Księga Hioba traktuje o odwiecznym problemie ludzi - cierpieniu bez widocznego powodu. Stawia też problem wiary. Jest równie aktualna jak zawsze. Czy cokolwiek się zmieniło od czasów Hioba, kogokolwiek to imię reprezentuje i jakkolwiek spróbujemy określać okres, w którym żył.

W 1979 w Iranie obalono monarchię i większość społeczeństwa opowiedziała się za ustrojem opartym na prawie islamu. Powstała Islamska Republika Iranu i świat z zainteresowaniem, ale i z wielką nieufnością obserwował teokratyczne państwo rządzone przez mułłów, jego ambicje polityczne i wpływ na sąsiednie kraje oraz zajmowaną pozycję w bardzo ważnym dla gospodarki światowej regionie. Po wpisaniu Iranu przez Georga W. Busha do państw ?osi zła?, republika ponownie znalazła się w centrum zainteresowania opinii światowej, a ogłoszenie przez irański rząd programu rozwoju nuklearnego odebrano jako zagrożenie dla światowego pokoju. Thierry Coville przedstawia uwarunkowania historyczne i polityczne, które doprowadziły do zwycięstwa rewolucji Chomejniego. Bezstronnie i obiektywnie stara się opisać jej wielorakie skutki oraz wpływ na wszystkie dziedziny życia ? od kwestii społecznych i obyczajowych po ekonomiczne i gospodarcze. Interesuje go punkt widzenia samych Irańczyków, ich charakter i przekonania oparte na silnym poczuciu tożsamości narodowej i dumie z własnej historii, trwającej kilka tysięcy lat. Jednocześnie autor wykazuje, jak w religijnym, rządzonym autorytarnie społeczeństwie, nieustannie, choć wydawałoby się niezauważalnie, postępuje proces demokratyzacji i modernizacji oraz emancypacji kobiet. Thierry Coville jest iranistą i ekonomistą, uznanym ekspertem od spraw Iranu, prowadził wieloletnie badania naukowe w różnych ośrodkach akademickich Iranu, wykłada ekonomię na akademii Negocia w Paryżu.

Madryt, 11 marca to opowieść o tragedii, która dosięgnęła hiszpańską stolicę wiosną 2004 roku, gdy terroryści islamscy zaatakowali pociągi podmiejskie Madrytu. Omówiono prawdopodobne przyczyny zamachu, jego dramatyczne konsekwencje oraz śledztwo, które podjęto, by wykryć sprawców. Autorce udało się połączyć rzetelność bogatych i wiarygodnych informacji z pasją kogoś, kogo żywo obchodzą opisywane miejsca i zdarzenia. Aby dać czytelnikom pełniejszy obraz hiszpańskiej rzeczywistości, opisano w książce sytuację społeczno-polityczną w Kraju Basków oraz okres muzułmański w historii Hiszpanii

Najbardziej uderzającą właściwością obiektów badań nauk społecznych – ludzi, organizacji, społeczeństw – jest ich złożoność. Ludzki umysł uważany jest za zjawisko najbardziej złożone spośród tych, które znamy. Większą złożoność można przypisać tylko zbiorowi wzajemnie oddziałujących na siebie umysłów, czyli grupie społecznej i społeczeństwu. Nowe odkrycia w naukach przyrodniczych w ostatnim ćwierćwieczu zasadniczo zmieniły nasze rozumienie układów złożonych i dały nam narzędzia do ich badania oraz opisu. Paradygmat badawczy układów złożonych powstał na styku matematyki, informatyki i fizyki, lecz opiera się na przekonaniu, że istnieje analogia między cząstkami, atomami, molekułami, żywymi komórkami, mózgami, organizmami, ludźmi, a nawet całymi ekosystemami i społeczeństwami. Jest zatem jedna Nauka i podobne, ścisłe metody badawcze można stosować nie tylko w naukach przyrodniczych, lecz także humanistycznych, jak psychologia, socjologia, ekonomia, czy też językoznawstwo, a nawet szeroko rozumiane nauki o kulturze. Redaktorzy Oryginalnym aspektem omawianej monografii jest to, że ukazuje ona zastosowania teorii złożoności do nauk społecznych, a nie nauk przyrodniczych, na których gruncie powstała. Tematy poruszane przez autorów grupują się wokół czterech głównych obszarów: umysłu człowieka; koordynacji zachowań społecznych zarówno w relacjach face to face, jak i w złożonych zespołach zadaniowych; reguł rządzących funkcjonowaniem ludzi w bliskich związkach (miłość, przyjaźń, związki partnerskie); rozwoju i sposobu działania wielkich ekosystemów psychospołecznych, takich jak internet czy system kulturowy. Tę nowatorską pracę można z pewnością polecić studentom i specjalistom z dziedziny psychologii, socjologii, filozofii, zarządzania, nauk o kulturze, a także wszystkim, którzy interesują się zastosowaniem osiągnięć nauk przyrodniczych i informatycznych w naukach społecznych. Być może książka ta pobudzi w Polsce zainteresowanie fascynującym obszarem badań interdyscyplinarnych nad systemami złożonymi. prof. dr hab. Mirosław Kofta

