Kongregacja Studiów z rozkazu Piusa X w 1914 r. ogłosiła dwadzieścia cztery tezy filozoficzne, w których ujęte są krótko a lapidarnie zasady filozofii tomistycznej, tzw. principia et pronuntiata maiora, z zakresu metafizyki. Stanowią one wedle intencji Kościoła dyrektywę myśli katolickiej. Tym oto tezom poświęcona jest niniejsza książka o. Edwarda Hugona z Zakonu Kaznodziejskiego, wiceregensa Collegium Angelicum w Rzymie.
Niniejsze wydanie jest uwspółcześnionym wznowieniem polskiego przekładu dokonanego przez wybitnego tomistę i teologa ks. Aleksandra Żychlińskiego, opublikowanego po raz pierwszy w Poznaniu w 1925 r.
Ojciec Édouard Hugon OP (Florentin-Louis Hugon, 1867–1929) urodził się w małej górskiej wiosce Lafarre (Masyw Centralny) jako najstarsze z trzynaściorga dzieci pobożnej rodziny chłopskiej. Wybitnie zdolny, uczył się w szkole Domenicana w Poitiers, gdzie odznaczył się doskonałą znajomością greki, zwłaszcza dzieł Homera. W 1885 r. wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego, gdzie przybrał imię Édouarda. Studia odbywał w Rijckholt (Holandia). Śluby wieczyste złożył 13 stycznia 1890 r., a święcenia kapłańskie otrzymał 24 września 1892 r. Przez całe dalsze życie nauczał filozofii i teologii tomistycznej, m.in. w Rijckholt, Rosary Hill (USA), Poitiers, Angers i Rzymie (Collegium Angelicum, 1909–1929). Był członkiem Papieskiej Akademii św. Tomasza z Akwinu. Wśród jego niezliczonych zasług dla Kościoła należy wymienić współpracę przy tworzeniu encykliki Piusa XI Quas primas oraz ważny wkład w powstanie Katechizmu kard. Gasparriego. Wraz z ks. Guidem Mattiussim SI brał także udział w sformułowaniu XXIV tez tomistycznych. Był autorem ważnych prac w dziedzinie filozofii i teologii, m.in. monumentalnych dzieł Cursus philosophiae thomisticae (4 tomy) czy Tractatus dogmatici (3 tomy). Reginald Garrigou-Lagrange porównywał go do św. Tomasza z Akwinu i nazywał theologus communis, nawiązując do tytułu Akwinaty — doctor communis.
Praca pomyślana jest i zrealizowana w sposób kompetentny i ciekawy. Tytuł zapowiada ujęcie wielostronne, a zarazem prospektywne, musi więc budzić zainteresowanie wzmocnione nieco intrygującym podtytułem, odwołaniem do „sztuki życia” powiązanej ze sztuką rozumianą konwencjonalnie i pedagogicznie [...].
Pierwsze 15-lecie XXI wieku zostało zaprezentowane w świetle wyważonej strategii badawczej, nie tyle przez pryzmat tęsknoty za wartościami utraconymi czy lęku w obliczu nieznanych zagrożeń, ale z dojrzałą ostrożnością i pedagogiczną rozwagą. Autorka uzasadnia, jak w świetle niepokojów i zagrożeń sztuka, różnie przecież pojmowana, może towarzyszyć człowiekowi w budowaniu jego humanistycznego człowieczeństwa [...].
Recenzowana monografia przewyższa wiele skądinąd cennych, znanych mi publikacji, jest bowiem przykładem ujęcia w wielorakiej perspektywie, historycznej i aktualnej, polskiej i włoskiej, teoretycznej i praktycznej. Stanowi dzieło autorskie w pełni oryginalne.
z recenzji prof. dr hab. Ireny Wojnar
„Zeszyty Naukowe Centrum Badań im. Edyty Stein” to półrocznik naukowy łączący refleksję filozoficzną, religioznawczą i kulturoznawczą. Każdy z tematycznie ukierunkowanych numerów poświęcony jest namysłowi nad wybranym fenomenem życia ludzkiego. Poprzez próbę zintegrowania – wzorem patronki Centrum, św. Teresy Benedykty od Krzyża (E. Stein) – filozoficznej analizy z duchową głębią oraz egzystencjalną troską o godne człowieczeństwo, czasopismo stara się stworzyć przestrzeń dialogu dla badaczy różnych dyscyplin i orientacji metodologicznych, a także przedstawicieli odmiennych tradycji, wyznań czy światopoglądów.
