W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Rabindranath Tagore (1861-1941) - indyjski poeta, piasrz, myśliciel, filozof, także działacz społeczny, pedagog, pacyfista, laureat literackiej Nagrody Noblaw 1913 roku.Wywarł ogromny wpływ na literaturę indyjską, ale także europejską. Pisał w języku bengali, a następnie sam tłumaczył swoje utwory na angielski, do jego najważniejszych dzieł należą zbiory wierszy ""Gitanjali"" (za ten zbiór dostał Nagrodę Nobla) ""Ksanthika"" i ""Sonar Tari"", powieści i opowiadania ""Dom i świat"", ""Pamięć"", Przemijanie"" i właśnie ""Rozbicie"".Już sam tytuł wiele tłumaczy: jak w całej twórczości Tagorego widać tu rozdwojenie, czy właśnie rozbicie wynikające ze zderzenia dwóch kultur - tradycyjnej hinduskiej w zderzeniu z kulturą świata zachodniego, zwłaszcza kultury angielskiej.Dodatkowym elementem pogłębiającym rozbicie jest w tej powieści konflikt pokoleń: wykształcona na uniwersytecie młodzież odrzuca wartości swoich rodziców i dziadków, ich moralności może nie tyle wykluczają się, ale muszą powodować konflikty, jednak - podobnie jak w swojej doktrynie wychowawczej, gdzie ostatecznie odrzuca zachodnią myśl pedagogiczną - w rezultacie to zetknięcie dwóch kultur i dwóch cywilizacji powoduje pogłębienie (jednak wraz ze swego rodzaju powrotem do źródeł) światopoglądu młodych Hindusów.""Rozbicie"" choć hinduskie w treści jest, podobnie jak jego bohaterowie, bardzo angielskie w formie; to po prostu żywo napisana, realistyczna opowieść, z barwnymi ludzkimi typami i wartką akcją (na indyjskim tle).
Oto po raz kolejny wyruszamy z Elżbietą Dzikowską na zwiedzanie Polski. Najpierw Dolny Śląsk. Dowiemy się między innymi, gdzie tworzył śląski Rembrandt, skąd w Chełmsku Śląskim wzięło się Dwunastu Apostołów i czemu służyła zapadnia pod łożem królewskim oraz Studnia Niewiernych Żon na zamku Czocha. Potem Mazowsze śladami rodu Krasińskich. Odwiedzimy znaną z pewnego burzliwego romansu Opinogórę, w Płocku wejdziemy do jedynej na świecie katedry mariawitów, a w Węgrowie sprawdzimy, co w lustrze Twardowskiego zobaczył król Zygmunt August. Stamtąd udamy się jeszcze dalej na północ: do Pelplina, gdzie znajduje się najdroższa księga świata, czyli oryginalna Biblia Gutenberga, i do wsi Odry, gdzie spróbujemy zgłębić tajemnicę kamiennych kręgów. Przepłyniemy kajakami przez Kaszubskie Morze, a pomorski szlak zaprowadzi nas przez krainę w kratkę aż do Wolina. A po drodze, jak zwykle, będziemy zatrzymywać się w róż- nych miasteczkach i wioskach, aby oglądać zabytki, o których istnieniu zazwyczaj nie mieliśmy pojęcia Jak wszystkie poprzednie tomy, Polska znana i mniej znana IV to spora porcja fachowej wiedzy, ale też legendy, historie i ciekawostki, których próżno szukać w Internecie. To ciekawa i wciągająca lektura, nie tylko na wakacje.ELŻBIETA DZIKOWSKA (urodzona w Międzyrzecu Podlaskim) historyk sztuki, sinolog, reżyser i operator filmów dokumentalnych, podróżniczka, autorka wielu książek, programów telewizyjnych, audycji radiowych, artykułów publicystycznych oraz wystaw sztuki współczesnej. Wraz z mężem, Tonym Halikiem, zrealizowała około 300 filmów ze wszystkich kontynentów dla Telewizji Polskiej oraz prowadziła cieszący się dużym zainteresowaniem podróżniczy program telewizyjny Pieprz i wanilia.
