W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Albo wyrzucisz z siebie gniew,
albo gniew sprawi, że staniesz się zgorzkniały i nieszczęśliwy.
Wybór należy do ciebie.
Złość, frustracja i wieczne pretensje do wszystkich o to, że coś się nie udało, że ktoś nas zranił, że życie potoczyło się inaczej, niż powinno… Któż z nas choć raz nie doświadczył tego typu emocji? Takie uczucia to nie tylko wspomnienia niechcianej przeszłości, ale realna siła, która potrafi latami trawić serce, powodować ból, niszczyć zdrowie i relacje, a czasem nawet uniemożliwiać normalne życie. Wiemy o tym my, wiedzieli o tym także autorzy Biblii. Hiob, pogrążony w depresji, wołał do Boga, że lepiej byłoby dla niego, gdyby nigdy się nie urodził. Kohelet, doświadczając nieuchronnego upływu czasu, widział w świecie jedynie marność. Z kolei autorzy psalmów, pełni gniewu i goryczy, życzyli swym wrogom, by ci zniknęli jak rozdeptany ślimak i by przepadli w mroku nocy.
A jednak u żadnego z tych tych ludzi doświadczenie ciemności i depresji nie ma ostatniego słowa. Nikt z nich nie przegrał z beznadzieją i trawiącą siłą złości. Co więcej – jak przekonuje o. Piotr Różański SP - zarówno Biblia, jak i współczesna psychologia pokazują nam konkretne, sprawdzone ścieżki oraz metody wychodzenia z doświadczenia gniewu i irytacji. Historia wielu ludzi jest żywym dowodem na to, że gdy pozwolimy się poprowadzić krok po kroku, złość i gniew mogą stać się siłą napędową do działania, uzdrowienia i twórczego życia.
O. Piotr Różański SP
Pijar, duszpasterz, rekolekcjonista, psychoterapeuta. Absolwent Ogólnopolskiej Szkoły Ewangelizatorów powołanej przez Zespół KEP ds. Nowej Ewangelizacji. Autor książek: Gdy przebaczasz, Bóg cię uzdrawia, Jezus chce Cię uzdrowić; Żyć jak Jezus; Dokąd po śmierci; Odnowienie aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort.
Eucharystia i Męka Pańska.
Dwie tajemnice, które są wyrazem niezgłębionej miłości Boga do ludzi.
W tej książce zebrano dwa cykle komentarzy kard. Grzegorza Rysia do Ewangelii. Pierwszy to objaśnienie Jezusowego wezwania „To czyńcie na moją pamiątkę” i wielkoczwartkowego obrzędu umywania nóg, zwanego mandatum. Drugi to medytacja nad sceną, która rozegrała się przed pretorium Piłata, gdy Jezus ubrany w purpurowy płaszcz i z koroną na głowie został przedstawiony tłumom zgromadzonym przed pałacem namiestnika słowami: „Oto człowiek”. W tym przypadku punktem wyjścia rozważań kard. Rysia jest nie tylko tekst Ewangelii, ale także pełen symboli
obraz św. Brata Alberta „Ecce Homo”.
Jaka treść kryje się ostatecznie w wypowiedzianych przez Chrystusa słowach: „To czyńcie na moją pamiątkę”? Co to tak naprawdę znaczy? (…) Czy chodzi tylko o święte obrzędy? Przeczuwamy, że chodzi tu o coś więcej niż obrzęd. Tu chodzi o nowego człowieka. Eucharystia uzdalnia człowieka do przyjęcia nowej postawy względem bliźniego – postawy służby. Bez takiej przemiany nie ma
Eucharystii, nie ma pamiątki Pańskiej.
(fragment książki)
Przyziemny przewodnik po snobistycznym świecie sztuki.
Sztuka nie gryzie. Serio. Nawet jeśli myślisz, że to nie dla ciebie - ta książka udowodni, że jesteś w błędzie.
Znasz to uczucie, kiedy stoisz w galerii, patrzysz na obraz i zastanawiasz się, czy coś z tobą nie tak, bo nie wiesz "co autor miał na myśli"? Albo kiedy ktoś rzuca nazwiskiem artysty jak dobrego znajomego, a ty udajesz, że wiesz, o kogo chodzi?
"Jak robić sztukę" to książka dla tych, którzy mają ochotę wejść do świata sztuki bez sztywnej miny, słownika terminów i snobizmu. Z humorem, lekkością i autoironią Kate Bryan pokazuje, że sztuka to nie tajemny kod dla wybranych, tylko naturalna część życia - jak muzyka, kawa czy oglądanie seriali. A David Shrigley - mistrz absurdalnego rysunku - doprawia całość szczyptą pop-artowej grafiki.
Dowiesz się m.in:
- jak mówić o sztuce, nawet jeśli nie wiesz, kto to Kandinsky,
- dlaczego warto kupić obraz, choć nie masz jachtu ani loftu,
- jak zacząć tworzyć, nie będąc artystą (i dlaczego warto),
- co zrobić, żeby twój pies był bardziej kulturalny (serio!).
