Moja pierwsza Biblia to 26 krótkich historii biblijnych dla najmłodszych, które rozwijają wrażliwość i wyobraźnię dzieci. Barwne ilustracje zainteresują małych czytelników, a opisy pozwolą na wprowadzenie dzieci w świat Pisma Świętego. Ta piękna książka może być prezentem na Boże Narodzenie lub inne okazje, zwłaszcza gdy wraz z książką podaruje się maluchowi czas na wspólne czytanie najpiękniejszej opowieści?

Chrześcijaństwo w sposób mniej lub bardziej oczywisty przenika życie codzienne, wartości i wybory estetyczne, nawet tych ludzi, którzy go nie znają. Maluje krajobraz wiosek i miast, czasami tworzy rzeczywistość. Dziś umiejętności niezbędne do odczytania tej obecności szybko się zacierają, a jednocześnie wzrasta niezrozumienie. Aby móc podziwiać opactwo Saint-Michel i zabytki Rzymu, Pragi czy Belém, rozkoszować się muzyką Bacha czy Messiaena, kontemplować płótna Rembrandta, prawdziwie zasmakować w niektórych dziełach Stendhala czy Victora Hugo, trzeba umieć odczytać chrześcijańskie odniesienia, które stanowią o pięknie tych miejsc i dzieł sztuki. Zrozumienie toczących się ostatnio dyskusji na temat kolonizacji, działań humanitarnych, bioetyki, szoku kulturowego również wymaga znajomości chrześcijaństwa, podstawowych elementów jego doktryny, wydarzeń, które znaczyły jego historię, etapów jego przystosowania się do świata. Patrząc właśnie z tej perspektywy, poproszono sześćdziesięciu specjalistów o dokonanie przeglądu ważnych dat, okresów i postaci z dziejów chrześcijaństwa od jego początków aż do dnia dzisiejszego. To zbiorowe dzieło, przeznaczone dla szerokiego kręgu odbiorców, zainteresuje chrześcijańskich czytelników zatroskanych o pogłębianie swojej wiary, a jeszcze bardziej – tych wszystkich, którzy przez zwykłą ciekawość umysłu lub w celu lepszego zrozumienia własnego otoczenia i kultury drugiego człowieka pragną poznać historię religii, która aż dotąd pozostawała dla nich niejasna.

Wspólnota z Taizé to jedna z najbardziej zdumiewających inicjatyw XX wieku. Jej pomysłodawcą i założycielem był młody Szwajcar, brat Roger, który w latach czterdziestych - w samym środku wojny - przybył do Francji, by zrealizować swoją ideę w niewielkiej burgundzkiej wiosce. Obecnie do zgromadzenia należą katolicy, protestanci i anglikanie trzydziestu narodowości. Charyzma brata Rogera, jego śmiałe pomysły i przyjazne kontakty sprawiły, że Wspólnota stała się mostem między podzielonymi wyznaniami. Od lat sześćdziesiątych Taizé jest ważnym miejscem spotkań młodzieży chrześcijańskiej z całego świata. Mijają pokolenia, a tam wciąż przewijają się te same obrazy - radosnych tłumów, nawołujących się na wzgórzu i zastygających w przejmującej ciszy, gdy dzwony wzywają na modlitwę. Jakie były koleje losów tej jedynej w swoim rodzaju Wspólnoty przez ostatnie siedem dziesięcioleci, jak przeżywała ona kolejne etapy rozwoju, obejmując coraz większe kręgi wiernych na wszystkich kontynentach? Książka rzetelnie relacjonuje jej dzieje, podaje wiele niepublikowanych dotąd informacji, nie stroniąc także od trudnych pytań.

Problem wiary w XVI wieku. Tradycje, ewolucja i nowe propozycje Hans Deck. Z dziejów spirytualizmu niemieckiego w XVI wieku Poglądy religijne Sebastiana Francka. Z dziejów spirytualizmu niemieckiego w XVI wieku Filozofia i religia. Dwa oblicza antytrynitaryzmu Rozpowszechnienie i wzajemne wpływy idei religijnych w XVI-wiecznej Europie

Krzyżówki dają możliwość sprawdzenia, co dzieci zapamiętały z opowiedzianej historii. Zadania weryfikują wiadomości, przypominają imiona bohaterów opowieści i najważniejsze nazwy geograficzne, systematyzują fakty...

