W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Syndrom oblężonej twierdzy jest pojęciem stosunkowo często wykorzystywanym w praktyce komunikacji społeczno-politycznej. Termin ten odnosi się równie dobrze do przypadków: antycznej Sparty, specyfiki obrony twierdz warownych, wyizolowanych grup o charakterze terrorystycznym, czy współczesnych państw, ogarniętych mechaniką osaczenia.
Zakres realnych przykładów syndromu oblężenia jest nader szeroki i różnorodny. Wszystkie je łączy określona narracja oblężenia, atmosfera strachu, wewnętrzna mobilizacja i unifikacja w obliczu domniemanego zagrożenia. Celem pierwotnym tej pracy jest próba zbadania syndromu oblężenia z perspektywy różnych wymiarów, przy wykorzystaniu dorobku współczesnych nauk społecznych: psychologii, socjologii, politologii. Szczególnie interesująca wydaje się tu próba dookreślenia genezy syndromu oblężenia, czyli odpowiedzi na pytania: w jakich warunkach, pod wpływem jakich czynników, determinantów, katalizatorów pojawia się narracja oblężenia oraz mechanika sprawcza oblężenia?
Książka Jacka Ziółkowskiego to imponująca praca interdyscyplinarna, sytuująca syndrom oblężonej twierdzy na styku poznania nauk społecznych i humanistyki naukowej. Wskazuje tropy rozumienia zjawisk, które wydają się proste do opisania, lecz trudniejsze do pełnego zrozumienia. Autor przeciwstawia dynamice procesów społecznych koncept rozumienia ich przez subsumpcję pod normatywnie rozumiane prawo ogólne. Praca ma bardzo bogate podłoże teoretyczne, z silnie rozbudowanym aparatem pojęciowym. W takiej formie stanowi dziś, w dobie dominacji form lapidarnych i przyczynkowych, rzadką formułę narracyjną.
Książka może stać się niezbędną pomocą naukowo-dydaktyczną przy realizacji procesu kształcenia na kierunkach z obszaru nauk społecznych i humanistycznych, w tym przy realizacji m.in. takich przedmiotów akademickich, jak: socjotechnika polityczna; manipulacja oraz dyskredytacja w polityce; komunikacja polityczna; przywództwo polityczne; psychologia polityki, socjologia polityki czy paranoja w polityce.
Autor bazuje na reprezentatywnej literaturze przedmiotu. Przy tym nie brakuje ciekawych wniosków, autorskich typologii, definicji projektujących czy interdyscyplinarnych uzasadnień.
Tom zawiera wykłady z zakresu epigrafiki rzymskiej (łacińskiej), wygłaszane na Uniwersytecie Lwowskim u schyłku XIX i na początku XX wieku przez profesora Bronisława Kruczkiewicza (1849-1918), wybitnego filologa klasycznego. Publikowane są na podstawie sporządzonego przez niego i szczęśliwie zachowanego rękopisu. Można śmiało zaryzykować tezę, że oto mamy do czynienia najprawdopodobniej z pierwszym polskim podręcznikiem epigrafiki rzymskiej (łacińskiej), ponieważ rękopis ten jest kopią, jedną z wielu, sporządzoną techniką litograficzną, oryginalnego tekstu spisanego ręką Profesora. Kopie te przeznaczone były dla studentów, słuchaczy wykładów. Autor podzielił swoje wywody na dwie części: w pierwszej przedstawia dzieje zainteresowań epigraficznych oraz kształtowanie się epigrafiki jako samodzielnej naukowej dyscypliny pomocniczej. Dużo miejsca poświęca uformowaniu się idei Corpus Inscriptionum Latinarum i roli, jaką w tym zakresie odegrał Teodor Mommsen. Pokazuje też miejsce epigrafiki w badaniach nad światem rzymskim, którą określa mianem „nauki pierwszorzędnego znaczenia”. Część druga nosi tytuł „Główne zasady epigrafiki rzymskiej”. W jej ramach autor omawia, w pięciu działach, podstawowe obszary wchodzące w zakres poznania epigraficznego. Jest to (A) pismo napisów, (B) stosowane w inskrypcjach skróty, (C) sposób określania osób z punktu widzenia prawnego (tria nomina), pozycji społecznej, płci etc., (D) cursus honorum, jego rodzaje i sposób zapisywania oraz(E) tytulatura panującego i członków jego rodziny.