To książka, która daje ci przyzwolenie: na patrzenie, tworzenie, gadanie, lubienie - i nie-lubienie.
Bo sztuka nie jest egzaminem. Jest dla ludzi.
Nie da się zrozumieć Ewangelii bez Starego Testamentu. Czytając Ewangelię bez zakorzenienia w Starym Przymierzu, bardzo wiele się traci. Stary Testament wydaje się jednak trudny, zagmatwany i zupełnie niedzisiejszy. W dodatku święta księga opowiada historie, których bohaterowie często powinni się wstydzić .
Grzech pierworodny
Abraham i Izaak: Zabij własne dziecko
Jakub i walka z Bogiem
Juda i Tamar - sakralna kurtyzana zakłada dynastię
Józef Egipski - znienawidzony pupil
Debora, Gedeon i Samson
Rut i Naomi - siła kobiet
Dawid - król wybaczenia i skruchy
Salomon - król mądrości, bogactwa, świątyni i upadku
Achab vs Eliasz oraz pojedynek kapłanów
Jehu - tajny asasyn Boga
Niewola babilońska i jej ukryty sens
Gdzie jest Arka Przymierza?
Niektóre księgi Pisma Świętego pełne są intryg, przemocy, sojuszy, zdrad i niestety większość z nas się na tym zatrzymuje. Czytając niektóre księgi, można pobrudzić się
tryskającą krwią któregoś z mordowanych królów, zgorszyć się brutalnością Słowa Bożego i nic z niego nie zrozumieć. Gorszymy się Bogiem Starego Przymierza, zamiast się nim zachwycić.
Zapominamy, że historie biblijne były pierwotnie zaadresowane do Izraelczyków mniej więcej 3 tysiące lat temu, a nie Polaków w XXI wieku. I to ich miały przekonać do istnienia jedynego Boga i przestrzegania przykazań. Zapraszam Cię do niesamowitej podróży po Starym Testamencie, w zakamarki Biblii, do których wielu boi się zaglądać. Po przeczytaniu tej książki, wcześniej dziwne, niezrozumiałe, a wręcz skandaliczne i oderwane od kontekstu historie, staną się jasne i zmienią Twój sposób patrzenia na Ewangelię.
KS. WIKTOR SZPONAR
Tytułowy "bunt mas" książki hiszpańskiego filozofa Jos Ortegi y Gasseta (1883-1955) stał się globalnym hasłem na oznaczenie zjawiska specyficznego dla XX wieku. Esej powstał w 1929 roku. Autor był wtedy profesorem metafizyki w Madrycie, aktywnym politycznie do wybuchu wojny domowej, kiedy jako przeciwnik faszyzmu (i komunizmu) opuścił kraj na ponad dekadę. Z tej, pełnej pasji, lecz także kontrowersyjnej książki Ortega jest najlepiej znany. Fenomen "człowieka masowego" objaśniał utratą świadomości historycznej, "rozumu historycznego", w obliczu eksplozji innowacji technologicznych. Człowiek-masa to pewien twór psychiczny w sensie psychologii mas, który zawłaszczył styl życia elitarnych mniejszości, a także ich władzę, paradoksalnie nadużywając osiągnięć demokracji liberalnej. Podział na ludzi "doskonałych" i ludzi-masę nie jest klasowy, lecz przebiega w umysłach. Nie tyle jednostki addytywnie składają się na masę, ile jednostka JEST masą w sensie mentalnym. Władza ahistorycznych mas, uważa Ortega, jest zagrożeniem dla ludzkości: wykorzeniony z historii człowiek-masa zamyka proces cywilizacyjny, gdyż jest niezdolny go kontynuować. Niniejszy tom obejmuje też kilka późniejszych tekstów z 1937 roku, a więc z początku nowej rzeczywistości politycznej Europy. Był to dla niej okres naznaczony politycznymi katastrofami. Mimo to (lub może właśnie dlatego) autor występuje w tych tekstach z nowatorskimi lub nawet proroczymi ideami zjednoczonej europejskiej wspólnoty wolnej od nacjonalizmów.
