W swoim dziele z 1811 roku O rzeczach boskich i ich objawieniu Jacobi postawił zarzut ateizmu filozofii tożsamości Schellinga, uznając ją za zradykalizowaną postać nauki Spinozy. Schelling, odpowiadając w 1812 r., dezinterpretuje treść własnej filozofii tożsamości, bowiem na zarzuty Jacobiego odpowiada tezami swojej po systemie tożsamości powstałej filozofii wolności, tzn. zrównuje koncepcję skrajnie niehistorycznego absolutu z filozofii tożsamości z koncepcją skrajnie historycznego absolutu z filozofii wolności.
Całe nauczanie Upaniszadów można sprowadzić do jednego przesłania – możesz uzyskać zupełnie nowe widzenie wszystkiego, gdy pokonasz dualistyczną naturę umysłu. To inne widzenie w tradycjach mistycznych nazywamy oświeceniem, nirvaną, samadhi, zbawieniem. Oświecenie, które jest centralnym motywem wszystkich nauk duchowych Wschodu (i de facto ludzkości), nie jest pokonaniem, zrozumieniem, osiągnięciem, gdyż w tych podejściach potrzebny jest przedmiot, który zostaje pokonany, zrozumiany czy osiągnięty. Oświecenie nie jest niczemu przeciwne, jest stanem poza dualizmem interpretacji umysłu. Nie więcej i nie mniej, nie lepiej i gorzej, nie ładniej i nie brzydziej, nawet nie ponad – poza. Nie ma w tym żadnej ilości, żadnej skali porównawczej. Dlatego oświecenie możliwe jest dla każdego człowieka, niezależnie od tego, kim jesteś, co robisz, jak wyglądasz, jakie masz doświadczenie, jaką wiedzę, ile lat, ile dobrych uczynków i zasług, jaką pracę wykonujesz, jak żyjesz. Oświecenie jest poza naszym światem zwykłego postrzegania i interpretowania. Współczesna nauka mogłaby powiedzieć, że jest światem równoległym. Jest tu i teraz, a jednak w innej przestrzeni.
Wedanta Siedem kroków do Samadhi
Spis treści:
1. W kierunku prawdy
2. Dostąpienie prawdziwych oczu
3. Z całego serca
4. Najwyższa Wiedza
5. W głębokiej cierpliwości
6. Dzięki łasce mędrców
7. Stajesz się ofiarą
8. Niezachwiany umysł
9. Środek jest celem
10. Spontaniczność jest wzniosła
11. Jeden w wielości
12. Tylko poznanie pozostaje
13. Kiedy moneta znika
14. Nieruchomy płomień lampy
15. Bóg cię szuka
16. Sztuka umierania
17. Doliny i szczyty
Iain Gately (ur. 1965), brytyjski pisarz, autor powieści, a jednocześnie historyk kultury, opisał dwa nader ważne (nawet jeśli mało poważne) zjawiska kulturowe: picie (alkoholu) i palenie (tytoniu). „Kulturowa historia alkoholu” (Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2011) relacjonuje historię pierwszego, niniejszy tom – drugiego zjawiska. Panuje opinia, że historia tytoniu Gately’ego to najlepsza rzecz, jaką na ten temat dotychczas napisano. Żywa, pełna humoru narracja i sensacyjne fakty są jak zwykle zaletą tego pisarstwa. Autor rekonstruuje doniosłość dla historii zjawisk, zdawałoby się, trywialnych. Uprawa tytoniu była podstawą bytu pierwszych amerykańskich kolonii i odegrała niepoślednią rolę w finansowaniu amerykańskiej rewolucji (większość sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości uprawiała tę roślinę). Palono od tysięcy lat – najpierw prawdopodobnie w Ameryce Południowej. Biały człowiek jednak nie tylko palił, lecz także żuł tytoń i zażywał tabaki. Bywały okresy, że te formy spożycia dominowały. Gately przywołuje obrazy przeszłości, o których nawet byśmy nie pomyśleli – jak zaplute dywany amerykańskiego Kongresu we wczesnym XIX wieku, gdy dominowało żucie tytoniu. Papierosy są późnym, ale najpopularniejszym dziś wynalazkiem. W 1945 roku w Anglii paliło je 80% mężczyzn. Na koniec przeczytamy o cygarze Clintona w … Moniki i – cóż, w końcu nie jest to opowieść o przyjemnostkach, lecz historia szaleństwa ludzkości – o groźbie raka płuc jakże późno odkrytej, bo dopiero pół wieku temu.
