Arjun Appadurai to światowej sławy antropolog wykładający na nowojorskim New School University, w Polsce jest znany jako autor książki Nowoczesność bez granic. Kulturowe wymiary globalizacji. Strach przed mniejszościami to ujęte w formie długiego eseju rozważania, które koncentrują się wokół nowych przejawów gniewu kierowanego przeciwko mniejszościom - narodowym, etnicznym i religijnym - w warunkach globalizacji. Poszukując odpowiedzi na pytanie, gdzie kończy się ideologia, a zaczyna strach, Appadurai szkicuje niekiedy wręcz brutalny obraz współczesnego świata widziany oczami antropologa. „Książka, którą zaczęliście czytać, jest etapem przejściowym i przerwą w długofalowym projekcie - intelektualnym i osobistym - poszukiwania sposobów na to, by globalizacja zaczęła działać na rzecz tych, którzy potrzebują jej najbardziej i mają z niej najmniej: biednych, wywłaszczonych, słabych i zmarginalizowanych ludzi naszego świata. Etap przejściowy, ponieważ nie ma sensu mówić o nadziei, póki nie wyszarpnie się jej ze szczęk brutalności, którą również stworzyła globalizacja. A dopóki nie zrozumiemy, jak globalizacja może stworzyć nowe formy nienawiści, etnobójstwa i ideobójstwa, dopóty nie będziemy wiedzieli, gdzie poszukiwać źródeł nadziei związanych z globalizacją - i globalizacji nadziei”. (z tekstu)

