To nie jest książka dla ekonomistów: nasze wyzwania są znacznie szersze. Wybrałem prostą drogę, pisząc krótkie rozdziały o różnych trendach, publikując je jako krótkie artykuły w różnych czasopismach, rozkładając je niejako na stole, aby można było dostrzec ogólne zmiany. Podobnie jak w przypadku układanki, trzeba rozłożyć fragmenty, aby stopniowo dostrzec, jak do siebie pasują. W rezultacie wyłania się obraz, który ma sens. Spodziewam się, że obraz ten nie jest optymistyczny, ale pomaga nam uzyskać ogólny przegląd kluczowych wyzwań.
Przeszłość wielu krajów można rozpatrywać jako historię zaprzepaszczonych szans. Mieli i tracili je przywódcy, elity podejmujące decyzje, a także te kręgi, które posiadały siłę jeszcze większą: sprawowały rząd dusz. Polska jest szczególnie dotkliwym tego przypadkiem, a ta cecha wręcz określa polską polityczność.
Historia komunizmu jest równie ciekawa, jak historia upadku komunizmu. Ideologią komunistów był marksizm. Pierwszy bunt przeciwko komunizmowi, który dokonywał się w obrębie marksizmu, prowadził w różne strony.W Jugosławii, która była rządzona przez dyktaturę komunistyczną, skłóconą jednak z Kremlem, niezależna myśl kształtowała się w obrębie szeroko rozumianego marksizmu. Grupa "Praxis" filozofów serbskich, ale i chorwackich, w dużej mierze była odpryskiem myśli niezależnej uwięzionej w języku doktryny. Można powiedzieć, że to już nieciekawe, bo to sekta religii umarłej. Ale przecież tak wiele można nauczyć się z historii sekt, które przestały istnieć.Filozofowie z grupy Praxis funkcjonowali w kontekście niezależności od dyrektyw kremlowskich, w stałym dialogu z reżimem Tito. W świecie, gdzie bliski towarzysz Tito z czasów partyzanckich, Milovan Ɖilas powędrował na lata do więzienia. Ta książka to niełatwy w lekturze, ale pasjonujący przyczynek do dziejów myśli spętanej i szukającej wyjścia z sytuacji bez wyjścia. Ta książka to ważne dokonanie polskiej humanistyki.Adam Michnik
Czy filozofia marksistowska jest jednolitą doktryną zorganizowaną okół zestawu niekwestionowanych twierdzeń, która lata swojej świetności ma już dawno za sobą? A może jest dynamicznie rozwijającym się nurtem teoretycznym, którego nieodłącznym elementem jest spór, wewnętrzna krytyka i potrzeba odpowiedzi na współcześnie pojawiające się problemy?Celem przyświecającym powstaniu tej pracy jest przekonanie do drugiej z wymienionych perspektyw. Aby to osiągnąć, w zwięzły sposób prezentowane są wybrane tematy będące osią dyskusji i sporów w filozofii marksistowskiej. Wśród nich znajdziemy zarówno zagadnienia dotyczące podstaw teorii marksistowskiej, jak np. typologia sposobów produkcji czy problem rozróżnienia pracy produkcyjnej i nieprodukcyjnej. Obok nich omawiane są również marksistowskie perspektywy na kwestie bardziej ogólne, problematyzowane także z innych perspektyw teoretycznych - katastrofa klimatyczna oraz przyszłość kapitalizmu. Sposób prezentacji wszystkich zagadnień ma zasadniczo wprowadzający charakter, aby umożliwić samodzielne zgłębianie meandrów filozofii marksistowskiej i udział w toczących się debatach.Wiktor Lekki - absolwent Wydziału Filozofii UW, obecnie doktorant filozofii a Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się filozofią marksistowską ze szczególnym naciskiem na problem związku ekonomii i polityki. Z zawodu lekarz. Miłośnik muzyki brutalnej i elektronicznej.