„[...] dystansujący się wobec tradycyjnej instytucji eklezjalnej człowiek nie przestaje poszukiwać sensu życia i «przeżyć duchowych». Częstokroć znajduje je w sektach i tzw. nowych ruchach religijnych, które - na tle tradycyjnych wyznań chrześcijańskich - jawią się jako bardziej atrakcyjne i wiarygodne. Zasy­gnalizowane fenomeny są dla Kościoła katolickiego trudnym wyzwaniem; każą bowiem pytać nie tylko o adekwatne metody ewangelizacji, ale także o własną tożsamość, samo-zrozumienie. Tylko taki Kościół, którego wierni odkrywają i jednocześnie urzeczywistniają jego prawdziwą naturę, zdolny jest do życia pełnią bogactwa Chrystusa. Przez to zaś może stanowić wiarygodny znak Bożej miłości. [...] Niniejszy tom podejmuje - w różnych aspektach - zagadnienie eklezjo-genezy, czyli ustawicznego wrodzenia się» Kościoła w akcie modlitwy. Szczytowym momentem, w którym Kościół uobecnia się i «wydarza» jako Bosko-ludzka komunia, jest sprawowana w nim Tajemnica Eucharystii. W niej to aktualizuje się całe misterium paschalne Chrystusa, które inkorporuje i jednocześnie przemienia uczestników Ofiary Eucharystycznej. Z drugiej zaś strony, Chrystus buduje z nich swoje mistyczne Ciało; wspólnota z Nim tworzy z partycypujących w Eucharystii osób prawdziwą communio także w wymiarze horyzontalnym". (Z Wprowadzenia ks. dr. hab. Jana Perszona, prof. UMK)

Modlitwa Ojcze nasz jest podstawowym programem każdej duchowości chrześcijańskiej. Częste jej odmawianie sprawia, że trzeba starannie unikać ryzyka banalizacji słów, przekazanych nam przecież przez samego Jezusa. Książka Angelo Rusconiego może być bardzo pomocna w uczynieniu z nich głównego schematu własnej modlitwy i przede wszystkim własnego życia. Styl Rusconiego jest żywy, obfituje w głębokie słowa, rzucane przed czytelnika z pewnego rodzaju pośpiechem. Pośpiech ten, swego rodzaju bieg, jest jednak biegiem serca, które daje się rozpalić żarliwością i entuzjazmem.