Czy nie masz chwilami wrażenia, że ktoś nad Tobą czuwa i stara się Ci pomóc wybrnąć ze wszystkich opresji? Nie czujesz, że ktoś głęboko przejmuje się Twoim losem i raz za razem stara się nie dopuścić do tragedii? Nie zastanawia Cię, czy Twoja intuicja to na pewno intuicja, czy może podszepty kogoś znacznie potężniejszego i bardziej miłosiernego niż jakikolwiek człowiek? Archanioł Michał czuwa nad Tobą. A może czuwać jeszcze bardziej, jeśli tylko w odpowiednim momencie poprosisz go o wsparcie. Obrońca, doradca, wszechwiedzący i wszechmogący przyjaciel. Możesz już dziś zapewnić sobie jego opiekę, dzięki której zdrowie i życie Twoje i Twoich najbliższych będzie znajdowało się pod ochroną niebios. Doreen Virtue - specjalistka od kontaktów z aniołami - przedstawia sylwetkę i moc jednego z najpotężniejszych Archaniołów na świecie. Pokazuje jednocześnie, co zrobić by zapewnić sobie jego pomoc w trudnych chwilach. Archanioł ten pomoże Ci przetrwać nawet najtrudniejsze momenty w Twoim życiu. Poznaj historie osób, którym już pomógł i dowiedz się, jak Ty też możesz znaleźć się pod osłoną anielskich skrzydeł. Fragment książki       Niniejsza książka ma charakter bezwyznaniowy, a dotyczy Archanioła Michała, potężnej, niebiańskiej istoty, która chroni, prowadzi, naprawia i uzdrawia. Michał oddziałuje na świat fizyczny, przebywając w wymiarze niefizycznym. Czasami, jak przekonasz się z lektury tej książki, przybiera nawet postać trójwymiarową.       Jako prawa ręka Boga, Archanioł Michał wprowadza na ziemi spokój, wykorzeniając lęk i stres. Jego pomysłowość nie zna granic, podobnie jak zdolność przebywania z wieloma osobami jednocześnie. Jako istota nieograniczona jest zawsze chętny i gotowy, by pomóc tobie i każdej innej osobie znajdującej się w sytuacji, w której zagrożony jest spokój.       Określenie archanioł wywodzi się z greckiego wyrażenia, które tłumaczy się jako: „najwspanialszy posłaniec Boga". Arch oznacza „pierwszy", „najwspanialszy", zaś angelos to „posłaniec Boga". Imię Michał oznacza w języku hebrajskim i babilońskim: „ten, który jest podobny Bogu". Zatem Archanioł Michał to: „najwspanialszy posłaniec, podobny Bogu". Innymi słowy, Michał niesie czyste przesłanie miłości, mądrości i mocy bezpośrednio od Stwórcy.       Michał jest jedynym aniołem, któremu Biblia przyznaje tytuł „archanioł", a także nazywa go „jednym z pierwszych książąt".       Według Księgi Daniela i Apokalipsy Świętego Jana, Michał zapewnia ochronę w trudnych chwilach.       Niezliczone legendy, zwłaszcza w tradycji chrześcijańskiej, judaistycznej, islamskiej i celtyckiej, opisują osławioną siłę i mądrość Archanioła Michała. Jednak archanioł ten nie został zepchnięty do roli postaci ze stronic świętych tekstów. On żyje i przebywa wśród nas. Co więcej, bardzo prawdopodobne, że ci w czymś pomógł, zwłaszcza jeśli go o to prosiłeś. Być może nawet to on podsunął ci tę książkę.       Zanim jednak przeczytasz ciąg dalszy, chciałabym wyjaśnić kilka kwestii:       1. Michał nie chce być czczony. Całą chwałę oddaje Bogu i nie chce, żeby się do niego modlono. Jest pośrednikiem między Stwórcą i stworzeniem (to znaczy nami). Zatem wzywamy go, ale nie modląc się do niego, co stanowi subtelną, lecz istotną różnicę.       2. Michał jest nieograniczony. Może przebywać jednocześnie przy każdym z nas, a doświadczenia te będą zawsze indywidualne i wyjątkowe. Nigdy więc nie martw się, że zawracasz mu głowę tak zwaną „małą prośbą". Michał pragnie pomóc ludziom osiągnąć pokój na ziemi, a cel ten realizuje, pomagając każdemu z nas z osobna. Chce ci pomagać we wszystkim, co zapewni ci spokój.       Chociaż Michał kojarzony jest z niektórymi religiami, w rzeczywistości pomaga on wszystkim ludziom. Kocha wszystkich bezwarunkowo, tak jak Bóg. Jednak mimo że jest tak potężny, może ingerować w twoje życie tylko wtedy, gdy mu na to pozwolisz, ponieważ nie wolno mu naruszać twej wolnej woli. Musisz więc poprosić go o pomoc, żeby mógł ci jej udzielić.       Pisząc tę książkę, nabrałam nawyku wzywania Archanioła Michała. Podziwiam autorów zamieszczonych tutaj relacji za to, że wszyscy oni wykazali tyle przytomności umysłu, żeby w trudnych chwilach wezwać Michała. Kiedy coś się stanie, tak łatwo jest krzyknąć „Cholera!" (czy coś jeszcze ostrzejszego). Jednak znaczka więcej korzyści przyniósłby okrzyk: „Archaniele Michale!".       Bóg i anioły, łącznie z Michałem, reagują na każde wołanie o pomoc. Możesz więc prosić na głos, w myślach, na piśmie i poprzez śpiew. Możesz prosić o jego pomoc poprzez tradycyjną inwokację, afirmację, a nawet zwykłe: „Michale, pomóż!". Nie jest ważne, jak prosisz, ale że w ogóle to robisz.       Po co więc zwracać się do Michała, skoro swą prośbę o pomoc możesz skierować bezpośrednio do Boga? Na pewno najlepiej stosować się do własnych przekonań religijnych i duchowych, a jeśli uważasz, że najkorzystniejsza jest rozmowa z Bogiem, to zdecydowanie będzie to dla ciebie najwłaściwsza droga. Nauczyłam się, że kiedy prosimy o pomoc Stwórcę, to anioły są Jego posłańcami i to one interweniują. Innymi słowy, rezultaty są takie same, niezależnie od tego, czy o pomoc zwracamy się do Michała, czy do Boga. Możesz prosić Wszechmocnego, żeby wysłał do ciebie Michała albo też zwrócić się do tego archanioła bezpośrednio.       Ponieważ najważniejszą rolą Michała jest ochrona (jest patronem policjantów i wojskowych), strzeże cię przed niższymi energiami. Jeśli czasem nie jesteś przekonany co do uczciwości ludzi bądź duchów, wezwij go. Niczym święty bramkarz w klubie nocnym Michał dba o to, by dostęp do ciebie miały wyłącznie istoty pełne czystej miłości i światła. Z pomocą legionu aniołów, zwanego „Zastępem Miłosierdzia", Michał współpracuje też z Jezusem, świętymi i innymi archaniołami i bóstwami religijnymi.       Większość tych, którzy poprzez swoje relacje przyczynili się do powstania niniejszej książki, widziała, wyczuwała lub słyszała Archanioła Michała. Przekonasz się, że niczego nie musieli robić, zęby im się objawił, poza poproszeniem go o pomoc bez żadnych założeń i oczekiwań co do tego, jak ich prośby miałyby zostać spełnione. Kiedy prosisz Archanioła Michała o pomoc, on zawsze się zgadza - możesz być pewien, że pomoże ci w doskonały i zaskakująco skuteczny sposób. Cuda Archanioła MichałaSpis treści Wprowadzenie 9 Rozdział pierwszy: Zobaczyć Michała 13 Rozdział drugi: Usłyszeć głos Michała 41 Rozdział trzeci: Poczuć obecność Michała 57 Rozdział czwarty: Michał - Boski Opiekun 67 Rozdział piąty: Michał pomaga ludzkimi rękami 81 Rozdział szósty: Archanioł Złota Rączka 101 Rozdział siódmy: Michał usuwa lęki, fobie i negatywne energie 121 Rozdział ósmy: Archanioły Michał i Rafael 147 Rozdział dziewiąty: Wzywanie Michała w czyimś imieniu 157 Rozdział dziesiąty: Pomoc Michała w znalezieniu pracy zawodowej i celu życiowego 165 Posłowie 175 O Autorce... 179

