W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Rita Przebaczająca w książce Marty Fox uosabia to, czego brakuje naszym wyobrażeniom o Bogu. Ujmuje nas jej swojskość (zna życie), a zarazem boskość (choćby zbiegi okoliczności i znaków, o których wspomina autorka). Przemyślenia poetki i jej rozmowy-modlitwy mogą podarować światu coś, czego współczesnemu człowiekowi bardzo potrzeba, a czego niejednokrotnie nie umie dać, na przykład Kościół – nową mistykę! Osadzoną w rzeczywistości, a jednocześnie sięgającą poza nią.
Wojtek Kubisiak, ksiądz
Poetka, powieściopisarka, eseistka. Autorka ponad 40 książek. Poezja Marty Fox była tłumaczona na języki: niemiecki, portugalski, hiszpański, angielski, francuski. Popularność zdobyły jej poetyckie modlitwy do św. Rity.
Strona internetowa autorki: www.martafox.pl
Nadać naszemu „tu i teraz” sens i nadzieję potrafią tylko niektórzy.
I właśnie im trzeba dziś dać wyraźny i mocny głos.
Józefa Hennelowa, Pani Ziuta. Każdy stały czytelnik „Tygodnika Powszechnego” wie, o kim mowa. Opatrzność daje łaskę długiego życia tym, którzy mogą świadczyć o ludziach i sprawach pozornie należących do przeszłości, ale ważnych dla nas „tu i teraz”. Oni są dla nas, współczesnych, bezcennymi świadkami epoki, gdy niełatwo było zachowywać przyzwoitość, kroczyć drogą rozsądku, ale i prawdy, rozróżniać czas kompromisu od czasu świadectwa.
Dla całego środowiska inspirowanego duchem i spuścizną „Tygodnika Powszechnego” jest Pani Ziuta stałym i niezmiennym drogowskazem. Któż inny bowiem ogarnia dziś całe niemal dzieje czasopisma, które potrafiło zachować rolę jedynego, opozycyjnego ośrodka „między Łabą a Władywostokiem”?
(ze wstępu Pawła Stachowiaka)
Pani Józefa Hennelowa od lat zachwyca celnymi spostrzeżeniami i ostrym piórem, w ostatnim czasie głównie za sprawą felietonów na stronach Klubów „Tygodnika Powszechnego”. Ta książka jest tego najlepszym dowodem.
Uhonorowana wieloma nagrodami autorka, piosenkarka i autorka piosenek Stormie Omartian i jej mąż Michael przez ponad dwadzieścia lat oddani byli wychowaniu swoich dzieci oraz… odkrywaniu tego, jak wielką moc ma modlitwa za nie. Teraz, w trzydziestu jeden krótkich, świetnie się czytających rozdziałach, Stormie dzieli się tym, w jaki sposób można się modlić za dziecko w każdym stadium jego życia, od wczesnego dzieciństwa aż po dorosłość.
Naucz się tego, jak przychodzić do Ojca i składać w Jego kochające i wszechmocne ręce każdy szczegół życia twojego dziecka:
- bezpieczeństwo
- rozwój charakteru
- wpływ rówieśników
- szkołę
- małżeństwo
- przyjaźnie
- relację z Bogiem
- relacje w rodzinie
- okres dojrzewania
- wybór zawodu
Bez względu na to, czy twoje dziecko ma trzy lata czy trzydzieści trzy, nigdy nie jest za późno, aby odkryć radość płynącą z aktywnego udziału w tym, co Bóg robi w jego życiu. Nie chodzi o to, aby być doskonałym rodzicem. Chodzi o to, aby być rodzicem, który się modli.
