Autor
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