Dlaczego apostołowie nazywali Jezusa „nauczycielem”? Na czym naprawdę polega Jego „szkoła”? Kto Go ukształtował i co było dla Niego inspiracją? Ojciec Léonid Grilikhès, wybitny biblista i tłumacz, przybliża fascynujący świat judaizmu I wieku naszej ery, w którym dorastał i kształtował się Jezus z Nazaretu. Zabiera nas do świata synagog i pielgrzymek do świętego miasta – Jeruzalem, wprowadza w środowisko uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Opisuje czasy, w których miłość do Tory miała szczególne znaczenie. Pokazuje zarazem wyjątkowość przesłania Nazarejczyka na tle historii i tradycji ówczesnego Izraela. Ani postać, ani słowa, ani czyny Jezusa nie mieszczą się w ramach znanego nam nauczania. Oczywiście wielu nazywało Go „rabbi”. Niektórzy widzieli w Nim proroka. Jednak najbardziej zdecydowane określenie Jezusa podali Samarytanie (!): „Na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata” (J 4,42). Przyglądając się poruszanym przez autora zagadnieniom, można lepiej poznać Jezusa jako Nauczyciela i pełniej zrozumieć cztery ewangelie. A przede wszystkim na nowo zastanowić się na tym, co dzisiaj znaczy być Jego uczniem. Gdyż – jak przypomina ojciec Grilikhès – unikalność Nauczyciela czyni unikalnymi tych, którzy należą do kręgu Jego naśladowców. Osoba Nauczyciela, który przyszedł, żeby wezwać grzeszników do pokuty, który przyszedł nie po to, żeby Jemu służono, ale żeby służyć, dać życie i zbawić świat, definiuje także działalność Jego uczniów. Leonid Grilikhès, obecnie pełni posługę duszpasterską w Cerkwi św. Hioba w Brukseli. Był jednym z głównych twórców odrodzenia studiów hebrajskich w Rosji. Przez piętnaście lat wykładał język hebrajski w Akademii Teologicznej w Moskwie. Jest autorem wielu publikacji na temat Starego Testamentu, podręczników języka hebrajskiego i aramejskiego, tłumaczeń oraz zbiorów poezji o tematyce biblijnej.
W czasach duchowego i moralnego zamieszania znajdź trwały fundament życia Bezkompromisowe i mądre zapiski o. Ludwika Wiśniewskiego OP Ostatnie lata to okres wielkiego trzęsienia ziemi w życiu społecznym i Kościele. Kryzys, który dotyka nas obecnie, nie wziął się znikąd. Nad jego pojawieniem się pracowali czynnie politycy, ludzie mediów, myśliciele, duchowni. Dziś zbieramy tego owoce. Ojciec Ludwik Wiśniewski OP przedstawia w swoich notatkach (lata 2012-2017), zapis przemian społecznych i toczone wtedy dyskusje, które obejmują cztery obszary życia: religię instytucjonalną, osobistą relację z Bogiem, życie społeczne i sumienie. To ostatnie zajmuje w myśli dominikanina szczególne miejsce. To dzięki drugiemu człowiekowi – rodzicom, przyjaciołom, Kościołowi – uruchamia się w nas zdolność do odkrywania dobra i pójścia za nim. Trzeba powiedzieć więcej: świadectwo rodziców, przyjaciół, Kościoła nie tylko uruchamia tkwiące w człowieku moce, ale także potrafi go wyprostować, a nawet uzdrowić. Nie twierdzę, że zawsze bezbłędnie rozpozna on dobro i zło. Twierdzę jedynie, że jest do tego zdolny – i to jego wielka godność. Czyn jest wtedy ludzki, godny człowieka, kiedy jest „mój” – kiedy „tryska” ze mnie. Teksty o. Ludwika Wiśniewskiego to apoteoza wolności i odpowiedzialności. Przenika z nich niezwykła trosko o Kościół jako miejsce spotkania z Bogiem oraz o społeczeństwo jako obszar budowania relacji opartych na prawdzie i wzajemnej solidarności.
Autorka słynnego, zekranizowanego opowiadania Tajemnica Brokeback Mountain oraz nagrodzonych Pulitzerem Kronik portowych, Annie Proulx nieraz dała się także poznać jako miłośniczka dzikiej przyrody. Tym razem zabiera nas na zachwycający, niebezpieczny, a zarazem melancholijny spacer po mokradłach, odkrywając pilnie strzeżone przez nie tajemnice.A wśród nich:Człowiek z Tollund, a także rudowłosa Dziewczyna z Yde oraz Dziecko z Windeby. To tylko trzy przykłady doskonale zachowanych ciał znalezionych na bagnach. Skąd się wzięły? Jak umarły? Czy były to ofiary poświęcone bogom, straceni skazańcy, a może po prostu pechowi wędrowcy? Torfowiska kryją w sobie wiele pamiątek po naszej przeszłości, które rozpalają tlącą się w każdym człowieku potrzebę snucia opowieści.Pożary zombie, czyli ogniska, które choć pozornie zgaszone, tlą się niezauważalnie pod ziemią przez całą zimę, by z cieplejszą wiosną wybuchnąć na nowo. Podróżująca po Syberii misjonarka i pielęgniarka Kate Marsden wspomina, jak ziemia zaczynała dudnić, jakby