W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
It was invented immediately after the war in the factory a far-sighted English military man had set up to turn the German economy from making machines of warfare to more pacific products. By the seventies that dream had been amply fulfilled as the VW Campervan became the conveyance of choice for West Coast hippies Australian surf bums and Europeans taking the overland route to find enlightenment and good karma in India. It had also become - indeed still is - the first choice for any couple or family seeking a cheap camping holiday with wheels attached. The VW Campervan had become more than a vehicle - it had truly become a way of life. Coma along for the ride and discover the history of the most iconic treasured and damn-near indestructible vehicle ever made.
They knew the world wasn't a sphere. Either it stretched at the poles or it bulged at the equator. But which?
They needed to know because accurate maps saved lives at sea and made money on land. But measuring the earth was so difficult that most thought it impossible.
The world's first international team of scientists was sent to a continent of unmapped rainforests and ice-shrouded volcanoes where they attempted to measure the length on the ground of one degree of latitude.
Beset by egos and disease, storms and earthquakes, mutiny and murder, they struggled for ten years to reach the single figure they sought.
Latitude is an epic story of survival and science set in mountain camps and remote observatories.
A breathtaking tale of courage in adversity, it is celebrated today as the first modern exploring expedition.
"Badania oparto na materiale źródłowym dotyczącym Starej i Nowej Warszawy w okresie późnego średniowiecza. Wśród czynników skłaniających do skupienia się na aglomeracji warszawskiej były kompletności dostępność podstawowego źródła, czyli ksiąg miejskich, które w przypadku Nowej Warszawy zaczynają się w roku 1416, w odniesieniu zaś do Starej Warszawy w 1427 roku, co pozwala na częściową rekonstrukcję rodzin, stwarzając tym samym podstawy analizy demograficznej [...]
Niemniej jednak najważniejszym argumentem przemawiającym za wyborem Starej i Nowej Warszawy był moment dziejowy w historii obu ośrodków, powszechnie uważany za początek dynamicznego rozwoju ekonomicznego przyszłej stolicy Polski i włączaniu jej w coraz szerszą sieć handlu międzynarodowego. Podstawą był rozwijający się w XVI-XV wieku spław Wisłą do Prus pozyskiwanego na Mazowszu i Podlasiu drewna, rozmaitych produktów leśnych oraz zboża, które z Torunia i Gdańska było następnie transportowane do portów zachodniej Europy (Brugii, Antwerpii, Bergen op Zoom, Londynu, Amsterdamu).
(fragment Wstępu)
„Cześć!
Nazywam się Nela i mam dziesięć lat. A to jest już moja czwarta książka. Nie licząc kalendarza Przygodnika, który mam nadzieję bardzo ci się podoba ?!
Gdy miałam pięć lat, zaczęłam podróżować po świecie i nagrywać filmy. Moim idolem jest Steve Irwin i tak jak on jestem reporterem-podróżnikiem. W moich filmach i książkach pokazuję dzieciom świat, zwierzęta i dalekie kultury!
Byłam w wielu ciekawych krajach na różnych kontynentach. W Afryce zwiedziłam m.in. Etiopię, Zanzibar, Kenię, Tanzanię i Mauritius. W Azji – Tajlandię, Kambodżę, Malezję, Indonezję, Filipiny, Wietnam, Sri Lankę, a ostatnio też Birmę i Japonię. W Ameryce Południowej – Peru, Boliwię, Chile, Kostarykę i Panamę.
Zapraszam cię w niezapomnianą podróż. Opowiem o pięknych miejscach, które poznałam, i o fascynujących zwierzętach, które zobaczyłam.
Świat jest cudowny i oczami wyobraźni możesz podróżować ze mną oraz przeżywać wspaniałe przygody!”
Będziemy czytać po kolei fragmenty Reguły, aby lepiej zrozumieć zawarte w niej przesłanie a jej autora uczcić jako patrona Europy. Jestem głęboko przekonany o tym, że dzieło to zwiera w sobie naukę, która może być dla wszystkich inspiracją do budowania nowego, lepszego świata, czyli chrześcijańskiego. Słuchajmy Reguły, słuchajmy naszego patrona, św. Benedykta, i starajmy się wcielać w życie pryncypia, które przekazał – jako szczególny opiekun – naszemu krajowi i całej chrześcijańskiej Europie / Szymon Hiżycki OSB
Słuchaj, synu, nauk mistrza i nakłoń [ku nim] ucho swego serca. Napomnienia łaskawego ojca przyjmuj chętnie i wypełniaj skutecznie, abyś przez trud posłuszeństwa powrócił do Tego, od którego odszedłeś przez gnuśność nieposłuszeństwa. Do ciebie więc kieruję teraz moje słowa, kimkolwiek jesteś ty, co wyrzekasz się własnych chęci, a chcąc służyć pod rozkazami Chrystusa Pana, prawdziwego Króla, przywdziewasz potężną i świętą zbroję posłuszeństwa.