W Etnografii wizualnej Sarah Pink zajmuje się wykorzystaniem fotografii, wideo i hipermediów w badaniach etnograficznych i społecznych. Zdaniem autorki, wizualne metody badawcze powinny opierać się na krytycznym rozumieniu lokalnych i naukowych kultur wizualnych. Wiele problemów badawczych w naukach społecznych można, według Pink, pokonać dzięki zrozumieniu refleksyjności i doświadczenia, za pomocą których tworzy się materiały wizualne i etnograficzne oraz ich interpretacje. Korzystając z własnych doświadczeń posługiwania się fotografią, wideo i hipermediami w badaniach, a także z pracy innych autorów, Pink opisuje proces badawczy od momentu planowania, poprzez badanie terenowe, aż do analizy i interpretacji. Etnografia wizualna jest znakomitym źródłem informacji dla każdego studenta czy badacza zainteresowanego badaniami jakościowymi. "Przedstawiam tutaj koncepcję (...), która zakłada, że aby właściwie przyswoić to, co wizualne, nauki społeczne powinny, jak proponuje MacDougall, ?wypracować alternatywne założenia i metodologie?. Należy w związku z tym odejść od postulatu czysto obiektywnej nauki społecznej i odrzucić ideę, że słowo pisane jest w swej istocie najdoskonalszym medium przedstawienia etnograficznego. Nie oznacza to, że obraz ma zastąpić słowo jako dominujący tryb prowadzenia badań oraz przedstawiania, jednak powinno się go uznać za równie ważny jak słowo element pracy etnograficznej. Dlatego też obrazy wizualne, przedmioty i opisy muszą zostać włączone do tej pracy wtedy, kiedy jest to właściwe, dogodne lub wzbogacające nasze poznanie." Ze wstępu Sarah Pink jest wykładowcą socjologii na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu w Loughborough.

Książka stanowi niezwykle wartościowe poznawczo i faktograficznie studium o powrotach, osadzone na osi demografia – polityka – ekonomia. Podejmuje nowatorskie propozycje „rozwiązań emigracyjnych” analizowanych w kontekście kompleksowego zarządzania tym zjawiskiem. Rozwiązania te są nowe na gruncie polskim i ważne dla polityk implementacyjnych. Niezwykle inspirujące są również ustalenia empiryczne Autorki, będące rezultatem jej oryginalnych badań, które ukazują nam szerokie spektrum czynników rodzących motywy wyjazdowe, podejmowane decyzje, migracyjne życie zawodowe, działanie mikrostrukturalnej sieci powiązań oraz na tym tle uwarunkowania i socjoekonomiczną sytuację powrotu. Wnoszą wkład w budowanie nowych koncepcji wyjaśniających emigracje i powroty do kraju. W książce znajdujemy zarówno kanoniczne – starsze, jak i najnowsze w teorii migracji stanowiska, odnoszące się do migracji powrotnych. z recenzji prof. dr hab. Krystyny Slany, Uniwersytet Jagielloński