kopyta koni ciągnących sanie uderzały w bęben. Potem nagle pękała, a koń spadał prosto w szalejący pod powierzchnią torfowiska ogień.Wiwianit, ukrywający się w bryłach torfu uwodniony fosforan żelaza, który błękitnieje w kontakcie z powietrzem. Jan Vermeer użył go do namalowania tła dywanu w obrazie U stręczycielki. Kolor, z początku intensywnie błękitny, z biegiem lat wyblakł do przygaszonej szarozieleni.Książka Annie Proulx jest nasączona ogromną wiedzą o bagnach, mokradłach i torfowiskach, niczym zdrowy mech torfowiec wodą. Annie nie tylko odwiedziła liczne miejsca, gdzie bagna wciąż jeszcze są ważną częścią życia, ale też przeczytała tysiące stron poświęconych im książek i publikacji naukowych. Jej książka z kolei, świetnie zresztą napisana, zawiera uniwersalną wiedzę o tym, jak te niezwykłe ekosystemy powstawały i jak je niszczono.ADAM WAJRAKW ciągu kilku dni spędzonych w Białowieży spotkałam i słuchałam wielu ludzi z tego regionu, zwłaszcza mojego przewodnika, Adama Wajraka. Ludzie ci wybrali życie tak blisko lasu, jak to tylko możliwe bez wpełzania pod dywan liści, gdy słońce chowa się za horyzontem. Wciąż słyszałam o głębokich, osobistych więziach, jakie łączą te osoby z puszczą, co utwierdzało mnie w przekonaniu, że istnieje w nas coś wrodzonego i bardzo starego - ciche wspomnienie wplecione w krew i kości, które psychicznie wiąże nas z lasem.ANNIE PROULX
Kluczowa pozycja w socjologii sztuki autorstwa cenionego amerykańskiego badacza. W ujęciu Beckera dzieło nie jest wyrazem indywidualnego talentu, lecz efektem zbiorowej pracy. Socjolog uważa, że moc sprawczą mają nie tylko artyści, lecz także pozostałe osoby biorące udział w procesie twórczym i one również mają wpływ na rezultat. Autor ukazuje mechanizmy działania na różnych etapach powstawania wytworów artystycznych. Nie wartościuje dzieł, lecz analizuje zasady rządzące ich oceną co, kiedy i dlaczego uznawane jest za dobrą lub złą sztukę lub niesztukę. W toku prowadzonej narracji pulsuje osobiste doświadczenie Beckera jako artysty insidera środowiska chicagowskich (i nie tylko) muzyków jazzowych, a zarazem człowieka twórczej rozmowy opartej na przekazie zarówno werbalnym, jak i muzycznym.
Przyszłość owadów jest także naszą przyszłością. Jeśli zaczną zanikać, nasz świat się zatrzyma.
Musimy nauczyć się żyć w naturze, a nie obok niej. Pierwszym krokiem jest troska o owady - drobne istoty, które sprawiają, że nasz świat nie przestaje się kręcić. Są fundamentem życia, jakie znamy. Gdy ich ubywa, cały system powoli zaczyna się kruszyć.
Dave Goulson - opierając się na najnowszych badaniach i swoim naukowym doświadczeniu - ukazuje dramatyczny spadek liczebności owadów w ostatnich dekadach, czego konsekwencje mogą okazać się katastrofalne. Z pasją przekonuje, że powinniśmy kochać, szanować i chronić naszych sześcionożnych towarzyszy.
Milcząca planeta inspiruje i wciąga - to jednocześnie elegia, list miłosny do świata owadów i płomienny manifest na rzecz bardziej zielonej planety. To też wezwanie do walki o zmiany na każdym poziomie - od polityki rządu, przez rolnictwo, przemysł, aż po nasze domy i ogrody. Goulson pokazuje, że każdy z nas może zrobić niewiele, a jednocześnie bardzo dużo: podjąć proste działania, które pomogą owadom przetrwać i odzyskać należne im miejsce w świecie.
Książka niezwykła - wspaniała w swojej prostocie i poruszająca w tym, jak przedstawia świat, którego na co dzień prawie nie zauważamy. Dave Goulson pokazuje, że wnikanie w owadzi mikrokosmos bywa równie fascynujące, co zgłębianie tajemnic wszechświata. To miejsce momentami dziwne i obce, a jednocześnie głęboko nasze - choć często nie zdajemy sobie z tego sprawy. Jest to też miejsce zagrożone. Ale mimo wszystkich obaw i niepokojących faktów Milcząca planeta niesie nadzieję. To piękna, mądra i - co najważniejsze - potrzebna książka.
Orestes Kowalski
W słowie wstępnym do szóstego wydania Biblii Tysiąclecia, w wersji studyjnej, czytamy między innymi, że w 2016 roku Stowarzyszenie Biblistów Polskich na sympozjum w Toruniu podjęło szeroką, wielopłaszczyznową debatę nad fenomenem, który stanowi Biblia Tysiąclecia. W podsumowaniu jednej z sesji tego sympozjum padło pytanie: Czy obchody 50-lecia Biblii Tysiąclecia mają zakończyć jej dzieje, czy też mają otwierać ich kolejny rozdział? Odpowiedź była jednoznaczna. Należy udoskonalać przekład zwany Biblią Tysiąclecia.