Augustyn Łosiński to postać nieszablonowa o niezwykle silnym charakterze. Jego niewzruszona postawa wymyka się zwykłym ocenom. Biskup Łosiński, pełniąc funkcję ordynariusza diecezji kieleckiej, mocno rozczarowywał władze carskie – chciały go one przenieść za to do Żytomierza, pomijały przy odznaczeniach i awansach. W latach wielkiej wojny Austriacy podejmowali próby usunięcia go z Kielc w ramach represji za paraliżowanie akcji werbunkowej do formacji wojskowych wspierających państwa centralne, krytykę rabunkowej polityki okupantów oraz otwarte potępienie rozbiorów Polski podczas obchodów kościuszkowskich w 1917 roku. Surowy recenzent poczynań rządów sanacyjnych.
Chwalony był za ocalenie miasta w 1914 roku, kiedy to ruble z jego kasy uchroniły Kielce przed zbombardowaniem ogniem artylerii rosyjskiej. Ordynariusz diecezji żywił najuboższych kielczan w trudnych latach I wojny światowej (jego kuchnie wydawały najbardziej potrzebującym po 700 posiłków dziennie). Po wojnie, podczas walk o granice, święcił sztandary pułkowe armii polskiej, wspierał moralnie i materialnie powstania śląskie oraz budżet wojskowy w dobie kampanii bolszewickiej. Zwołał synod diecezjalny. Zorganizował i rozwinął szkolnictwo katolickie w mieście, z gimnazjum św. Stanisława Kostki na czele. Założył kielecki oddział Akcji Katolickiej i „Caritas”. U kresu życia, pomimo prześladowań ze strony sanacyjnego państwa, patronował w 1936 roku zakupowi samolotu sanitarnego dla armii polskiej. Dla siebie nie żądał niczego.
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację?
Biskup Augustyn Łosiński, ordynariusz diecezji kieleckiej w latach 1910–1937. Wymagający wobec innych, ale przede wszystkim wobec siebie. Wierny swoim poglądom i niezwykle odważny w ich manifestowaniu. Ze spokojem znoszący wszelkie przeciwności. Pewnego dnia na kazaniu powiedział wiernym: „Będę wam jak latarnia morska na granitowej skale”. Słowa dotrzymał. Wytrwał przy swoich diecezjanach do końca, choć wielu z nich odpłaciło mu się otwartą agresją. Odwoływał się do wzoru pierwszych chrześcijan, ich wszakże miał sposobność naśladować. Dokonał niemało, dlatego też dwudziestu siedmiu lat jego rządów w diecezji kieleckiej nie wolno skazać na zapomnienie.
Dzień 18 listopada 1593 roku, kiedy to kopuła bazyliki watykańskiej została zwieńczona krzyżem, jest uważany za symboliczny początek epoki baroku w Watykanie. Nicią przewodnia nowego stylu, jaki się kształtował w ceremoniałach, w architekturze, w sztukach figuratywnych, w muzyce, a nawet w planie ogrodów, było tworzenie czegoś „innego” i „zaskakującego”. I tak oto Pałac Apostolski, 1Bazylika św. Piotra, a także okazały plac i ogrody zostają ze sobą scalone, w ten sposób powstał niezwykły kompleks, który stał się miejscem sprawowania ceremonii religijnych. Niniejszy album stanowi wspaniałą ilustrację piękna i treści epoki baroku, która w Watykanie zostawiła tak wielką ilość znamienitych pamiątek, kształtowanych przez genialnych artystów, potrafiących wyzwolić swoją kreatywność i zerwać z uzależnianiem od mistrzów przeszłości. Publikacja składa się z wprowadzenia i pięciu rozdziałów opracowanych przez wybitnych znawców tematu: rozdz. I „Ceremoniał. Potrzeba okazałości” (M. Boiteux); rozdz. II „Bazylika św. Piotra, plac i kolumnada” (G. Wiedmann); rozdz. III „Techniki i praktyki budowlane stosowane przy budowie Bazyliki św. Piotra w XVII i XVIII wieku” (N. Marconi); rozdz. IV „Płac Apostolski w Watykanie” (L. Simonato); rozdz. V „Ogrody watykańskie” (A. Capitelli).