„Epigrafika rzymska” nie jest produktem jednorazowym. Z tekstu wynika wyraźnie, że jej ostateczny kształt powstawał na przestrzeni kilku lat, pierwszy zarys najpewniej między rokiem 1893/1894 a 1899/1900. Ostateczna redakcja, z przeznaczeniem do litograficznego powielenia dokonana została w roku 1913/1914. Aktualizacja danych po roku 1900 miała jednak charakter sporadyczny. Niemniej na podręcznik patrzeć trzeba z dużym uznaniem. Autor zaoferował swoim słuchaczom – i czytelnikom – dawkę solidnej wiedzy, dobrze podbudowanej stanem ówczesnych badań. Wiedzy, dzięki której wprowadzał ich w arkana oryginalnej i nowej dyscypliny badań, przyczyniającej się do lepszego poznania starożytności rzymskich.
Autorzy kolejnych rozdziałów monografii rzucają nowe światło na tytułowe, wydawałoby się, już wielokrotnie opracowane tematy i na pierwszy rzut oka ostatecznie rozwiązane problemy aksjologiczne, poznawcze czy tożsamościowe. Począwszy od nowego odczytania starożytnych wzorców heroizmu i przykładów ich historiograficznych, mitycznych, literackich i artystycznych reprezentacji, przez przewijające się przez wieki kontynuacje i przekształcenia po ukazanie postmodernistycznych zabiegów demitologizacyjnych i degradacyjnych, na kartach opracowania przewijają się postaci – historyczne i fikcyjne, opowieści o czynach odważnych czy nawet straceńczych, takich, które na trwałe zapisały się w zbiorowej wyobraźni i takich, o których zapomniano, choć niegdyś tę wyobraźnię fascynowały.
Celem książki jest próba odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób poprzez działania artystyczne dokonuje się specyficzny paradoks uobecnienia tego, co stanowi istotną wartość i jakość procesu mimetycznego jako formy doświadczania świata. Autorka przedstawia rozważania analityczno-interpretacyjne o dziełach sztuki operowej, dramatycznej i filmowej w kolejnych, mocno zróżnicowanych tematycznie szkicach, łącząc co najmniej kilka wątków i motywów przewodnich zagadki estetycznego odbioru, a także pytań o rolę oraz sens sztuki, rozpatrywanej w kontekście historycznym, jak i społeczno-kulturowym w odniesieniu do otaczającej rzeczywistości.
Książka ta przedstawia strategię rozwoju człowieka na nowe czasy, ukierunkowaną na uczenie samodzielnego myślenia (czyli rozwój świadomości), co jest przeciwieństwem dotychczasowego podejścia, które w przeważającej mierze odpowiada za stagnację tego świata i będzie wkrótce obwiniane za jego załamanie. Jest to opis podstawowego pozytywnego składnika strategii przewartościowań towarzyszącej zachodzącym przemianom globalnym. Jest to klucz do przyszłości, który - podobnie jak tom 15 - nie ma obecnie odpowiednika w żadnej innej publikacji.
Książka ta ukazuje nieznane ludziom (i w ogóle nieopisywane dotychczas) psychologiczne źródła kursu naszej cywilizacji ku przepaści - regres, którego nadchodzące załamanie gospodarcze jest jedynie konsekwencją. Zrozumienie jego źródeł otwiera jednak też drogę ku wyjściu, a zwłaszcza ku nowemu podejściu do rozwoju człowieka. Jest to droga ku ewolucji osobowości, mająca stać się wielkim przeskokiem w nadchodzących latach. Jest to jedyna, nie tylko w Polsce, książka ukazująca prawdziwe źródła tego, co zaczyna się dziać.