„Książka Gian Franco Svidercoschiego, wieloletniego współredaktora dziennika watykańskiego ”L`Osservatore Romano”, pt. ”Papież, który nie umiera. Dziedzictwo Jana Pawła II” jest esejem na temat tego pontyfikatu. Rodzajem eseju właśnie: jest tam trochę informacji, ale głównie interpretacje. Jest to wielki komentarz do pontyfikatu stanowiący jego apologię. Niemniej autor dystansuje się czasem od poglądów i zachowań Kurii Rzymskiej i tu może książka jest najciekawsza dla krytycznego czytelnika. Przedmowa kardynała Dziwisza, posłowie Andrea Riccardiego, założyciela Wspólnoty Św. Idziego, która zorganizowała krakowski Asyż.” Jan Turnau „Jan Paweł II, co potwierdzają zwierzenia wielu osób, pozostawił cząstkę siebie i swego serca w sercu każdego z nas: słowa, które słyszeliśmy z jego ust; gesty, które czynił; modlitwę, w której całkowicie zatapiał się w Bogu; i wspomnienie, kiedy pośród morza ludzi wydawało się, że patrzy wyłącznie na nas. A także tamten wyjątkowo trudny czas, który on pomógł nam przezwyciężyć. Zawsze, w każdej sytuacji czuliśmy, że jest obecny w naszym życiu. Że żyje. Tak, żyje! Papież, który dzięki swemu ludowi nigdy nie umiera. I to jest właśnie esencją pięknej książki Gian Franco Svidercoschiego. Książki, z której – z wielkim przekonaniem i szczerością przyznaję – wyłania się nam kapłan, biskup i Papież, jakiego poznałem , który był mi ojcem i mistrzem, i w cieniu którego przeżyłem wiele lat. Każdego dnia i każdej chwili niczym uprzywilejowany świadek jego człowieczeństwa. Jego wiary i odwagi. Jego świętości.” Stanisław Kard. Dziwisz Metropolita Krakowski

Alfred i Emily to najbardziej osobista i według zapewnień samej autorki – ostatnia książka. Lessing składa w niej hołd swoim rodzicom i całemu pokoleniu naznaczonemu tragicznym doświadczeniem, którym była I wojna światowa. Nie znała swoich rodziców sprzed wojny, bo ich życie uległo gruntownej zmianie w obliczu konfliktu i nigdy już nie byli tymi samymi ludźmi. Ojciec doznał dotkliwych obrażeń i do końca życia cierpiał z powodu kalectwa, matka zaś straciła na wojnie ukochanego. Aby opowiedzieć tę historię Noblistka zastosowała ciekawy zabieg literacki dzieląc powieść na dwie części. W pierwszej wyobraża sobie i opisuje losy rodziców takimi, jakie mogłyby być, gdyby wojna nigdy nie miała miejsca. Druga część jest poświęcona jest rzeczywistym losom Alfreda i Emily. Chociaż autorka przedstawia powieść jako antywojenny manifest, jest ona przede wszystkim poruszającym studium kobiecych charakterów, bo też kobiece postaci – począwszy od matki Lessing – wysuwają się w tej historii na plan pierwszy. Doskonale opisana jest obyczajowość epoki edwardiańskiej i moralny gorset, który nie pozwalał zaoferować kobietom nic innego poza rolą przykładnej żony i matki. To książka na wskroś kobieca i kobieco subtelna, starająca się uchwycić proces emancypacji kobiety w niesprzyjających dla niej warunkach. To mądre i poruszające połączenie fikcji z prawdziwą historią. Alfred i Emily jest… dowodem na wciąż żywotną formę literacką Lessing.