Towarzystwo Naukowe Księży Jezuitów w Krakowie (obecnie: Towarzystwo Filozoficzne Ignatianum), jest związane z Wydziałem Filozoficznym Wyższej Szkoły Filozoficzno-Pedagogicznej Ignatianum. Trudności na jakie napotykało uprawianie nauki w polskich prowincjach jezuickich związane było ściśle z losami nie tylko Zakonu, ale i historią naszego narodu.
Towarzystwo Naukowe miało już u początku powstania ambicje wspierania publikacji naukowych. Okoliczności, w których działali jezuici w Polsce, nie zawsze jednak sprzyjały działalności wydawniczej. Po ustąpieniu tych ograniczeń brak było działań wspierających bezpośrednio Towarzystwo Naukowe. Niniejsza książka ma na celu uzupełnić ten brak. Zawiera ona prace autorów, którzy opracowali dany temat, wychodząc od referatu na posiedzeniach Towarzystwa Naukowego, bądź byli inspirowani toczącymi się dyskusjami, czy wreszcie zechcieli wnieść swój wkład bezpośrednio w pisemnej formie. Również w przyszłości Towarzystwo Filozoficzne Ignatianum będzie kontynuować wydawanie podobnych publikacji dokumentujących jego działalność naukową i popularyzatorską.
Inspiracją do powstania„Błędów w myśleniu” - drugiej części wydanej w 2015 roku „Sztuki myślenia - było głębokie przeświadczenie autorki, że dopiero świadoma wiedza o błędach, do których mają skłonność wszyscy ludzie, może uchronić przed ich popełnianiem.
W obecnym świecie błędy myślenia wykorzystywane są bezwzględnie w wielu sferach życia – w handlu, biznesie, życiu społecznym i polityce. Mamy przy tym do czynienia z dynamicznym rozwojem wiedzy psychologicznej, socjologicznej i marketingowej umożliwiającej wykorzystywanie błędów myślenia w reklamie, mediach, propagandzie i innych formach wywierania wpływu na ludzi .
Z drugiej zaś strony, zarówno stworzona już w starożytności logika – nauka o poprawnym myśleniu, jak też erystyka – sztuka wygrywania sporów za pomocą chwytów wykorzystujących błędy logiczne i manipulacje – nie są uwzględniane we współczesnej, powszechnej edukacji.
Osoby, przeciwko którym wykorzystuje się chwyty, często nie posiadają wiedzy na ich temat. Celem Marii Łojewskiej-Krawczyk jest przyczynić się do zmiany tego stanu rzeczy – tak powstała książka, która z naukową precyzją opisuje błędy myślenia, ich źródła oraz sposoby dostrzegania i eliminowania.
Gorąco zachęcam do zapoznania się z tą książką i rozwijania świadomego podejścia do własnego myślenia. Jest ono niezbędne do tego, aby odnajdywać ciągle na nowo właściwe drogi i poszukując prawdy eliminować fałsz. Aby tak się mogło jednak dziać, niezbędna jest świadoma wiedza o błędach, do których ma skłonność nasz własny umysł.
Z właściwą uczniom szkoły lwowsko-warszawskiej ścisłością i klarownością analizuje koncepcję Kartezjusza i projekty pozytywistyczne, powraca do paradoksu Menona i pytania o granice wiedzy, a także podejmuje próbę zdemaskowania mitów narosłych wokół tego, czym jest filozofia.
Obok kwestii epistemologicznych roztrząsa zagadnienia ze sfery etyki, zastanawiając się, czym są odpowiedzialność i krzywda, oraz z zakresu filozofii społecznej, pytając o socjalizm.