Sufizm, który pierwotnie był formą sprzeciwu wobec coraz bardziej doczesnego charakteru islamu, zachowuje aktualność we współczesnym świecie trawionym obsesją przyjemności i bogactwa materialnego. To mistyczny nurt islamu, który uczy miłości, pokory, ubóstwa, pragmatyzmu i mądrości. Droga sufich Idriesa Shaha prezentuje bogactwo i zakres sufickich idei. Przedstawia wybór wierszy, baśni, humorystycznych anegdot i pouczających maksym zaczerpniętych z pism czcigodnych sufickich mistrzów, a także wykłady, tematy do kontemplacji i historie dydaktyczne zaczerpnięte z takich klasycznych autorów jak Rumi, Al-Ghazali i Omar Chajjam oraz innych źródeł najlepiej znanych samym sufim. Książki Idriesa Shaha zostały przetłumaczone na 12 języków i sprzedały się w 15 milionach egzemplarzy, sam zaś autor został nazwany „najważniejszym adaptatorem klasycznej myśli duchowej do potrzeb współczesnego świata”. Droga Sufich – wstęp Sufi to człowiek, który czyni to, co czynią inni — kiedy to jest konieczne. To także człowiek, który czyni to, czego inni uczynić nie mogą — kiedy to jest wskazane. Nuri Modżudi Tak wiele osób przyznaje się do niezrozumienia tradycji su-fickiej, że wniosek narzuca się sam: nie chcą zrozumieć. Inni, z bardziej oczywistych przyczyn, tak bardzo upraszczają, że sufizm staje się w ich opisie tylko kultem miłości, medytacji czy czegoś równie wybiórczego. A przecież jeśli przyjrzymy się różnorodności sufickich działań z zainteresowaniem i bez uprzedzeń, to natychmiast zauważymy ich wspólną cechę. Suficcy mędrcy, pisarze, sufickie szkoły, nauki, humor, mistycyzm, powiedzenia — u podłoża tego wszystkiego leżą pewne społecznie i psychologicznie istotne ogólnoludzkie idee. Będąc człowiekiem „ponadczasowym" i „uniwersalnym", sufi zarazem przeżywa swoje doświadczenie w danej kulturze, w danym kraju, w danym klimacie. Badanie działalności sufickiej wyłącznie w odległych kulturach ma wartość jedynie dla wąsko wyspecjalizowanych naukowców. Rozważanie sufizmu jako zjawiska tylko religijnego, literackiego i filozoficznego da w wyniku wypaczony obraz sufickiej drogi. Równie bezużyteczne są próby wypre-parowania z sufizmu jakiejś teorii czy systemu i analizowanie go w oderwaniu od całości kontekstu. Celem tej książki jest przedstawienie sufickich idei i działań nie jako preparatów do oglądania pod mikroskopem lub eksponatów muzealnych, lecz jako żywej tradycji, z której współczesny świat może wiele skorzystać. Londyn 1968 ,idries shah Droga Sufich Spis Treści Wstęp Część pierwsza. ZACHODNIE STUDIA NAD SUFIZMEM Przypisy i bibliografia Część druga. AUTORZY KLASYCZNI 1. Al-Ghazali 2. Omar Chajjam 3. Attar z Niszapuru 4. Ibn al-Arabi 5. Sadi z Szirazu 6. Nuraddin Dżami 7. Abu al-Madżid as-Sana'i 8. Dżalaluddin Rumi Część trzecia. CZTERY NAJWAŻNIEJSZE ZAKONY Wprowadzenie 1. Zakon czisztijja 2. Zakon kadirijja 3. Zakon suhrawardijja 4. Zakon nakszbandijja Część czwarta. POŚRÓD MISTRZÓW Spotkanie z Chidrem Część piąta. HISTORIE DYDAKTYCZNE Część szósta. TEMATY DO SAMOTNYCH ROZMYŚLAŃ Suficki notes: garść tematów do kontemplacji Część siódma. RECYTACJE GRUPOWE Część ósma. LISTY I WYKŁADY Część dziewiąta. SUFIZM W PYTANIACH I ODPOWIEDZIACH 1. Sufizm a islam 2. Głębokie zrozumienie

Można powiedzieć, że każdy święty ma swój własny szlak do Królestwa Bożego. Jest tych dróżek mnóstwo, każda nieco inna, bo i mieszkań przygotowanych w domu Ojca jest wiele. Czy warto zatem pytać, którędy do nieba?Boży zapaleniec ? ciekawski i wszędobylski Promyk, dobrze znany z religijnych czasopism dla dzieci ? jest przekonany, że warto, i dlatego, dostawszy się do nieba, z właściwym sobie zapałem przeprowadza wywiady ze świętymi, błogosławionymi i kandydatami na ołtarze. Efektem jego pracy jest seria książeczek, których zadaniem jest pomoc w odnalezieniu tej jedynej i niepowtarzalnej ? własnej drogi do nieba. Niniejsza ksiązka zawiera dziesięć wywiadów Promyka z następującymi świętymi (wcześniej ukazały się w książce ?Jak dostałeś się do nieba. 30 wywiadów): św. Ojciec Pio, św. Jan Bosko, św. Brat Albert, bł. Jan Beyzym, św. Siostra Faustyna, św. Tereska z Lisieux, sł. Boży Stefan Wyszyński, św. Urszula Ledóchowska, św. Bernadetta Soubirous, sł. Boży Franciszek Blachnicki.