Najnowsze narzędzia, będące na usługach współczesnej medycyny, sprawiły, że w obszarze jej oddziaływań znalazł się człowiek w najwcześniejszych fazach rozwoju. Kilkukomórkowy embrion ludzki poddawany bywa różnorodnym procedurom, które oprócz pozytywnych aspektów, niosą ze sobą także zagrożenia dla jego życia. Ich pole poszerza się wraz z rosnącym dostępem do wspomnianych zdobyczy nauk biomedycznych, przyczyniając się tym samym do uśmiercania wielu istnień ludzkich. Analiza tych zagrożeń jest przedmiotem niniejszych refleksji. Chcemy zastanowić się nad różnymi konsekwencjami współczesnych praktyk klinicznych, takich jak: diagnostyka prenatalna, sztuczne zapłodnienie, czy eksperymenty na zarodkach ludzkich (Rozdział I). W trakcie ich wykonywania dochodzi bowiem do masowego niszczenia istnień ludzkich w stadium preimplantacyjnym i prenatalnym. Wobec takiego faktu istnieje potrzeba jednoznacznego określenia statusu istot nienarodzonych, aby w ten sposób znaleźć uzasadnienie dla ochrony ludzkich embrionów przed działaniami, które zagrażają jego życiu. Stąd konieczne będzie odwołanie się do danych biologicznych, filozoficznych i prawnych oraz uwzględnienie głosu Kościoła w kwestii statusu istoty poczętej (Rozdział II). W ostatniej, trzeciej części książki (Rozdział III), podejmiemy problematykę ochrony prawa do życia ludzkich embrionów w kontekście stosowania praktyk klinicznych. prof. Andrzej Muszala

Książka zawiera zbiór listów, które młodzi ludzie pisali do ojców pijarów na przestrzeni kilku lat; stawiali w nich bardzo konkretne pytania dotyczące powołania, zwłaszcza powołania do życia zakonnego. Czytelnik znajdzie w niej wiele osobistych przemyśleń, świadectw i wątpliwości młodych chrześcijan, a także wskazówek i odpowiedzi udzielonych im przez duszpasterzy- zakonników. Korespondencja ta może okazać się pomocna także dla innych osób, które chciałyby wstąpić na drogę życia zakonnego czy kapłańskiego, ale zmagają się z licznymi wątpliwościami. Ponadto świadczy ona o tym, ze i dzisiaj Chrystus zaprasza do pójścia za Nim. Możesz być pewien, że głos, który słyszysz w swym sercu, nie jest złudzeniem. Wiele osób skorzystało z propozycji Jezusa — i są szczęśliwi. Warto skorzystać z ich doświadczenia.

"Jadę sobie" nie jest przewodnikiem pokazującym turystyczne atrakcje. To opis tego, co widać z okna zdezelowanego autobusu albo hoteliku na ruchliwym bazarze, o czym rozmawiają klienci lokalnych restauracji, czym się emocjonują miejscowe nastolatki. Opis niespieszny, bo autorka nie postawiła sobie za punkt honoru obejrzenie wszystkich zabytków, pojechanie na wszystkie wycieczki i pójście na wszystkie trekkingi; wybierała to, co ją interesuje najbardziej, jeśli gdzieś jej się podobało zostawała dłużej. Część I Jest utrzymana w konwencji blogu. Marzena Filipczak opowiada o ludziach spotkanych po drodze, drewnianych autobusach, którymi jeździła, przydrożnych knajpach, w których jadała, małpach, które ją pogryzły i szpitalach, które ją potem leczyły. O tym, jak nie mogła porozumieć się z miejscowymi (trudności zarówno komunikacyjne, jak i mentalne) i jak ci miejscowi jej pomagali. Część II Jest bardziej praktyczna i traktuje o bezpieczeństwie samotnej (i nie tylko) kobiety w podróży. To odpowiedzi na najczęstsze pytania, które autorka zadawała sama sobie przed wyjazdem, i które inni zadawali jej po powrocie. Od tego: gdzie i jak znaleźć porządny hotel, jak przeżyć kradzież pieniędzy, jak to jest podróżować nocą w wagonie pełnym facetów z plecakiem przypiętym łańcuchem do siedzenia, po odpowiedzi na pytania czy można kupić miejscowe kosmetyki (można, ale trzeba uważać na kremy wybielające) albo pójść do fryzjera (nie można, bo często po prostu go nie ma).

Głównymi tematami filmów Wojciecha Jerzego Hasa są sztuczność i sztuka, ich znaczenie w życiu człowieka. Fabuła nigdy nie była dla niego ważna. Liczyły się emocje, które u odbiorców mogła wywołać odpowiednia oprawa plastyczna, dialogi czy muzyka. Dzieła Hasa mówią, że tylko w kruchej i nietrwałej przestrzeni sztuki bohater, podobnie jak sam twórca, może przeciwstawić się losowi. Tylko artysta potrafi zamienić rozpacz w piękno, ujawnić absurdalność wszelkich wysiłków poznawczych, wytworzyć ironiczną zasłonę przed nicością, ukazując tym samym, że sztuka jest jedynym pewnym porządkiem istnienia.

Socjologia mobilności + Spojrzenie turysty - Pakiet W komplecie druga książka 50% taniej!

Wiek dwudziesty przyniósł głębokie zmiany w tradycyjnych rolach płci. Siła tych zmian jest inna w społeczeństwie bogatych i biednych, inna w pokoleniach młodszych i starszych. Autorzy Wzbierającej fasli, słynny socjolog wartości Ronald Ingelhard i politolog Pippa Norris, próbują wyjkaśnić, jak modernizacja zmieniła kulturowe nastawienie do równouprawnienia plci. Przechodzą od państ biednych do bogatych, od agrarnych do postindustrialnych porównuja wzajemne relacje płci na całym świecie. Wzbierająca fala to lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć zagadnienia polityki porównawczej.