Książek poświęconych psychologii aktorów jest niewiele, i to nawet w skali literatury światowej. Z tego względu z dużym uznaniem oceniam tę propozycję edytorską, pomyślaną jako praca zbiorowa z tego interesującego zakresu. Kompozycja całości książki, zawierającej trzy części, jest dobrze zaprojektowana. (…) Bardzo ciekawa kolekcja oryginalnych wypowiedzi aktorów stanowi doskonałe wsparcie i ilustrację badań psychologicznych. Rekomenduję tę książkę do druku i bardzo pozytywnie oceniam jej zawartość.
prof. dr hab. Czesław S. Nosal, Uniwersytet SWPS – z recenzji
Aktorzy: To nie są błazny (…), lecz ludzie, których na to powołano, by biorąc na się maskę i udanie, mówili prawdy wiecznej przykazanie. Na co stać kogo, tajemnic tych sięga; wieczna w tym siła, groza i potęga. Przedstawione przez Wyspiańskiego standardy sztuki aktorskiej dowodzą, że jest to sztuka zarówno ważna, jak i potrzebna – w perspektywie jednostkowej i społecznej. Z uznaniem należy się odnieść do podjętego przez autorki projektu, analiz, badań i opisu. (…) Książka jest adresowana do profesjonalistów: psychologów, teatrologów, kulturoznawców, a także do szerszego grona czytelników, szczególnie tych, którzy cenią żywe słowo i kulturę narodową.
dr hab. Stanisława Tucholska, prof. Akademii Ignatianum w Krakowie – z recenzji
Barbara Mróz, prof. nadzw. dr hab. w dziedzinie psychologii, jest zatrudniona w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Opolskiego. Przez 21 lat pracowała w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Mieszka we Wrocławiu. Jest autorką pięciu książek, w tym publikacji 20 lat później – osobowość i hierarchia wartości wybitnych aktorów polskich. Badania podłużne, która zdobyła w 2016 r. Nagrodę Teofrasta w kategorii najpopularniejsza naukowa książka psychologiczna.
Jolanta Kociuba, dr hab. w dziedzinie nauk społecznych, zatrudniona w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jest autorką książek: Tożsamość aktora (1996), Analityczne ujęcie danych jakościowych. Badanie poczucia tożsamości aktorów (2013), Idea Ja i koncepcja tożsamości. Zmiana znaczenia w nauce i kulturze (2014). Zajmuje się badaniami nad problemem poznania społecznego, nad współczesną tożsamością kulturową i indywidualną oraz jej przemianami w warunkach zmiany społecznej.
Barbara Osterloff, prof. Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, dr nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, historyk teatru i krytyk teatralny. Wieloletnia redaktorka miesięcznika Teatr. Opracowała i wydała monografię naukową Aleksander Zelwerowicz (2011), uhonorowaną Nagrodą Warszawskiej Premiery Literackiej (2013). W latach 2008–2012 i 2012–2016 pełniła funkcję prorektora ds. dydaktyki. Wykłada również historię dramatu na Wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Publikacja jest pierwszym, tak szerokim, polskim opracowaniem problematyki empatii z punktu widzenia socjologii, stanowiącym interesujące wprowadzenie do bardziej szczegółowych zagadnień z pogranicza socjologii moralności, historii idei moralnych i socjologii emocji.Autorzy prezentują kwestie teoretyczne i metodologiczne dotyczące badania empatii oraz przedstawiają wyniki własnych studiów nad funkcjonowaniem empatii w powiązaniu z różnymi zjawiskami ze sfery moralności, literatury, sztuki, z sytuacją osób niepełnosprawnych, nieheteroseksualnych, Żydów czy imigrantów. Rozpatrują kulturowo-strukturalne przyczyny wykluczania pewnych kategorii osób i doświadczeń z empatycznej wspólnoty, a także opisują mechanizmy społecznego konstruowania takich wspólnot na przykładzie tzw. mrocznej turystyki do miejsc zagłady i miejsc narodowej pamięci.Empatia wiąże się moralnością. W ujęciu filozoficznym i teologicznym empatię zbyt często traktuje się jako stan i przeżycie naturalne, uniwersalne i spontaniczne, za mało miejsca zaś poświęca się analizowaniu jej jako dyspozycji poddanej socjalizacji, zróżnicowaniom o charakterze międzykulturowym, historycznym i społecznym, wiążącej się z funkcjonowaniem ludzi w ich rolach społecznych i zawodowych. W ujęciu socjologicznym, reprezentowanym przez Autorów, empatia analizowana jest jako cecha o charakterze społecznym, tzn. podlegająca społecznemu uczeniu, kontroli społecznej i interpretacji kulturowej, której ramy wyznaczają uwarunkowania kulturowe, religijne, światopoglądowe, polityczne, instytucjonalne i sytuacyjne.