Autorzy: Francesco Brunelli jest sekretarzem Papieskiej Komisji ds. Kościelnych Dóbr Kultury i inspektorem Papieskiej Komisji Archeologii Sakralnej; Martine Boiteux – absolwentka École française w Rzymie (Palazzo Farnese) i profesor École des Hautes Études en Sciences Sociales w Paryżu; Gerhard Wiedmann – badacz rzymskiej sztuki baroku i renesansu oraz współpracownik Biblioteca Hertziana w Rzymie; Nicoletta Marconi profesor nadzwyczajny na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu Rzymskiego Tor Vergata; Lucia Simonato – adiunkt na wydziale Historii Sztuki Nowożytnej w Scuola Normale Superiore w Pizie; Alberta Campitelli – historyk sztuki, pełni obowiązki dyrektora sekcji „Wille i parki historyczne” w Wydziału Zabytków Miasta Rzymu.
Odbiorcy
– szerokie grono czytelników interesujących się historią Watykanu – centrum życia Kościoła katolickiego, niezwykłego miejsca z jego niepowtarzalnym ceremoniałem oraz oryginalnymi zabytkami i dziełami sztuki
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę
– obszerne opracowanie, opisujące powstanie niezwykłego kompleksu watykańskiego, uzupełnione licznymi przypisami, bibliografią przedmiotową oraz indeksem miejsc i osób
– jedyna w swoim rodzaju opowieść o niezwykłym miejscu, ukształtowanym przez ludzki geniusz i wiarę
– atrakcyjna warstwa ikonograficzna, w tym piękne fotografie Bazyliki św. Piotra, Pałacu Apostolskiego, a także placu, kolumnady oraz ogrodów watykańskich.
Ta książka jest zbiorem opowiastek wprowadzających w głębsze zrozumienie dziesięciu przykazań, które Bóg daje ludziom jako drogę pokoju i sprawiedliwości. Historie te pozwalają przyswoić sobie treść każdego przykazania i dotrzeć do istoty przymierza, jakie Bóg proponuje człowiekowi. Każda z nich kończy się modlitwą inspirowaną konkretnym przykazaniem.
Bruno Ferrero to salezjanin, znany i ceniony na całym świecie autor książek dla dorosłych i dla dzieci. W bardzo ciekawy sposób pisze o niełatwych przecież sprawach wiary, umiejętnie budząc u młodych czytelników ciekawość, rozpalając emocje, skłaniając do refleksji.
Książki z serii Skarbnica Wiary zawierają opowiadania, które pomagają dzieciom zrozumieć bogactwo najważniejszych tekstów chrześcijaństwa i umożliwiają im poznanie prawd wiary oraz pogłębienie pobożności. W serii ukażą się także następujące pozycje: Dziesięć przykazań, Wierzę, Modlitwa „Ojcze nasz”.
Odbiorcy
- rodzice, osoby prowadzące katechizację i wszyscy, którzy chcą ukazywać dzieciom piękno
relacji z Bogiem
- uczniowie szkoły podstawowej
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację
- poruszające teksty Bruno Ferrero zainteresują i rozpalą serce każdego dziecka
- refleksje dołączane po każdym rozdziale pomagają dziecku wprowadzać w życie poznane prawdy
- proste ilustracje podkreślają wymowę tekstów
Ta książka jest zbiorem opowiadań pomagających lepiej zrozumieć i zapamiętać prawdy wiary zawarte w „Wierzę w Boga”. Krótkie rozważania pozwolą dzieciom głębiej doświadczać
Bożej miłości, a modlitwy zamieszczone na końcu każdego rozdziału napełnią je wielką ufnością do Boga i radosną wdzięcznością dla Niego.
Bruno Ferrero to salezjanin, znany i ceniony na całym świecie autor książek dla dorosłych i dla dzieci. W bardzo ciekawy sposób pisze o niełatwych przecież sprawach wiary, umiejętnie budząc u młodych czytelników ciekawość, rozpalając emocje, skłaniając do refleksji.
Książki z serii Skarbnica Wiary zawierają historie, które pomagają dzieciom zrozumieć bogactwo najważniejszych tekstów chrześcijaństwa i umożliwiają im poznanie prawd wiary oraz pogłębienie pobożności. W serii ukażą się także następujące pozycje: Modlitwa „Ojcze nasz”, Osiem błogosławieństw, Dziesięć przykazań.