Ostatni esej Jeana Baudrillarda napisany przed śmiercią. „Pomówmy zatem o świecie, w którym zniknął człowiek. Idzie tutaj o zniknięcie, nie o wyczerpanie, wyginięcie czy zagładę. Bowiem wyczerpywanie się zasobów czy wymieranie gatunków to procesy fizyczne i zjawiska naturalne. W tym tkwi cała różnica, ponieważ gatunek ludzki jako jedyny zdołał wynaleźć szczególny sposób znikania, nie mający nic wspólnego z prawem natury. Być może wręcz sztukę znikania”. (fragment)

Dla wielu ludzi inny jest winny. Ta zasada w dużej mierze kształtowała relacje międzyludzkie na przestrzeni historii. Nietolerancja wobec poglądów innych ludzi jest zjawiskiem nie znającym barier czasu, przestrzeni, narodów czy religii. Wbrew obiegowym opiniom nie jest ona związana wyłącznie z pojawieniem się religii monoteistycznych, a Hellada, będąca prawie personifikacją współczesnych zasad tolerancji, nie tylko nie była wolna od prześladowań religijnych, ale w pewien sposób właśnie tu powstały i zostały uzasadnione reguły dotyczące postępowania z ludźmi o innych przekonaniach, tu kształtowały się granice tego, co nazywamy wolnością poglądów. Niniejsza książka pozwala zrozumieć zagadnienia, które w dużym stopniu warunkowały - i warunkują do dziś - nasze podejście do zagadnień pluralizmu religijnego czy kulturowego. Dla chrześcijanina jest o tyle interesująca, że ukazuje fenomen prześladowań chrześcijan w pierwszych wiekach w kontekście prześladowań w ogóle. Jednocześnie tłumaczy wiele sformułowań czy opisów w hagiografii pierwszych wieków chrześcijaństwa dla czytelnika dziś niezrozumiałych bez znajomości kontekstu czy literackich typów. Bez względu na przekonania pozwala nam lepiej zrozumieć samych siebie i zmusza do refleksji nad wolnością, jej granicami, jej postrzeganiem.

Kultura i fetysze to zbiór esejów z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Rozważania dotyczą klasycznych problemów filozoficznych i podstawowych pojęć, wokół których organizuje się specyficznie ludzka działalność człowieka – ów naddatek ludzkich sił i energii dający w efekcie tzw. kulturę. Istota filozofii, natura prawdy, mechanizmy i typy osobowości, problem decyzji, autorytetu, religii, wreszcie pytanie, w jakimś sensie autoironiczne, o znaczenie humanistyki i humanistów – to zagadnienia, które Autor bada ze swobodą i zainteresowaniem wytrawnego filozofa i historyka. Dla czytelnika uderzający jest widoczny w tych wczesnych tekstach szczery szacunek dla myśli Marksa, oparty na dogłębnej lekturze i prawdziwym zrozumieniu, oraz niechęć do wszelkich upraszczających interpretacji Marksowskiej filozofii. A właściwie szerzej: wspólnym mianownikiem esejów jest odrzucenie niesamodzielności myślowej, banalności w refleksji, urzeczawiającego i abstrakcyjnego podejścia do świata i życia. Książka stanowi krytykę powierzchownego myślenia i poprzestawania na grubych podziałach – jest wyrazem fascynacji złożonością świata i bogactwem różnic. Niezwykle inspirująca i aktualna lektura.

Ksiądz Goldmann opowiada o własnych, nieprawdopodobnych wojennych przeżyciach, o tym, jak wielokrotnie unikał niemal pewnej śmierci oraz o diabelskim prześladowaniu, jakie dotykało jego i innych żołnierzy -katolików z powodu ich wiary. Z opowieści tej wyłania się wyjątkowe świadectwo o dziełach Bożej Opatrzności i nieśmiertelnej mocy miłości, modlitwy, wiary i ofiary.

Przywódca jednej z czterech szkół buddyzmu tybetańskiego, XVI Karmapa, odbył swoją pierwszą podróż do Stanów Zjednoczonych w październiku 1974 roku. Dlaczego po przybyciu do Phoenix tybetański mistrz pragnie jak najszybciej udać się do Shungopovi, jednego z miasteczek Indian Hopi, leżącego w samym sercu arizońskiej pustyni? Celem Karmapy jest wypełnienie proroctwa zawartego w jednym ze świętych tekstów tybetańskich z VIII wieku. Karmapa udaje się na spotkanie z Nedem, wodzem klanu Niedźwiedzia. Z powodu wielotygodniowej suszy trudno myśleć o zbiorach, wyczerpały się także zapasy żywnościowe: obaj mężczyźni wiedzą, że od przebiegu ich spotkania zależy przetrwanie plemienia Hopi.