Można powiedzieć, że każdy święty ma swój własny szlak do Królestwa Bożego. Jest tych dróżek mnóstwo, każda nieco inna, bo i mieszkań przygotowanych w domu Ojca jest wiele. Czy warto zatem pytać, którędy do nieba? Boży zapaleniec ? ciekawski i wszędobylski Promyk, dobrze znany z religijnych czasopism dla dzieci ? jest przekonany, że warto, i dlatego, dostawszy się do nieba, z właściwym sobie zapałem przeprowadza wywiady ze świętymi, błogosławionymi i kandydatami na ołtarze. Efektem jego pracy jest seria książeczek, których zadaniem jest pomoc w odnalezieniu tej jedynej i niepowtarzalnej ? własnej drogi do nieba. W niniejszej książeczce zawarto dziesięć wywiadów Promyka z następującymi świętymi (wcześniej ukazały się w książce ?Jak dostałeś się do nieba. 30 wywiadów): św. Piotr, św. Paweł, św. Mikołaj, św. Walenty, św. Józef Pelczar, św. Jan Maria Vianney, św. Józef Kalasancjusz, bł. Sancja Szymkowiak, bł. Franciszek i Hiacynta, św. Katarzyna Sieneńska.

Jeśli to prawda, że każde dzieło z przeszłości tylko w określonych momentach swojej historii może być odczytane w całości, to ? jak się zdaje ? dla Listów świętego Pawła czas nadszedł właśnie teraz. Giorgio Agamben przywraca im ich mesjanistyczne znaczenie, które na nowo kształtuje perspektywę liczącej już dwa tysiące lat tradycji interpretacyjnej: w tym ujęciu święty Paweł nie był założycielem religii uniwersalnej, zapowiadając nową tożsamość i nowe powołanie, przywołał natomiast każdą tożsamość i każde powołanie; nie zniósł starego prawa, lecz otworzył je na nowe zastosowanie ? takie, które mieści się poza wszelkim prawem. Od nowiny świętego Pawła do tez o pojęciu historii Waltera Benjamina (które niekiedy zawierają niezwykłe z niej zapożyczenia), zamiana przeszłości i przyszłości, wspomnień i nadziei buduje jądro mesjanizmu. Czas mesjanistyczny to czas obecny; jako segment świeckiego czasu między zmartwychwstaniem Jezusa a apokaliptycznym końcem, konstruuje się w doświadczeniu współczesności. Książka Agambena trzyma się mesjanistycznego wzoru ?rekapitulacji przyprawiającej o zawrót głowy?: egzegetyczna wiedza o Biblii przechodzi w iluminacje filozofa, który ? wychodząc od Schmitta, Kafki i Scholema ? bada teksty świętego Pawła i znajduje w nich pojęciowe korzenie heglowskiej dialektyki

Zbiór dwunastu studiów napisanych przez uczniów i młodszych kolegów prof. Włodzimierza Lengauera, z okazji przypadających w sierpniu 2009 roku 60. urodzin profesora. Teksty dotyczą nie tylko historii starożytnej Grecji, ale także starożytnego Rzymu, Izraela i początków chrześcijaństwa. Zbiór poprzedzony jest wstępem autorstwa prof. Ryszarda Kuleszy oraz bibliografią dzieł honorandusa.