Zbiór prac Marka J. Siemka poświęconych twórcy Teorii Wiedzy, stanowiący uzupełnienie i rozwinięcie wątków z Idei transcendentalizmu u Fichtego i Kanta. Zawiera swoistą, Siemkowską, interpretację poglądów niemieckiego filozofa oraz sytuuje go w relacji do innych myślicieli – zarówno pokrewnych, tj. transcendentalnych (Kant, Hegel, Husserl), jak i wybierających odmienne drogi myślowe (Schelling). Teksty pochodzą z różnych okresów twórczości Profesora – od drugiej połowy lat sześćdziesiątych XX wieku po pierwsze lata wieku XXI. Zestawienie ich obok siebie pokazuje, jak integralną, konsekwentnie rozwijaną całość stanowiła myśl Marka J. Siemka w całej jego twórczości, przez cztery dekady aktywności naukowej. Autor sam zaplanował zebranie tych artykułów w jeden spójny tom – prezentowana książka stanowi realizację jego zamierzeń.
Coraz częściej słyszymy o nieuchronnym nadejściu wojny i o podobieństwie naszych czasów do sytuacji w Europie z lat 30. XX w. Odrodzenie nacjonalizmów i nastrojów ksenofobicznych, kryzys instytucji międzynarodowych, mowa nienawiści i rosnąca przemoc sprzyjają budowaniu napięć i wyobrażeń o wojnie. Nie bez znaczenia są też fantazje o bohaterstwie i niewinne, zdawałoby się, zabawy, które mogą się nam wymknąć spod kontroli.
Jaki obraz wojny mają Polacy?
Czym jest doświadczenie wojenne?
Co skłania ludzi do przemocy?
W Temacie Miesiąca:
Kultura wojny w czasach pokoju
Andrzej Leder
Spojrzenie w stronę śmierci
Tomasz Majewski w rozmowie z Urszulą Pieczek
Dotyk wojny
Anna Pawłowska
Ponadto w numerze:
Patrycja Sasnal o zmierzchaniu orientalizmu i szansie Niemiec na skończenie z fikcyjnym myśleniem o Bliskim Wschodzie
Charles King: Opowieść o wielokulturowości musi uwzględniać skomplikowaną relację między małymi a wielkimi ojczyznami, uznawać, że lokalne patriotyzmy często konstruowane są jako przeciwieństwa kultur narodowych.
Historia jednej tabletki. Jak przemysł farmaceutyczny wpływa na naukowców, lekarzy i polityków?
Tadeusz Gadacz i Neham Verbin o tym, kim jest Hiob: człowiekiem pokornym i wiernym czy buntującym i spierającym się z Bogiem? Czego uczy nas jego doświadczenie? Jakie postawy możemy przyjąć wobec cierpienia?
Opowiadanie Bronki Nowickiej, laureatki Nike 2016 pt. Confetti funeralne z ilustracjami Patrycji Podkościelny
Najlepsi ludzie na świecie są wszędzie – o lokalnych aktywistach, którzy tworzą domy kultury jak z bajki piszą Joanna Orlik i Grzegorz Broniatowski
Czy osoba biedna i zadłużona jest równie wolna jak miliarder? Czym jest przedsiębiorczość? Cechą szczególnie uzdolnionych bądź pracowitych osób czy też raczej właściwością dobrze zorganizowanych społeczeństw? Jak powstaje wolny rynek? W wyniku spontanicznych procesów czy dzięki interwencjom państwowym?
Język neoliberalizmu ukazuje, że słowa takie jak „wolność”, „przedsiębiorczość” czy „rynek”, które odgrywają podstawową rolę w języku współczesnej polityki, mogą odsyłać do wielu różnych zjawisk i służyć do argumentowania na rzecz całkowicie odmiennych stanowisk politycznych. Niestety najczęściej tego nie zauważamy, ponieważ debata publiczna ostatnich kilkudziesięciu lat została zdominowana przez neoliberalizm, którego przedstawiciele narzucili nam swoją interpretację wspomnianych słów. Książka Język neoliberalizmu jest próbą opisania, jak w praktyce wygląda ta dominacja doktryny neoliberalnej.
„Markiewce udało się dowieść prawdziwości słynnego cytatu z Keynesa, głoszącego, że wszyscy ci praktyczni ludzie zajmujący się polityką służą jakiemuś dawno zmarłemu ekonomiście. Nawet jeśli uważają, że są w swych sądach i ocenach zupełnie niezależni”.