"Pamiętniki" Zygmunta Szczęsnego Felińskiego (1882-1895) ze względu na swe walory literackie, piękną polszczyznę i niebagatelną wartość historyczną należą do wyjątkowych pozycji pamiętnikarstwa XIX wieku. Autor daje w nich m.in. obraz tzw. ziem zabranych począwszy od lat trzydziestych XIX wieku, porusza sprawę spisku Konarskiego, opisuje studia w Moskwie, emigrację we Francji, przyjaźń z Juliuszem Słowackim, udział w powstaniu wielkopolskim 1848 roku, lutową i czerwcową rewolucję w Paryżu. Część druga, obejmująca lata 1851-1883, tj. studia teologiczne w Żytomierzu i Petersburgu, pierwsze lata działalności duszpasterskiej, okres władania stolicą arcybiskupią w Warszawie oraz zesłanie, stanowi niezwykle cenne źródło historyczne, bo w tym czasie autor zajmował eksponowane stanowisko kościelne i polityczne i znalazł się w samym centrum wydarzeń związanych z powstaniem styczniowym. Jako wielki patriota był jednocześnie – z motywów chrześcijańskich – przeciwnikiem powstania, co nie przysporzyło mu wówczas popularności zarówno w społeczeństwie, jak i wśród duchownych. Po represjach, jakie spadły na powstańców, opowiedział się zdecydowanie po stronie narodu i poniósł tego konsekwencje w postaci zesłania i utraty stanowiska.

Francuski antropolog Marc Augé jest znaczącą postacią współczesnej humanistyki. Jego esej o zapomnieniu nie pretenduje do próby wyjaśnienia, czym jest pamięć ludzka, i nie sięga do rozległych rozważań na ten temat w literaturze przedmiotu. Jest raczej wyprawą etnologa na obszar jego własnego doświadczenia, szczególnie bogatego w różnorodne przeżycia świata. To relacja francuskiego człowieka miasta, który jako badacz poznaje wieś afrykańską, lecz mimo przeżytej fascynacji nie zostaje tam, lecz wraca do wielkiej europejskiej metropolii. Przemyślenia wynikłe z tego powrotu i to, co dostrzegł po latach przeżytych w Afryce, rozszerzają się na cały ponowoczesny rozwinięty świat i pozwalają świeżym okiem dostrzegać dokonujące się zmiany i klasyfikować wyłaniające się formy.

Książka autora McDonaldyzacji społeczeństwa traktuje o współczesnych modelach konsumpcji. Ritzer z wlaściwa sobie swadą, uciekając się do nieoczekiwanych skojarzeń, analizuje "katedry konsumpcji": świat centrów handlowych, supermarketów, parków tematycznych Disneya, zbiorowej tursytki. Są to miejsca pełne szczególnego uroku - ludzie udają się tam, by praktykować konsumpcjonizm niczym religię. Niestety, autor bez odpowiedzi pozostawia pytanie, jak żyć w społeczeństwie, w którym coraz częściej model konsumpcji jest wyznacznikiem statusu społecznego.