Książka pt. Scenariusze kultury upokarzania. Studium z antropologii mediów poddaje opisowi oraz krytyce szereg różnego rodzaju — zarówno pod względem gatunków medialnych, jak i tematyki — programów telewizyjnych, w których pojawia się element upokorzenia, wstydu oraz pogardy wobec pokazywanych tam bohaterów i uczestników.
Kultura upokarzania to amalgamat złożony z koncepcji społeczeństwa spektaklu, kultury narcyzmu, dyktatury ludzi pięknych oraz nierówności społecznych podbudowanych ideologią neoliberalną. Przejawia się poprzez media i dzięki mediom. To kultura, która za cnotę poczytuje sobie szczerość zabarwioną sadyzmem jako element osobowej autentyczności. Przedstawiciele tej kultury, np. artyści czy celebryci, uważają upokorzenie wynikające z publicznie wyrażonej dezaprobaty za najlepszy sposób wyrażenia przewagi pełnionej przez siebie roli społecznej nad rolą społeczną kogoś, kto aspiruje do awansu społecznego poprzez śpiew czy taniec. Świat tej kultury jako żywo przypomina średniowieczny świat opery żebraczej, w której ludzie luźni, dzisiejszy prekariat, walczą o miłosierdzie lepiej usytuowanych, dostając jednak, przy uciesze medialnego tłumu, baty pod pręgierzem.
Niniejszy tom zawiera efekty prac zespołu powołanego do przygotowania dyskusji nad potrzebami i kierunkami myślenia w celu przygotowania nowej syntezy czy raczej nowych syntez Drugiej Rzeczpospolitej.
Katarzyna Czajka-Kominiarczuk aka Zwierz Popkulturalny, prowadzi jednego z najpopularniejszych blogów popkulturalnych w Polsce. Niemal codziennie zamieszcza recenzje filmów, seriali, rozważania o popkulturze, biografie aktorów i wiele innych kulturalnych treści.
Po udanym debiucie beletrystycznym, książce o Oscarach nadszedł czas na „Zwierzenia popkulturalne”. Kasia szczerze i bez znieczulenia pisze o tym, co ciekawe lub co ją boli w popkulturze.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich fanów, ale również dla osób, które preferują słowo drukowane nad ekran smartfona czy monitor.
W polskiej literaturze naukowej brakuje kompleksowych opracowań poświęconych teoretycznym zagadnieniom planowania przestrzennego – przeważają prace poświęcone aspektom formalnoprawnym bądź z zakresu urbanistyki. Prezentowana książka w pewnym stopniu wypełnia tę lukę, ujmując problematykę planowania przestrzennego w aspekcie współczesnego paradygmatu rozwoju sustensywnego. W monografii podjęto problematykę planowania w kilku ujęciach: teoretycznym – pokazując jego osadzenie w teoriach ekonomicznych opisujących takie zjawiska, jak: efekty zewnętrzne, dobra publiczne, renta gruntowa, teoria praw własności i teoria wyboru publicznego; konceptualnym – charakteryzując system planowania przestrzennego przez pryzmat jego celów, zasad, pożądanych cech i instrumentów; praktycznym – dokonując oceny skuteczności systemu planowania przestrzennego w Polsce w świetle paradygmatu rozwoju sustensywnego. Publikacja kończy się zestawieniem rekomendacji adresowanych do podmiotów planowania, wskazujących pożądane kierunki zmian systemowych.
Ze względu na zainteresowania autora, w szczególny sposób został zaakcentowany wątek przydatności planowania przestrzennego w ochronie przyrodniczych i krajobrazowych walorów przestrzeni. Zagadnienie to stanowi współcześnie jeden z najistotniejszych problemów wiążących się z użytkowaniem przestrzeni przez człowieka.
Kto iw jaki sposób pisał w Królestwie Polskim w XIX i na początku XX wieku o alkoholizmie? Czy traktowano go jako chorobę, czy problem moralny? Które grupy społeczne uważano za szczególnie zagrożone alkoholizmem? Jak problemy związane z (nad)używaniem alkoholu przedstawiano w materiałach wizualnych?