Odbiorcy
- rodzice, osoby prowadzące katechizację i wszyscy, którzy chcą ukazywać dzieciom piękno
relacji z Bogiem
- uczniowie szkoły podstawowej
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację
- poruszające teksty Bruno Ferrero zainteresują i rozpalą serce każdego dziecka
- refleksje dołączane po każdym rozdziale pomagają dziecku żyć poznanymi prawdami
- proste ilustracje podkreślają wymowę tekstów
W tej książce zebrano krótkie opowiadania pozwalające lepiej zrozumieć znaczenie siedmiu próśb zawartych w modlitwie „Ojcze nasz”. Dzięki temu dziecko będzie mogło uchwycić najgłębszy sens tych słów i nauczy się lepiej wyrażać wszystko, co nosi w swoim sercu i o czym codziennie może mówić kochającemu Ojcu. Rozważanie i modlitwa na końcu każdego rozdziału pomagają otworzyć się z wdzięcznością na miłość Boga.
Bruno Ferrero to salezjanin, znany i ceniony na całym świecie autor książek dla dorosłych i dla dzieci. W bardzo ciekawy sposób pisze o niełatwych przecież sprawach wiary, umiejętnie budząc u młodych czytelników ciekawość, rozpalając emocje, skłaniając do refleksji.
Książki z serii Skarbnica Wiary zawierają historie, które pomagają dzieciom zrozumieć bogactwo najważniejszych tekstów chrześcijaństwa i umożliwiają im poznanie prawd wiary oraz pogłębienie pobożności. W serii ukażą się także następujące pozycje: Dziesięć przykazań Wierzę, Osiem błogosławieństw.
Odbiorcy
- rodzice, osoby prowadzące katechizację i wszyscy, którzy chcą ukazywać dzieciom piękno relacji z Bogiem
- uczniowie szkoły podstawowej
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację
- poruszające teksty Bruno Ferrero zainteresują i rozpalą serce każdego dziecka
- refleksje dołączane po każdym rozdziale pomagają dziecku żyć poznanymi prawdami
- proste ilustracje podkreślają wymowę tekstów
W poszukiwaniu skarbów to seria pięciu bardzo pomocnych w pracy katechetycznej książek, które pomagają dzieciom i młodzieży odkrywać skarby ukryte w sakramentach świętych.
Spowiedź i skarb przebaczenia to książka, która pomoże dzieciom zrozumieć i, tak właśnie, pokochać sakrament pokuty i pojednania. Znajdziemy w niej gry, zajęcia i wskazówki, które pomogą nam odkrywać ten wielki skarb ukryty w spowiedzi świętej.
Kiedy upadniemy, pierwszym krokiem do tego, by poczuć się lepiej, jest przeprosić. Pan Bóg jako pierwszy wychodzi nam na spotkanie. Zawsze zauważa, kiedy źle się czujemy, i robi pierwszy krok, aby przywrócić przyjaźń ze sobą i z innymi. Jak dobry Samarytanin opatrzył rany nieszczęsnego Żyda, tak Pan Bóg w spowiedzi leczy rany naszej duszy i ciała.
Skompletuj wszystkie tomiki serii „W poszukiwaniu skarbów”: „Bierzmowanie i skarb Ducha Świętego”, „Komunia Święta i skarb ukryty w Ciele Chrystusa”, „Jezus i skarb ukryty w królestwie Bożym”, „Msza Święta i skarb ukryty w Eucharystii”.