Refleksja: Najważniejszym słowem dla św. Benedykta jest posłuszeństwo, a w nieposłuszeństwie widzi on największe nieszczęście człowieka. My zaś widzimy w tej postawie największe nieszczęście człowieka współczesnego. Nieposłuszeństwo to nieumiejętność słuchania, odmowa nakłonienia ucha, życia na to, co ma nam do powiedzenia drugi człowiek. Dlatego posłuchajmy słów zachęty św. Benedykta, patrona Europy, i słuchajmy, słuchajmy, co inni mają nam do powiedzenia. Pozwólmy, aby zostali przez nas usłyszani, a wówczas w nowym klimacie wzajemnego szacunku będziemy potrafili nawzajem leczyć nasze rany i nasze słabości.
Przede wszystkim, gdy coś dobrego zamierzasz uczynić, módl się najpierw gorąco, aby On sam to do końca doprowadził. Wówczas, skoro raczył nas już zaliczyć do grona swoich synów, nie będzie musiał kiedyś się smucić naszymi złymi postępkami. Posługując się dobrem, jakie w nas złożył, powinniśmy zatem zawsze być Mu posłuszni, bo w przeciwnym razie mógłby nas nie tylko wydziedziczyć, jak rozgniewany Ojciec swoich synów, lecz także jak groźny Pan, obrażony naszą nikczemnością, wydać na wieczną karę sługi niegodne, gdyż nie chcieliśmy iść za Nim do chwały.
O. dr Szymon Hiżycki OSB (ur. w 1980 r.) studiował teologię oraz filologię klasyczną; odbył specjalistyczne studia z zakresu starożytnego monastycyzmu w kolegium św. Anzelma w Rzymie. Jest miłośnikiem literatury klasycznej i Ojców Kościoła. W klasztorze pełnił funkcję opiekuna ministrantów, duszpasterza akademickiego, bibliotekarza i rektora studiów. Do momentu wyboru na urząd opacki był także mistrzem nowicjatu tynieckiego. Wykłada w Kolegium Teologiczno-Filozoficznym oo. Dominikanów oraz jest autorem licznych artykułów na portalu „PS-PO”.
Święty Benedykt mówi w swojej Regule, że zanim postawi się zadania wstępującemu do klasztoru, trzeba najpierw pytać, czy naprawdę szuka Boga:
Przydzieli się im mnicha starszego, takiego, który umie pozyskiwać dusze, by ich bardzo uważnie obserwował. Trzeba badać troskliwie, czy [nowicjusz] prawdziwie szuka Boga, czy jest gorliwy w Służbie Bożej, w posłuszeństwie, w znoszeniu upokorzeń (RegBen 58, 6–7).
Oblaci benedyktyńscy, dla których były prowadzone te rekolekcje – wiedzą to w szczególny sposób, że wszystko, co się dzieje, zaczyna się każdego ranka na nowo pytaniem, czy naprawdę szukam Boga? Również ja byłem oblatem zanim zostałem benedyktynem i to mnie również dotyczy. Odpowiedź jednak na pytanie: „czy naprawdę szukam Boga?” to nie jest zadanie tylko dla człowieka wstępującego do klasztoru. Rekolekcje, na które zapraszam – to jest miejsce dla każdego, do refleksji wielkopostnej, nie tylko wielkopostnej, bo i wielkanocnej i adwentowej. Każdej, wymagającej od nas przemiany i dodającej nam wytrwałości...
Mówimy nieraz: „kogo Pan Bóg kocha, temu krzyżyki daje”, przychodzimy do cierpiącego człowieka z radą: „wpatruj się w Jezusa cierpiącego”, a ten ma wtedy zupełnie dosyć i modli się: „Boże, żeby to się jak najprędzej skończyło!”
A jeśli się nie kończy – to przynajmniej pragnie, żeby byli obok ludzie, którzy go kochają. Jak jest kochany, to wtedy kochający wytrzymuje, a jak nie ma ludzi, którzy by go kochali – wtedy jest krzyk o śmierć. Eutanazja – to jest właściwie krzyk o miłość. Ludzie, którzy są bardzo kochani, to służba zdrowia może potwierdzić, jeśli proszą o skrócenie cierpienia – to z powodu, że nie chcą być dla nich ciężarem.
Wpatrywanie się w Jezusa Chrystusa pozwala to przezwyciężać. Trudno jest Go wtedy szukać, kiedy wszystko mnie boli, kiedy jestem otępiały i mam wszystkiego dosyć. Samo swoje bycie resztką wiary oddaję w takim stanie Chrystusowi, a jednocześnie – idzie łaska od samego Jezusa Chrystusa poprzez krzyż, jakiś obrazek, krzyżyk. To jak magnes przyciągający – to nie jest tylko moja chęć wpatrywania się, ale z całą pewnością nawet od wizerunku krzyża z pasyjką, bez pasyjki, z widoczną twarzą, z niewidoczną twarzą – to jest nawiązanie kontaktu poprzez ikonę. Przez ikonę rozumiemy wyobrażenie Boga w postaci człowieczej.