Można powiedzieć, że każdy święty ma swój własny szlak do Królestwa Bożego. Jest tych dróżek mnóstwo, każda nieco inna, bo i mieszkań przygotowanych w domu Ojca jest wiele. Czy warto zatem pytać, którędy do nieba? Boży zapaleniec ? ciekawski i wszędobylski Promyk, dobrze znany z religijnych czasopism dla dzieci ? jest przekonany, że warto, i dlatego, dostawszy się do nieba, z właściwym sobie zapałem przeprowadza wywiady ze świętymi, błogosławionymi i kandydatami na ołtarze. Efektem jego pracy jest seria książeczek, których zadaniem jest pomoc w odnalezieniu tej jedynej i niepowtarzalnej ? własnej drogi do nieba. Niniejsza ksiązka zawiera dziesięć wywiadów Promyka ze świętymi (wcześniej ukazały się w książce ?Jak dostałeś się do nieba. 30 wywiadów"): Św. Józef, bł. Juan Diego, św. Edyta Stein, bł. Matka Teresa, św. Dominik Savio, Pier Giorgio Frassati, św. Stanisław Kostka, św. Franciszek z Asyżu, św. Maksymilian Maria Kolbe, bł. Alojzy i Maria Quattrocchi.

Czy pożycie małżeńskie musi przekształcić się w nużącą rutynę? Gdzie szukać inspiracji dla udanego życia seksualnego? Czy po wielu latach małżeństwa można jeszcze nawzajem siebie zadziwić? Wielu katolikom wydaje się, że powinni w łóżku zachowywać się jak w Kościele, a więc poważnie, wyrzekając się śmiechu i frywolności. Ojciec Ksawery Knotz, od lat zaangażowany w szerzenie nauki o pięknie aktu seksualnego, mówi coś wręcz przeciwnego: zachęca kochanków, aby rozmawiali ze sobą o doznaniach i wychodzili naprzeciw swoich oczekiwań. Przywołując słowa św. Augustyna, można by powiedzieć: "Kochaj i rób, co chcesz!". O. Ksawery przypomina, że miłosne igraszki, fantazje i ciekawe pozycje nie są zarezerwowane dla amatorów przygodnego seksu bez miłości. Nie zapomina jednak o całościowym obrazie człowieka - sfera cielesna nie jest celem samym w sobie, ale dopełnieniem sfery duchowej. Małżonkowie, jeśli dadzą sobie szansę, mogą po latach wspólnego życia stać się wytrawnymi kochankami. Wbrew współczesnym przesądom, które utożsamiają ilość partnerów seksualnych z jakością czerpanych doznań, ojciec Knotz mówi, że seks z jedną jedyną osobą można porównać do wina - im starszy tym lepszy! A dowie się o tym ten, kto wytrwa?