Odbiorcy
- dzieci w wieku komunijnym
- katecheci poszukujący pomocy dydaktycznej
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę
- w praktyczny i przystępny sposób przybliża istotę sakramentu pokuty i pojednania
- to doskonała pomoc dla katechety i ciekawa lektura dla każdego małego chrześcijanina
- jej kolorowe ilustracje pomagają zrozumieć omawiane kwestie
Plastyczność u zmierzchu pisma jest retrospektywnym spojrzeniem Malabou na ponad dekadę własnych badań filozoficznych. Jest to fragment intelektualnej autobiografii, jednak nade wszystko jest to filozoficzny manifest, deklaracja epokowej zmiany i konieczności wykroczenia poza założenia, cele i praktyki Derridiańskiej dekonstrukcji. Catherine Malabou rozwija tezę, że stoimy w obliczu zmierzchu pisma jako dominującej figury myśli. Pismo zostaje zastąpione w tej roli przez plastyczność - najważniejszą, zdaniem filozofki, stawkę w życiu podmiotu wystawionego na przygodność świata i przyszłość pozbawioną tożsamości.Malabou pokazuje w swej książce, w jaki sposób myślenie o plastyczności rozwijało się w projektach filozoficznych od Hegla, przez Heideggera, aż po Derridę. Jej własna koncepcja nie jest zatem zerwaniem z wcześniejszymi propozycjami filozoficznymi, ale próbą ich transformacji lub metamorfozy. Zestawiając ze sobą Heglowską dialektykę, Heideggerowski projekt "destrukcji" tradycji metafizycznej oraz Derridiańską dekonstrukcję, rozgrywając ich wzajemne relacje, napięcia i różnice, autorka stara się wydobyć z nich te elementy, które będą najbardziej przydatne w rozwijaniu problematyki "plastyczności" oraz wypracowaniu opartej na niej materialistycznej ontologii metamorfozy bytu. Z konfrontacji z tymi trzema wielkimi koncepcjami, opisującymi rzeczywistość w kategoriach zmiany, zdarzenia, stawania się innym i pojawienia się czegoś nowego, wyłaniają się kształty filozofii plastyczności jako kategorii charakteryzującej sposób organizacji rzeczywistości w epoce postmetafizycznej, opisującej materialną samoorganizację myślenia i bytu/bycia.
O ile kobiety i mężczyźni postrzegają role rodzinne raczej w sposób konserwatywny i tradycyjny, o tyle w przypadku ról zawodowych i publicznych płeć jest widocznym czynnikiem różnicującym. W każdym typie struktury społecznej można dostrzec, że kobiety widzą swoje role w tych sferach aktywności bardziej prorównościowo, postępowo, mniej patriarchalnie niż mężczyźni. () Nawet w sferze rodzinnej, gdzie akceptacja modelu tradycyjnego jest duża, a kobiety definiują własne role dosyć konserwatywnie, przyznają, że realizowany przez nie model podziału obowiązków w rodzinie nie jest z ich punktu widzenia najlepszy. Sylwia Michalska Autorka bardzo umiejętnie wiąże analizy sposobów badania miejsca i roli kobiet w strukturze społecznej Polski, a w szczególności w strukturze społecznej wsi, prowadzone przez innych autorów w ciągu co najmniej stuletniego okresu zainteresowania problematyką wsi, z własnymi empirycznymi badaniami nad tą problematyką.Prof. dr hab. Joanna Kurczewska Książka ma klarowną strukturę, jej części są logicznie powiązane. Porządkuje problematykę zmian ról kobiet wiejskich w okresie ostatniego stulecia w kontekście szeroko rozumianych przemian społecznych, wnosząc do niej interesujące informacje wynikające z własnych badań autorki. Role współczesnych kobiet wiejskich ulegają segmentacji (rodzinne, zawodowe, publiczne), specjalizacji i profesjonalizacji, ale percepcja i akceptacja tych ról uwarunkowana jest charakterem struktury i kontekstu społecznego, w których kobieta jest postrzegana, oraz jej przynależnością klasową.Dr hab. Elżbieta Psyk-Piotrowska Sylwia Michalska, socjolożka, adiunkt w Instytucie Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN. Interesuje się przemianami ról społecznych mieszkańców wsi, sytuacją kobiet wiejskich i seniorów mieszkających na wsi oraz problemem przemocy domowej w rodzinach wiejskich. Współautorka książki Stare i nowe wymiary społecznego zróżnicowania (t. 1 Studiów nad strukturą społeczną wiejskiej Polski, 2016), opracowała (wraz z M. Halamską i M. Kłodzińskim) Sto lat mojego gospodarstwa. Pamiętniki mieszkańców wsi (2019). Obecnie zajmuje się analizą skuteczności wdrażania innowacji społecznych na terenach wiejskich. Autorka kilkudziesięciu artykułów w czasopismach naukowych i pracach zbiorowych.