Wszystkie najważniejsze religie uczą nas, że powinniśmy stosować metody służące doskonaleniu umysłu. W tej kwestii niczym się między sobą nie różnią.
Absolutnie każdy z nas posiada taki sam potencjał, te same predyspozycje mentalne. Nasze otoczenie i inne rzeczy są bardzo ważne, ale ważniejsza jest natura samego umysłu. By żyć w szczęściu i radości, musimy zatroszczyć się o swoje umysły.
Otwórz się na mądrość Dalajlamy i dowiedz się, dlaczego w tradycji buddyjskiej umysł zajmuje tak ważne miejsce. Poznaj uskrzydlający traktat Klejnot Spełniający Życzenia tradycji ustnej. Dotyczy on przenikania natury umysłu, a jego autorem jest Khöntön Peljor Lhündrub, nauczyciel V Dalajlamy. Udaj się w duchową podróż i odwiedź kolejne poziomy świadomości. Zanurzając się w to źródło czystej wiedzy, zrozumiesz, czym jest bezpośrednie doświadczanie głównych prawd buddyzmu.
Pełna miłości życzliwość i współczucie to właściwości umysłu. Wykształcając je w sobie, staramy się zmniejszyć gniew, nienawiść, strach i podejrzliwość - negatywne, destruktywne emocje, które również stanowią część umysłu.
Tenzin Gyatso - XIV Dalajlama, duchowy i świecki przywódca Tybetańczyków oraz laureat Pokojowej Nagrody Nobla. Szanowany na całym świecie za zaangażowanie w budowę porozumienia pomiędzy różnymi tradycjami religijnymi oraz dążenie do zbliżenia nauki z duchowością.
José Ignacio Cabezón jest profesorem buddyzmu tybetańskiego i kulturoznawstwa w katedrze XIV Dalajlamy oraz kierownikiem Wydziału Religioznawstwa Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Barbara.
Książka wybitnego brytyjskiego antropologa Jacka Goody'ego, współtwórcy teorii piśmienności, podejmuje problematykę uznawaną za klasyczną dla badań antropologicznych. Goody redefiniuje i reinterpretuje tytułowe pojęcia, a także dokonuje rewizji własnego stanowiska w kwestii teorii piśmienności, sformułowanego i zaprezentowanego prawie pół wieku temu. Publikacja adresowana jest do antropologów, kulturoznawców oraz religioznawców.
Najbardziej osobista książka Zygmunta Baumana
Najnowsza książka światowej sławy myśliciela – wbrew przekornemu tytułowi – jest dziennikiem obejmującym okres od września 2010 do marca 2011 r.
Zygmunt Bauman zaczął prowadzić notatki po śmierci żony. Po raz pierwszy czytelnik ma szansę wniknąć tak głęboko w świat emocji wybitnego autora i poznać jego refleksje na własny temat.
"Choć lubię być sam – pisze Zygmunt Bauman – nie znoszę samotności. Po odejściu Janiny sięgnąłem najmroczniejszego dna samotności (jeśli samotność w ogóle ma dno). Dotarłem do miejsca, w którym gromadzą się jej gorzkie osady, jej najbardziej gryzące, toksyczne wyziewy. Twarz Janiny jest pierwszym obrazem, jaki widzę na pulpicie po włączeniu komputera, dlatego też wszystko, co następuje po otwarciu Microsoft Worda, prowadzi do dialogu. Dialog zaś kasuje samotność."
Przewrotność tytułu daje jednak o sobie znać. Zygmunt Bauman panuje nad zakresem ujawnianej prywatności. Dziennik osobisty staje się równolegle notowanym na gorąco dziennikiem lektur i zapisem refleksji dotyczących najważniejszych wydarzeń rozgrywających się w tym czasie na świecie – bowiem i one o s o b i ś c i e go obchodzą.
Inspirację stanowią między innymi wiadomości z pierwszych stron gazet i internetowe newsy (jak np. sukces rynkowy Facebooka, premiera japońskiej gry Love +, rocznica 11 września, ) oraz ulubieni autorzy ( jak J. Saramago, M. Houllebecq, H. G. Wells).
