Kampania Żuawów Śmierci dra K. Kartasińskiego przenosi nas opowieścią swoją w czasy Powstania Styczniowego i bitwy pod Miechowem. W składzie liczących mniej więcej 2500 powstańców pod dowództwem Apolinarego Kurowskiego znajdował się oddział Żuawów Śmierci dowodzony przez François Rochebrune, który to zgrupowanie powstańcze zorganizował i uczestniczył w bitwach nie tylko o Miechów, ale i pod Chrobrzem i Grochowiskami. Sformowany w Ojcowie batalion Żuawów Śmierci osiągnął ok. 400 żołnierzy powstańczych. Oddział walczył ofiarnie, ponosząc duże straty. Autor książki zajął się historią tej formacji zbrojnej i z dużą wiedzą i kompetencją pokazał nam jej losy dodając, dużo szczegółów i czerpiąc z dokumentów. Powracamy w ten sposób do czasów naszego ostatniego powstania narodowego, które jako zryw Polaków do walki o wolność przyciągało cudzoziemców, nie tylko Francuzów, ale i Włochów, Węgrów, a nawet Niemców i występujących przeciw swojej ojczyźnie pojedynczych Rosjan, co świadczy o atrakcyjności sprawy polskiej w Europie. Książkę wieńczy refleksja nad sensem powstania, której trudno nie podzielić, bo jest pisana z myślą, że dało nam insurekcyjny patriotyzm i ukształtowało Józefa Piłsudskiego. - prof. Marek Kornat, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla PAN Opowieść widziana oczyma uczestników, ukazująca te same wydarzenia z różnych perspektyw, bez koloryzowania, ale odwołująca się sprawnie do obecnego stanu wiedzy historycznej. Autor na kartach książki wielokrotnie zwraca uwagę na cechy charakteru poszczególnych postaci mających wpływ na przebieg styczniowej insurekcji, koncentrując się przede wszystkim na roli samych Żuawów w tym zrywie. Z tej perspektywy trafnie ocenia, iż „Można pokusić się o twierdzenie, że Powstanie Styczniowe było powstaniem osobowości”. - Romuald Sadowski, Klub Historyczny Rok1863.pl Książka dr. Kartasińskiego to niewątpliwie potrzebna synteza dziejów Żuawów Śmierci – od ich sformowania przez Franciszka Rochebrune w powstańczym obozie w Ojcowie, poprzez krwawe walki o Miechów czy pod Grochowiskami, na wyprawie na Poryck skończywszy. Autor ze swobodą i znajomością źródeł przedstawia szlak bojowy formacji, najważniejszych jej dowódców, oraz wyposażenie i umundurowanie. Nie zabrakło także biografii legendarnego francuskiego żuawa, czyli omówienia działalności samego Rochebrune, postaci niezwykle barwnej i nietuzinkowej. Jest to jednocześnie opowieść o ciężkich realiach powstania, których nie sposób ominąć – braku uzbrojenia, trudnych warunkach obozowych, czy sporach w łonie polityków i organizatorów walki niepodległościowej. Autor nie pomija spraw kontrowersyjnych, przedstawiając rzeczywisty, historyczny obraz organizacji powstańczej w Galicji, wskazując na niedostatki w dowództwie, czy miłość własną przywódców zrywu. - dr Michał Górny, autor opracowania“Broń strzelecka Powstania Styczniowego” Autor Kamil Kartasiński Doktor nauk humanistycznych, autor kilku książek historycznych, twórca kanału na YouTube „Historia-Dyplomacja-Kultura". Do jego zainteresowań badawczych należy historia dyplomacji, Powstania Styczniowego oraz okres II wojny światowej. Prywatnie miłośnik dobrej książki historycznej oraz pieszych wędrówek.