W książce zaprezentowano wybór piśmiennictwa i materiałów ikonograficznych propagujących określone wyobrażenia i postawy moralne oraz upowszechniających wiedzę o pijaństwie i alkoholizmie w kontekście problemów społecznych, wychowawczych i kulturowych. Zamieszczenie w niej różnorodnych w formie i treści tekstów pozwala dostrzec, jak najczęściej przedstawiano przyczyny i skutki picia alkoholu, w jakich kontekstach ukazywano ten problem, jakie znaczenie nadawano mu w wymiarze indywidualnym oraz zbiorowym.
Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie – z perspektywy historii oświaty i wychowania – wyboru piśmiennictwa z Królestwa Polskiego dotyczącego pijaństwa, alkoholizmu i wstrzemięźliwości, skierowanego do szerokiego grona odbiorców. W tomie znalazły się teksty, które były ważnym elementem kształtowania przekonań, wyobrażeń i postaw opinii publicznej Kongresówki wobec problemów związanych z pijaństwem. Pełniły istotną funkcję w popularyzowaniu szeroko pojętej wiedzy o alkoholizmie. Mając świadomość kontrowersyjności takiego podejścia, zdecydowałam się przedstawić bardzo różne rodzaje piśmiennictwa: poradniki, literaturę kaznodziejską, publicystykę społeczną, przeznaczoną dla niespecjalistów publicystykę popularnonaukową. W XIX i na początku XX wieku wszystkie one odgrywały ważną rolę w procesach samokształcenia i samowychowania czytelników. Współcześnie pozwala ją poznać schematy myślenia naukowego oraz potocznego rozumienia alkoholizmu i trzeźwości.
W publikacji przedstawiono ogólną sytuację osób niepełnosprawnych w Polsce z perspektywy zmian o charakterze społecznym, gospodarczym i politycznym. Motywem przyświecającym powstaniu książki był przede wszystkim jej praktyczny i eksplanacyjny charakter. W zamyśle autora ma ona stanowić kompendium wiedzy z zakresu niepełnosprawności i osób z niepełnosprawnością, zwłaszcza w wymiarze podejmowanych przez nie różnorodnych form aktywności.
Publikacja jest skierowana zarówno do przedstawicieli nauki, w tym przede wszystkim studentów i doktorantów, jak i praktyków, zwłaszcza zatrudnionych w jednostkach pomocy społecznej, instytucjach pomocowych, a także organizacjach pozarządowych, których głównym lub jednym z zasadniczych obszarów działania jest aktywizacja oraz społeczna rehabilitacja osób niepełnosprawnych.
Książka zawiera omówienie serii i podserii albumów oraz pojedynczych fotografii wykonanych przede wszystkim przez żołnierzy Wehrmachtu i funkcjonariuszy SS, dokumentujące ogrom zbrodni popełnionych przez wojska niemieckie na terenach Polski.
Ta książka klasyka XX-wiecznej filozofii polityki ma dość długą historię, ale nieustającą aktualność. Michael Oakeshott (1901–1990) napisał ją prawdopodobnie w 1952 roku, ale ukazała się dopiero jako wydanie pośmiertne. Zawiera, jak cały dorobek tego autora, bardzo oryginalne i świeże spojrzenie na historię nowożytnych i współczesnych systemów politycznych. Oakeshott nie różnicuje ich tradycyjnie podług nastawienia na cele materialne lub duchowe ani podług legitymacji władzy, lecz pod względem ich stosunku do planowania życia społeczeństwu. Systemy autorytarne („polityka wiary”) jak komunizm czy faszyzm opierają swój koncept rządzenia na przekonaniu, że władza ma narzucać obywatelom określoną „wiarę”: pewien cel oraz środki jego osiągania. Ta „wiara” – wiara w utopię – jest oczywiście przeciwieństwem wszelkiej wiary religijnej. Władza „sceptyczna” (chrześcijańska demokracja, liberalizm) nie stawia sobie autorytarnych czy total(itar)nych celów, lecz „zarządza” sprawami społeczeństwa. Zdaniem autora nowożytne państwo porusza się między tymi biegunami, zbliżając się to do jednego, to do drugiego. Bieguny te tworzą dialektyczną jedność i żadnego nie sposób usunąć. Wyposażony w taką perspektywę dzisiejszy czytelnik łatwo rozpozna w historii i w dzisiejszym świecie przykłady pośrednich i modelowo skrajnych systemów władzy. Sam Oakeshott opowiada się po jednej ze stron: chce, aby „sceptyczny styl polityki odzyskał wigor”.