Dla szerokiej publiczności Katarzyna Kozyra stała się poniekąd ucieleśnieniem i twarzą nowych strategii artystycznych dochodzących do głosu w polskiej sztuce po 1989 roku. Była to twarz artystki skandalistki, przekraczającej w swoich pracach obyczajowe normy, naruszającej społeczne tabu i atakującej wrażliwość widza drastycznymi obrazami, niezabezpieczonymi cudzysłowem artystycznej umowności. Sensacjonistyczna recepcja twórczości Kozyry oznaczała oczywiście banalizację jej intencji i dokonań, ale ? jak się później okazało ? skandale towarzyszące kolejnym wystąpieniom artystki w ostatecznym rozrachunku poszerzały przestrzeń dyskusji o sztuce i pole swobody artystycznej wypowiedzi. Kozyra zdobyła dwuznaczny rozgłos już na początku swojej artystycznej kariery za sprawą dyplomowej pracy „Piramida zwierząt”, zrealizowanej w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego na warszawskiej ASP, czyli w tzw. Kowalni, postrzeganej jako kuźnia radykalnych postaw, laboratorium, w którym wypracowywano nowe strategie obrazowania, kojarzone później z tzw. sztuką krytyczną. Za kulminację kontrowersji wokół twórczości Kozyry ? a pars pro toto, wokół sztuki z kręgu Kowalni i sztuki krytycznej w ogóle ? należy uznać udział artystki w Biennale w Wenecji w 1999 roku. Kozyra była na tej imprezie oficjalną reprezentantką Polski, wystawiającą w Pawilonie Narodowym. Artystka przedstawiła „Łaźnię męską” ? wideoinstalację, na którą złożyły się filmy nakręcone w publicznej łaźni w Budapeszcie. Projekt był kontynuacją realizacji „Łaźnia” z 1997 roku. Obydwie prace opierały się na materiałach filmowych nakręconych ukrytą kamerą w miejscu, w którym rozluźnione zostają zasady intymności, regulujące wystawianie ciała i nagości na spojrzenia innych. W „Łaźni męskiej” Kozyra weszła z kamerą na terytorium zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn. Aby tego dokonać, artystka musiała przejść fizyczną metamorfozę ? wkroczyła do łaźni ucharakteryzowana na mężczyznę, włącznie z protezą męskich organów płciowych. Praca Kozyry wywoływała wątpliwości natury etycznej ? artystka sfilmowała nagich mężczyzn w publicznym miejscu bez ich wiedzy i zgody. Jeszcze większe kontrowersje związane były z faktem prezentowania projektu w polskim Pawilonie. Prawicowa prasa pytała retorycznie, czy Polskę może reprezentować kobieta z doczepionym penisem i czy taka reprezentacja nie uwłacza godności naszego kraju. Kozyra tymczasem dostała za swoją wystawę w Wenecji wyróżnienie honorowe, a cała realizacja spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem międzynarodowej krytyki. Był to fakt w sensie symbolicznym przełomowy. Pomimo sprzeciwu środowisk konserwatywnych, wytypowanie Kozyry ? i to z taką pracą jak „Łaźnia męska” ? do udziału w Biennale w Wenecji, było aktem ostatecznej instytucjonalizacji sztuki krytycznej, która do tej pory była przedmiotem kontrowersji i negocjacji. Wyjazd Katarzyny Kozyry na Biennale można uznać za moment oficjalnej akceptacji strategii artystycznych, którym jeszcze kilka lat wcześniej odmawiano miana „prawdziwej sztuki”. W grę wchodziła także akceptacja używanego przez artystkę języka i reprezentowanej przez nią postawy oraz prawa twórcy do wykonywania operacji na żywej, pozaartystycznej rzeczywistości. Projekt Kozyry współbrzmiał z myślą feministyczną, która zdobywała sobie właśnie rację bytu na scenie artystycznej ? jako teoria inspirująca artystki, jako temat prac i jako metoda krytyczna. W „Łaźni męskiej” w nowoczesny sposób podjęte zostały zagadnienia polityki płci oraz tożsamości i wolności do jej autodefiniowania. To między innymi dzięki sukcesowi Katarzyny Kozyry w Wenecji problematyka ta zyskała pełnoprawne miejsce w polskiej sztuce. Proces akceptacji był w tym wypadku burzliwy i trudny, ale po pokazaniu „Łaźni męskiej” w Wenecji dyskusje o granicach sztuki nie były już tak burzliwe, a ich przedmiotem stawały się raczej sprawy merytoryczne niż kwestia wystawiania artystom świadectw moralności.
Miasteczko bajeczka"" - tak nazwała Tykocin Agnieszka Osiecka, zauroczona jego pięknem.Tchnienie dawnych epok jest zaklęte w duszy tego miasta. Czas tu biegnie jakby trochę inaczej, w sobie tylko wiadomy sposób. Kilkaset lat przebogatej historii zawarte jest w każdym kamieniu, wyziera z każdego zakątka. Niepowtarzalny koloryt Tykocina wręcz się czuje, oddycha nim całą swoją istotą. Ta dziwna magia odbija się echem w głębi serca, Twojego serca.""A fairytale town"" - that is how Agnieszka Osiecka called the town, charmed by its beauty.The air of former epochs is bewitched in the soul of this town. Time here seems to flow somewhat differently, in its own unique way. Several hundred years of the town's rich history are contained in its every stone, seen in every corner. The unique flavour of Tykocin is simply felt, inhaled by the whole essence of one's being. This peculiar magic is echoed in the depth of one's heart.