Europejski kapitał, zadowolony z możliwości gospodarczych oferowanych przez węgierski autorytarny kapitalizm, przyczynia się do tego, że europejskie elity w kwestii regresu demokracji na Węgrzech milczą. Nie licząc okazjonalnych słownych potępień, europejskie elity polityczne wydają się o wiele bardziej skore do tłumienia demokratycznych prób wertykalnej redystrybucji środków finansowych (Syriza) niż do walki z autorytarnymi rządami, które otwierają przed klasą przedsiębiorców perspektywę dużych korzyści.
Książka stanowi krytyczną analizę kluczowych założeń Myśli Xi, traktowanej jako forma ideologii politycznej lub proto-ideologii. Nie ma ona charakteru wyczerpującego opracowania, ponieważ hagiograficzne podejście przyjęte w samych Chinach będzie systematycznie rozszerzać zakres przypisywanej Xi mądrości na niemal każdy temat. Zamiast tego celem naszej pracy jest systematyczna i krytyczna identyfikacja oraz rekonstrukcja głównych założeń, jakie Xi wprowadził, by kierować polityką, społeczeństwem, gospodarką, obywatelami i relacjami Chin z resztą świata.Steve Tsang - urodzony w Hongkongu politolog i historyk. Analizuje politykę wewnętrzną i zagraniczną Chin, Tajwanu oraz Hongkongu. Dyrektor SOAS China Institute na Uniwersytecie SOAS w LondynieOlivia Cheung - wykładowczyni politologii w Katedrze Studiów Europejskich i Międzynarodowych oraz członkini Instytutu Lau China na King's College London. Jest również stypendystką ds. Chin w Centrum Bezpieczeństwa, Dyplomacji i Strategii w Brussels School of Governance przy Vrije Universiteit Brussel
To pierwsze całościowe opracowanie życia i działalności jednego z najwybitniejszych ideologów polskiego agraryzmu - Stanisława Miłkowskiego. To doktryna, która mimo upływu czasu pozostaje aktualną refleksją nad znaczeniem pracy, demokracji, ekologii i wspólnoty w życiu społecznym i politycznym, a jej założenia wciąż inspirują współczesną debatę o przyszłości Polski i wsi.
Teksty Michała Rydlewskiego, zgromadzone w książce, choć o różnym poziomie naukowego metajęzyka, są zbliżone tematycznie oraz bliskie metodologicznie. Przedmiotem refleksji Autora pozostają zaś kultura ponowoczesna, a zwłaszcza jej polski wymiar oraz współczesne polskie społeczeństwo. Diagnoza i wnioski, jakie czytelnik może odnaleźć na kartach książki, są trafne i do bólu szczere. Sprowadziłbym je, w wymiarze polityczno-socjologiczno-ekonomicznym do konstatacji: sukces polskiej transformacji ustrojowej (i kulturowej) po roku 1989 jest mierzalny liczbą luksusowych jachtów, pałaców i dobytku niewielkiej części polskiego społeczeństwa, a właściwie jego elity, która na niej skorzystała. Reszta nikogo nie obchodzi. Skrajnie rozwarstwione polskie społeczeństwo i współczesna kultura, funkcjonują niejako w dwóch obiegach: oficjalnym, wysokim, zalecanym do naśladowania przez media i elity oraz niskim, plebejskim, wyśmiewanym i pogardzanym przez te ostatnie.
Wszechstronna prezentacja zjawiska walki z „ideologią gender”, która stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla demokracji. Książka ma charakter interdyscyplinarny, łącząc perspektywę socjologiczną, kulturoznawczą i psychologiczną – prezentowany przez nią obiekt wymaga takiej właśnie metody analizy, użycia wielu narzędzi badawczych. Autorzy i autorki stawiają sobie za cel przedstawienie genezy i złożonych źródeł wspomnianej prawicowej kampanii, tworzących ją podmiotów, zorganizowanych w skomplikowane ponadnarodowe sieci, oraz jej konsekwencji politycznych – a ponieważ są to konsekwencje poważne, książka odpowiada na istotne zapotrzebowanie nie tylko naukowe, ale również społeczne.