Nierówne traktowanie ze względu na płeć i dyskryminacja kobiet na rynku pracy są uważane w krajach Unii Europejskiej za jeden z głównych problemów, o czym świadczą m.in. zapisy legislacyjne i strategie zmierzające do poprawy pozycji kobiet. Istotna jest zatem analiza sytuacji kobiet na rynku pracy Unii Europejskiej, co było celem badań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki, których wstępne wyniki dotyczą lat 2002-2014. W monografii zaprezentowano w szczególności aktywność zawodową, modelowanie płac oraz obecność kobiet w kierownictwie.
Interesujące wydają się zmiany aktywności na rynku pracy w krajach Unii Europejskiej po kryzysie, bowiem dotknął on przede wszystkim sektory mocno zmaskulinizowane. Ważnymi problemami są też bierność zawodowa i jej przyczyny, które poddano analizie. Modelowanie płac i badanie luki płacowej implikowanej płcią należą do podstawowych zagadnień, dlatego poświęcono im w publikacji sporo miejsca, poszukując czynników oddziałujących na oba zjawiska. Dostęp kobiet do stanowisk kierowniczych i rozważanie wpływu struktury managementu na sytuację finansową przedsiębiorstw jest natomiast stosunkowo nowym i godnym uwagi nurtem w badaniach rynku pracy.
Cyfrowa grafosfera to rodzaj pogłębionego przewodnika po współczesnych praktykach wizualnych, obecnych w środowisku sieciowym. Autorka sytuuje swoje diagnozy naukowe w polu badań interdyscyplinarnych, łącząc różnorodne perspektywy humanistyczne: kulturoznawstwo, semiotykę, metodę ikoniczną, antropologię, studia nad kulturą wizualną, software studies i cały szereg subdyscyplin, które zajmują się maszynami i mediami cyfrowymi, percepcją, obrazami i interakcjami komunikacyjnymi. Badaczka precyzyjnie rozkłada na czynniki pierwsze mechanizmy medialne, protokoły i reguły rządzące powstawaniem obrazu, jego cyfrowym i interfejsowym przetwarzaniem, parametrami komunikacyjnymi i użytkowymi.
Wybitni naukowcy opisują mającą właśnie miejsce rewolucję w fizyce kwantowej. Opierając się na odkryciach najnowszych badań wprowadzają pojęcie holistycznej natury i informacji kwantowej stanowiącej podstawę wszelkiego istnienia. Dowodzą, że materia, życie i świadomość to trzy różne rodzaje informacji. Dowodzą także, że fale elektromagnetyczne i kwanty światła to nośniki świadomości. Odrzucają pojęcie dualizmu, na nowo definiując intuicję, inspirację i fantazję. Wyjaśniają, dlaczego postrzeganie i oddziaływanie na odległość jest możliwe i na czym polegają kosmiczne związki. Zapewniają również niezawodny sposób na egzystencjalne doświadczenie głębi i natchnień religijnych. Na nowo definiują śmierć, wolną wolę i kreatywność człowieka, a to zaledwie początek przełomowych odkryć zawartych w tej książce. Kwantowe pojednanie religii i nauki!