Po latach od tego wydarzenia Wydawnictwo Pallottinum oddaje do rąk Czytelników owoce pracy biblistów. Nie jest to nowy przekład, ale rewizja ostatniego, piątego wydania Biblii Tysiąclecia. Początkowo szóste wydanie będzie ukazywać się w tomach. Nazwane zostało wydaniem studyjnym, czyli takim, do którego można zgłaszać uwagi. Wydanie szóste ukaże się docelowo jako jednotomowe, najpierw w wersji podstawowej, dobrze znanej Czytelnikom, a następnie w różnych formatach i oprawach.
Wydawnictwo Pallottinum
To książka, którą można dać sobie samej w prezencie. O odkrywaniu sensu życia, wymarzonej pracy i zwykłego-niezwykłego szczęścia. Otwiera na Miłość, odważna i uwalniająca.Nie jest to poradnik poppsychologiczny, lecz wciągający, pełen humoru i autoironii pamiętnik z podróży ku sobie. Świeży, wyrazisty, katolicki głos w temacie poszukiwania wewnętrznej siły, piękna i spełnienia. CYTAT Z KSIĄŻKI Swoje szczęście lokowałam raczej między karierą korporacyjną a pracą naukową. Ewentualnie z jakimś sensownym mężem u boku.Naprawdę byłam przekonana, że kompletnie nie nadaję się do roli mamy, że wszystko we mnie przeczy instynktowi macierzyńskiemu i jedyne dzieci, na jakie powinnam sobie pozwolić, to te, które będą wołać do mnie ciociu. Wcale nie zostałam wysadzona na peronie zapomnienia, ale wsiadłam do najwłaściwszego pociągu życia postawiłam na miłość, czyli zdecydowałam się być druga. *** To książka, która można dać w prezencie sobie samemu. O odkrywaniu sensu życia, wymarzonej pracy i zwykłego-niezwykłego szczęścia. Otwiera na Miłość, odważna i uwalniająca. Nie jest to poradnik poppsychologiczny, lecz wciągający, pełen humoru i autoironii pamiętnik z podróży ku sobie. Świeży, wyrazisty, katolicki głos w temacie poszukiwania wewnętrznej siły, piękna i spełnienia. CO ZNAJDZIESZ W TEJ KSIĄŻCE?poruszający, bardzo osobisty zapis dojrzewania do akceptacji siebieautentyczną historię transformacji bidula w bohatera, cherlaka w mocarza, kurczaka w nieustraszonego orładowód, że marzenie o świadomym i satysfakcjonującym życiu może się ziścić0% dydaktyzmu, 100% autopsjinowe spojrzenie na macierzyństwo
W Polsce trwa restauracja faszyzmu. Jest ona możliwa dzięki tabuizowaniu historii polskiego antysemityzmu, w tym polskiego pomocnictwa w Zagładzie. Żydów w Polsce już nie ma, „zapadli się w ziemię”. Dlatego polscy odnowiciele faszyzmu potrzebują nowych wrogów. Stały się nimi osoby nieheteroseksualne i transpłciowe, niepasujące do patriarchalnej wizji narodu. Stały się nimi zwabione w pułapkę, torturowane i wydawane na śmierć osoby na granicy polsko-białoruskiej. Oto nowe gatunki „życia niewartego życia”. Dzisiejszy faszyzm polski to szczucie na osoby queerowe i osoby migranckie w imię dobra Narodu. To skazywanie ich na śmierć. To młode osoby queerowe, które targnęły się na swoje życie. To ludzie w drodze, którzy umarli w Puszczy Białowieskiej z zimna, pragnienia lub głodu. Faszyzm już tu jest i zabija.
Hiszpania city break. 20 pomysłów na weekend pełen wrażeńDzięki tanim liniom lotniczym podróżowanie dla wielu z nas stało się synonimem stylu życia. Niezależnie od tego, czy wyjeżdżasz sam, w parze, z grupą przyjaciół lub z rodziną, w tej książce znajdziesz pomysły, dokąd się wybrać na weekendowy wypad i jak go zorganizować, aby przeżyć moc atrakcji i nie zbankrutować.Oto przewodnik, w którym zamiast trudnych do zapamiętania dat i nazwisk znajdziesz opowieść o hiszpańskiej kulturze i hiszpańskich tradycjach tak różnych w każdym regionie kraju. To zapis lat podróży, rozmów i obserwacji spojrzenie na Hiszpanię oczami kogoś, kto naprawdę tam żył. I doskonale poznał miejsca, w których widać, jak przeszłość wciąż kształtuje codzienność.