Zagadka i niespodzianka. Tymi słowy można najkrócej określić zawartość dwóch esejów o muzyce Henryka Mikołaja Góreckiego i Krzysztofa Pendereckiego.Obaj twórcy dokonali, mniej więcej w tym samym czasie ? późne lata 60-te, początek lat 70-tych ? nagłego zwrotu, przewartościowania w swojej twórczości. Każdy na swój sposób. Z pozycji liderów awangardy zaczęli spoglądać w kierunku tradycji, harmonii i piękna. W omawianych kompozycjach nie trudno dostrzec „związki” rozpięte na osi: Górecki-Wagner, Penderecki-Mahler.Z przedmowy Autora
W ramach serii Skarby Mądrości ukazał się czwarty tom - Radość mimo trudności - Alfred J. Palla
Radość mimo trudności.
Jak trwać w radości gdy przechodzimy burze i trudności?
Studium listu do Filipian.
- - Alfred J. Palla
CZY PRAGNIESZ WIĘCEJ RADOŚCI W SWOIM ŻYCIU?
Radości nigdy za wiele. Tak uważał Paweł z Tarsu, pisząc list do wierzących w Filipii. Co było źródłem jego radości? Nie okoliczności, bo pisał list z wiezienia, będąc niesłusznie oskarżonym.
APOSTOŁ PAWEŁ ZNAŁ SEKRETY PRAWDZIWEJ RADOŚCI, KTÓRA NIE ZNIKA NAWET W OBLICZU TRUDNOŚCI.
Sekret ten możemy poznać, studiując razem List do Filipian, autor zawarł w nim wiele praktycznych porad i odpowiedzi na pytania, m.in.:
- Jak cieszyć się ludźmi mimo ich wad?
- W jaki sposób zredukować konflikty w swoim życiu?
- Jakie są klucze do satysfakcjonującego życia?
- Co nas okrada z radości i jak uchronić się przed złodziejami?
TA KSIĄŻKA TO DOSKONAŁY POMYSŁ NA PREZENT DLA BLISKICH, KTÓRZY PRZECHODZĄ PRZEZ CIĘŻKIE CHWILE.
W niniejszej publikacji Autorka proponuje nowe spojrzenie na amerykański musical, zestawiając go z pojęciem groteski. Przygląda się temu gatunkowi scenicznemu i filmowemu z interdyscyplinarnej perspektywy, podkreślając, że podobnie jak groteska ma on w sobie wiele sprzeczności. Autorka określa relację między musicalem a groteskowością jako pojęciem estetycznym i formą przedstawiania rzeczywistości. Dowodzi istnienia takiej korelacji, jednocześnie badając, na jakich płaszczyznach, w jakich warstwach dzieła musicalowego się ona objawia.
Barbara Pitak-Piaskowska - doktor nauk humanistycznych, teatrolożka i kulturoznawczyni. Specjalizuje się w historii musicalu jako gatunku, szczególnie zważając na jego rozwój na tle kultury Stanów Zjednoczonych. W pracy badawczej zajmuje się powinowactwem sztuk, szeroko rozumianą kulturą popularną, a także sztuką okresu dwudziestolecia międzywojennego w Polsce i na świecie. Aktywna uczestniczka wielu ogólnopolskich i zagranicznych konferencji naukowych. Autorka sztuk teatralnych i recenzji. Jest stałą współpracowniczką Centrum Badań nad Teatrem Muzycznym UAM oraz członkinią Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych.