Krzyż jest wyrzutem sumienia dla tych, którzy potrafią w duchu, jednym umownym słowem new age – przejść przez życie bez żadnego cierpienia, samemu się wyleczyć, samemu się uwolnić od stresu, samemu być przekonanym o własnym sukcesie. Według nich, co niedobre – tego nie ma, grzechu też w zasadzie nie ma. Krzyż, który jest
dla nich przeszkodą na drodze – chcą ominąć.
Kontemplując Twarz Chrystusa, można jednak zrozumieć, że poza krzyżem nie ma drogi do zbawienia, nie ma drogi do pokoju, nie ma drogi do szczęścia. Przyglądając się Mu, myśląc o Nim, jeśli mamy przed sobą obraz albo rozważanie w duchu, albo poprzez czytanie Pisma Świętego czy w najlepszym słowa tego znaczeniu – medytację. Nie mieszać z buddyjskimi, ale najlepsza medytacja czyli modlitwa wewnętrzna ma wielkie znaczenie / Leon Knabit OSB
Leon Knabit OSB - ur. 26 grudnia 1929 roku w Bielsku Podlaskim, benedyktyn, w latach 2001-2002 przeor opactwa w Tyńcu, publicysta i autor książek. Jego blog został nagrodzony statuetką Blog Roku 2011 w kategorii „Profesjonalne”. W 2009 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Reguła św. Benedykta jest punktem dojścia kilkuset lat tradycji monastycznej i monastycznych eksperymentów. Czerpie też z nich obficie i nieraz wykorzystuje obszerne partie tekstów wcześniejszych – zwłaszcza Reguły Mistrza – ale to się dzieje nie przez mechaniczne kopiowanie, tylko na zasadzie świadomego wyboru. Benedykt wycina, co uważa za zbędne (a już zwłaszcza za zbyt drobiazgowe); łączy, przestawia, dodaje – inaczej mówiąc, bierze z tradycji to i tylko to, do czego jest rzeczywiście przekonany i co uzupełnia własnym doświadczeniem i przemyśleniem. Dlatego jego tekst jest całością spójną, autorską, i tak też będziemy go tutaj traktować; o ewentualnych źródłach jest sens wspominać tylko w wypadku, jeśli mogą one pomóc w interpretacji konkretnych przepisów albo naświetlić ich historię. Czasem także przez zestawienie kontrastowe można uwydatnić cechy umysłu i charakteru Autora naszej reguły.
Nadto, św. Benedykt ma rzymskie wyczucie prawa i dlatego kodyfikuje przede wszystkim zewnętrzne działanie osób prawu poddanych. Nie daje natomiast pełnego wykładu duchowości, oprócz tego, co konieczne dla uzasadnienia prawa. Nie tworzy tego, co byśmy nazwali teologią życia wewnętrznego, nie podaje praw rządzących rozwojem życia modlitwy, nie mówi o wielu sprawach dla tego życia kluczowych (choćby o Eucharystii). To nie znaczy, że nic o tym nie wie; wie dobrze, z doświadczenia i z lektury, ale w tych sprawach, przynajmniej poza prologiem, odsyła swojego ucznia do innych tekstów, raczej ascetycznych i modlitewnych, niż prawnych. A więc do „naszego świętego ojca Bazylego” (który, Rzymianinem nie będąc, w swoich Regułach te dwie dziedziny wyraźnie miesza), do Kasjana, do Augustyna… Oczywiście, jak mówię, potrafi swoje przepisy uzasadnić teologicznie i ascetycznie, i te uzasadnienia tworzą już pewien wyraźny zestaw priorytetów i dążeń, który przywykliśmy nazywać duchowością benedyktyńską. Nie bójmy się jednak uzupełniać ten zestaw nauką tych, których on wylicza jako swoich mistrzów. Jesteśmy do tego zaproszeni / Małgorzata Borkowska OSB
Małgorzata (Anna) Borkowska OSB, ur. w 1939 r., benedyktynka, historyk życia zakonnego, tłumaczka. Studiowała filologię polską i filozofię na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, oraz teologię na KUL-u, gdzie w roku 2011 otrzymała tytuł doktora honoris causa. Autorka wielu prac teologicznych i historycznych, felietonistka. Napisała m.in. nagrodzoną (KLIO) w 1997 roku monografię „Życie codzienne polskich klasztorów żeńskich w XVII do końca XVIII wieku”. Wielką popularność zyskała wydając „Oślicę Balaama. Apel do duchownych panów” (2018). Obecnie wygłasza konferencje w ramach Weekendowych Rekolekcji Benedyktyńskich w Opactwie w Żarnowcu na Pomorzu, w którym pełni funkcję przeoryszy.