Oddawany do rąk Czytelników tom źródłowy odkrywa historię nieustannych podchodów, sporów, rywalizacji i pozornych lub rzeczywistych ustępstw, jakie zdominowały relacje między kierownictwem Komitetu ds. Radia i Telewizji a dużą częścią jego pracowników w okresie tzw. karnawału Solidarności. W tle tych stosunków trwała ogólniejsza rozprawa między aparatem partyjno-państwowym a niezależnymi związkami zawodowymi, rozgrywająca się również w kontekście działalności peerelowskiego aparatu bezpieczeństwa i w perspektywie międzynarodowej, brutalnie zakończona wprowadzeniem stanu wojennego. Przewodnikami w tej opowieści są starannie dobrane dokumenty źródłowe z lat 1980-1981 o różnej proweniencji - zarówno materiały własne Radiokomitetu, kierownictwa PZPR i MSW, jak i te wytworzone przez Solidarność.
Autor opowiada o dziejach Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich, która w 1940 r. jako pierwsza formacja Polskich SiłZbrojnych na Zachodzie wyruszyła u boku sojuszników w bój na lądzie przeciwko Niemcom. Czytelnik jest świadkiem tworzenia Brygady we Francji i jej pospiesznego szkolenia w spartańskichwarunkach, płynie z żołnierzami za koło podbiegunowe, poznaje ichdramatyczne losy w warunkach polarnych, uczestniczy w heroicznejwalce przeciwko siłom Wehrmachtu o norweski port Narwik w maju1940 r., wreszcie towarzyszy zwycięzcom spod Narwiku w ewakuacji. Skrzące się dowcipem anegdoty żołnierskie przeplatają się z pełnymi goryczy wspomnieniami ostatnich dni Brygady w okupowanej Francji.
W świetle obowiązującej w PRL konstytucji stan wojenny w 1981 r. wprowadzono niezgodnie z prawem. Wyciągając wnioski z tych wydarzeń, a jednocześnie chcąc zabezpieczyć się na wypadek wybuchu niezadowolenia w przyszłości, najpierw zmieniono ustawę zasadniczą, a następnie rozpoczęto prace nad przygotowaniem nowego stanu nadzwyczajnego. Nad planami wprowadzenia stanu wyjątkowego pracowano w zaciszu gabinetów Minerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Ministerstwa Obrony Narodowej od 1983 r., pieczołowicie doprecyzowując jego szczegóły w kolejnych latach. Przygotowano akty prawne, komunikaty medialne, typowano z imienia i nazwiska ewentualne osoby do internowania, rozstrzygano problemy prawne. Nie zapominano o żadnym elemencie, który miał prowadzić do utrzymania władzy oraz spacyfikowania wolnościowych dążeń Polaków. W sierpniu 1988 r. plan był gotowy. W tym czasie stan napięcia w kraju sięgał zenitu. Konfrontacyjna postawa władz po raz kolejny zderzała się z determinacją społeczeństwa, a Służba Bezpieczeństwa gotowa czekała na sygnał, aby wprowadzić w życie działania w ramach operacji o kryptonimie "Horyzont". Choć ostatecznie rozkaz nie nadszedł, w czerwcu 1989 r. władze miały doskonały straszak wobec umiarkowanej części opozycji, aby z pozycji siły prowadzić negocjacje przy okrągłym stole. Czy miałyby problem, aby go użyć? Na to pytanie, a także na inne pytania próbuje odpowiedzieć ta publikacja.
Jak działało państwo, w którym prawo wyznaczało granice władzy na długo przed epoką nowoczesnych konstytucji? Książka prowadzi czytelnika przez dzieje polskiego konstytucjonalizmu – od późnego średniowiecza po upadek Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Publikacja dopełnia projekt Konstytucyjna historia Polski, zapoczątkowany tomem obejmującym wieki XIX–XX. Autor ukazuje dzieje Polski jako historię państwa konstytucyjnego, rozwijającego się wcześniej niż większość nowoczesnych porządków konstytucyjnych Europy kontynentalnej. Analizuje zarówno akty prawne – przywileje, statuty i konstytucje sejmowe – jak i praktykę ustrojową: relacje między królem, sejmem i sejmikami, mechanizmy stanowienia prawa oraz zakres praw i wolności. Szczególne miejsce zajmuje refleksja nad ewolucją porządku konstytucyjnego Rzeczypospolitej – jego trwałością, ale także procesami prowadzącymi do kryzysu ustroju i upadku państwa. Takie ujęcie pozwala spojrzeć na polską historię nie przez pryzmat wydarzeń politycznych, lecz prawa jako fundament istnienia państwa. Książka adresowana jest do historyków, prawników, politologów oraz wszystkich czytelników zainteresowanych dziejami polskiej państwowości i konstytucjonalizmu.