Wspomnienia jednej z najbardziej znanych postaci świata nauki. Prof. Waltoś to niezwykła osobowość - prawdziwy erudyta, człowiek renesansu. Autorytet z zakresu postępowania karnego i historii sztuki. Na jego podręczniku ""Proces karny. Zarys systemu"" wychowały się pokolenia prawników. A Muzeum Collegium Maius, którego był dyrektorem w latach 19772011, odwiedziły miliony turystów. Na książkę składa się 9 esejów, w których ze swadą i humorem opisuje swoje wspomnienia z różnych obszarów życia prywatnego i naukowego
Nowa, intrygująca muzyka Marka Napiórkowskiego na 30-lecie działalności artystycznej!
Tytuł nowej płyty Pierwszej Gitary Polskiego Jazzu nawiązuje do tajemniczego i nie do końca zbadanego obszaru, jakim jest ludzki mózg. Podobnie, osadzona w oryginalnym kontekście brzmieniowym, nowa muzyka gitarzysty to spektrum tajemniczych i nieoczywistych barw. HIPOKAMP to album łączący wyrafinowane improwizacje jazzowe ze światem elektronicznych struktur dźwiękowych i frapujących dialogów instrumentów perkusyjnych. Premierowe Trio, oparte na dźwiękach elektrycznej gitary, analogowych syntezatorów (Jan Smoczyński) i stylowo brzmiącej perkusji (Paweł Dobrowolski), Napiórkowski postanowił wzbogacić obecnością multi-perkusjonisty – Brazylijczyka Luisa Ribeiro. Gościem specjalnym, który pojawia się na płycie, jest - ceniony w Europie i na świecie saksofonista jazzowy - Adam Pierończyk. Premierze będzie towarzyszyć będzie ogólnopolska trasa koncertowa z udziałem gwiazdy z jazzowego Olimpu – Mino Cinelu.
Marek Napiórkowski jest czołowym polskim gitarzystą i kompozytorem. Od początku swojej kariery pojawia się na szczytach polskich rankingów, a nieprzerwanie od 2012 roku, głosami czytelników Jazz Forum, wybierany jest Jazzowym Gitarzystą Roku. Doceniany przez branżę i krytykę - jedenastokrotnie nominowany, a w 2019 wyróżniony statuetką Nagrody Muzycznej FRYDERYK. Laureat nagrody Mateusze Trójki 2018 za album „WAW-NYC”. Nagrał ponad 150 płyt z różnymi wykonawcami. Na szczególną uwagę zasługują albumy sygnowane jego nazwiskiem: „Szukaj w snach” (2018), „WAWNYC” (2017), „Sextet - Trójka Live” (2016), „Celuloid” (2015),„UP!” (2013), „KonKubiNap” (2011), „Wolno” (2007, złota płyta), „Nap” (2005). Na jego płytach zagrali m. in. Chris Potter, Clarence Penn, Grégoire Maret, Mino Cinelu, Manuel Valera, Anna Maria Jopek, Leszek Możdżer, Adam Pierończyk. Komponował muzykę do spektakli teatralnych, a w 2018 zadebiutował jako kompozytor muzyki filmowej, będąc autorem ścieżki dźwiękowej do filmu „Miłość i puste słowa” w reżyserii Małgorzaty Imielskiej. Od grudnia 2017 roku prowadzi autorską audycję „Dźwięki nieoczywiste” na antenie radia Chilli Zet. Spośród muzyków, z którymi grał i nagrywał, warto wymienić takie postaci, jak: Tomasz Stańko, Adam Holzman, Marcus Miller, Hadrien Feraud, Sugar Blue, Henryk Miśkiewicz, Janusz Muniak, Tomasz Szukalski, Jan Ptaszyn Wróblewski, a także Pat Metheny, Richard Bona, Ivan Lins, Dhafer Youssef, Gonzalo Rubalcaba. Koncertował w Japonii, USA, Meksyku, Brazylii, Kanadzie, Indonezji, Chinach, Rosji i większości krajów Europy.
Tracklista:
1. Hipokamp
2. Brainstorm
3. Niepokój
4. Profesor Kuppelweiser
5. Flashback
6. Space Oddity
7. Quadrato Magico
8. Água e Vinho
9. Absolute Beginners
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