Ta błyskotliwa praca, skupiająca się w szczególności na Brazylii, przedstawia konkretne rozwiązania pozwalające nam uciec od tragedii głodu pośród obfitości, niewykorzystanych zasobów, ludzi, którzy pozostają bezczynni, podczas gdy do wykonania pozostaje tak wiele pracy, która mogłaby przynieść korzyści społeczeństwu, a w globalnej gospodarce następuje regres od tworzenia kapitału do zapewniania bogactwa nielicznym – zaś wszystko to w wyniku polityki, którą można by zmienić w wyniku działań dobrze poinformowanego i aktywnego społeczeństwa. Ta książka wnosi cenny wkład w rozpoznanie obecnej trudnej sytuacji.
Czy lewica powinna bronić narodu? Kryzys projektu europejskiego, kwestionowanie granic, powrót nacjonalizmów i ksenofobii są codziennością. Czy przekraczanie granic państwowych, które kiedyś wydawało się oczywiste, nie było błędną diagnozą? Jak w pluralistycznych społeczeństwach mogą współistnieć grupy ludności, które nie mają wspólnej historii?Wszystkie te pytania były przedmiotem debat lewicy europejskiej na przestrzeni jej historii. W nowatorskim eseju Jean-Numa Ducange odtwarza na przykładzie świata niemieckojęzycznego tę wielką debatę, która zaprzątała umysły myślicieli socjalizmu, a także codzienność działaczy. W drugiej połowie XIX w. pierwsze partie socjalistyczne musiały zmierzyć się z oczywistym faktem: rozszerzenie rynku i ekspansja kapitalizmu, podobnie jak międzynarodowe walki robotników, nie doprowadziły do zaniku narodów. Socjaldemokratyczna Partia Niemiec nie była wówczas jedyną partią robotniczą, która proponowała rozwiązania, ale żadna inna nie wywierała tak dużego wpływu za granicą: od Paryża po Moskwę to ona fascynowała lewicę. Przede wszystkim ona i jej austriacki odpowiednik musiały zmierzyć się z problemami wynikającymi ze współistnienia wielu narodowości w cesarstwach, w których działały, a jednocześnie na porządku dziennym stawała kwestia kolonialna.
Problematyka praw człowieka jest niezwykle doniosłym, wymagającym namysłu tematem. Nie jest bowiem tak, że od uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka świat współczesny uwolnił się do ich łamania. Przeciwnie, często są one naruszane w społeczeństwach uznanych za kolebkę demokracji. Docenić więc wypada zaangażowaną postawę Autorki, którą odczytuję jako postawę badawczą charakterystyczną dla humanistyki krytycznej, zaangażowanej w demaskowanie stereotypów.
W Polsce trwa restauracja faszyzmu. Jest ona możliwa dzięki tabuizowaniu historii polskiego antysemityzmu, w tym polskiego pomocnictwa w Zagładzie. Żydów w Polsce już nie ma, „zapadli się w ziemię”. Dlatego polscy odnowiciele faszyzmu potrzebują nowych wrogów. Stały się nimi osoby nieheteroseksualne i transpłciowe, niepasujące do patriarchalnej wizji narodu. Stały się nimi zwabione w pułapkę, torturowane i wydawane na śmierć osoby na granicy polsko-białoruskiej. Oto nowe gatunki „życia niewartego życia”. Dzisiejszy faszyzm polski to szczucie na osoby queerowe i osoby migranckie w imię dobra Narodu. To skazywanie ich na śmierć. To młode osoby queerowe, które targnęły się na swoje życie. To ludzie w drodze, którzy umarli w Puszczy Białowieskiej z zimna, pragnienia lub głodu. Faszyzm już tu jest i zabija.