Pod wiatr. O czerpaniu siły z przeciwności losuNISZCZONY, ALE NIEPOKONANYJedną jeśli nie jedyną pewną stałą w życiu Reinholda Messnera pozostaje przeciwny wiatr: podczas potężnych zamieci śnieżnych w trakcie wędrówek z bratem Hubertem czy przez lądolód Grenlandii albo samotnych wspinaczek na najbardziej strome skalne ściany. Jednak przede wszystkim po powrotach do cywilizacji, gdzie jego dokonania od zawsze budziły kontrowersje. Już jako ceniący sobie wolność uczeń doświadczał dyskredytowania. Raz po raz spotykał się z przejawami wrogości jako alpinista wizjoner i twórca muzeów, jako autor książkowych bestsellerów i indywidualista. Z perspektywy przeżytych ośmiu dekad snuje refleksje o przyjaźniach i intrygach, swoich największych sukcesach i porażkach. Dobitnie, z rozbrajającą szczerością i niezwykle obrazowo opowiada o tym, jak przeciwny wiatr dodaje skrzydeł. I jak również w podeszłym wieku spełniać marzenia.Dokonania Reinholda Messnera od zawsze fascynowały, ale też wywoływały krytykę. W młodości, gdy chętniej się wspinał, niż chodził do szkoły, nauczyciele poznali się na jego wielkim talencie do poruszania się w pionowym świecie i karali skłonność nastolatka do buntu. Kiedy zaczął zdobywać uznanie jako publicysta, rzucano mu kłody pod nogi. Nieustannie mierzył się z zarzutem poświęcenia brata w imię własnych ambicji. Jako młody gniewny, odrzucający nacjonalistyczne górskie bohaterstwo, jako twórca muzeów i nieprzejednany w swoich poglądach Południowy Tyrolczyk obok słów podziwu natrafiał na opór. Dotyczyło to w równym stopniu wyczynów na ośmiotysięcznikach, jak powyprawowych wypowiedzi na nizinach.O owej pewnej stałej w jego życiu jak go ukształtowała i ubogaciła pisze z samokrytycyzmem, jasno i bez upiększeń. Ponadto opowiada o medialnym rozgłosie i próbach zamknięcia mu ust; o tych, którzy próbowali ostudzić jego zapędy, i tych, którzy go wspierali, zachęcali do działania i dodawali mu otuchy.
Teatr w obliczu wojny to pierwsza publikacja, która łączy doświadczenia artystów z czasów II wojny światowej i współczesnej rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Autorzy analizują, jak teatr funkcjonował pod okupacją sowiecką i jak odpowiada dziś na brutalną agresję Rosji. Książka prezentuje, w jaki sposób scena staje się miejscem oporu, pamięci i solidarności w obliczu przemocy i ideologicznego zniewolenia. Opisuje zmagania artystów ze Lwowa, Wilna i Białegostoku z narzuconą propagandą oraz dramatyczne wybory twórców w czasach terroru. W części współczesnej przedstawia siłę ukraińskiego teatru jako przestrzeni terapii, edukacji i walki o tożsamość. Pokazuje reakcję polskich środowisk na wojnę u sąsiada – współpracę, gesty solidarności i nowy język sceniczny. To książka o sztuce, która nie milknie w obliczu zbrodni, i o ludziach, którzy mimo represji budują wspólnotę. Dla czytelników zainteresowanych kulturą, historią i życiem w czasach kryzysu – lektura obowiązkowa. Niczym w zwierciadle przeglądają się w monografii dwie epoki, trzy nacje, trzy narody uwikłane w konflikt z rosyjskim agresorem, rzutujący na tryb pracy teatrów i postawy związanych z nimi artystów. Autorzy zgromadzonych tu tekstów – badacze z Polski, Ukrainy i Litwy – prezentując udokumentowaną źródłami historycznymi refleksję nad mało znanymi (albo odległymi w czasie, bo przypadającymi na lata 1939–1945, albo niedawnymi, rozgrywającymi się na naszych oczach) wydarzeniami zogniskowanymi na teatrze, budują swoistego rodzaju dialog kulturowy między sąsiednimi krajami, które ujęte w sieć historycznych rozliczeń w obliczu wojny mogą odkryć wspólnotę doświadczeń. Z recenzji dr hab. Doroty Fox, prof. UŚ Dr hab. Piotr Horbatowski w pracy naukowej koncentruje się na badaniu dziejów aktywności teatralnej Polaków poza granicami kraju, ze szczególnym uwzględnieniem terenów Wschodu i Dalekiego Wschodu. Jest autorem monografii poświęconych polskiemu życiu teatralnemu w Ukrainie. Na gruncie glottodydaktyki interesują go innowacyjne, niekonwencjonalne metody nauczania. Jest autorem metody nauczania języka polskiego przez teatr, jak również wykorzystania redakcji gazety studenckiej do nauczania języka i kultury polskiej. Pracował za granicą w charakterze Visiting Professor w: University of Connecticut, Central Connecticut State University, Indiana University (USA), Tokyo University of Foreign Studies (Japonia), Hankuk University of Foreign Studies (Korea Południowa), Guangdong University of Foreign Studies (Chiny). W latach 2005-2009 oraz 2011 – 2012 pełnił funkcję dyrektora Szkoły Języka i Kultury Polskiej UJ. W latach 2012 – 2016 był dyrektorem Centrum Języka i Kultury Polskiej w Świecie UJ. Od roku 2021 jest dyrektorem Instytutu Glottodydaktyki Polonistycznej UJ. Publikacja dofinansowana ze środków budżetu państwa w ramach programu Ministra Edukacji i Nauki pod nazwą „Nauka dla Społeczeństwa”, nr projektu NdS/538503/2022/2022, kwota dofinansowania 395 922,69 zł. Publikacja powstała jako rezultat Międzynarodowej Konferencji Naukowej „Teatr w obliczu wojny – życie teatralne we Lwowie, Białymstoku i Wilnie w czasie II wojny światowej”.