Dzięki jasnym wskazówkom zawartym w tym praktycznym poradniku poznasz podstawowe zagadnienia dotyczące rysowania krajobrazu miejskiego i naturalnego oraz szybko nauczysz się tworzyć własne, ciekawe kompozycje.
Alfabet to zbiór niepublikowanych dotychczas materiałów oraz wywiadów, które powstały podczas realizacji głośnego filmu dokumentalnego o tym samym tytule w reżyserii Erwina Wgenhofera. Książka zawiera też zapiski z dziennika o szczęśliwym dzieciństwie Antonina Sterna, syna André. Ponadto w Alfabecie zabrali głos: światowej sławy ekspert w dziedzinie edukacji sir Ken Robinson, uznany neurobiolog Gerald Hüther, Arno, André i Pauline Sternowie, a także Pablo Pineda – pierwszy Europejczyk z zespołem Downa, który ukończył studia wyższe i wielu innych.
Alfabet to książka dedykowana rodzicom i nauczycielom, która dodaje odwagi, by porzucili to, co stare i ruszyli - przez otwarte już drzwi - na spotkanie się z tym, co nowe.
"Gdyby słowo edukacja zastąpić po prostu słowem relacja, wówczas świat nagle zacząłby wyglądać zupełnie inaczej.
Aby żyć inaczej, będziemy potrzebowali nowego języka, będziemy musieli wymyślić nowe słowa, niezbędny okaże się nowy alfabet – to właśnie ma sugerować tytuł filmu i książki.
Każdy z nas doświadczył tego, że ani szkoła, ani czas poświęcony nauce nie umacniały nas i nie dodawały nam odwagi. Czyniły to bliskie nam osoby, które obdarzyły nas zaufaniem i szacunkiem!
Chcielibyśmy poprzez tę książkę dodać odwagi jej czytelnikom i samym sobie, żebyśmy ośmielili się porzucić to, co stare i spotkali się z tym, co nowe, co już na nas czeka".
E. Wagenhofer, S. Kriechbaum, A. Stern, Alfabet
"Rodzice powinni przeczytać tę książkę, żeby podejmować decyzje o edukacji ze świadomością ich wagi i konsekwencji. „Alfabet” to nie instrukcja, ale inspiracja do działania".
Elżbieta Manthey, Juniorowo.pl
O Duchu Świętym mówi się często. Ktokolwiek czyni znak krzyża w imię Ojca..., wymienia Jego imię. Nie chodzi jednak tylko o wyznanie imienia, ale o otwarcie serca na Jego siedem darów oraz na ich pomnożenie. Dary Ducha Świętego to talenty i szczęśliwy, kto umie je pomnożyć. Nie zmarnujmy ich przypomnijmy sobie ich znaczenie i uczmy się je wykorzystywać.
Poważne opracowanie naukowe, które przenosi nas w fantastyczne, nieznane nam wcześniej światy Azji Środkowej, widzianej oczami starożytnych Chińczyków. Gdy dziś wszyscy w koło mówią o Nowym Jedwabnym Szlaku, autorki pokazują nam obraz tych egzotycznych terenów zaklęty w dawnych tekstach chińskich, znanych dotąd jedynie wąskiej grupie badaczy.
Wspaniała robota!
Dr Marcin Jacoby
Lektura zaprezentowanych tu źródeł otwiera pole do dyskusji na wielu płaszczyznach. Teksty powstały w środowisku chińskich erudytów, którzy – co prawda – odebrali staranną edukację, ale ulegali bardzo silnemu wpływowi chińskiej tradycji – literackiej i filozoficznej. Ich przekazy o zachodnich krainach nie mogą być oceniane wyłącznie w kontekście współczesnej wiedzy na temat dziejów regionu śródziemnomorskiego i konfrontowane ze znanymi nam z historii faktami. Należy bowiem pamiętać o oddziaływaniu chińskiej historiografii, mitologii i koncepcji geograficznych, które w wielu wypadkach znacznie zniekształciły obraz przekazywany w tych dziełach.