Jedno z najważniejszych opracowań poświęconych zen w XX wieku, książka ta jest cennym źródłem dla osób, które chcą zrozumieć idee zen w kontekście japońskiego życia i japońskiej sztuki. Prostym, często poetyckim językiem Daisetz Suzuki opisuje, czym jest zen, w jaki sposób zen rozwijał się i w jaki sposób nacisk, jaki zen kładzie na skrajną prostotę i skromność, pomógł ukształtować estetykę przenikającą kulturę japońską. Suzuki bada zadziwiającą rolę, jaką zen odgrywał w filozofii samurajów, i subtelnie odmalowuje powiązania między zen a sztuką władania mieczem, haiku, ceremonią herbaty i japońskim umiłowaniem natury. Pełen refleksji dyskurs Suzukiego wzbogacają anegdoty, wiersze i ilustracje, ukazujące jedwabne parawany, kaligrafię i przykłady architektury. "Wydaje się, że przewracając kartki tej zachwycającej książki można pochwycić wskazówki co do tego, jak i dlaczego pewne aspekty ?ducha zen? stają się odczuwalne w Ameryce w dzisiejszych czasach? Jest coś niewypowiedzianie kojącego w dawnych japońskich ideałach wabi i sabi, jakie opisuje Daisetz T. Suzuki." The New York Times Daisetz T. Suzuki, czołowy japoński znawca tematyki buddyzmu zen i autor ponad stu książek na ten temat, zmarł w Tokio w 1966 roku, w wieku 95 lat. Przyjaźnił się z wybitnymi myślicielami, na których wywarł też wpływ: C.G. Jungiem, Erichem Frommem, Martinem Heideggerem, Karlem Jaspersem, Arnoldem Toynbee, Gabrielem Marcelem, Herbertem Readem i Thomasem Mertonem.

Książka jest próbą opisu działań narodowotwórczych Białorusinów i Buriatów podejmowanych po upadku ZSRR. W jednym i drugim przypadku można mówić o późnym nacjonalizmie młodych, małych narodów. Obie grupy były poddane procesowi planowego wynaradawiania, prowadzonemu w ramach jednej, scentralizowanej polityki sowietyzacji, obie uległy zupełnej ateizacji na poziomie instytucjonalnym, obie doświadczyły ludobójstwa, przede wszystkim eksterminacji elit. Jednocześnie są to grupy odległe kulturowo i cywilizacyjnie – co daje szansę na zweryfikowanie koncepcji konstruktywistycznych i kulturowych w odniesieniu do narodu. Na przykładzie Białorusi można również zastanawiać się nad rolą państwa jako katalizatora procesu narodowotwórczego, traktowanego jako wypełnione treścią kulturową narzędzie elity oraz forma rozwoju i obrony kultury grupy.

Pojęcie państwa w epoce nowożytnej zajmowało pozycję centralną w dyskursie politycznym i wyznaczało funkcje oraz miejsce innych pojęć, a także zachodzących między nimi relacji. Nowożytna idea państwa nie tylko umożliwiała jednostkom identyfikację ze wspólnotą i aktywne uczestniczenie w polityce, lecz także gwarantowała poczucie bezpieczeństwa. Jednak współcześnie państwo utraciło ten status – wraz ze zmianą formy politycznej wspólnoty i warunków samej działalności politycznej. Na płaszczyźnie praktyki politycznej pojęcie państwa narodowego zaatakowane zostało zarówno przez zwolenników globalizacji, jak i jej przeciwników – propagatorów regionalizacji. Natomiast na gruncie teorii politycznej partykularyzm państwa narodowego okazuje się trudny do pogodzenia z uniwersalizmem praw człowieka. Joanna Ewa Ziółkowska (ur. 1979) – doktor nauk humanistycznych, studiowała filozofię oraz dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim; zajmuje się filozofią polityki i analizą procesów społecznych