Drewniana świątynia w Łopusznej zaliczana jest, wraz z kościołami w Dębnie, Grywałdzie, Harklowej i św. Anny w Nowym Targu, do grupy zwanej drewnianymi kościołami podhalańskimi. Książka ta przybliża historię i opisuje zabytek Łopusznej nad Dunajcem, fotografie zaś ukazują piękno łopuszańskiego kościoła, jednego z najstarszych na Podhalu.Kościół ten był umiłowaną świątynią ks. prof. Józefa Tischnera, który często tu powracał.To o tym właśnie kościele pisał: Człowiek, żeby znaleźć Boga, musi wejść w ciszę. Musi się uciszyć, musi znaleźć sobie takie miejsce, gdzie nie dochodzą hałasy tego świata. Takim miejscem jest w każdej parafii kościół. [] Kiedy tu przychodzimy, musimy się wyciszyć! W tej ciszy dochodzi do nas głos Boga.Drugie wydanie książki o kościele Przenajświętszej Trójcy w Łopusznej daje świadectwo, że sacrum tworzone kilka wieków temu ma trwałe wartości, które przemawiają także do współczesnego człowieka z taką samą mocą, jak pięćset lat temu.
Pierwsza parafia w Zakopanem powstała w roku 1845, a dwa lata później przy ulicy Kościeliskiej zbudowano mały, drewniany kościół pod wezwaniem św. Klemensa, dzisiaj znany jako Stary Kościółek na Pęksowym Brzyzku.Niniejsza książka to pierwsze albumowe opracowanie o najstarszym kościele w Zakopanem. Zawiera ciekawe informacje o historii parafii i kościółka oraz szczegółowy opis jego wyposażenia. Tekstowi prof. Andrzeja Skorupy towarzyszą liczne barwne fotografie autorstwa Adama Brzozy i Rafała Monity. Książka jest kolejną częścią bogatej serii albumów-przewodników wydawnictwa Astraia o zabytkowych kościołach Podtatrza.
Trąd, dżuma, ospa - epidemie m.in. tych schorzeń nękały Europę w ubiegłych stuleciach. Nowa książka Szymona Wrzesińskiego rzeczowo opisuje ich pojawianie się na terytorium Królestwa Polskiego.Ukazuje okoliczności wybuchu poszczególnych zaraz i przesądy z nimi związane. Wpływ ciał niebieskich, obecność innowierców w państwie czy kara boża jako przyczyny moru - to tylko niektóre z nich. Autor sporo uwagi poświęca także skutkom, jakie przyniosły Polsce epidemie. Książka uświadamia, jak wielki wpływ na funkcjonowanie poszczególnych organów państwa - sejmu, dworu królewskiego, sądów - miały szerzące się zarazy. Wyjaśnia także, jak próbowano leczyć masowe choroby i dlaczego sposoby te nie były skuteczne. Wrzesiński podejmuje się także opisu - nieraz makabrycznych i prowadzących do samookaleczenia - praktyk religijnych, którymi próbowano przebłagać Boga, by cofał zsyłane pomory.
Zamieszczone w tej książce rozważania Drogi Krzyżowej zostały napisane przez krakowskiego metropolitę abp. Marka Jędraszewskiego dla nabożeństwa, które w Wielki Piątek roku 2020 miało zostać odprawione w Nowej Hucie. Nie mogło być odprawione z powodu pandemii koronawirusa. Ale te bardzo ciekawe, warte utrwalenia rozważania ukazują się w postaci książkowej.Oparta na paralelach czternastu epizodów Męki Pańskiej z czternastoma epizodami z życia Jana Pawła II konstrukcja tych rozmyślań, powstałych dla uczczenia stulecia urodzin Świętego Papieża, nabrała w kontekście opustoszałych polskich miast, ludzi zamkniętych w domach z poważnej obawy o własne życie, szczególnie dramatycznego wyrazu. Niezwykle poruszająco ukazuje Autor przy każdej stacji jak bardzo naznaczone dźwiganiem krzyża życie Karola Wojtyły Jana Pawła II było naśladowaniem Chrystusa, nieustannym podążaniem za Mistrzem. Plastyczną ilustrację dla pięknych i głębokich rozważań stanowią zarówno wybitne dzieła sztuki religijnej jak i fotografie Świętego Papieża z różnych okresów wykonane przez Adama Bujaka. Budują one scenograficzne ramy, ale też współtworzą nastrój pozwalając zagłębić się w misterium wiary.
Uznając, że nauki o mediach wchodzą w okres dojrzałości metodologicznej i chcąc uczcić jubileusz naszej serii, dziesiąty jej tytuł – Współczesne media. Problemy i metody badań nad mediami – zaplanowałyśmy jako swoiste podsumowanie. Ważnym powodem wyboru problematyki było przejście od etapu opisu wnętrza dyscypliny nauki o mediach (przedmioty badań i ich geneza) do poziomu dyskusji o metodologii (jak badać, czerpiąc z multigenetyczności dyscypliny).