Zygmuntowi Baumanowi udaje się uchwycić kwestie aktualne, palące, sporne, nowe zjawiska, trendy, o których już jest lub zaraz będzie głośno – i błyskotliwym komentarzem zachęcić czytelnika do niezobowiązującej refleksji.
Można wygrać dzięki inteligencji, a nie przemocy – kontrolując siebie. Robert Mayer przedstawia w swojej książce skuteczną metodę rozwiązywania konfliktów, prowadzenia dyskusji i sporów – umiejętność, którą w starożytności nazywano sztuką. Możesz nauczyć się wygrywać w różnych sytuacjach, nie sprzeczając się, nie podnosząc głosu i bez zbędnych emocji, bez zastraszania czy niszczenia przeciwnika.
Autorka analizuje problematykę artystycznej twórczości dzieci, ujawnia zarazem własną wrażliwość artystyczną i talent badawczy, proponując udokumentowane wnioski i spostrzeżenia o charakterze ogólnopedagogicznym. Podjęty temat jest trudny nie tylko z uwagi na bogactwo literatury przedmiotu, ale też i na delikatność badanego materiału wymykającego się ścisłym i sprawdzalnym metodom badawczym. Autorka stara się uwzględnić oba te aspekty, dokumentując znajomość prac o pokrewnym tematycznie charakterze, koncentruje się jednak nade wszystko na eksperymencie, który nie bez przyczyny określa jako quasi-eksperyment o istotnych konsekwencjach edukacyjnych.
Niniejsza publikacja jest podsumowaniem pracy dziesięcioosobowego zespołu, wykonanej w ramach krótkiego, interdyscyplinarnego projektu badawczego. Zbiór ilustruje wielostronność podejścia autorów - reprezentujących szerokie spektrum dyscyplin naukowych - do tematu głównego, ich inwencję badawczą i interpretacyjną oraz różnorodność stylów pisarskich.
Celami, które przyświecały uczestnikom projektu były:
- Diagnoza stanu świadomości komunikacyjnej, zarówno po stronie usługodawców, jak i usługobiorców medycyny.
- Analiza przyczyn pasywności komunikacyjnej lekarzy, pielęgniarek oraz pacjentów
- Wypracowanie sugestii dotyczących etycznych algorytmów postępowania komunikacyjnego w dobrej praktyce klinicznej.
- Uświadomienie pracownikom służby zdrowia praktycznych konsekwencji wynikających z filozoficznych determinant kryjących się za kodeksualizacjami deontologicznymi oraz realnym postępowaniem lekarskim i pielęgniarskim.
Marilyn Yalom zadaje w swojej nowatorskiej i przystępnie napisanej książce intrygujące pytanie: ?Do kogo należą piersi??. Udzielając na nie odpowiedzi, ukazuje jak na przestrzeni wielu epok (od prehistorii po czasy współczesne) oraz jak często w poszczególnych kulturach zmieniali się ?właściciele? kobiecego biustu. To oni bowiem, jak dowodzi autorka na podstawie wnikliwych i wieloletnich badań, decydowali o jego funkcji, statusie, a nawet kształcie. Piersi zawłaszczali sobie kolejno: niemowlęta, mężczyźni, rodzina, politycy, psychoanalitycy, handlowcy, ludzie z branży pornograficznej, lekarze, a w końcu chirurdzy plastyczni. Ewolucję postrzegania kobiety i jej seksualności obrazują doskonale dobrane ilustracje.
Moi drodzy!
To wartości wpływ największy na uczynki nasze mają,
są powodem naszych działań i wszystkiemu sens nadają.
A więc dbajmy o wartości i pilnujmy należycie,
byśmy zawsze w zgodzie z nimi budowali nasze życie.
Małgorzata Strzałkowska
Autor bada zjawisko miłości jako element kultury. Skupia swoją uwagę na miłości między dwojgiem ludzi. Głównym tematem badań czyni symboliczny wszechświat miłości w kulturze zachodniej. Podejmuje próbę ogarnięcia fenomenu miłości w kategoriach filozoficznych i symbolach kulturowych. Czyniąc przedmiotem swoich rozważań ideę miłości, proponuje nowy rodzaj oglądu historii kultury europejskiej i najtrudniejszej do przybliżenia sfery prywatności oraz intymności. Tytuł rozprawy należy odnotować z uwagą, gdyż autor stawia po raz pierwszy w nauce polskiej tak gruntownie, traktowaną zazwyczaj jako wielce dyskusyjną, kwestię relacji między historią i antropologią.