Łódzkie budynki 1945?1970 to książka przedstawiająca realizacje architektoniczne z lat 1945?1970 z podziałem na trzy fazy: lata powojenne 1945?1948, okres socrealizmu 1949?1956, epokę gomułkowską 1957?1970. Prezentacja różnych dziedzin budownictwa odbywa się z uwzględnieniem projektów oraz przemian układu urbanistycznego miasta: przedstawiony został opis koncepcji, które miały prowadzić do uporządkowania układu miejskiego (nowe arterie komunikacyjne, akcja poszerzania ulic, tworzenie parków i placów).W tym czasie miasto zyskiwało nowy kształt. Powstawały budowle użyteczności publicznej, m.in. Teatr Narodowy (Wielki), hala sportowa, domy towarowe i usługowe, np. PDT ?Uniwersal?, ?Magda?, ?Balaton?, biurowce. Łódź stała się ważnym miastem na mapie kraju. Jako istotny ośrodek przemysłowy, ale i kulturalny zyskiwała budowle, które musiały zaspokoić potrzeby i oczekiwania jego mieszkańców. Powstawały wówczas gmachy Politechniki i Uniwersytetu, budowano nowe osiedla mieszkaniowe, wznoszono szkoły, tzw. tysiąclatki, oraz obiekty charakterze przemysłowym, np. EC2, Elta. Obraz zmian zachodzących w tym czasie dopełnia charakterystyka inwestycji związanych z architekturą sakralną oraz prezentacja nowo powstających łódzkich pomników.Czytelnik ma okazję śledzić zmiany zachodzące w wizerunku miasta, poznać bliżej obiekty znane mu z codziennej obserwacji bądź bliskie jako użytkownikowi.Publikacja zawiera około kilkudziesięciu fotografii przedstawiających znane mieszkańcom miasta realizacje architektoniczne, reprodukcje projektów, makiety.

Kwestie dyskutowane O mocy Boga (De potentia Dei) św. Tomasza z Akwinu należą do najbardziej znaczących tekstów średniowiecznych. Są zapisem dysput, które odpowiadają we współczesnym systemie nauczania seminariom uniwersyteckim. Kwestie powstały w dojrzałym okresie twórczości Akwinaty – po Summie przeciw poganom a bezpośrednio przed Summą teologii. Praca nad nimi stała się dla dominikańskiego mistrza okazją, by przemyśleć najważniejsze opcje doktrynalne, które zamierzał przyjąć w swej ostatniej i najsłynniejszej syntezie. Problematyka De potentia koncentruje się na nauce o Bogu. Tomasz zajmuje się w swym dziele m.in.: Bożą wszechmocą, stworzeniem i rządami Boga nad światem, cudami, prostotą istoty boskiej, wreszcie teologią Trójcy.

Wykląć ewolucję, czy ochrzcić? Książka amerykańskiej franciszkanki wypowiada się wyraźnie za tym drugim rozwiązaniem. Choć jest krytyczna wobec nadużywania teorii ewolucji przez materialistyczny naturalizm, nie podważa jej wartości naukowej. Uważa, że ewolucja jest skutkiem Bożego planu co do świata. Wspaniałość wszechświata materialnego pozwala lepiej ogarnąć wielkość Chrystusa jako Pana świata, pogłębić duchowość chrześcijańską, a także zrozumieć miejsce człowieka w złożonym świecie. Takie spojrzenie pomocne jest dla dialogu wiary i nauki.

Niewielka książka stanowiąca komentarz do Dziejów Apostolskich. Jak zwykle u tej autorki zawiera odniesienia do współczesnej sytuacji świata, Kościoła i pojedynczych wiernych, rzucając na nie wiele światła. Lektura pozwala na głębsze odczytanie treści księgi Dziejów Apostolskich, tak ważnej dla poznania początków Kościoła. Prosty język, liczne treści kerygmatyczne, odniesienia do współczesności ? jak zwykle u tej Autorki; rzuca światło na współczesną sytuację Kościoła i świata. Skłania do zastanowienia nad naszym stosunkiem do wielu spraw ważnych dla naszego życia. Odbiorca - Każdy, zwłaszcza ci, których interesują początki Kościoła i jego sytuacja w świecie współczesnym.