Jest to mapa dwustronna w skali 1:50'000. Prezentuje cały obszar Ziemi Kłodzkiej - historycznej krainy (teren dawnego hrabstwa kłodzkiego) obejmującej Kotlinę Kłodzką i otaczające ją tereny górskie: Góry Stołowe, Góry Sowie, Góry Bardzkie, Góry Złote, Góry Bialskie, Masyw Śnieżnika, Góry Bystrzyckie, Góry Orlickie.Zasięg mapy wyznaczają od wschodu Złoty Stok i Javornik po czeskiej stronie, od zachodu Kudowa-Zdrój, Nachod, Police, Teplice (zatem praktycznie całe Góry Stołowe) po czeskiej stronie. Od północy zasięg wyznaczają: Ząbkowice Śląskie i Srebrna Góra, od południa obrzeża miasta Zamberk po czeskiej stronie.Ziemia Kłodzka to niezwykle atrakcyjny region wyróżniający się zróżnicowaną rzeźbą terenu, bogactwem form skalnych, bogatą historią i dużym nagromadzeniem zabytków. Znajduje się tu wiele uzdrowisk, znane sanktuaria maryjne, budowle obronne, liczne trasy narciarskie, rozbudowana baza turystyczna, dziesiątki szlaków turystycznych.Jest to doskonała mapa zarówno dla turystów pieszych, rowerowych, jak i osób zmotoryzowanych. Na mapie zastosowano cieniowanie w celu uzyskania wrażenia plastyczności rzeźby terenu.
Rumuńska część Karpat od kilku lat coraz częściej przyciąga polskich górołazów. Region ten to jednak wciąż turystyczna terra incognita, odwiedzana głównie przez poszukiwaczy przygód, koneserów efektownych krajobrazów, barwnej kultury ludowej i wciąż dzikiej, pierwotnej przyrody. Niniejszy przewodnik to pierwsza w polskiej literaturze przedmiotu publikacja przybliżająca w sposób kompleksowy najciekawsze zakątki tego wyjątkowego regionu Europy. Zapraszamy do wędrówki przez 23 rumuńskie pasma. Rozległe połoniny, skalne granie i krasowe wąwozy czekają! O autorach Maria Czub - kobieta, która nie jest w stanie wysiedzieć długo w jednym miejscu. Z wykształcenia kulturoznawczyni, choć zdecydowanie woli przyrodę od dużego miasta (i ubłocone buciory od szpilek). Od 2011 r. pracuje w branży turystycznej, m.in. jako przewodniczka beskidzka i miejska po Krakowie. Miłośniczka i pasjonatka Rumunii, odkąd dane jej było studiować w Sybinie (2008). Od tej pory często tu powraca, nie tylko prywatnie, ale także jako przewodniczka turystyczna i górska z miejscowymi uprawnieniami. W Rumunii czuje się jak w domu, choć to fascynujące miejsce wciąż potrafi ją zaskoczyć. Jako typowy zmarzluch, zimą poszukuje słońca w ciepłych krajach, po których podróżuje także w charakterze pilota wycieczek. Uwielbia wyzwania, poznawanie innych kultur, nurkowanie, taniec, aktywności wyzwalające adrenalinę i intensywne smaki rozmaitych kuchni świata. Różnorodne doświadczenia zdobywała podczas samotnych kilkumiesięcznych włóczęg po Ameryce Południowej, Ameryce Środkowej i Azji. Mimo to spośród kilkudziesięciu odwiedzonych krajów najbliższa jej sercu pozostaje Rumunia. Aleksander Dymek – z wykształcenia historyk, a „od zawsze” turysta, który przewędrował różne masywy górskie, ale serce pozostawił w Karpatach. Turystyczną pasją dzieli się z innymi jako przewodnik beskidzki, oprowadza też po Krakowie (bynajmniej nie tylko z racji adresu zameldowania) i prowadzi liczne wycieczki zagraniczne – jako organizator posiadający własne biuro turystyczne. Możliwość bycia „w terenie” daje mu spełnienie zawodowe, dzięki któremu robi to, co lubi i lubi to, co robi. Rozkochany w Rumunii od 1992 r., czyli od pierwszego wejrzenia. Konsekwentnie pogłębiając wiedzę o tym fascynującym zakątku Europy (zwanym przez niego fenomenem kulturowym), w 2007 r. uzyskał rumuńską licencję przewodnicką jako przewodnik turystyczny po kraju i przewodnik górski. Jeden z ludzi pozytywnie „zakręconych” Rumunią, członek Towarzystwa Karpackiego, stowarzyszenia Res Carpathica i Towarzystwa Polsko-Rumuńskiego. Urodzony optymista, który nawet w czasach ponurej pandemii cieszył się, że mógł być współautorem tego przewodnika.