Publikacja nawiązuje do dyskusji nad etnogenezą Słowian. Opierając się na wynikach analizy diachronicznej, autor opowiada się za modelem przemian systemu społeczno-kulturowego prezentowanym przez koncepcję umiejscawiającą kolebkę Słowian w dorzeczu Odry i Wisły na przełomie er.
Dyskusje na temat odbioru telewizji przez dzieci koncentrują się głównie na zagadnieniu wpływu tego medium na młodych widzów. Eksperci podają argumenty, wskazujące niemal tyle samo korzyści wynikających z kontaktów z telewizją, co zagrożeń, jakie niosą one ze sobą. Rzadko kiedy zauważa się, że między oglądaniem programu a jego wpływem na zachowanie młodego odbiorcy musi nastąpić etap przetworzenia treści telewizyjnych w umyśle dziecka. Sposób "ułożenia w głowie" oglądanego komunikatu może być mniej lub bardziej trafny, co przekłada się na poziom jego rozumienia. Jedynie zrozumiany przekaz telewizyjny przynosi pożytek. Próba odpowiedzi na pytanie, kiedy można uznać, że dziecko rozumie telewizję, znajduje się w niniejszej książce. Jest ona skierowana przede wszystkim do studentów i absolwentów psychologii i pedagogiki. Odbiorców znajdzie zapewne także wśród medioznawców, dziennikarzy, twórców programów telewizyjnych. Rodzicom i opiekunom dzieci publikacja ta pomoże uświadomić trudności w rozumieniu, jakie mogą mieć młodzi widzowie podczas oglądania audycji telewizyjnych oraz ich konsekwencje.
Książka wpisuje się w awangardowy obecnie nurt etyki stosowanej (etyki praktyk społecznych). Wątki przewodnie to: wzajemne relacje między deontologią, arctaizmem i supererogacją jako modelami etyki stosowanej w kontekście ich społecznej funkcjonalności, moralne komponenty profesjonalizmu, intrakategorialne zależności między odpowiedzialnością indywidualną, zbiorową i instytucjonalną, zagadnienia form sprawiedliwości/niesprawiedliwości społecznej oraz problemy i paradoksy komunikacji interpersonalnej - pojętej jako społeczny fakt normatywny.
Problematyka płci, zwłaszcza płci kulturowej, zajmuje współcześnie ważne miejsce w naukach społecznych, a zwłaszcza w antropologii i socjologii. Tom zawiera zbiór opracowań na temat sytuacji kobiet w różnych kulturach, różnych krajach i stronach świata. Przykładowo: etnograficzne studium o kobiecie berberyjskiej, napisane na podstawie własnych badań terenowych, o poligamii Beduinów czy pogłębione socjologicznie opracowania o sytuacji kobiety indyjskiej, o społecznym statusie kobiet w krajach islamskich w Japonii, Meksyku.
Książka jest formą odpowiedzi na nowoczesne postulaty hermeneutyczne zgłaszane pod adresem biblistów, filozofów, znawców literatury i sztuki. Autor podjął się ambitnego zadania: zbadać czy między wielką myślą filozoficzną Grecji a światem greckiej Biblii (Septuaginty) i Nowym Testamentem zachodzą jakieś relacje, a jeśli tak, to jakiej natury? Łączy się to z ogólniejszą kwestią: jak wygląda relacja między myślą czysto ludzką a myślą mającą swe źródło w doświadczeniu Boga osobowego, czyli w Objawieniu. Temat pracy jest niezwykle aktualny, największym bowiem zagrożeniem współczesnego człowieka jest nie tyle osamotnienie, co celowe mijanie się z ludźmi. Autor wnikliwie i krytycznie analizuje trzy wielkie i zróżnicowane światy duchowe: mądrość grecką, mądrość biblijnego Izraela oraz wcieloną Mądrość Bożą (osobę i nauczanie Chrystusa).