Nadchodzi czas tantry. Wcześniej czy później tantra po raz pierwszy przeniknie do całej ludzkości, bowiem sytuacja świata dojrzała, by ją przyjąć, by zacząć traktować seks w sposób naturalny. Możliwe, że przeniknie ona z Zachodu, ponieważ Freud, Jung, Reich przygotowali grunt. Nic nie wiedząc o tantrze przygotowali grunt. Zachodnia psychologia doszła do wniosku, że większość chorób fizycznych jak i psychicznych człowieka ma związek z seksem. Doświadczanie tantry to I część serii wykładów OSHO prezentujących Królewską pieśń Sarahy, twórcy tantry. Wykłady te zostały wygłoszone w Ośrodku Medytacyjnym w Punie w końcu kwietnia 1977 roku. W niezwykle absorbujący sposób Osho opisuje związek młodego Bramina Sarahy z kobietą wyrabiającą strzały, pochodzącą z niskiej kasty. Saraha jest uczniem, ona zaś – jego nauczycielką. Omawiając sutry Królewskiej pieśni Sarahy i odpowiadając na pytania słuchaczy, Osho przedstawia nowy sposób postrzegania samych siebie, pozostawania w harmonii z życiem, bowiem tantra nie jest propozycją intelektualną; jest czystym doświadczaniem. Do książki dołączona jest płyta z półtoragodzinnym wykładem Osho na DVD: „Rozbita rodzina”.   Fragment książki        Gautama Budda jest największym mistrzem, jaki kiedykolwiek chodził po ziemi. Chrystus jest wielkim mistrzem, tak samo jak Kriszna, Mahawira, Mahomet i wielu innych, ale Budda wciąż pozostaje największym mistrzem. Nie żeby jego osiągnięcie oświecenia było większe niż innych - oświecenie nie jest ani większe, ani mniejsze - on osiągnął tę samą jakość świadomości co Mahawira, Chrystus, Za-ratustra, Lao Tzu. Żaden oświecony człowiek nie może być bardziej oświecony od innych. Ale jeśli chodzi o bycie mistrzem, Budda jest niezrównany, ponieważ dzięki niemu tysiące ludzi osiągnęło oświecenie.       To nigdy nie zdarzyło się w przypadku żadnego innego mistrza. Jak dotąd, jego ród był najbardziej płodnym rodem, jego rodzina była najbardziej twórczą rodziną. On jest jak wielkie drzewo o wielu gałęziach, a każda gałąź wydała owoce, na każdej gałęzi jest mnóstwo owoców. Mahawira pozostał zjawiskiem lokalnym. Kriszna wpadł w ręce uczonych i przepadł. Chrystusa całkowicie zniszczyli kapłani. Wiele się mogło zdarzyć, ale nie zdarzyło się; Budda miał w tym względzie wielkie szczęście. Nie żeby kapłani nie próbowali, nie żeby uczeni nie próbowali; zrobili wszystko, co w ich mocy, ale nauka Buddy została obmyślona w taki sposób, że nie dało się jej zniszczyć. Wciąż jest żywa. Nawet po dwóch i pół tysiącach lat na jego drzewie wciąż jest kilka kwiatów, ono nadal rozkwita. Przychodzi wiosna i ono wciąż wydziela aromat, wciąż rodzi owoce.       Saraha jest również owocem tego samego drzewa. Urodził się około dwieście lat po Buddzie i pochodził w linii prostej z innej gałęzi. Jedna gałąź biegnie od Mahakaśjapy do Bodhi-dharmy i z niej bierze się zeń - ta gałąź wciąż jest obsypana kwiatami. Inna gałąź biegnie od Buddy do jego syna Rahuli Bhadry, od Rahuli Bhadry do Śri Kirti, od Śri Kirti do Sarahy i od Sarahy do Nagardżuny - to jest gałąź tantry. Ona wciąż rodzi owoce w Tybecie. Tybetąńczycy przyjęli tantrę, a jej twórcą jest Saraha, tak jak twórcą zeń jest Bodhidharma. Bod-hidharma zdobył Chiny, Koreę, Japonię; Saraha zdobył Tybet.       Te bardzo piękne pieśni Sarahy są fundamentem tantry. Najpierw musicie zrozumieć tantryczne podejście do życia, tantryczną wizję życia. Zgodnie z najbardziej podstawowym i bardzo radykalnym, rewolucyjnym, buntowniczym poglądem tantry, świat nie dzieli się na niższy i wyższy, ale jest jedną całością. Niższe i wyższe trzymają się za ręce. Wyższe zawiera niższe, a niższe zawiera wyższe. Wyższe ukryte jest w niższym, a więc niższe nie musi być odrzucane, potępiane, niszczone ani zabijane. Niższe musi być przemienione. Trzeba mu pozwolić się wznosić... a wówczas stanie się wyższym. Nie ma nieprzebytej przepaści między diabłem i Bogiem: diabeł głęboko w sercu nosi Boga. Gdy tylko serce zacznie działać, diabeł staje się Bogiem.       To dlatego sam rdzeń słowa diabeł (ang. devil) znaczy to samo, co słowo boski (ang. dwine). Słowo diabeł (devil) pochodzi od słowa boski (dwine); to boskie jeszcze nie rozwinięte, i tyle. Diabeł ani nie jest przeciw boskiemu, ani nie próbuje go zniszczyć - w rzeczywistości próbuje znaleźć boskie. Diabeł jest w drodze do boskiego; nie jest wrogiem, jest nasieniem. Boskie jest drzewem w pełnym rozkwicie, a diabeł jest nasieniem, ale drzewo jest ukryte w nasieniu. A nasienie nie jest przeciwne drzewu. W istocie, drzewo nie może istnieć bez nasienia. Drzewo nie jest przeciwne nasieniu; one żyją w wielkiej przyjaźni, są razem. Trucizna i nektar to dwa stadia tej samej energii, tak samo jak życie i śmierć. I tak jest ze wszystkim: z dniem i nocą miłością i nienawiścią, seksem i nadświadomością.       