Legalność użycia siły w stosunkach międzynarodowych stale przyciąga uwagę badaczy, przede wszystkim dlatego, że pomimo jednoznacznej – jak by się mogło wydawać – regulacji prawnej w Karcie Narodów Zjednoczonych nieustannie dochodzi do konfliktów zbrojnych. Celem Autora była analiza odpowiedzialności państw za niezgodne z prawem użycie siły. Książka dotyczy zatem aktualnego zagadnienia będącego przedmiotem prac kodyfikacyjnych. Kolejno zostały przedstawione: użycie siły jako naruszenie prawa międzynarodowego, możliwość przypisania tego naruszenia państwu, charakter prawny naruszenia (w kontekście wyróżnienia szczególnych kategorii norm bezwzględnie obowiązujących, ius cogens, oraz zobowiązań w stosunku do społeczności międzynarodowej jako całości, erga omnes), formy odpowiedzialności za nielegalne użycie siły (w szczególności restytucja i odszkodowanie finansowe), wzajemny stosunek odpowiedzialności międzynarodowej państw oraz odpowiedzialności karnej jednostek za zbrodnie przeciwko prawu międzynarodowemu. Książka adresowana jest do prawników i politologów zainteresowanych stosunkami międzynarodowymi. Władysław Czapliński, profesor nauk prawnych, dyrektor Instytutu Nauk Prawnych PAN, profesor w Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego i w Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji. Przewodniczący Komitetu Doradczego ds. Prawa Europejskiego przy Ministrze Sprawiedliwości, członek Doradczego Komitetu Prawnego przy Ministrze Spraw Zagranicznych. Autor i współautor wielu monografii, podręczników i artykułów opublikowanych w kraju i za granicą.

To kolejna książka znakomitego formatora, który swoje rozważania opiera na Słowie Bożym. Tym razem przybliża nam Słowa z Księgi Rodzaju, a konkretnie historię dwóch braci – Kaina i Abla. Powszechnie z łatwością osądzamy Kaina jako zabójcę brata. Niewątpliwie tak jest. Autor książki zachęca nas jednak, aby wniknąć w głębię słowa, jakie kieruje do nad Bóg poprzez te historię. Kain, zabijając brata, zabił najbardziej życiodajną część siebie. Co było przyczyną tej zbrodni? Czy powszechny w dzisiejszym świecie kryzys relacji może mieć swoje źródło w tej historii? Jak uleczyć relacje w rodzinach, aby nie dopuścić do zbrodni? Nie wiesz od czego zacząć, zacznij od siebie.

?Chrześcijanin penitent, który nie wie, co to grzech, i chrześcijanin kapłan, który nie wie, jak przedstawić dobrą nowinę o przebaczeniu? ? tak można by krótko przedstawić obecny kryzys moralności. ? Kim jest człowiek? ? Biologia, psychologia, socjologia, antropologia kulturalna, a ostatnio coraz częściej genetyka ? przedstawiciele wszystkich tych dziedzin wysuwają swoje hipotezy. ? Czym jest ciało i jak należy do niego podchodzić? Człowiek, poszatkowany i sprowadzony do wymiarów poszczególnych nauk, został wręcz zdemolowany. Nie jest już w stanie poznać nie tylko Boga, ale i samego siebie ? Czym jest dobro i czym jest zło? Każda interpretacja może być prawdziwa, ale żadna nie może pretendować do bycia prawdą. Wszystko jest względne. Jak w takiej sytuacji znaleźć drogę do konfesjonału i sens spowiedzi? Od czego zacząć??