W badaniach biologii szkieletowych populacji pradziejowych czterdzieści lat temu nastąpił przełom. Wtedy to ukazała się pionierska w sensie metodyki i sposobu ujęcia praca Johnstona (1962). Autor wskazał na ważność badań procesów wzrastania u dzieci z populacji historycznych dlatego, że zmienność obserwowanej u osobników dorosłych.
Ze wstępu
Książka prezentuje ważną część dorobku badawczego Zakładu Antropologii Społecznej Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w zakresie prowadzonych w ciągu ostatnich kilku lat badań nad problematyką etniczną. Są to prace zarówno magistrantów i doktorantów, jak i pracowników zakładu. Większość artykułów opiera się na materiale zebranym podczas długotrwałych badań za granicą; niektóre dotyczą zbiorowości kulturowo odmiennych od większości społeczeństwa polskiego. Książka podnosi kwestię przeobrażeń etniczności we współczesnym świecie, a także pojawiania się nowych etniczności i regionalizmów.
Doświadczenia terenowe młodych oraz wytrawnych badaczy realizują jeden z najgłębszych celów badań antropologicznych. Łączą w sobie umiejętność dostrzeżenia problemu badawczego, pobyt w terenie, metodologię i analizę danych właściwą dla antropologii oraz wykorzystanie zaplecza teoretycznego do interpretacji badanych zjawisk.
Niniejsze opracowanie traktuje o człowieku zmagającym się z wyzwaniami w aktywności cielesnej, jaką jest sport. Przy tym sport ? w przeciwieństwie do pracy fizycznej, mającej zazwyczaj charakter rutyny ? przez zawartą w nim niepewność i nieustanną konieczność podejmowania wyzwań jak żadna inna forma aktywności cielesnej otwiera człowieka na jego ciało, uczy go ciała. Sport jest więc formą wychowania do ciała, ale też wychowania człowieka cielesnego. Nie chodzi tu oczywiście o redukcję bytu ludzkiego do poziomu cielesnego, ale o pełny rozwój potencjału cielesnego człowieka i kształtowanie zdolności wykorzystywania go.
Celem prezentowanej monografii nie jest opis rozwiązań wszystkich problemów, które pedagogika i pedagogika sportu mogłyby stawiać przed edukacją sportową i olimpijską. Stanowi ona jedynie próbę antropologicznego uzasadnienia sensu edukacji sportowej i olimpijskiej, próbę integralnego ujęcia problematyki przez pokazanie jedności doświadczenia (którego podział zarysowany w książce ma charakter czysto teoretyczny, porządkujący) i wyeksponowanie znaczenia aktywności sportowej dla integralnego rozwoju człowieka. Nawet jeśli sportowiec doznaje różnych stanów podczas aktywności sportowej: cielesnych, psychicznych, duchowych, to każde to skoncentrowane doświadczenie promieniuje na pozostałe sfery przeżywania. Sportowiec, wykonując jakąś trudną próbę, doznaje cielesnej radości z pokonania kolejnego progu technicznego, czuje również psychiczną satysfakcję z dobrze wykonanego zadania, a także jakąś formę duchowego spełnienia w związku z przekroczeniem samego siebie, bo dokonał tego, co wydawało się niewykonalne.
Założeniem zastosowanej metody jest nie systematyczny ogląd sportu, ale raczej próba refleksji w głąb fenomenów sportu. Intencję, która mi przyświecała, trafnie wyjaśnia cytat z pracy Michała Hellera Wszechświat jest tylko drogą. Kosmiczne rekolekcje:
Nie chcę przez to twierdzić, że moje myśli są rzeczywiście głębokie. ?W głąb? jest kierunkiem moich intencji, a niekoniecznie wykonania. I z podobnymi intencjami Czytelnik powinien nachylać się nad tymi stronicami. Bo jedno jest pewne ? błądząc po powierzchni, niczego nie da się usprawiedliwić.
Taki wysiłek spojrzenia w głąb w celu lepszego i głębszego rozumienia sportu, czyli jego ?usprawiedliwienia?, powinien być udziałem każdego, kto zajmuje się sportem: nauczycieli, trenerów, zawodników, menedżerów, psychologów, dziennikarzy, kibiców i wreszcie badaczy, którzy chcieliby wyjść poza empiryzm i wąski pragmatyzm. I to przede wszystkim do nich adresowana jest ta monografia.
Autor
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