Na nasze zaproszenie odpowiedziało 46 badaczy, których teksty zostały podzielone na dwa tomy. Teksty te, reprezentując poszczególne nurty badawcze współczesnego medioznawstwa, zawierają omówienie metod wykorzystywanych w badaniach nad mediami (zarówno zaczerpniętych z innych dyscyplin naukowych, jak i wypracowanych na gruncie medioznawstwa) i egzemplifikują zastosowanie tych metod w praktyce analitycznej, a także zwracają uwagę na najważniejsze (najbardziej aktualne lub ponadczasowo istotne) problemy badań nad mediami.
Ze Wstępu
Iwona Hofman
Danuta Kępa-Figura
Jedną z najważniejszych, niedokończonych rewolucji we współczesnym świecie jest rewolucja godności: walka jednostek i grup o uznanie i respekt ? niezależnie od religii, narodowości czy orientacji seksualnej. Autorka dowodzi, że rewolucja godności jest często dziełem małych, odważnych grup ?humanistycznych renegatów?, od których zależy postęp moralny. Na nowo odczytuje polską rewolucję godności z lat 1976?1989: okres wyjątkowego ?drugiego renesansu? w Europie, powrotu do ideałów godności, altruizmu, odwagi i współczucia. Pyta, jak wcześniejsze sposoby walki z autorytaryzmem mają się do XXI-wiecznych fejsbukowych rewolucji. Porównuje je z siłą przepływów cyfrowych, które napędzają współczesne ?sieci oburzenia i nadziei?. Pokazuje, że rewolucja godności ma swego mrocznego sobowtóra: populizm, który obiecuje przywrócenie narodowej dumy i wielkości za cenę nowego autorytarnego zniewolenia.
The current issue of The Artistic Traditions of Non-Europeans Countries is devoted to African cultures and it addresses matters which go beyond issues related to visual arts. In this volume the authors rather search for relations between arts and communication in differentAfrican settings.Over millennia people have applied different ideas with the view to make ephemeral oral communication, or at least the ideas carried by spoken words, last longer. The tools applied to different thoughts have changed and developed, but the main aims remained the same since the most ancient times. They are: to be able to remember what was once said, to freeze and save what was once said or thought for future generations and also to use simple signs to make references, so that the others think about exactly the same ideas in the same context as expected.This volume offers a glimpse into different aspects of how people communicated in the past and how they communicate today in Africa with the use of a wide spectrum of different tools and methods using art, orality and writing. In the centre of interest of the authors remains the area which is common to all these manners of passing on information and conveying messages, the area which reflects how orality and visuality influence each other.
Drugi tom Europejskiego kina gatunków stanowi kontynuację pionierskiej publikacji z 2017 roku. Jego redaktorzy podjęli się odważnej próby zaprezentowania wielu niezwykle interesujących i dotychczas bardzo rzadko opisywanych gatunków filmowych, takich jak poliziotteschi, macaroni combat, peplum czy ballada filmowa. Większość omówionych w niniejszej książce fenomenów pozwala postawić pod znakiem zapytania klasyczne kategorie filmowej rozrywki i komercji, które zazwyczaj przeciwstawia się konwencjom i typologizacjom spod znaku kina autorskiego i artystycznego. Za sprawą analiz poszczególnych badaczy – zarówno profesjonalnych filmoznawców, jak i doświadczonych entuzjastów popularnej sztuki filmowej – gatunkowe produkcje autorów takich jak Mario Bava, Jean Rollin, Lars von Trier, Just Jaeckin czy Sergio Sollima jawią się jako skarbce wiedzy historycznej, nośniki istotnych kontekstów kultury europejskiej oraz źródła inspiracji dla współczesnych filmowców na całym świecie. „Autorzy prac wywodzą się z różnych środowisk, co pozwala podkreślić skomplikowaną naturę sposobów funkcjonowania kina gatunków w Europie, ale także zapoznać się z różnorakimi perspektywami analitycznymi i interpretacyjnymi, które nie zawsze i z niejakim trudem mają okazję pojawiać się w filmoznawczym obiegu akademickim (…). Ten zbiór tekstów jest pracą, która – choć na różne sposoby – zainteresuje zarówno filmoznawców, jak i pasjonatów kina. To lektura, która uświadamia, że debata o filmie toczy się nie tylko w Akademii, lecz również w innych obszarach specjalistycznej komunikacji i ma ona walor poznawczy, którego nie można nie docenić”. Z recenzji dr hab. Barbary Gizy, prof. USWPS
Uczucia porywają, dodając smaku do życia, choć też czasem niepokoją, bo i wyrywają w nieznane. Taka jest ich właściwość. Ale nie mają one roli wiodącej w psychice. Zgranie razem siły uczuć ze świadomym chceniem bywa niekiedy trudne, zwłaszcza gdy wkradły się niedobre nawyki.Gdy żyje się z Bogiem, przez wiarę i miłość, to przy okazji dochodzi do psychicznej integracji.Zorientowanie się w tym wymaga znajomości naturalnego funkcjonowania psychiki, typowych i częstych emocjonalnych zaburzeń, roli łaski oraz różnicy pomiędzy duchowością a psychoterapią.Gdy żyje się z Bogiem, przez wiarę i miłość, to przy okazji dochodzi do psychicznej integracji.Zorientowanie się w tym wymaga znajomości naturalnego funkcjonowania psychiki, typowych i częstych emocjonalnych zaburzeń, roli łaski oraz różnicy pomiędzy duchowością a psychoterapią.