Tantra mówi: nigdy niczego nie potępiaj, potępianie to głupota. Potępiając coś, odrzucasz możliwość, która stałaby się dla ciebie dostępna, gdybyś rozwinął to, co niskie. Nie potępiaj błota, ponieważ w błocie ukryty jest lotos; użyj błota, by stworzyć lotos. Oczywiście błoto nie jest jeszcze lotosem, ale może być. Człowiek twórczy, człowiek religijny, pomoże błotu wypuścić jego lotos, żeby lotos mógł uwolnić się z błota.       Saraha jest twórcą tantrycznej wizji. Ma ona olbrzymie znaczenie, szczególnie na obecnym etapie ludzkiej historii, ponieważ próbuje się urodzić nowy człowiek, nowa świadomość puka do drzwi. Przyszłość będzie należeć do tantry, ponieważ teraz dualistyczne postawy nie mogą już dłużej powstrzymywać ludzkiego umysłu. Próbowały to robić przez wieki i wykrzywiły człowieka, uczyniły go winnym. Nie dały mu wolności, lecz zrobiły z niego więźnia. Nie dały mu również szczęścia, ale doprowadziły do wielkiego przygnębienia. Potępiły wszystko: od jedzenia po seks, od związku po przyjaźń. Ciało jest potępione, miłość jest potępiona, umysł jest potępiony. Nie zostawiły wam piędzi ziemi, na której moglibyście stać; zabrały wszystko i człowiek jest zawieszony, po prostu zawieszony. Nie można dłużej tolerować takiego stanu.       Tantra może otworzyć przed wami nową perspektywę; dlatego wybrałem Sarahę. Saraha jest jednym z moich ulubieńców, fascynuje mnie od dawna. Może nawet nie słyszeliście jego imienia, ale Saraha jest jednym z wielkich dobroczyńców ludzkości. Gdybym miał na palcach wyliczyć dziesięciu dobroczyńców ludzkości, Saraha byłby jednym z nich. Gdybym miał wyliczyć pięciu, wtedy też nie mógłbym pominąć Sarahy.       Zanim zajmiemy się pieśniami Sarahy, podam parę szczegółów z jego życia. Saraha urodził się w Widarbha. Widarbha to część Maharasztry, bardzo blisko Puny. Urodził się za rządów króla Mahapali. Był synem uczonego bramina, który żył na dworze tego króla; skoro ojciec żył na dworze, to oczywiście młodzieniec także. Saraha miał czterech braci; wszyscy byli wielkimi uczonymi, a on był najmłodszy i najinteligentniejszy z nich. Wkrótce jego sława rozniosła się po całym kraju, a król był niemal oczarowany jego niezwykłą inteligencją. Jego czterej bracia również byli wielkimi uczonymi, ale nie mogli się równać z Saraha. Kiedy dorośli, czterej bracia ożenili się. Król chciał oddać Sarasze własną córkę, ale Saraha pragnął wyrzec się wszystkiego i zostać sannjasinem. Król był urażony; próbował przekonać Sarahę - był taki piękny, taki inteligentny i był takim przystojnym młodym mężczyzną. Jego sława rozchodziła się po całym kraju i dzięki niemu dwór Mahapali stawał się sławny. Król bardzo się martwił i nie chciał, żeby ten młody człowiek został sannjasinem. Chciał go chronić, chciał zapewnić mu wszelkie możliwe wygody; był gotowy zrobić dla niego wszystko. Ale Saraha nie ustępował i trzeba mu było udzielić pozwolenia: został sannjasinem, został uczniem Śri Kirtiego.       Śri Kirti był bliskim spadkobiercą Buddy: Gautama Budda, potem jego syn Rahula Bhadra, a następnie przychodzi Śri Kirti. Między Saraha i Buddą są tylko dwaj mistrzowie; znajduje się niedaleko od Buddy. Drzewo musiało być wciąż bardzo zielone; atmosfera musiała być wciąż bardzo żywa. Budda dopiero co odszedł; w powietrzu zapewne unosił się jego aromat.       Król był wstrząśnięty, ponieważ Saraha był braminem. Jeśli chciał zostać sannjasinem, powinien był zostać hindu-istycznym sannjasinem, ale on wybrał mistrza buddyjskiego. Rodzina Sarahy również była bardzo zmartwiona; w rzeczywistości, wszyscy stali się wrogami: to nie było w porządku. A potem wszystko jeszcze się pogorszyło - dowiemy się o tym później.       Początkowo Saraha na imię miał Rahula - takie imię nadał mu ojciec. Jeszcze będzie mowa o tym, jak stał się Saraha; to piękna historia. Kiedy poszedł do Śri Kirtiego, ten od razu mu powiedział: „Zapomnij wszystkie Wedy, całą swoją wiedzę i wszystkie te bzdury". Dla Sarahy było to trudne, ale był gotowy zaryzykować wszystko. Coś w postawie Śri Kirtiego go pociągało; Śri Kirti działał jak wielki magnes. Saraha porzucił całą swoją wiedzę i ponownie stał się człowiekiem niewykształconym.    Doświadczanie tantry Spis treści Celując w jedno 7 Gęś wyleciała! 37 To twój miód 67 Miłość to śmierć 97 Człowiek jest mitem 123 Jestem niszczycielem 153 Prawda nie jest ani święta, ani bezbożna 183 Bądź wierny miłości 213 Umysł nieskazitelny w samej swej istocie 243 Hingle de Jibity Dangely Ji 271