Pojęcie wolności nieprzerwanie powraca w filozoficznych debatach – właśnie dlatego, że dotyka najgłębszych warstw ludzkiego doświadczenia. Choć niezwykle nośne i atrakcyjne, jest zarazem wieloznaczne i doczekało się licznych historycznych artykulacji. Autorzy książki wyróżniają trzy zasadnicze typy wolności: wolność wewnętrzną (pozytywną) – rozumianą jako panowanie nad sobą, wolność zewnętrzną (negatywną) – oznaczającą brak zewnętrznych ograniczeń dla realizacji pragnień człowieka, oraz wolność polityczną – traktowaną jako prawo do uczestniczenia w życiu wspólnoty politycznej. Analizują je w kontekście filozoficznym i historycznym oraz w odniesieniu do barier, które utrudniają ich pełne urzeczywistnienie w warunkach współczesności. Trzy oblicza wolności nie muszą – i nie powinny – być ze sobą w konflikcie. Gdy nie zostają jednostronnie zabsolutyzowane, mogą tworzyć spójną strukturę pełnej wolności. Źródłem napięć między nimi nie jest bowiem ich wewnętrzna sprzeczność, lecz brak otwartości na wartość, jaką wyraża określony aspekt wolności. Wojciech Załuski- prof. dr hab., filozof i prawnik, pracuje na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego główne zainteresowania badawcze to filozofia moralna, filozofia religii i filozofia nauki. Autor kilkunastu książek, m.in. Etyczne aspekty doświadczenia czasu (WUJ) oraz Law and Evil: The Evolutionary Perspective (Edward Elgar Publishing). Katarzyna Eliasz – doktor filozofii i doktor nauk prawnych, adiunktka na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się na filozofii politycznej i filozofii prawa. Autorka publikacji w wydawnictwach naukowych, takich jak Franz Steiner Verlag, Edward Elgar Publishing czy Taylor & Francis. Wojciech Ciszewski – dr hab. nauk prawnych, adiunkt w Katedrze Teorii Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego zainteresowania badawcze obejmują współczesną filozofię polityczną oraz filozofię moralną. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych, w tym książek Zasada neutralności światopoglądowej państwa (Księgarnia Akademicka) oraz Rozum i demokracja. Wprowadzenie do koncepcji rozumu publicznego Johna Rawlsa (WUJ)
Monografia Łukasza Tischnera pokazuje, jak literatura polska XX i XXI wieku odpowiadała na niepokoje związane z „odczarowaniem”: kryzysem tradycyjnych światopoglądów religijnych oraz dominacją naturalistycznej wizji człowieka i wszechświata. Patronuje jej Charles Taylor, autor monumentalnego studium A Secular Age. Tytułowe „otchłań” i „blask” wyznaczają dwa bieguny relacji ze światem – przerażenia i głębokiej z nim jedności. Owe metafory mają chronić przed łatwą racjonalizacją lub konfesyjnymi etykietkami – prowadzą w głąb cieleśnie odczutej wizji siebie i świata. Bohaterami książki są najważniejsi pisarze ostatniego stulecia, między innymi Stanisław Barańczak, Witold Gombrowicz, Stanisław Lem, Czesław Miłosz, Józef Wittlin i Adam Zagajewski. W tym różnorodnym gronie znajdują się ludzie religijni, sceptyczni i odrzucający jakikolwiek światopogląd teistyczny. Mimo wspomnianych różnic łączy ich doświadczenie „otchłani”, które uniemożliwiało zyskanie poczucia ufnego pojednania ze światem jako przestrzenią sensu lub czyniło je nietrwałym. Łukasz Tischner należy do najwybitniejszych badaczy współczesnej literatury uwzględniających jej wymiary etyczne i religijne. Waga jego nowej książki wydaje się podwójna. Po pierwsze, jest znakomitą prezentacją i podsumowaniem jego drogi badawczej. Swoje studia prowadzi on w postawie krytycznej wobec „duchowej lobotomii” kultury świeckiej, lecz z jednoczesnym głębokim rozumieniem, na czym ta świeckość polega. Ale warto też zwrócić uwagę na jeszcze inny rodzaj wagi tej książki. Ta znakomita antropologia religijnego wymiaru literatury nie byłaby możliwa bez mistrzowskiego poziomu sztuki interpretacji. Monografia Łukasza Tischnera będzie znaczącym wydarzeniem na polu publikacji naukowych nie tylko w dziedzinie literaturoznawstwa, ale także w przestrzeni szeroko rozumianych badań nad