Wojna polsko-sowiecka 1919-1920-1921 była dramatyczną "wojną o wszystko" i jednym z najważniejszych, a zarazem najtragiczniejszych wydarzeń w dziejach dwudziestowiecznej Polski. Klęska mogłaby oznaczać likwidację niepodległego państwa, trwałą sowietyzację narodu oraz utratę elit zdolnych do odbudowy niezależnej państwowości.Konflikt ten od lat przyciąga uwagę polskiej historiografii. Dotychczasowe badania - podobnie jak przed 1939 r. - opierały się głównie na źródłach polskich. Autorzy tego tomu sięgnęli po rzadko dotychczas wykorzystywane źródła sowieckie, przechowywane dziś w archiwach rosyjskich i ukraińskich, a także po literaturę przedmiotu w językach rosyjskim i ukraińskim. W wyniku przeprowadzonych badań historycy dotarli do nowych faktów, które pozwalają spojrzeć na wojnę polsko-sowiecką w bardziej obiektywny sposób.Polskie zwycięstwo na długo zatrzymało bolszewicki (komunistyczny) marsz ku "europejskiej i światowej rewolucji", będący kolejnym wcieleniem odwiecznego rosyjskiego imperializmu. Na jego drodze stanęło i nadal stoi niepodległe państwo polskie.To nie tylko książka historyczna - to lektura, która pomaga zrozumieć współczesność.
Niniejszy tom trzeci, zamykający wspomnienia Leona Babińskiego, poświęcony jest Smarżowej - majątkowi wniesionemu w posagu przez Marię z Rutowskich Babińską. Autor z wyjątkową wrażliwością i historyczną precyzją odtwarza świat ziemiaństwa Podkarpacia - właścicieli okolicznych dworów, ich koligacje, wykształcenie, stan majątkowy i życie towarzyskie. Nie pomija przy tym duchowieństwa ani wyróżniających się rodzin chłopskich, tworzących barwny obraz lokalnej społeczności.Wspomnienia Babińskiego przywracają pamięć o części powiatu jasielskiego i jego mieszkańcach w czasach wojny, ukazują także bogate życie kulturalne i tradycje, które przetrwały mimo okupacyjnych trudów. To poruszająca opowieść, która łączy osobiste doświadczenie z dziejową refleksją.
Marian Feliks Karczewski przyszedł na świat 26 grudnia 1921 r. we wsi Borki, gmina Jadów, powiat radzymiński. Dzieciństwo i młodość spędził w Zawiszynie, gdzie zastała go wojna. Wrześniowy exodus 1939 r., a następnie czas konspiracji, niemieckiego więzienia i pobytu w hitlerowskich obozach: Gross-Rosen, Dora i Bergen-Belsen, opisał w swych znakomitych literacko, a zarazem wiernie ukazujących tamtą rzeczywistość pamiętnikach. Wyzwolony przez amerykańskie wojska szczęśliwie powrócił do kraju.Wspomnienia, których pełna, nieokrojona wersja ukazuje się w naszym wydawnictwie, powstały z wewnętrznej potrzeby dania świadectwa. Ich pojawienie się zapowiadały wcześniejsze próby, takie jak tekst w "Stolicy" z roku 1959, opisujący losy ostatniego transportu z Pawiaka. Tym wszakże, co najbardziej dręczyło konspiratora ze specjalnej grupy wywiadu AK, był problem zdrady. Szczególnej, bo związanej z osobą dowódcy siatki, Ludwikiem Kalksteinem. Człowiekiem, którego sam zobaczył tuż po aresztowaniu w zupełnie innej roli w gmachu gestapo przy ul. Szucha. Z Kalksteinem autor wspomnień widział się po roku 1945 trzykrotnie - szkoda, że refleksje, którymi po tych spotkaniach dzielił się z najbliższymi, nie zostały spisane.Marian Karczewski był bez wątpienia lokalnym autorytetem, jego opinia miała dla mieszkańców położonej wokół Jadowa "małej ojczyzny" olbrzymie znaczenie. Szczęśliwie doczekał nadejścia wolnej Polski, takiej, którą zdążył poznać i o której marzył. Zmarł 9 marca 1993 r.