Czy rodzina, która zamieniła wygodne życie na lądzie i przeprowadziła się na jacht, może być szczęśliwa? Edyta Kos-Jakubczak i Adam Jakubczak mieli za sobą kilkuletnie doświadczenia z pracy w korporacjach na lądzie. Przenieśli się na morze, kiedy córka Kalinka miała dwa lata. Dorastała na pokładzie. Teraz uczy się online, za pośrednictwem Ośrodka Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą. Napisała własną książkę Kalinka na fali, ma też audycję w Polskim Radiu dla Dzieci pod nazwą Kapitanka Kalinka na morzu.Jej rodzice w rzadkich przerwach, kiedy nie pływają dla przyjemności, zajmują się czarterem jachtów i prowadzeniem rejsów komercyjnych. Są korespondentami niezliczonej liczby mediów tradycyjnych i elektronicznych.Władcy wiatrów to suma doświadczeń z nieprzerwanej rodzinnej żeglugi oraz morski dziennik czasu pandemii. Przygoda, odwaga i dystans do tego, co zostawili na lądzie.- Czy z życia na morzu można utrzymać rodzinę?- Jak wygląda pracowity dzień na jachcie?- Jak wytrzymać z nastolatką w zamkniętej przestrzeni statku?- Czy można pisać klasówkę na środku oceanu?- Buszowanie po otwartych wodach i brzegach gorącej Afryki.- Jak przeżyć chorobę, gdy najbliższy lekarz przyjmuje na lądzie?- Podróżnicy i COVID. Pandemia na morzu.- Mroźne morskie klimaty. Bałtyk zimą dla twardzieli.- Delfiny przewodnicy. W czasie rejsu pomagają nie tylko złote rybki.- Czy szczur lądowy może się stać wilkiem morskim? Czy można zostać kapitanem, pływając z rodzinką Jakubczaków? Ścieżka skippera.- Najprzyjemniejsza strona wakacyjnych rejsów. Lazurowa woda i tysiące urokliwych wysepek. Rejs Jugo.- 300 stron przygody i morskiej bryzy, 100 zdjęć z najdalszych zakątków świata.Dołącz do załogi jachtu Sistrum. Nie uciekamy na morze przed życiem, tylko pływamy żeby życie nam nie uciekło.Kapitan Adam JakubczakNa morzu zawodowo od 11 lat. Od kilkunastu lat organizator przygód ekstremalnych. Absolwent Pedagogiki Społecznej na Uniwersytecie w Łodzi i Akademii Morskiej w Szczecinie Pasjonat morza, żeglugi, podróży i wspinaczki górskiej!
W jaki sposób kolekcja dzieł sztuki należąca do rodu Potockich trafiła aż pod Andy i jakim cudem odnalazł ją potomek Radziwiłłów? Czy rodziny nazistowskich urzędników
i naukowców ciągle mają polskie dzieła sztuki? Czy istnieje międzynarodówka spadkobierców nazistów, trzymająca łapę na zrabowanych Polsce artefaktach? Co łączy Ottona Skorzenego
z tajną hitlerowską fabryką i żydowskim diamentowym skarbem? Jakie sekrety skrywają głębiny Morza Bałtyckiego i dlaczego trzeba się spieszyć z ich eksploracją? Czy w Polsce istnieją zaginione miasta?
• Polska Atlantyda lub wiślana Wenecja. Wyprawa na Kujawy i Mazowsze
• Czy na Dolnym Śląsku zostało jeszcze cokolwiek do odkrycia?
Wyprawa w Opolskie, Dolnośląskie, do Wielkiej Brytanii i do Australii
• Mroczne morskie sekrety. Wyprawa w głębiny Morza Bałtyckiego
• Zaginione miasto, podziemna metropolia i 200 zamków
Wyprawa w Zachodniopomorskie
• Wyspa skarbów, archiwum Forstera i słynna torpedownia
Wyprawa do województwa pomorskiego
• Kraina tysiąca… tajemnic. Wyprawa na Mazury i w Podlaskie
• Zapomniany kolekcjoner, olbrzymi poligon i archeologiczne odkrycia
Wyprawa w Lubuskie i do Wielkopolski
• Rembrandty w ogrodzie i tajemnicze źródełko
Wyprawa w Łódzkie i Świętokrzyskie
• Tajemnicze pałace, kopalnie i bunkry
Wyprawa w Górnośląskie
• Miasta skarbów
Małopolskie, Lubelskie, Podkarpackie
W słynnej powieści Douglasa Adamsa Autostopem przez galaktykę po tysiącach latzastanawiania się nad odpowiedzią na pytanie Jaki jest sens życia? komputerostatecznie udziela odpowiedzi: 42. Odpowiedź na równie ważne pytanie postawione wtytule książki Zupani zajmuje autorce nieco mniej czasu, ale może okazać się równiezaskakująca. Alenka Zupani prowadzi nas przez psychoanalityczne i filozoficznerozważania kwestii, czym jest seks i seksualność, z wdziękiem i korzystając obficie zpopularnej literatury oraz filmu, jak na szkołę słoweńską przystało.