Książka ta odpowiada na fundamentalne pytanie naszych czasów: w jakim społeczeństwie żyjemy. Jej autor, jeden z najważniejszych intelektualistów współczesnej Brazylii, udzielił już odpowiedzi na to pytanie w swoich poprzednich książkach, a zwłaszcza w swojej najważniejszej pracy Epoka kapitału nieproduktywnego – jednej z moich ulubionych książek. Logika akumulacji kapitału uległa zmianie, zapowiadał w niej Ladislau Dowbor. Kapitalizm wkroczył w nową epokę: epokę kapitalizmu nieproduktywnego. Epokę, w której „inwestowanie w finanse przynosi większe zyski niż inwestowanie w produkcję”.Tytuł oryginału A Revolução digital. Uma sociedade à beira de rupturas, tłumaczenie Zbigniew M. Kowalewski
Tych dziesięć zarejestrowanych i opublikowanych rozmów to jednocześnie dziesięć szczególnych sytuacji komunikacyjnych pozwalających na zrekonstruowanie losu artysty muzycznego we współczesnej Polsce.Różne bywają przyjmowane przez rozmówców perspektywy. W przypadku Marii Peszek byłaby to perspektywa feministyczna, potraktowana jednak bardzo osobiście i „autorsko” przez samą artystkę; w przypadku Katarzyny Nosowskiej mówić można o intymnym charakterze rozmowy; Zbigniew Hołdys w swojej rozmowie, a właściwie długim monologu stara się obiektywizować narrację, może dlatego, że ważne są w tym przypadku polityczne konteksty funkcjonowania artysty i jego dzieła; Sławek Wierzcholski przyjmuje styl rozmowy charakterystyczny dla „przyjaznego instruktora”, albo po prostu nauczyciela muzyki; Arkadiusz Jakubik wykorzystuje swój podwójny status aktora/reżysera i wokalisty; Muniek Staszczyk, podobnie jak Tomasz Lipiński, przeplata opowieść o rocku elementami własnej biografii.
Pierwsza w Polsce książka o konwersjach osób nieheteronormatywnych. Próby zmiany orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej osób LGBT+ nie są w Polsce zjawiskiem marginalnym. Z braku odpowiednich przepisów możliwe jest prowadzenie ich otwarcie, w ramach organizacji pożytku publicznego czy państwowego szpitala. Prowadzi to do sytuacji, w której praktyki konwersyjne nadal są popularne, a polskim towarzystwom naukowym brakuje narzędzi do walki z nimi.
Ta cenna i ważna praca jest wydawnictwem źródłowym – a dokładniej w dużej mierze tomem korespondencji między Andrzejem Walickim i jego bliskim krewnym Markiem Walickim. Publikowane listy rozszerzają i pogłębiają naszą znajomość biografii (włącznie z jej prywatnymi, wrażliwymi niekiedy aspektami), poglądów oraz okoliczności i uwarunkowań, w jakich Andrzej Walicki tworzył swój dorobek naukowy oraz budował pozycję w polskiej i światowej nauce. W tym sensie uzupełniają jego Próbę autobiografii (2010) oraz liczne, wydane już, tomy jego korespondencji z wielkimi postaciami polskiej i światowej nauki. Listy te niewątpliwie rzucają pewne dodatkowe światło na stosunek Andrzeja Walickiego do PRL, polityki III Rzeczypospolitej, ZSRR/Rosji, a także do Ameryki. Zasygnalizować należy także przydatność korespondencji Walickich dla prześledzenia losów kilku wybitnych postaci kultury polskiej doby powojennej, przede wszystkim Zdzisława Najdera i Zbigniewa Herberta, z którymi jeden i drugi Walicki mieli liczne, bliskie, chociaż złożone, relacje osobiste.