Wśród licznych opracowań poświęconych dziejom Polskich Sił Zbrojnych ta książka zajmuje miejsce szczególne – ukazuje sport i kulturę fizyczną jako ważny element życia codziennego żołnierzy, zarówno w czasie wojny, jak i na emigracji. Autor sięgnął do niepublikowanych archiwaliów londyńskich, prasy wojennej oraz relacji uczestników i podjął próbę przedstawienia fascynującego świata żołnierzy-sportowców, dla których sport był formą zachowania tożsamości, hartu ducha, a zarazem skutecznym narzędziem promocji Polski poza jej granicami.To pierwsze tak kompleksowe opracowanie poświęcone roli sportu w Polskich Siłach Zbrojnych w latach 1940–1946 i w środowiskach emigracyjnych – lektura nie tylko dla historyków, lecz także dla pasjonatów sportu, wojskowości i dziejów polskiej emigracji.
Józef Wójcik był komendantem Obwodu Łuck AK krypt. "Łan" działającego na Wołyniu w okresie II wojny światowej. W młodości walczył o wolność Polski z okupantem sowieckim oraz brał udział w obronie ludności cywilnej brutalnie mordowanej w latach czterdziestych XX w. na Wołyniu przez ukraińskich nacjonalistów z OUN i UPA. Następnie został zesłany do obozów pracy przymusowej na Syberii.W swoich wspomnieniach Józef Wójcik przedstawia działalność polskiej konspiracji na południowo-wschodnich terenach II Rzeczypospolitej oraz bezwzględne realia Gułagu. Opisuje walkę o przetrwanie na "nieludzkiej ziemi" i problemy, z jakimi borykali się zesłańcy, którym udało się wyjść z niej zwycięsko, po powrocie do ojczyzny pozostającej pod rządami komunistów.
Czeski profesor historii Petr Cornej w przystępnej formie dokonuje analizy jednego z najważniejszych wydarzeń w historii Czech, które w dużym stopniu wpłynęło na ukształtowanie tego, co można nazwać czeskim charakterem narodowym. Książka jest nie tylko zbiorem pieczołowicie zebranych faktów autor nie stroni także od osobistego komentarza. Obrazowo i ze znawstwem opisuje przebieg walk (w tym szczególnie kluczową taktykę zastosowania wozów bojowych taboru), kreśli sylwetki kluczowych postaci, a także umieszcza rewolucję husycką na mapie wydarzeń w Europie XV wieku w aspekcie politycznym, społecznym i religijnym. Petr ornej jest też autorem wydanej w 2024 roku przez PIW biografii Jana Ziki.
Jan Luksemburski, od 1310 roku król Czech, wysuwający też pretensje do tronu polskiego, to postać niezwykle barwna. Przez jednych uważany był za wzór rycerza, przez innych za niespokojnego awanturnika, który próbował podporządkować sobie kolejne ziemie. Zginął w bitwie pod Crecy, gdy mimo ślepoty kazał się prowadzić do walki. Książka Wojciecha Iwańczaka jest pierwszą polską monografią tej postaci, dokonującą ważnego przewartościowania poglądów na temat stosunku Luksemburczyka do Polski. Autor porusza zarówno tematy wielkiej polityki europejskiej tego okresu, jak i zagadnienia związane z gospodarką, społeczeństwem, kulturą oraz szeroko rozumianą obyczajowością doby średniowiecza.