Niniejsza praca, przedkładana zainteresowanym tym tematem Czytelnikom, to wynik dociekań naukowych specjalistów różnych dziedzin, którzy byli łaskawi zaprezentować je w czasie sympozjum naukowego, które odbyło się w ramach tradycyjnych Dni Interdyscyplinarnych (19-20 X 2007) Wydziału Teologii UWM w Olsztynie.

Przypuszczenie, że idea gender narodziła się wkręgu myśli feministycznej jest prawdziwe, chociaż należy dodać, że bardzo szybko genderowy sceptycyzm ogarnął także rodzimy kontekst myślowy. W świetle krytyki genderowej okazał się on być kolejną, nieuświadomioną wprawdzie (ale stad tym bardziej niebezpieczną) matryca myślową, która wbrew swoim własnym zamierzeniom, utrwala esencjalistyczne postrzeganie płci.

Unikalne połączenie duchowości ze sztuką komunikacji Jak możemy uszanować wartości, potrzeby i zainteresowania innych, a jednocześnie zaznaczyć własne i nie popaść w wyniszczającą sprzeczność? Święty Ignacy odkrył, że dla dobrej współpracy najistotniejsze jest, by relacje między ludźmi odznaczały się wolnością oraz wzajemnym poszanowaniem światopoglądów i upodobań. Powiązał przy tym dwa wymiary: powołanie do duchowej dojrzałości na drodze do Boga z pozytywnym i owocnym ukierunkowaniem na świat. Autor książki ukazuje założyciela jezuitów jako doskonałego nauczyciela komunikacji i wykorzystuje jego inspiracje dla formułowania praktycznych wskazań dotyczących udanego kontaktu z Bogiem, drugim człowiekiem i sobą samym.

Niniejsze opracowanie pragnie przedstawić samą tylko historię powstawania tekstu hebrajskiego oraz jego przekaz przez wieki aż do dnia dzisiejszego. Biblia powstała w określonym środowisku kulturowym i społecznym, a jej poszczególne księgi tworzyły się także w konkretnych okolicznościach politycznych.Na pewno wszystko to miało wpływ nie tylko na ich treść czy formę nawet, ale także na możliwości i sposoby ich przekazywania następnym pokoleniom.

Edukacja religijna osób z niepełnosprawnością intelektualną. Studium pedagogiczno - religijne. Biblioteka Wydziału Teologii t. 38