...w rozmowach z Renatą Dziurdzikowską Wstęp To się musiało wydarzyć. Spotkanie Wojciecha Eichelberger a i miesięcznika ZWIERCIADŁO. Potrzebowaliśmy zmian, głębokich przeobrażeń. Wiedzieliśmy ze naszym czytelniczkom bardziej niż lifting twarzy potrzebny jest lifting duszy. Wojciech Eichelberger podjął to wyzwanie. I tak rozpoczął się cykl „Sam na sam z terapeutą". Przez blisko dwa lata spotykaliśmy się co miesiąc, aby rozmawiać o tym, co najważniejsze. O trudnej drodze w poszukiwaniu siebie. „Wszyscy prawdziwi nauczyciele, mędrcy, prorocy mówią: patrz w siebie, szukaj w sobie". I to miałoby być takie trudne? Co miesiąc dowiadywaliśmy się, jak bardzo. Jak wielkim wysiłkiem jest samopoznanie, wyzbywanie się wyobrażeń na własny temat, zagłębianie w odległe zakamarki swojego dziecinna, w to wszystko, co nas ukształtowało. Ale też oddaliśmy, jak wiele możemy zyskać, jak bardzo satysfakjonujące może stać się nasze życie, jak rzeczywiście prawdziwe mogą być kontakty z sobą samym i z innymi. Nasi czytelnicy (ZWIERCIADŁO czytają nie tylko kobiety) reagowali bardzo spontanicznie. W tysiącach listów nadchodzących do redakcji dziękowali za każdy wywiad Renaty Dziurdzikowskiej z Wojciechem Eichebergerem, pisali, jak mocno są poruszeni, jak bardzo jej, dotyczy, jakie niesie refleksje i jak niebywale motywy do pracy nad sobą. Powodzenie cyklu „Sam na sam z terapeutą" mogło się skończyć wydaniem książkowym, to oczywiste. W ten sposób żywot i zasięg tych ważnych, mądrych rozmów zostanie przedłużony i poszerzony. Mając przed sobą znane mi dobrze teksty, zebrane teraz w całość, uderza mnie, jak bardzo spotęgowała się ich siła. Ta książka może zaboleć. I chyba zaboleć powinna. Tym bólem, który towarzyszy narodzinom. Bo jest to książka o tym, jak możemy się urodzić po raz drugi. Jeśli tylko zagubieni w całej tej nieświadomości i chaosie, w którym żyjemy, zechcemy się zatrzymać. Beata Dzięgielewska Redaktor naczelna miesięcznika „Zwierciadło' Warszawa 1999 Fragment książki -Jaką kobietę określiłbyś jako piękną? Podobno mężczyźni najbardziej zwracają uwagę na nasze nogi, potem biust, oczy, biodra, talię. Wolą blondynki niż brunetki... -Jest tylko jeden jedyny rodzaj pięknych kobiet - to kobiety pogodzone ze sobą. — Czyli jakie? - Kobieta pogodzona ze sobą cieszy się, że jest kobietą, lubi siebie, swoje ciało, bez względu na to, jak się ono ma do aktualnie obowiązujących standardów estetycznych i mody. Piękna kobieta tak naprawdę nie interesuje się tym, jak wygląda, nie patrzy w lustro. Jest kobietą wewnętrzną. Z kobietami, i w ogóle ze wszystkimi ludźmi, jest tak jak z drzewami. Tyle drzew, każde inne - dąb, brzoza, buk, osika czy sosna — i każde na swój sposób piękne. - Po czym poznajesz, że oto masz do czynienia z piękną, czyli pogodzoną ze sobą kobietą? - To widać na pierwszy rzut oka: po sposobie, w jaki się porusza, jak nosi głowę, jak patrzy na świat, jak się uśmiecha, jak używa swojego głosu. Widać po niej, że daje sobie prawo do tego, by istnieć i cieszyć się życiem, będąc taką, jaka jest. - Po prostu - „jestem i już"? - Tak - taka jestem, jaka jestem. Taka się urodziłam i nie muszę się do niczego i do nikogo dostosowywać. Piękna kobieta nie traktuje ciała jako przedmiotu, który ma spełnić jakąś określoną rolę; ciało nie jest dla niej manekinem do ubierania ani czymś do podziwiania czy uwodzenia. Ubiera się przede wszystkim wygodnie, z troską, by dobrze się czuć. Modą potrafi się bawić. Nigdy nie jest jej niewolnicą. — A jeśli czuje się świetnie właśnie wtedy, gdy jest ubrana według najnowszych wskazówek mody, gdy dwie godziny spędza przed lustrem, robiąc makijaż? — W ten sposób często mówią kobiety, które nastawione są głównie na to, by swoim wyglądem sprawiać wrażenie. Oczywiście mogą dobrze się z tym czuć, ale z zupełnie innych powodów. Dobrze się czują, ponieważ widzą, że są akceptowane, podziwiane czy pożądane. — Czy to źle? — Nie najlepiej. Pogodzona ze sobą kobieta, czyli ta prawdziwie piękna, nie kieruje się tym, czy się podoba, czy nie, jak wygląda w oczach innych, jakie zrobi wrażenie, co o niej pomyślą. Ona szuka zgody ze sobą, sposobu na wyrażanie siebie, własnej indywidualności. I pokazuje to swoim wyglądem, który jest ponadczasowy, tak jak i ona sama jest ponadczasowa. Ubranie, które na siebie wkłada, jest po to, by oddawało jej nastrój i jej osobowość. Czuje się dobrze w swoim ciele i intuicyjnie robi to, co dla niej najlepsze. Traktuje siebie podmiotowo. Jeśli chcemy sprawiać wrażenie, traktujemy siebie przedmiotowo, sprzedajemy się. Można się czasem tak pobawić, ale nie o to chyba chodzi w życiu. Poza tym dobre samopoczucie spowodowane tym, że ktoś nas podziwia czy pożąda, to ulotna sprawa — i tak przecież nie zdołamy zadowolić wszystkich. — Jeśli tak bardzo zależy mi, by robić na innych wrażenie, to znaczy, że głęboko w sobie czuję, że jest ze mną coś nie tak, że nie jestem w porządku? — Oczywiście. Jedynym wyjściem jest budować w sobie wewnętrzne poczucie wartości, które nie ma nic wspólnego z wyglądem. Chyba od czasów, gdy kobiety były niewolnicami, pokutuje w ich umysłach bardzo mocne przeświadczenie, że o wartości kobiety decyduje to, czy będzie się podobać mężczyźnie. Stąd te ciągłe pytania: co lubią w kobietach mężczyźni? Czy to nie przypomina targu niewolnic? — Same kręcimy na siebie bat. Bardzo interesuje nas, co lubią mężczyźni; mały czy duży biust, szerokie biodra, a może wąskie, płaski brzuch czy wręcz przeciwnie. I badania na ten temat ochoczo drukujemy w naszych pismach. — Przekonanie, że najważniejsze to sprawiać wrażenie i podobać się, jest spuścizną niewolnictwa. Na szczęście wiele wrażliwych i świadomych kobiet czuje wewnętrzny sprzeciw na samą myśl o tym. To nieprawda, że mężczyźni mają jakiś określony gust, że preferują jakiś rodzaj kobiecej urody. — Ale badania... — Badania dotyczą czegoś innego — preferencji estetycznych. Ale przecież przy wyborze partnerki na życie nieważne jest ciało, które przecież tak szybko się zmienia. Sprawy o wiele ważniejsze to radość życia, przymioty serca i charakteru, a także żywotność, temperament. — Cokolwiek by mówić o pięknie wewnętrznym, w świecie, w którym żyjemy, obowiązuje bardzo konkretne i wymierne piękno. I „obiektywnie" ładnym żyje się łatwiej — bardziej ich lubimy, jesteśmy dla nich uprzejmi, chętnie pokazujemy się w ich towarzystwie. Dostają lepszą pracę i szybciej awansują. - To media lansuj ą Ładnego—w reklamach Ładny jeździ dobrym samochodem, używa luksusowych towarów, zarabia duże pieniądze, jest inteligentny i wszechstronny. W ludzkich umysłach powstaje skojarzenie, że Ładny jest lepszy, że należy do kasty ludzi szczególnych, swoistych aniołów. Dlatego Ładnych traktujemy lepiej i dajemy im więcej szans. Ale z moich doświadczeń z kobietami, nie tylko w gabinecie terapeutycznym, niezbicie wynika, że te najładniejsze są często najbardziej nieszczęśliwe. — I najczęściej — ku zdumieniu świata — samotne. — Ładna kobieta jako dorastająca dziewczyna jest częściej odrzucana przez matkę. Matka, świadomie lub nie, postrzega córkę jako rywalkę. Jak macocha w baśni o królewnie Śnieżce, z niepokojem zagląda do lusterka i pyta, kto jest najpiękniejszy na świecie. Gdy widzi w lusterku własną, niemłodą już twarz, postanawia córkę królewnę uśpić. Od tej pory dziewczyna po kilka razy dziennie słyszy, że jest brzydka, okropna, do niczego. Wyrasta w przekonaniu, że nie zasługuje na miłość. (...) Zatrzymaj sięSpis treści 1. Wstęp 5 2. Księżniczka 7 3. Ciało 15 4. Wina 23 5. Wartość 31 6. Zabawa 39 7. Pierwsza miłość 47 8. Druga miłość 55 9. Wierność 63 10. Agresja 71 11. Dzieciństwo 79 12. Mężczyzna 89 13. Ojciec 99 14. Szef 109 15. Przyjaciel 117 16. Cicho 123 17. Zatrzymaj się 131 18. Szukaj w sobie 139 19. Od nowa 147 20. Śmierć, czyli Życie 157