Nie przypuszczałem, że można napisać książkę o Maryi, która zaciekawi i połączy katolików i protestantów uczonych, duchownych i świeckich. To, co Pitre ma do powiedzenia o Biblii i typologii maryjnej, jest jasne i przekonujące. Zachwycająca lektura, najlepsze studium biblijne o Maryi, jakie czytałem. Prawdziwe arcydzieło.Scott Hahn, autor Uczty Baranka i Czwartego kielichaCzy nauczanie Kościoła katolickiego na temat Maryi jest zgodne z tym, co mówi Biblia, czy może to tylko część tradycji? Czy Maryja powinna być nazywana Matką Bożą, czy wyłącznie Matką Jezusa? Czy naprawdę przez całe życie pozostała dziewicą, czy też bracia Jezusa wymienieni w Ewangelii to także Jej dzieci? Czy modląc się do Maryi, katolicy wielbią Ją na równi z Bogiem?Na te pytania i na wiele innych odpowiada autor bestsellera Jezus i żydowskie korzenie Eucharystii. Wychodząc od Starego Testamentu i starożytnego judaizmu, pokazuje biblijne podstawy wiary w to, że Maryja jest nową Ewą, Matką Bożą, Królową Nieba i Ziemi oraz nową Arką Przymierza.Brant Pitre profesor Pisma Świętego w Notre Dame Seminary w Nowym Orleanie, autor książek poświęconych Biblii i wierze, ceniony mówca. Poprzez swoje wykłady popularyzuje wiedzę na temat biblijnych korzeni chrześcijaństwa.
Czy wszystkie religie są tak samo dobre?
Czy katolik może bezpiecznie ćwiczyć jogę i uprawiać medytację?
Czy charyzmatycy przekazują fałszywy obraz Boga?
Czy zainteresowanie egzorcyzmami jest niebezpieczne?
Jakie są prawdziwe i fałszywe zagrożenia dla wiary?
Ojciec Radosław Broniek OP bierze pod „inkwizytorską lupę” współczesne zjawiska duchowe i bacznie się im przygląda. Efekty jego śledztwa wielu mogą zaskoczyć. Okazuje się bowiem, że zagrożenia dla naszej wiary często pochodzą z miejsc, z których w ogóle się tego nie spodziewamy. Wszystkie za to prowadzą do niechcianych mutacji, zniekształcenia obrazu Boga i zafałszowania relacji, którą z Nim mamy.
Jak się nie pogubić w świecie, który wodzi na pokuszenie tysiącami ścieżek duchowego rozwoju, jak znaleźć prawdziwą drogę, która prowadzi do celu? Ten przewodnik na pewno ci w tym pomoże.
W naszym organizmie zachodzą mutacje. Wywierają one różne skutki – od zupełnie niezauważalnych do tych powodujących śmierć. Coś analogicznego ma miejsce w świecie wiary. Są dobre zmiany, ożywcze dla wiary, ale są i takie, które są dla niej śmiertelnym zagrożeniem. Chciałbym te różne mutacje wiary – zwłaszcza negatywne – trochę „podglądnąć”.
O. dr Radosław Broniek, dominikanin, teolog fundamentalny, pracuje w Dominikańskim Centrum Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