Zbiór przekazów o Da Qin i Fulin stanowi wyjątkowe źródło historyczne, pozwalające na analizę nie tylko stanu wiedzy dostępnej chińskim erudytom na temat rubieży znanego im kontynentu zachodu, ale też chińskiego podejścia do geografii i koncepcji świata. Mimo kolejnych badań, wiele aspektów tego źródłowego przekazu wciąż pozostaje niewyjaśnionych, a wiele pytań dotyczących jego znaczenia – otwartych.
Dr Marta Żuchowska – archeolog i sinolog, wykłada w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Absolwentka Instytutu Archeologii UW i Zakładu Sinologii Wydziału Orientalistycznego UW. Przez 15 lat brała udział w pracach Polskiej Misji Archeologicznej w Palmyrze. Studiowała język i kulturę Chin na Uniwersytecie Sun Yat-Sena w Guangzhou. Zajmuje się archeologią Bliskiego i Dalekiego Wschodu i historią szlaków handlowych w Azji.
Dr Katarzyna Sarek - adiunktka w Instytucie Orientalistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Absolwentka Zakładu Sinologii Wydziału Orientalistycznego UW i Instytutu Archeologii UW. Studiowała język i kulturę Chin na Nanjing Normal University. Zajmuje się chińskim językiem klasycznym, chińską literaturą dawną i współczesną. Tłumaczka literatury chińskiej, popularyzatorka wiedzy o Chinach.
Autor dedykuje książkę ludziom, zwłaszcza młodym, którzy szukają odpowiedzi na pytanie, czy i jaki ma sens bycie we wspólnocie historyczno-kulturowej. Którzy chcą wiedzieć, czy powinniśmy być dumni z własnej przeszłości, czy raczej poddać się pedagogice wstydu akcentującej ciemne strony polskiej historii? Czy mamy się czuć zażenowani, że tkwi w nas swego rodzaju mesjanizm patriotyzmu jako umiłowanie ojczyzny i wolności?
Odwołując się do filozofii, tłumaczy, językiem prostym i zrozumiałam nawet dla nie obeznanego z pojęciami naukowymi czytelnika, że myśl hermenutyczna ma szacunek dla dokonań minionych pokoleń i dla tradycji. Dokonuje refleksji nad wyznacznikami hermeneutycznej filozofii polityki, zwraca uwagę na kryzys, w jakim znajduje się europejska kultura.
Uważa, że konieczny jest powrót do społeczeństwa nowoczesnego, które będzie budowało wspólnotę kulturową w oparciu o wartości i ideały godne pielęgnowania. Refleksja nad polityką powinna mieć hermeneutyczną głębię, ponieważ dopiero znajomość podstaw filozofii pozwala na krytyczną i racjonalną ocenę rzeczywistości. Udowadnia młodym ludziom, że zatopienie się w konsumpcji, zabawie, postawach hedonistycznych, tylko pozornie może gwarantować nowoczesną, europejską tożsamość. Przekonuje, że Polska jest wartością.
Literatura europejska i łacińskie średniowiecze E.R. Curtiusa jest jego głównym dziełem. Należy do tych kilku książek, na których opiera się współczesne literaturoznawstwo porównawcze. Nieprawdopodobna erudycja Curtiusa sprawia, że widzimy ciągłość motywów, wydarzeń, przenośni itp. aż do dzisiaj. Jego książka ma znaczenie fundamentalne, jest nieustannie cytowana, pełni rolę swoistej encyklopedii literackiej. Przeznaczona jest dla pracowników naukowych, studentów, nauczycieli oraz uczniów szkół średnich.
Stwórz wspaniałe dzieła sztuki krok po kroku
Doskonała propozycja zarówno dla dopiero rozpoczynających przygodę z rysunkiem, jak i dla doświadczonych artystów. Od podstawowych ćwiczeń kreski i stylu przez szkice martwej natury i pejzaże do rysunków zwierząt i portretów – na każdym etapie otrzymasz szczegółowe wskazówki, dzięki którym nie będziesz mógł się doczekać, aż weźmiesz do ręki ołówek. Nie musisz mieć opanowanych podstaw ani być ekspertem z zakresu historii sztuki. Wystarczy, że chcesz się uczyć i lubisz obserwować świat, a przede wszystkim – dobrze się bawić!