STAROŻYTNE CYWILIZACJE MEZOPOTAMII, INDII, EGIPTU, CHIN I GRECJI DYSPONOWAŁY MOŻLIWOŚCIAMI TECHNOLOGICZNYMI I NAUKOWYMI PODOBNYMI DO WSPÓŁCZESNYCH, A NIEKTÓRE Z ÓWCZESNYCH WYNALAZKÓW NIE ZOSTAŁY PONOWNIE ODKRYTE DO DZIŚ! Sztuczna inteligencja, wojownicy roboty, roboty hydrauliczne i sterowane energią elektryczną, komputery astrofizyczne o nieprawdopodobnej precyzji, samoloty o ponaddźwiękowej szybkości, działa zasilane energią słoneczną, broń biologiczna i gazy trujące. To tylko kilka przykładów niesamowitej wiedzy naszych przodków. Imponujące są również osiągnięcia starożytnej medycyny – skomplikowane operacje mózgu, leczenie nowotworów, stosowanie antybiotyków, zaawansowana stomatologia, protetyka i optometria. Frank Joseph, znany kontrowersyjny badacz początków ludzkiej cywilizacji i odkrywca tajemnic przeszłości, tłumaczy, w jaki sposób starożytni wykuwali podziemne miasta, zamieniali mury kamiennych fortec w szkło, budowali kilometrowe głębokie tunele, podnosili stutonowe bloki granitu i przechowywali żywność w ogromnych lodówkach. Opisuje dziesiątki urządzeń technicznych, z których niektóre zachowały się do dziś! Naprawdę niemożliwe jest dla nas wyobrażenie sobie, jak daleko zaszedłby człowiek do tej pory, gdyby wszystkie jego wczesne, tak niezwykłe osiągnięcia uniknęły zniszczenia bądź zapomnienia, mogły się rozwijać i stale ulepszać. FRANK JOSEPH to amerykański dziennikarz, działacz społeczny i wieloletni redaktor naczelny magazynu „Ancient American” , wnikliwy badacz słynnej kolekcji starożytnych artefaktów z „jaskini Burrowsa”, autor tłumaczonych na wiele języków i nieustannie wznawianych ponad 20 książek poświęconych prehistorii i zaginionym cywilizacjom.
GRAHAM HANCOCK PRZEDSTAWIA ZDUMIEWAJĄCE NOWE DOWODY PODWAŻAJĄCE OFICJALNĄ HISTORIĘ. Ludzie paleolitu wykorzystywali elektromagnetyzm, znali podstawy fizyki kwantowej i budowali pierwsze miasta 30 000 lat p.n.e.! Pierwsza cywilizacja nie powstała w Sumerze, tylko 30 000 lat p.n.e. na Półwyspie Indyjskim! Nasi przodkowie sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat dysponowali imponującą wiedzą. To fakt, który odrzuca konwencjonalna nauka! Udowadniają to fascynujące i prowokacyjne eseje czternastu wybitnych kontrowersyjnych badaczy najdawniejszej historii ludzkości, wybrane przez autora „Śladów palców bogów” Grahama Hancocka. • Koncepcja wielkiego cyklu czasowego, czyli na przemian wzlotów i upadków cywilizacji, jest obecna we wszystkich mitologiach i religiach świata od tysięcy lat, jako spadek po zaginionych kulturach, i zaprzecza obowiązującej teorii linearnego rozwoju ludzkości. • Na Marsie istniała wysoko rozwinięta, potężna cywilizacja. Dowody na jej istnienie od 60 lat ukrywa NASA. • Wyrzut plazmy z pobliskiego blazara w erze paleolitu sprawił, że Homo sapiens stworzył religię i stał się bardziej kreatywny. • Na dnie Zatoki Kambajskiej znaleziono niezbite dowody na to, że tam właśnie leżała kolebka jednej z pierwszych cywilizacji, której początki datowane są na 30 000 lat p.n.e. • Nasi praprzodkowie znali zjawisko elektromagnetyzmu i wykorzystywali je m.in. przy budowie megalitycznych konstrukcji. • Wyższe stany świadomości i inne zjawiska paranormalne, których nie akceptuje współczesna nauka, pozwalały starożytnym wznosić ogromne budowle bez użycia pisma (czynnika, bez którego cywilizacja nie może istnieć). • Gwałtowne przesunięcie biegunów spowodowało zagładę kwitnącej cywilizacji, której ruiny spoczywają teraz pod czapą lodową Antarktydy. „Utracona wiedza przeszłości” tworzy wyjątkowy obraz nowych odkryć badaczy wizjonerów, świadczący, że wiele współczesnych dokonań naukowych to w istocie odnalezione elementy zaginionej wiedzy prehistorii i starożytności.