Fragment przedmowy Rafała Wosia, dziennikarza, autora książki To nie jest kraj dla pracowników
„Wartość książki Markiewki polega na tym, że może stać się ona istotnym punktem odniesienia zarówno dla praktycznych debat dotyczących codziennego funkcjonowania naszych mediów, polityki i społeczeństwa, jak i dla bardziej zamkniętych dyskusji eksperckich na najwyższym poziomie pojęciowej złożoności”.
Fragment recenzji wydawniczej Jana Sowy, kulturoznawcy, autora Fantomowego ciała króla
Autor (ur. 1958) jest absolwentem socjologii UW, przez dwa lata studiował też filozofię. Od wielu lat zajmuje się myślą religijną. Opublikował już Nieprawomyślne komentarze do Listów św. Pawła.
Ta książeczka zawiera cztery odrębne teksty. W pierwszym próbuję wskazać wybrane elementy buddyzmu tybetańskiego, które można zaadaptować do nauki i praktyki chrześcijańskiej. W drugim konfrontuję myśl gnostycką ze współczesnością. W trzecim prezentuję proste praktyki kontemplacji oparte na metodzie św. Ignacego Loyoli i św. Teresy z Ávili. W czwartym przedstawiam wybrane poglądy heretyckie, te które są mi bliskie.
"Andreas Reckwitz jest socjologiem i kulturoznawcą, i to punkt widzenia socjologii kultury organizuje autorski wywód Odkrycia kreatywności. Dlatego próbie
wypracowania genealogii praktyk kreatywności (a ta właśnie jest głównym zamierzeniem książki) towarzyszy niezmiennie namysł nad „społecznym reżimem
estetycznej nowości”, czyli wrażliwość na socjokulturowe techniki pojawiania się i cyrkulowania dyspozytywów kreatywności. Ale Reckwitz jest zarazem humanistą
na tyle wytrawnym, że klucz dyscyplinarny nie stanowi przeszkody w przyjmowaniu jego ustaleń na gruncie dyscyplin pokrewnych.
Co więcej, taka adaptacja została z góry przez autora założona i stanowi o niewątpliwej urodzie intelektualnej książki, na którą bez większego wysiłku można
nałożyć horyzont oczekiwań antropologa kultury, ale też i na przykład psychologa społecznego. W wielu partiach książka będzie w stanie zadowolić nadto teoretyków
sztuki, to bowiem estetyczność sztuki (zwłaszcza sztuki awangardowej i postmodernistycznej) wraz z fi gurą artysty, w której autor upatruje narodzin „idealnego podmiotu kreatywnego”, stanowią o genealogicznym fundamencie dyspozytywu kreatywności."
Ze wstępu prof. dra hab. Andrzeja Gwoździa
Marksizm. Nadzieje i rozczarowania to publikacja, która ma poprowadzić czytelnika przez gąszcz recepcji czy też ocen filozofii Marksa i ważnych dla kultury współczesnej tematów związanychz marksizmem. Na publikacje składają się różne teksty, i to zarówno pod względem ujęcia tematu przewodniego, jak i warsztatu. Zamiarem redaktorów naukowych tomu było bowiem oddanie burzliwości i różnorodności toczącej się dyskusji na temat marksizmu oraz zaprezentowanie wielości jej wątków. Książka ta tworzy pewną spiętą tematem całość, ale ma również służyć jako zbiór samodzielnych artykułów dotyczących konkretnych zagadnień.Tom zawiera artykuły dość odmiennie oceniające marksizm, co było świadomą intencją redaktorów.Konfrontacja różnych ujęć skłania do podjęcia samodzielnej lektury dzieł Marksa i refleksji nad nimi. W przypadku Karola Marksa mamy bowiem do czynienia z niezwykle rzadko spotykaną w świecie nauki polaryzacją stanowisk.
Neurologika to psychodeliczna teoria ewolucji, spisana przez prof. Timothy’ego Leary’ego w amerykańskim więzieniu, do którego trafił za głoszenie nieskrępowanej wolności poznawczej i krytykę społeczeństwa militarno-industrialnego.