Książka Karoliny Dudek i Sławomira Sikory wymaga spokojnej, uważnej lektury, w ich opowieści liczy się bowiem każdy szczegół. […] To świetna etnograficzna robota miejska. Antropolodzy zainteresowani badaniem miast zwykli mówić, że istnieje zasadnicza różnica między poznawaniem ich z perspektywy specjalistów od komunikacji, w sposób socjologiczny i etnograficzny. Mówiąc najkrócej – antropolog chodzi po mieście, przemieszcza się po nim, nie omijając żadnego zakątka i próbując nawiązać kontakt z ludźmi, bada właściwie nie miasto samo, ale „ludzi w mieście”. Dzięki takiej perspektywie, opartej na powolności i bezpośrednich doświadczeniach, badacz zwraca uwagę na heterogeniczność miasta i heterogeniczność skupiska ludzkiego, które je zasiedla. Miasto to wielość form życia, związków, mikrokontekstów, w jakich żyją mieszkańcy, a także funkcji, ról i aktywności, strategii oraz taktyk. „Powolny obchód miasta” nie omija typowych miejsc antropologicznych, ale nie wzdraga się przed analizą nie-miejsc, przestrzeni tranzytowych czy konsumenckich świątyń. Chodzi o zrozumienie towarzyszących życiu miejskiemu okoliczności. I o tym właśnie jest ta książka. (prof. dr hab. Wojciech J. Burszta)
Autorom udało się dokonać rzeczy niezwykle trudnej: odkryć nieznane wymiary świata bliskiego, zabrać czytelnika w fascynującą podroż po dzielnicy, którą obiegowo uznaje się za mało atrakcyjną. Co ważne, Autorzy nie osiągają tego efektu, egzotyzując Grochów. Pokazują po prostu, jak dzielnica – pojmowana tylko częściowo jako przestrzeń, a głównie jako ludzie, sieci powiązań, narracji, splecionych losów – tętni życiem, wynajduje i wytwarza siebie na nowo. (dr hab. Anna Horolets)
Tak zwane mikronacje (wirtualne państwa, v-państwa), podobnie jak inne zjawiska społeczne powstające w oparciu o „nowe media”, są jeszcze stosunkowo słabo rozpoznane. Tematyce mikronacyjnej poświęcono w Polsce zaledwie kilka artykułów, nie monitoruje się także na bieżąco rozwoju zjawiska i jego przemian. Wirtualne państwa są słabo opisane również na świecie, a główne publikacje na ich temat mają charakter prasowy, utrzymane są w większości w tonie opisu ciekawego, ale jednak epizodycznego wydarzenia, dlatego badania nad fenomenem „wirtualnych” społeczności, podejmujących się m.in. symulowania procesów państwowych, uznać należy za inspirujące – zarówno dla współczesnej pedagogiki (a szczególnie edukacji obywatelskiej oraz edukacji medialnej, rozumianej nie tylko jako subdyscyplina pedagogiczna, ale również szeroko – jako ruch na rzecz edukacji w zakresie wyrównywania dostępu i kształcenia umiejętności wykorzystania mediów), jak i myśli kulturoznawczej, antropologicznej i politologicznej.
Najważniejsza hipoteza postawiona w tej książce brzmi: intensywna mediatyzacja żałoby posmoleńskiej sprzyjała transformacji rytuału w konflikt. Sprawcza rola środków masowego przekazu nie polegała tu jednak na antagonizowaniu aktorów społecznych czy zarysowywaniu linii sporów. Jeśli nawet takie fenomeny wystąpiły w trakcie wydarzenia medialnego żałoby narodowej, to nie były one decydujące dla wygenerowania konfliktu. Decydujące były za to rytualizacje medialne, działające mniej ostentacyjnie niż wtedy, kiedy media wchodzą na przykład w rolę instytucji ujawniającej skandal polityczny. Owe rytualizacje medialne służą potwierdzeniu i naturalizacji kapitału symbolicznego, skoncentrowanego w rękach właścicieli, wydawców, redaktorów naczelnych, kierowników działów, samych dziennikarzy wreszcie. W 2010 roku przyczyniły się do wybuchu konfliktu o krzyż pod Pałacem Prezydenckim w Warszawie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