Pisząc niniejszą pracę pragnąłem przedstawić w krótkim zarysie przeszłość historyczną Tatarów litewskich oraz scharakteryzować ich odrębność narodową, wyznaniową i etnograficzną. W zarysie historycznym chodziło mi o uwydatnienie najważniejszych przemian, jakim w ciągu wieków ulegało osadnictwo tatarskie na ziemiach b. Wielkiego Księstwa Litewskiego, z pominięciem nieistotnych szczegółów i kwestii w tym wypadku drugorzędnych. W rozdziałach traktujących o tradycjach plemiennych i rodowych, o cechach fizycznych i psychicznych, o zawodach tradycyjnych, kulturze materialnej, wierze, piśmiennictwie, języku, obyczajach, zwyczajach i folklorze starałem się wydobyć te przede wszystkim rysy, które świadczą o przynależności Tatarów litewskich do wielkiej grupy ludów tureckich. Pisana pod tym kątem widzenia monografia nie wyczerpuje oczywiście całości zagadnienia, ale daje, jak sądzę, pewien aspekt na zagadnienie Tatarów litewskich jako tureckiej grupy etnicznej.Książka ta oparta jest na materiale źródłowym drukowanym, archiwalnym i manuskryptowym oraz w rozdziałach etnograficznych na informacjach zebranych przez autora z ust samych Tatarów litewskich
Z funkcjonującego na przełomie XIX i XX wieku przez ponad 50 lat żydowskiego cmentarza gminy podgórskiej i z leżącego nieopodal, funkcjonującego w latach 1932-1942, cmentarza gminy krakowskiej w Podgórzu zachowała się jedna macewa in situ. Na przekór zniszczeniom wojennym, zapomnieniu i upływowi czasu stoi na swoim miejscu i przypomina nam o przedwojennej funkcji tego obszaru.W książce autorka przybliża historię tych dwóch żydowskich nekropolii Podgórza; na podstawie literatury i źródeł archiwalnych rekonstruuje ich losy, zasięg i infrastrukturę. Dzięki dogłębnej analizie zachowanych ksiąg metrykalnych udaje jej się ustalić liczbę pochowanych na nich osób. Jej pionierskie badania mają na celu przybliżenie czytelnikowi historii cmentarzy, uświadomienie o ich skali, a w konsekwencji ocalenie ich od zapomnienia i wymazania ze zbiorowej pamięci Krakowian.
WŁADZA, KTÓRA ZMIENIŁA EUROPĘ
MIŁOŚĆ, KTÓRA RZĄDZIŁA IMPERIUM
Kim naprawdę była caryca Katarzyna Wielka, która tak fatalnie zapadła nam, Polakom, w pamięć? Urodziła się jako skromna niemiecka księżniczka, a stała się absolutną panią Rosji i jedną z najpotężniejszych kobiet w historii Europy.
Simon Sebag Montefiore, mistrz porywających biografii, zagląda za kulisy historii i kreśli intymny portret Katarzyny oraz jej najbliższego współpracownika i kochanka – Grigorija Potiomkina, zwanego księciem książąt.
Tworzyli duet, który rządził Imperium Rosyjskim. Ich relacja łączyła namiętność z politycznym partnerstwem, a czułość z bezwzględną walką o władzę. Na podstawie szerzej nieznanej korespondencji autor odsłania tajniki decyzji zmieniających losy Polski i całej Europy Środkowo-Wschodniej.
Katarzyna Wielka i Potiomkin to pasjonująca opowieść o miłości silniejszej niż ambicja, o władzy bez granic i o epoce, której wpływ na nasz zakątek świata trwa do dziś.
* * *
Świetnie napisana biografia… Choć liczy ponad 700 stron, to z równie dobrze mogłaby być dwa razy dłuższa – tak przyjemnie się ją czyta.