Wyłożona w niej błyskotliwa choć kontrowersyjna teoria mówi o istnieniu czterech obwodów neurologicznych, które każdy człowiek wykształca w trakcie swego życia oraz trzech kolejnych, dostępnych jedynie tym jednostkom, które nie obawiają się rozwijać świadomości ciała oraz odkrywać nieznane obszary umysłu za pomocą praktyk medytacyjnych, jogicznych i psychofarmakologicznych. Każdy z tych siedmiu etapów ludzkiej przemiany wytwarza formę życia wyraźnie inną od pozostałych faz, podobnie jak gąsienica różni się od motyla, który z niej powstaje. Prof. Leary przygląda się temu, jak dochodzi do „wdruku” każdego z tych obwodów, a w przypadku negatywnych „wdruków” omawia jak je przekształcić.
„Neurologika to najważniejsze zapewne dzieło Leary’ego.”
- John Higgs, autor Osaczyłem Amerykę. Timothy Leary
„Kiedy po raz pierwszy natknąłem się na Neurologikę, ta mała książeczka był dla mnie takim samym olśnieniem, jakim dla Giordana Bruna były odkrycia Kopernika: to, co wcześniej wydawało się niejasne, wręcz chaotyczne, nagle nabrało sensu. Chociaż Leary nie zdradził swoich inspiracji, dostrzegłem, iż połączył wszystko, co wartościowe w większości głównych, XX-wiecznych koncepcji psychologicznych, ze wszystkimi, które znam, współczesnymi badaniami nad funkcjonowaniem mózgu, i stworzył z tego piękną, zrozumiałą syntezę.”
- Robert Anton Wilson, autor Kosmicznego spustu, Psychologii kwantowej i Powstającego Prometeusza
Timothy Leary(1920-1996) - amerykański filozof, pisarz, psycholog, twórca harwardzkiego programu badań nad psylocybiną, ikona amerykańskiej kontrkultury lat sześćdziesiątych.
Nauka Konfucjusza stanowi treść tradycyjnej chińskiej kultury, jej praktycznego ducha dla aktywnego włączenia się w świat. Głęboki sens historyczny, etyczność i zrównoważenie systemu wartości stały się głównym kierunkiem ideologii chińskiego społeczeństwa w historii światowej.
Jego Świątobliwość XIV Dalajlama uważany jest za czołowego buddyjskiego przywódcę naszych czasów. Jako przebywający na uchodźstwie duchowy zwierzchnik narodu tybetańskiego jest zarazem wyjątkowym nauczycielem, uczonym, laureatem pokojowej nagrody Nobla i autorem ponad stu książek.
To najobszerniejsza, a zarazem najbardziej szczegółowa praca ze wszystkich dostępnych publikacji poświęconych tematyce dzogczen. Nauki te dotyczą Wielkiej Doskonałości, esencji serca pradawnej tradycji njingma buddyzmu tybetańskiego. Podejmując ten ezoteryczny temat – po raz pierwszy w formie drukowanej – Jego Świątobliwość ukazuje czytelnikom tajniki jednego z najgłębszych i najdonioślejszych systemów buddyjskiej medytacji. Omawia przy tym filozoficzne podwaliny tego systemu oraz obecne na jego gruncie praktyki, uwzględniając podejścia różnych szkół i różnych nauczycieli.
W swojej pracy Jego Świątobliwość składa hołd wyjątkowości dzogczen i umieszcza te nauki w szerszym kontekście ogólnie pojętego buddyzmu tybetańskiego. Prezentuje również esencję praktyki dzogczen i udziela odpowiedzi na takie pytania jak to, dlaczego Wielka Doskonałość nazywana jest zwieńczeniem wszystkich pojazdów, jakie są jej szczególne właściwości i z jakimi podstawowymi zasadami innych ścieżek powinni być zaznajomieni adepci dzogczen.
Imperatyw Boga sugeruje, że wszyscy jesteśmy na Boga skazani, religijnie zniewoleni do tego stopnia, że już nie jesteśmy w stanie zidentyfikować źródła naszej tożsamości, która, w przekonaniu autora książki, jest raczej schizotożsamością chodzi o efekt nałożenie na kulturę Słowian płaszcza ideologii katolickiej. Niemniej, już na okładce książki znajdziemy podpowiedź, że przeciwstawiając Boga Porządku chrześcijańskiemu Bogu Cudów, możemy wydostać się z religijnego zamroczenia poszukując sensu i korzeni ludzkiej moralności w filozofii przyrody, w syntezie serca i rozumu. Stąd tak duże znaczenie w percepcji Boga nadał autor zagadnieniom naukowym, przekonując Czytelnika, że współcześnie nauka i sztuka wiedzą o Bogu więcej niż religia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