Coraz częściej pojawia się pytanie, czy metropolia jest jeszcze miastem, czy też zupełnie inną forma osadniczą. Miasto było zwarte i miało wyraźne granice, metropolia rozlewa się szeroko w przestrzeni. Miasto było zbiorowością obywateli, metropolia zaś jest zbiorem jednostek, konsumentów i użytkowników. Miasto było powiązane z regionem, metropolia ? z innymi metropoliami położonymi nieraz na innych kontynentach. Czy istnieje zatem metropolitalna architektura, specyficzna struktura społeczna i nowa klasa ? klasa metropolitalna? Czy można mówić o metropolitalnej kulturze, specyficznym środowisku innowacyjnym, szczególnych relacjach metropolia?region? Czy istnieje metropolitalna turystyka? Odpowiedzi na te pytania szukali uczestnicy spotkania, które odbyło się w czerwcu 2009 roku na Uniwersytecie Warszawskim, zorganizowane staraniem Europejskiego Centrum Studiów Regionalnych i Lokalnych oraz Katedry UNESCO ? Trwałego Rozwoju, a którego efektem jest niniejsza książka.

Jesteś buddą od samego początku, tak jak każdy. Bycie buddą jest źródłem i celem. Jesteś buddą od początku i pozostaniesz nim do samego końca. Jedyną kwestią jest dostrzeżenie tego, a nie osiągnięcie. Nie chodzi o osiągnięcie, ale o zdanie sobie sprawy, zwrócenie się do wewnątrz. Takie jest znaczenie słowa nawrócenie: zainteresowanie się sobą. Skupianie się na innych i zapominanie o samym sobie jest nieświadomością. Pamiętanie o sobie i zapomnienie o innych jest przebudzeniem. Gdy staniesz się siebie świadomy, dostrzeżesz swoje bycie buddą, możesz patrzeć także na zewnątrz. Wciąż patrzysz na innych; w cieniu tworzy się ja. Ciągle zajmujesz się innymi i ciągle wpadasz w nowe pułapki, nowe gry. Inni są światem. Zwracając się do wewnątrz... Zobacz Zestaw: Mądrość Piasków Cz. 1 i 2 OSHO. Razem taniej! Oszczędzasz 15% Fragment książki       Był sobie człowiek o imieniu Mojud. Żył w miasteczku, gdzie pracował jako zwykły urzędnik i wyglądało na to, że do końca swoich dni będzie kontrolerem miar i wag. Pewnego dnia, gdy przechodził ogrodami wiekowego budynku w pobliżu swego domu, ukazał mu się Khidr, tajemniczy przewodnik sufich ubrany w połyskującą zieleń. Khidr rzekł: „Człowieku świetlanych perspektyw! Porzuć swą pracę i spotkajmy się za trzy dni na brzegu rzeki" -po czym znikł.       Mojud z lękiem stanął przed szefem, mówiąc, że musi odejść. Na wieść o tym mieszkańcy miasteczka mówili: „Biedny Mojud! Zwariował". Do pracy na jego miejsce wielu było chętnych, wkrótce więc o nim zapomniano. Na umówionym spotkaniu Khidr rzekł: „Zerwij swe ubranie i rzuć się do rzeki. Może ktoś cię uratuje". Mojud tak zrobił, choć zastanawiał się, czy nie oszalał. Umiał pływać, nie utonął więc, ale przez długi czas płynął z prądem. Wreszcie pewien rybak wciągnął go do łodzi ze słowami: „Niemądry człowieku! Prąd jest silny. Co robisz?". Mojud odparł: „Naprawdę nie wiem". „Jesteś szalony, ale zabiorę cię do mego szałasu z trzciny, zobaczymy, co da się dla ciebie zrobić" - rzekł rybak. Gdy rybak odkrył, że Mojud mówi pięknym językiem, uczył się od niego czytać i pisać. W zamian dawał mu jeść i uczył swej pracy. Po kilku miesiącach Khidr pojawił się znowu, tym razem przy łóżku Mojuda. Rzekł: „Wstań, opuść tego rybaka. Będziesz miał zapewniony byt". Mojud od razu ubrał się jak rybak, wyszedł z szałasu i po omacku dotarł do drogi.       0 świcie spotkał rolnika jadącego na ośle na targowisko. „Szukasz pracy?" - zapytał rolnik. - „Potrzebuję kogoś do pomocy w wożeniu zakupów".       Mojud zgodził się. Pracował dla rolnika prawie dwa lata. Dowiedział się wiele o rolnictwie, ale i czegoś jeszcze. Gdy pewnego popołudnia belował wełnę, pojawił się Khidr i rzekł: „Zostaw tę pracę i idź do Mosul. Wykorzystaj swe oszczędności i zostań handlarzem skór".       Mojud posłuchał.       W Mosul handlował skórami przez trzy lata i w tym czasie ani razu nie widział Khidra. Zaoszczędził całkiem sporą sumę pieniędzy i myślał o kupnie domu, ale wtedy pojawił się Khidr i rzekł: „Oddaj mi swe pieniądze i opuść miasto.       Idź do Samarkandy i pracuj tam dla sklepikarza".       Mojud tak też uczynił.       Wkrótce zaczął przejawiać niewątpliwe oznaki oświecenia. Uzdrawiał chorych, w wolnym czasie pomagał w sklepie, zaś jego wiedza o tajemnicach pogłębiała się.       