współczesną kulturą. Prof. dr hab. Andrzej Tyszczyk Książka prezentuje wyniki wieloletnich badań Łukasza Tischnera, których szeroki zakres dałoby się określić jako problemy związków literatury i religii/etyki. Objętościowo imponująca, nie jest jednak rozwlekła, nie nuży, wręcz przeciwnie: w każdym rozdziale pojawia się kolejny istotny wątek i nowy, często niespodziewany wcześniej aspekt zagadnienia. Monografia ta ma szansę stać się pozycją bardzo ważną dla przyszłych badaczy relacji literatury i religii, a także dla wszystkich komparatystów. Ze względu na walory poznawcze i przystępny styl Autora proponowane interpretacje dzieł Wittlina, Miłosza, Zagajewskiego, Gombrowicza i Lema będą też inspirujące dla osób zajmujących się dziełami tych twórców. Otchłań i blask stanie się zapewne lekturą o zasięgu wykraczającym poza wąskie grono specjalistów. Dr hab. prof. UAM Katarzyna Szewczyk-Haake Łukasz Tischner, dr hab., prof. UJ, ur. 1968, historyk literatury, publicysta, redaktor naczelny „Kontekstów Kultury”, kierownik Katedry Historii Literatury Polskiej XX Wieku na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Opublikował dwie książki o Czesławie Miłoszu: Sekrety manichejskich trucizn. Miłosz wobec zła (Znak, 2001; jej poszerzona wersja anglojęzyczna to: Miłosz and the Problem of Evil, Northwestern University Press, 2015) i Miłosz w krainie odczarowanej (słowo/obraz terytoria, 2011), oraz jedną o Witoldzie Gombrowiczu: Gombrowicza milczenie o Bogu (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2013). Był kierownikiem międzynarodowego grantu dotyczącego związków literatury (zwłaszcza polskiej) i religii, którego owocem jest dwutomowa monografia Literatura a religia – wyzwania epoki świeckiej (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2020). W swych badaniach, inspirowanych myślą Charlesa Taylora, skupia się na tym, co łączy literaturę z filozofią i religią. Chętnie powraca do ulubionych pisarzy: Miłosza, Gombrowicza i Wittlina. Niniejsza publikacja została sfinansowana ze środków Wydziału Polonistyki w ramach Programu Strategicznego Inicjatywa Doskonałości w Uniwersytecie Jagiellońskim
Nie ma drugiego takiego terminu obecnego w życiu publicznym, który by nie budził tak skrajnych emocji, nie rozgrzewał temperatury politycznych dyskusji do czerwoności jak państwo. I zarazem nie wywoływał tak przemożnej chęci nie tylko opisywania czy wyrokowania o jego przyszłych losach, ale i reformowania. To, że tkwimy w państwie, że do niego przynależymy w tej bądź innej formie, jest jasne. Mniej natomiast to, że tkwi ono w każdym z nas. Że jest niczym nasz mentalny stos pacierzowy. Niechciane czy nielubiane, państwo towarzyszy nam przecież od kołyski po grób. Jan Wiktor Tkaczyński (1960) ukończył VIII Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie (1979). Absolwent studiów magisterskich na Uniwersytecie Jagiellońskim (1984) oraz doktoranckich w Ludwig-Maximilians-Universität w Monachium (1989). W latach 1989-1992 stypendysta bawarskiego Ministerstwa Kultury i Nauki. Doktoryzował się w 1992 roku rozprawą o geopolityce na przykładzie Niemiec i Polski u profesora Heinza Laufera w Ludwig-Maximilians-Universität w Monachium. Tamże w latach 1993-1994 ukończył studia podyplomowe w zakresie ekonomiki i zarządzania przedsiębiorstwem. Od 1994 do 2001 roku pracownik naukowy Instytutu Ekonomii i Administracji Publicznej w Universität der Bundeswehr w Monachium. W roku 2000 habilitował się przed Radą Wydziału Prawa i Administracji UJ na podstawie rozprawy: „Między unitaryzmem a federalizmem. Unia Europejska w świetle doświadczeń ustrojowych Republiki Federalnej Niemiec”. W latach 2001-2004 profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, a od roku 2004 Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tamże od 2012 profesor zwyczajny. Profesor nauk humanistycznych (2008). Publikacja sfinansowana przez Fundację Studentów i Absolwentów Uniwersytetu Jagiellońskiego „Bratniak”
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