19 października 1984 r. odprawił swoją ostatnią Mszę św. – i zniknął. Szukała go cała Polska. Oprócz tajnej policji. Oni nie szukali, oni byli sprawcami zniknięcia. Ks. Jerzy Popiełuszko, nazywany kapelanem „Solidarności”, został przez nich porwany, a następnie zamordowany. Nie mogli jednak zamordować jego myśli, jego dzieła i pamięci o nim. Jego konsekwentna postawa i męstwo wyrażały się w słowach „przekroczyłem barierę strachu, jestem gotowy na wszystko”. Swym przykładem dodał otuchy całemu narodowi. Płakano po nim na pogrzebie i później, ale równocześnie serca Polaków się wzmacniały, rósł opór i zaczynała dojrzewać nadzieja. To nie była ofiara daremna. Ta książka tego dowodzi. A dziś ks. Jerzy otaczany jest kultem. I znów zło w dobro się obraca. Życie tego niezłomnego kapłana przybliżają w albumie jego słynne kazania, słowa Prymasa Tysiąclecia i wypowiedzi Jana Pawła II. Unikatowe fotografie uzupełnia również wzruszający tekst biograficzno - wspomnieniowy jego najbliższego towarzysza w dramatycznych latach 80., ks. Teofila Boguckiego.