Duchowni, filozofowie i inni ludzie przychodzili do niego i pytali: „U kogo pobierałeś nauki?".       „Trudno powiedzieć" - odpowiadał Mojud.       Jego uczniowie pytali: „Jak zacząłeś swą karierę?".       „Jako prosty urzędnik" - mówił Mojud.       „Izrezygnowałeś, by poświęcić się samoumartwianiu?".       „Nie, ja tylko zrezygnowałem".       Ludzie nie rozumieli go. Postanowili opisać historię jego życia.       „Kim byłeś?" - pytali.       „ Wskoczyłem do rzeki i zostałem rybakiem, ale w środku pewnej nocy opuściłem szałas. Potem zostałem robotnikiem w polu. Gdy belowałem wełnę, odmieniłem się i poszedłem do Mosul, gdzie handlowałem skórami. Zaoszczędziłem trochę pieniędzy, ale je oddałem. Przyszedłem wtedy do Samarkandy, by pracować u sklepikarza. I tu teraz jestem".       „To niewytłumaczalne zachowanie nie rzuca jednak światła na twoje dziwne dary i cudowne przypadki" - powiedzieli biografowie. „Tak właśnie jest" - odparł Mojud.       Biografowie stworzyli więc cudowną, fascynującą historię Mojuda - ponieważ tuszyscy święci muszą mieć historię zgodną z upodobaniami słuchacza, a nie z rzeczywistym życiem. I nikt nie może mówić o Khidrze wprost, dlatego ta opowieść nie jest prawdziwa. Obrazuje życie. To prawdziwe życie jednego z największych sufich.       Ta opowieść jest jedną z najwspanialszych. Ma szczególny klimat, który tylko opowiadanie sufickie może mieć. Nie da się go z niczym porównać. Jeśli je zrozumiesz, zrozumiesz tajemnicę religii.       Ten klimat jest częścią podstawy religijnej świadomości. Religijna przemiana nie może bez niego nastąpić. Słuchaj więc tej opowieści tak uważnie, jak to możliwe. Pozwól ternu klimatowi wniknąć w swe istnienie. Ta historia może otworzyć drzwi, może spowodować tak radykalną zmianę w twoim życiu, że już nigdy nie będziesz taki sam. Jednak trzeba zrozumieć ją bardzo dokładnie, bardzo wnikliwie, z miłością, ponieważ jest to dziwna opowieść.       To nie jest tylko opowiadanie. Opowiadania sufickie nie są tylko opowiadaniami. Nie istnieją po to, by cię czymś zająć, dostarczyć ci rozrywki. Nauczają metod, wskazują coś, pokazują. Są drogowskazami ku nieznanemu, palcami wskazującymi księżyc. Zapamiętaj powiedzenie sufich: „Nie gryź mojego palca, patrz, co pokazuję".       Te opowieści mogą rozbawić, ale nie temu służą. Odzwierciedlają to, co poza. Mówią niewypowiadalne, próbują wyrazić niewyrażalne. Nie dotyczą zwykłego życia, przyziemności. Mówią o najgłębszym poszukiwaniu prawdy, centrum istnienia. Są świetne jako metody. Jeśli skupisz się i pomedytujesz nad tą historią, w twoim istnieniu coś się wydarzy. Opowiadanie jest na jednym planie, a objawienie na innym, równoległym. Jeśli nie poznasz smaku tego objawienia, przegapisz cały sens - to bardzo łatwo. Zrozumienie tego opowiadania wymaga wielkiej inteligencji, więc mobilizuj siły. Bądź zintegrowany przez tych kilka chwil. Słuchaj najbardziej totalnie jak zdołasz, zamień się w słuch. Bądź. Ta historia ma ogromną wartość.       W „O tym, co Alicja odkryła po drugiej stronie lustra" Lewisa Carrolla jest taki oto piękny fragment:       Gdy Alicja znalazła się w świecie, w który nie mogła uwierzyć, królowa powiedziała: „Śmiem twierdzić, że nie miałaś zbyt wiele praktyki. Ja czasem przed śniadaniem uwierzyłam w nie mniej niż w sześć niemożliwych rzeczy!".       To jest tajemnica tego opowiadania. Lewis Carroll mówi tu coś niezwykle wartościowego. Tajemnicą tego opowiadania jest sztuka wierzenia, zaufania i mówienia egzystencji „tak". Gdy wierzysz w niemożliwe, niemożliwe staje się możliwe. Jak to się dzieje?       Coś jest niemożliwe tylko dlatego, że nie masz odwagi wierzyć. Każda myśl może stać się rzeczywistością, cokolwiek dzieje się w świadomości, może stać się rzeczywiste na zewnątrz. Cokolwiek dzieje się na zewnątrz, najpierw musi zdarzyć się wewnątrz. Nasiono jest wchłaniane wewnątrz, a drzewo pojawia się na zewnątrz. Jeśli masz wierzące serce, nie ma rzeczy niemożliwych - nawet Bóg może istnieć. Mądrość piasków 2Spis treści Człowiek o niewytłumaczalnym życiu 7 Porzuć stawanie się, wystarczy samo bycie 39 Jesteś tu po to, żeby być sobą 69 Trzy pierścienie wysadzane klejnotami 95 Pozwól sercu dojść do głosu 125 Jezu, nie trafiłem! 153 Spragniony 179 Wszystko staje się łatwe 209 Jestem ogniem! 239