Anne Applebaum, „Sunday Telegraph”
Ta oparta na szczegółowych badaniach i niezwykle ambitna biografia odniosła ogromny sukces… Sebag Montefiore oferuje również wyjątkowo trafną panoramę epoki.
Anthony Beevor, „Sunday Times”
To wspaniała opowieść, a Simon Sebag Montefiore przedstawia ją z prawdziwą pasją… Autor znakomicie rozumie politykę dworu rosyjskiego i kontekst dyplomatyczny, co nie jest łatwe, ponieważ punkt ciężkości tej historii przesuwa się między Sankt Petersburgiem, Wiedniem, Berlinem i Stambułem.
Adam Zamoyski, „The Times”
Rok 1921 na Górnym Śląsku zdominowały dwa wydarzenia, które miały decydujące znaczenie dla przyszłości regionu i jego mieszkańców - plebiscyt, przeprowadzony 20 marca, oraz III powstanie śląskie. To ostatnie na ponad dwa miesiące przekształciło dużą część obszaru plebiscytowego w teatr działań wojennych. Teksty zawarte w pierwszym tomie koncentrują się na plebiscycie górnośląskim, kazanym w szerokim kontekście - zarówno lokalnym, jak i międzynarodowym. Temat ten był przez lata marginalizowany w polskiej literaturze przedmiotu, zwłaszcza w porównaniu z zagadnieniami powstańczymi. Dlatego postanowiliśmy przyjrzeć się bliżej rozmaitym aspektom tej problematyki i zaprosiliśmy do współpracy badaczy z różnych krajów.W drugim tomie zamieszczono teksty analizujące różne aspekty III powstaniaśląskiego (maj-lipiec 1921 r.). Część z nich została oparta na materiałach źródłowych, które dotąd nie były wykorzystane w praktyce badawczej. Publikacja nie jest monografią tego powstania, ale stanowi swoiste podsumowanie dotychczasowych ustaleń. W obu tomach zestawiono ze sobą różne perspektywy badawcze i stworzono płaszczyznę do dialogu między badaczami z różnych środowisk naukowych. Niniejsza publikacja zamyka kilkuletni Oddziałowy Projekt Badawczy "Powstania śląskie 1919-1921", realizowany w katowickim oddziale Instytutu Pamięci Narodowej.
Roman Zelek urodził się w 1893 r. w Wełczu, w parafii Busko-Zdrój. Po ukończeniu proseminarium w Pińczowie wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach i w 1915 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pierwsze probostwo objął w 1918 r. Prowadził bardzo pracowite życie kapłana i społecznika. Po przejściu na emeryturę został zachęcony przez archiwistę diecezji kieleckiej ks. prałata Tomasza Wróbla do spisania pamiętnika. Pracował nad nim 6 lat (1969-1975), dokumentował zachodzące procesy i zjawiska w Kościele lokalnym oraz w otoczeniu społecznym. Pisał o nauce w seminarium, wikariatach, probostwach, awansach kościelnych, funkcji senatora RP, o osadzeniu w więzieniu stalinowskim. Duże partie pamiętnika poświęcił rozmaitym inicjatywom społecznym, w których brał udział. Opisując te fakty i zdarzenia, czynił to w nawiązaniu do ówczesnych realiów i osób. Dlatego na kartach pamiętnika pojawia się mnóstwo postaci, swoista panorama ludzi kieleckiego Kościoła i osób świeckich na przestrzeni kilku dekad. Jego życie opisane w pamiętniku rozgrywa sią na tle dziejów Kościoła kieleckiego i społeczności diecezji kieleckiej w czasach, które obfitowały w wydarzenia definiujące dzieje naszego państwa w XX wieku.
Dzieje zakonu najmniej poznanego i najbardziej tajemniczego spośród wszystkich. Templariusze zarządzali tysiącami hektarów ziemi, sprowadzali osadników, zakładali miasta, budowali drogi, pobierali myto. W opinii współczesnych byli niezmiernie bogaci, jednak majątek przepadł jak kamień w wodę. Do dziś krążą legendy o ich ukrytych skarbach.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?