Aktualna rzeczywistość, także w Polsce, jest bardzo żyznym gruntem dla wzrostu znaczenia antynaukowych spiskowych narracji. Na kryzys metanarracji politycznych i religijnych, szczególnie tych o oświeceniowych źródłach, przeładowanie jednostek i społeczeństw informacjami, nakładają się w ostatnich latach dodatkowe czynniki – chwianie się amerykańskiej hegemonii międzynarodowej, wzrastające aspiracje mocarstw regionalnych i rozpoczęcie przez nie walki o wielobiegunowy świat, objawiające się w intensyfikacji działań dezinformacyjnych i wojen, zarówno tych informacyjnych, jak i konfliktów militarnych. Wszystkie te kwestie, a zarazem narastający kryzys zaufania do elit, dały podglebie wielu spiskowym narracjom. Książka ta zajmuje się szczegółowo dwiema z nich – ruchami sprzeciwu wobec obowiązku szczepień i sieci telefonii piątej generacji, a także politycznymi konsekwencjami ich propagowania i tym, kto i w jakim celu i z jakiej inspiracji je głosi.
„Saga miechowska”, która ukazuje się w stulecie urodzin Edwarda Hołdy, jest jego drugą powieścią. Powstawała na przestrzeni wielu lat, a opracowana została z rękopisu już po śmierci Autora przez jego syna. Powieść ta, oparta na fabularyzowanych wątkach autobiograficznych, a osadzona w okupacyjnych realiach miasta, gdzie Autor spędził swe lata gimnazjalne, jest płynącą z wewnętrznej potrzeby próbą rozrachunku ze swoją młodością, traumą okupacji i jej największymi okrucieństwami, a w szczególności tragicznym losem miechowskich Żydów, wobec których Hołda przejawia wyjątkową empatię. Skoro tylko Czytelnik/czka nawyknie do bardzo charakterystycznego, ale i też niełatwego stylu Hołdy, stanowi ona fascynujący wgląd w życie „naszego miasta”, jak je konsekwentnie nazywa Autor, w nie tak dawnych czasach, które wszakże pamiętają już tylko bardzo nieliczni.
Edward Hołda (1924-2016) poeta, prozaik, reportażysta. Debiutował na łamach tygodnika "Nowa Kultura". W latach 1955-1957 był redaktorem tygodnika "Po Prostu" (do zamknięcia przez władze), a w latach późniejszych tygodnika "Argumenty", dwutygodnika 'Współczesność" oraz tygodnika "Literatura". Najpłodniejszy okres jego twórczości, przypadający na lata 1977-1981, został przerwany przez wprowadzenie stanu wojennego, kiedy to Hołda nie przyjął propozycji zatrudnienia w ówczesnej prasie reżimowej i znalazł się bez pracy i możliwości druku. Od tamtej pory pisał już tylko do szuflady, pozostawiając wiele tysięcy stron rękopisów, które jeszcze czekają na uporządkowanie.
Po lekturze tej książki trudno już zaprzeczać uczestnictwu w Marszu Niepodległości ekstremistów, ich ważnej roli w budowaniu towarzyszących jej wydarzeń, zarówno tych krajowych, jak i zagranicznych. Szczegółowo opisani i wskazani nie mogą już zostać pominięci w myśleniu i pisaniu o tej manifestacji. Podobnie, imprezy towarzyszące, po tym przeglądzie ich uczestników i organizatorów, przestają być przypadkową kombinacją rozrywki i motywów patriotycznych, ale można zobaczyć je jako element większego aparatu ideologicznego, do tego pełnego motywów i podmiotów silnie powiązanych z ekstremizmem. Dzięki badaniom, których podsumowanie znalazło się w „Śmierć Wrogom Ojczyzny” upada w niej także, tak popularny, mit o uczestnikach Marszu Niepodległości, jako reprezentantach gorzej uposażonych warstw społecznych. Wskazane zostały też wyraźnie rosnące finansowe i instytucjonalne związki między rządem tworzonym przez obóz Zjednoczonej Prawicy ze środowiskami nacjonalistycznymi i narastające wpływy tych ostatnich na ideologię partii rządzącej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