Wieczorem 20 lipca 1969 roku, kiedy Neil Armstrong i Buzz Aldrin stanęli na Księżycu, świat zmienił się na zawsze. Nim jednak to się stało, setki osób podczas programu Apollo poświęciły tysiące godzin życia na walkę o pomyślną realizację misji i doprowadzenie do przełomowego momentu w historii ludzkości – lądowania człowieka na Księżycu, a potem jego bezpiecznego powrotu na Ziemię. Opierając się na dogłębnych wywiadach z ponad dwudziestoma astronautami, którzy w ramach programu Apollo wyruszyli w kierunku Księżyca, a także z tymi, którzy walczyli o realizację misji, dziennikarz Andrew Chaikin pokazuje każdy aspekt przedsięwzięcia z niezwykłymi szczegółami. Niniejsza książka to niecodzienny obraz heroizmu człowieka. Sami astronauci uznali ją za jeden z najlepszych opisów ich misji. To historia lotów kosmicznych realizowanych przez NASA – od Apollo 7 do Apollo 17 – których celem było lądowanie człowieka na Srebrnym Globie. Sukces Apollo 11 powtarzali później kolejni astronauci – program był kontynuowany do roku 1972 w celu przeprowadzenia dokładniejszej eksploracji naukowej Księżyca i realizacji misji, której podstawowe założenia przedstawił jeszcze prezydent Kennedy podczas przemówienia przed Kongresem 25 maja 1961 roku.
Ostatnia wyprawa na Księżyc zakończyła się zaledwie czterdzieści osiem miesięcy po tym, jak zaczęła się pierwsza. Został nam tylko posmak przyszłości […]. Zupełnie jakby Kennedy wyrwał dekadę z dwudziestego pierwszego wieku […] i wcisnął ją w lata sześćdziesiąte. To pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego […] nie byliśmy w pełni gotowi na Apollo i dlaczego nie możemy od czasu programu poradzić sobie z olbrzymim wpływem, jaki na nas wywarł. Jak to możliwe, że to najbardziej futurystyczne osiągnięcie człowieka tak szybko stało się przeszłością? W porządku narracji ery kosmicznej Apollo to rozdział, który jest wyraźnie nie na swoim miejscu.
(Andrew Chaikin, fragment Posłowia)
Z Autorem""Astro-notek""znamy się od wielu lat. Wspólnie pracowaliśmy, wygłaszaliśmy popularyzatorskie seminaria, wspólnie wędrowaliśmy po górach. Z radością przyjęłam pomysł wydania""Astro-notek""i z chęcią podjęłam się ich pierwszej,merytorycznej oceny i korekty.""Astro-notki""według mnie są przewodnikiem po najważniejszych w astronomii i astrofizyce wydarzeniach ostatnich lat.Pozwalają zorientować się, co ważnego i ciekawego dokonało się w tej dziedzinie wiedzy.Do poznawczego wysiłku zachęcają liczne zdjęcia, ukazujące piękno Wszechświata.Miłej lektury i owocnych poszukiwań dalszej wiedzy.- Joanna Jałocha-Bratek
Zapraszam na krótkie chwile rozważań o litanii, którą Jan Paweł II nazwał Litanią Serca. Zrodziły się one z wewnętrznej potrzeby, kiedy znalazłem się w izolacji z powodu zakażenia koronawirusem. Postanowiłem wtedy przez cały miesiąc czerwiec publikować codziennie w mediach społecznościowych krótkie rozważanie do każdego z wezwań Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Niech teraz pomogą Tobie wniknąć w głębię tajemnicy swojego serca i Serca Boga.ks. Franciszek Wielgut SCJ
Harlots, hoodlums, and heathens in Brassai's Paris "Brassai is a living eye," wrote Henry Miller of the Hungarian born artist who adopted Paris after World War I and became one of its most celebrated photographers. Originally a painter before he moved on to writing, sculpture, cinema and, most famously, photography, Brassai (1899-1984) was a member of Paris s cultural elite, counting Miller, Picasso, Sartre, Camus, and Cocteau, among his friends. Camera in hand, he scoured the streets and bars of Paris, unabashedly capturing the city s inhabitants in their natural habitats. Prostitutes, hoodlums, and other marginal characters were the most famous heroes of Brassai s moody, gritty photographs taken often by night. Including an extensive selection of Brassai s finest photographs and an essay describing his life and work, this book explores the world of Brassai in thematic chapters: Minotaure magazine, Paris at Night, Secret Paris, Day Visions, Artists of My Life, and Graffiti and Transmutations.