Książka zawiera artykuły-hasła dotyczące problematyki społecznej, kulturalnej, zagadnień politycznych, obyczajów, religii, miejsca tradycji, zagadnień ekonomicznych współczesnych Chin i chińskiej diaspory. Artykułów tych zamieszczono 300. Są one powiązane odsyłaczami z innymi podobnymi w treści hasłami. W ten sposób czytelnik zapoznaje się z problemem z różnych punktów widzenia. Ponadto, w książce zamieszczono szczegółowy indeks tematyczny, zawierający wyjaśnienie haseł niemających własnych omówień oraz liczne mapy. Autorami haseł są wysokiej klasy specjaliści, naukowcy pracujący w najbardziej renomowanych uczelniach we Francji, Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Chinach. Wprowadzenie do Leksykonu stanowi omówienie sytuacji społeczno-politycznej i gospodarczej współczesnych Chin.

Książka przedstawia dzieje Tybetu, począwszy do czasów imperium tybetańskiego i wprowadzenia buddyzmu, przez epokę dalajlamów i chińską okupację, aż po czasy współczesne. Autorka po mistrzowsku łączy opis religii i kultury tego kraju z rozważaniami na temat jego historii politycznej. Podkreśla przy tym fakt, że Tybet przez długi czas nie pozostawał krajem izolowanym przez swoje otoczenie od reszty świata, lecz wprost przeciwnie – łączyły go różnego rodzaju związki z Chinami, Azją Środkową i Indiami. Tybet. Zarys historii stanowi lekturę obowiązkową dla wszystkich tych, których interesuje fascynujący kraj położony na Dachu Świata. Karénina Kollmar-Paulenz jest profesorem religioznawstwa Uniwersytetu w Bernie i autorką licznych publikacji z zakresu historii kultury i religii Tybetu oraz Mongolii.