Ta książka to nowe i bardzo oryginalne spojrzenie na postać św. Józefa okiem biblisty i wykładowcy języków starożytnych.
W pierwszej części ks. Mateusz Wyrzykowski czyta i objaśnia te fragmenty Nowego Testamentu, w których pojawia się cieśla z Nazaretu. Autor sięga do języków oryginalnych i odkryć archeologicznych ostatnich lat, które rzucają nowe światło na te teksty. Przywołuje także proroctwa Starego Testamentu, w których – jak się okazuje – zostały zapowiedziane nie tylko narodziny Jezusa, ale i szczególna rola, jaką w Jego historii miał odegrać św. Józef.
W drugiej części autor proponuje niecodzienne spojrzenie na Oblubieńca Maryi: pyta, co by było, gdyby rodowody Jezusa nie wymieniały św. Józefa. Przy okazji poznajemy wiele interesujących faktów na temat przodków Zbawiciela. Najciekawsza jednak jest postawiona przez autora i konsekwentnie wykazywana teza: gdyby genealogie Jezusa nie wzmiankowały św. Józefa, Jezus nie zostałby uznany za potomka Dawida. W konsekwencji nie byłby uważany za Mesjasza. Zatem żadne z proroctw Starego Testamentu nie odnosiłoby się bezpośrednio do Niego, a co za tym idzie, w zasadzie cały Nowy Testament trzeba by napisać od nowa.
„Ten, który miewa sny” (Rdz 37,19) – tak pogardliwie nazywali Józefa Egipskiego jego bracia, którzy sprzedali go w niewolę. Jednak to on okazał się ich wyzwolicielem od głodu, a ostatecznie wyzwolicielem całego narodu wybranego, który od dwunastu braci bierze swój początek. „Ten, który miewa sny” – to przydomek, który bez wahania nadać można Józefowi, Oblubieńcowi Maryi. To on ocalił swą Małżonkę od zniesławienia, a swego Syna od miecza Heroda.
To wprost niewiarygodne, jak wiele bogactwa można wydobyć z kilku zaledwie biblijnych wzmianek o milczącym świętym. Ks. Mateusz Wyrzykowski okazuje się wprawnym erudytą, z pasją oprowadzającym czytelnika po meandrach Starego i Nowego Testamentu, pozabiblijnej literatury żydowskiej i klasycznej literatury greckiej, po świecie zwyczajów religijnych judaizmu i perełek wyjętych z pism ojców Kościoła. Postać Józefa ożywa pod piórem młodego teologa do tego stopnia, że zagłębiając się w tę lekturę, spotykamy żywą osobę, człowieka o mocnym charakterze, bardzo zdeterminowanego w swoich działaniach. Spotykamy świętego naszych czasów.
ks. prof. Mariusz Rosik
Książka ks. Mateusza Wyrzykowskiego przybliża zarówno osobę św. Józefa, jak i świat, w którym on żył. Autor nie poprzestaje na lekturze tekstów Nowego Testamentu, ale uzupełnia je szerokim tłem informacji zaczerpniętych ze Starego Testamentu, pism judaizmu, tradycji chrześcijańskiej, dzieł ojców Kościoła, teologów i dokumentów Kościoła. W ten sposób św. Józef staje się bliski dla każdego z nas.
s. dr hab. Judyta Pudełko
PDDM Ks. dr Mateusz Wyrzykowski - ksiądz archidiecezji warszawskiej; doktor teologii biblijnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył seminarium translatorskie prowadzone przez Nida Institute American Bible Society na Pontificia Universita Urbaniana oraz Podyplomowe Studium Retoryki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wykładowca na Akademii Katolickiej oraz w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie.
Spójrzmy na esencjalną sytuację medycyny, która odsłania istotę tego zawodu. Jest nią spotkanie dwu ludzi. Chorego z lekarzem. Na wołanie chorego o pomoc lekarz odpowiada, zwykle nie głosem, lecz uśmiechem, gestem, mówiąc: Stanę obok ciebie. Nie opuszczę cię. Razem spojrzymy w twarz śmiertelnemu niebezpieczeństwu. Wołanie chorego staje się lekarza powołaniem. Wówczas w to spotkanie dwu ludzi wchodzi mit. Lekarz i chory zaczynają śnić ten sam pradawny sen. Razem ruszają na poszukiwanie eliksiru życia.(fragment książki)Człowiek od zawsze usiłował przeniknąć tajemnicę życia i śmierci, odkryć sekret harmonii z wszechświatem, pogodzić duszę z ciałem, zachować wieczną młodość. Andrzej Szczeklik lekarz, który podniósł medycynę do rangi sztuki jak nikt inny potrafił opisać źródła i dzieje tych pragnień. Z równą lekkością prowadzi czytelnika przez starożytną mitologię co przez anegdoty z eksperymentów medycznych, jakich dokonywał sam na sobie.To piękna, głęboko humanistyczna książka o sprawach, które prędzej czy później dotkną każdego z nas.
Reprint oryginału z 1916 r na temat sposobów powstawania wiązań polskich w ceglarstwie. W książce przedstawione są różne wzory z cegieł stosowane w budownictwie polskim oraz przykłady ich zastosowań na terenie Polski, w tym liczne rysunki.
To nie jest książka o kulturoznawstwie, lecz o kulturze. Zawiera wprawdzie obszerną prezentację metod i osiągnięć badawczych, ale jej głównym przedmiotem jest sama kultura (czy kultury) w rozmaitych przejawach; strukturach społecznych, operowaniu czasem i przestrzenią, rolach i koncepcjach jednostki, systemach wartości, symbolach i ich funkcjonowaniu. Oparta na rzeczywistych wykładach dla studentów polonistyki, została przez autora znacznie rozbudowana, wzbogacona i na ile było to możliwe uaktualniona. Jest tu wiele prób diagnozy, ale jeszcze więcej pytań, pozornie naiwnych, lecz fundamentalnych, i paradoksów, niekiedy niedostrzeganych także przez naukę. Są propozycje systematyki i anegdotyczne ekskursy, przykłady z kultur odległych i z życia codziennego, wycieczki na tereny nauk przyrodniczych i obserwacje zebrane przez autora.Z opisu książkiW kultowej książce mego dzieciństwa, marynistycznych wspomnieniach kapitana Borchardta, który w młodości studiował prawo, jest scena egzaminu na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Jeden z ekscentrycznych profesorów pyta studenta o to, co można, rozejrzawszy się wkoło z wieży wileńskiego kościoła św. Janów, ujrzeć w dole oczyma prawnika. Właściwa odpowiedź brzmi: Przedmioty i podmioty stosunków prawnych. (Anegdota ta znana jest też przynajmniej w wersji krakowskiej).Marzeniem autora tej książki jest, by Czytelnikowi spoglądającemu bezpośrednio, poprzez lektury, media czy rozmowy na bogactwo otaczającej kultury, własnej i cudzej, dawnej i dzisiejszej, pomogła ona dostrzec fakty i tendencje, wielość odniesień, funkcji i sensów, obfitość poznawczych perspektyw i nieuchronnie towarzyszących im kłopotów. A zarazem, by poprzez przedmioty zobaczył na owej metaforycznej wieży świętojańskiej siebie samego jako podmiot kultury poznający, przeżywający, opisujący i tworzący. Zachęcam zatem do uważnej, spokojnej, i co istotne niezbyt pośpiesznej lektury.Autor przygotował nam dzieło o rozmiarach Wykładów o filozofii dziejów G.F.W. Hegla, z tą różnicą, że Hegel wykładał w nich swoją doktrynę historiozoficzną, zaś Augustyn przywołuje kilkadziesiąt doktryn sformułowanych w kilkunastu dyscyplinach i czyni to w sposób klarowny, zajmujący, potoczystym, bogatym i barwnym językiem, nie unikając swojego stanowiska.prof. Stefan Bednarek, Uniwersytet WrocławskiWykłady Rafała Augustyna prezentują imponujące bogactwo przejawów świata kultury, które czerpie on ze swojej rozległej wiedzy o tym świecie zarówno z prac badaczy, jak i z własnych obserwacji, doświadczeń, a nawet biografii. Sam czytałem ten obszerny tekst z niesłabnącym zainteresowaniem jestem przekonany, że tak samo będzie z innymi czytelnikami.prof. Grzegorz Godlewski, Uniwersytet WarszawskiRafał Augustyn (ur. 1951) jest polonistą, krytykiem muzycznym i teatralnym, kompozytorem i organizatorem życia artystycznego. Absolwent i pracownik Uniwersytetu Wrocławskiego, wykładał i wykłada tam wiedzę o kulturze, a także przedmioty z pogranicza literatury, teatru i muzyki. Ukończył też Akademię Muzyczną w Katowicach w klasie H.M. Góreckiego. Stypendysta m.in. Salzburg Seminar, Centre Acanthes we Francji i MacDowell Colony w USA. Autor programów w radiowej Dwójce, Trójce i TVP, współpracownik miesięcznika Odra. Laureat Jazzu nad Odrą, zdobywca trzech nominacji do Fryderyka, Nagrody Muzycznej Wrocławia oraz brązowego i srebrnego medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Członek Związku Kompozytorów Polskich i polskiego PEN Clubu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
