Znany publicysta pokazuje, jak krzyż - z symbolu upokorzenia w czasach przedchrześcijańskich - stał się źródłem życia i zbawienia przez śmierć Chrystusa. Przypomina również historię europejskich reżimów, które rozpoczynały swoją działalność od "zdejmowania krzyży".
Chudzi, aseksualni ponuracy, pozbawieni dobroduszności mnichów. Osobnicy o wysokiej tonacji głosu, w nienagannych, starannie zapiętych sutannach. Oszczędni w gestach, umiejący się zachować przy stole i w salonach. Tak w świecie wyobraźni i w karykaturze postrzegani byli jezuici. Przez wieki darzeni tak nienawiścią, jak podziwem, obecnie zajmują jedno z ważniejszych miejsc w Kościele, ciesząc się zaufaniem papieży. Mają swój udział między innymi w rozkwicie wiary w Azji, zajmują stanowisko wobec procesu globalizacji, rewolucji internetowej, biotechnologii, czy dialogu z islamem, odkrywając chrześcijaństwo jutra.
Jakie były losy Towarzystwa Jezusowego? Jaka rzeczywistość kryje się dziś, cztery i pół wieku po śmierci Ignacego Loyoli, za mitem tajemnej potęgi "mężczyzn w czerni"? Jakie są ambicje i sposoby działania zakonu? Kim są jego sprzymierzeńcy?
Wierzyliśmy w potęgę rozumu, w postęp i powszechnie dostępny raj dobrobytu. Wszystkie te optymistyczne idee zawiodły. Z żalem wrzuciliśmy je do lamusa.
Autor, jeden z najwybitniejszych współczesnych teologów, nie znajduje łatwego pocieszenia, twierdzi jedynie z całą mocą: warto mieć nadzieję, że życie człowieka i świat jako całość mają sens.
Złoty łańcuch należy do najbardziej znanych dzieł Akwinaty. Jeden z wybitnych angielskich tłumaczy tego dzieła napisał, że "ukazuje ono mistrzowskie opanowanie wszystkich zagadnień teologicznych". Księga obejmuje obszerny zbiór tekstów patrystycznych odpowiednio powiązanych i uporządkowanych, tak że tworzą jeden wspólny komentarz do czterech Ewangelii. Święty Tomasz, czerpiąc z bogatego skarbca dokumentów soborowych pierwszych wieków chrześcijaństwa oraz z pism wschodnich i zachodnich ojców Kościoła, pozwala odkryć głębię poszczególnych fragmentów Ewangelii.
"Moim celem w tej pracy - pisze wielki Doktor Kościoła - nie było jedynie oddanie dosłownego sensu danego fragmentu, lecz również uwypuklenie jego znaczenia mistycznego; pragnę nie tylko zwalczać istniejące błędy, lecz również utwierdzać prawdę katolicką. Wydaje się to potrzebne, ponieważ z Ewangelii w sposób szczególny czerpiemy normy wiary katolickiej, jak również reguły postępowania dla całego chrześcijańskiego życia".
Niniejszy tom stanowi obszerny wybór z Tomaszowego dzieła, uporządkowany w taki sposób, że poszczególne komentarze przyporządkowane są perykopom ewangelicznym na niedziele i święta całego roku liturgicznego. Dzięki temu księga ta może być doskonałą pomocą w osobistej medytacji nad Ewangelią. Może również posłużyć jako świetna pomoc kaznodziejska!
Z całym przekonaniem zgadzam się, że potrzebna jest dokładna rewizja teologii moralnej ? pisze Benedict Ashley. Teologia moralna winna jednak być prawdziwie teologią ? zaznacza autor ? nie zaś tylko filozofią, socjologią czy psychologią. Próbując zrozumieć i wprowadzać w życie to, co mówi do nas Bóg, musimy korzystać z danej nam przez Boga inteligencji, a wraz z nią ze wszystkich informacji i narzędzi naukowych, które dzięki niej stały się dziś dla nas dostępne, nie możemy jednak pozwolić, by ta ludzka mądrość zagłuszyła w nas głos Boga.
Simone Weil (1909-1943) to kobieta legendarna: pasja życia, nieprzeciętny intelekt, poszukiwanie prawdy, absolutna uczciwość i całkowite zaangażowanie we wszystko, czego się podejmowała. Na całym świecie, także w Polsce, ma ona szerokie grono wielbicieli, ale także zagorzałych przeciwników. Była wzorem człowieczeństwa, moralnym i intelektualnym autorytetem m.in. dla Alberta Camusa, Józefa Czapskiego, Czesława Miłosza. Ktoś nazwał ją najbardziej dręczącym filozofem XX wieku. Książka Gabrielli Fiori daje czytelnikowi szczególne wrażenie obcowania z francuską myślicielką. Autorka słucha Simone Weil i pozwala wsłuchać się w jej głos czytelnikowi. Stara się ukazać w sposób możliwie pełny złożoność nie tylko jej filozofii, ale również jej osobowości, obok której, jak twierdzi wielu świadków, zgodnych w tej kwestii, nie sposób było przejść obojętnie. Jest to także książka ""kobieca"", napisana przez kobietę o kobiecie zmagającej się nieustannie ze swoją kobiecością.
Gonitwa, pośpiech, nadmiar pracy, brak czasu... Jak to wszystko ogarnąć, uporządkować, utrzymać w równowadze, w harmonii? Właśnie o tym jest ta książka. Pat Gelsinger to jeden z dyrektorów zarządzających Intela - firmy znajdującej się na liście stu najbardziej dochodowych przedsiębiorstw amerykańskich, zaangażowany w działalność wielu organizacji kościelnych, szczęśliwy mąż i ojciec, znana osobowość medialna, człowiek sukcesu. W swojej książce radzi, jak zachować właściwe priorytety w życiu, jak dobrze zarządzać własnym czasem, tak aby znalazło się w nim miejsce na wiarę, rodzinę i pracę. ""Moja książka nie każe nikomu rezygnować z pracy. Przeciwnie, mówi ona o tym, jak żyć po chrześcijańsku, być spełnionym ojcem i mężem, a równocześnie realizować się zawodowo. Stawiam w niej tezę, że jesteśmy wezwani przez Boga, by świadczyć o Nim w miejscu pracy. Bóg nie chce, byśmy nadawali sens swojemu życiu lub oddawali się posłudze głoszenia Słowa dopiero na emeryturze. Bóg wzywa nas, byśmy byli głowami rodzin i głosicielami Chrystusa, będąc aktywni zawodowo"".
Miłość dwojga ludzi sięga szczytu wraz z odkryciem powołania do wzajemnego uzdrawiania ran wyniesionych z rodzinnych domów, aby w efekcie zbudować silniejszą więź. Zwiżek dwojga ludzi jest jak taniec, na który składają się sekwencje kroków i kilka rządzących nimi zasad.
Rekolekcje ks. Tomasza Węcławskiego, które pomogą odnaleźć siebie i zbudować poczucie akceptacji własnej osoby w Bogu.
Tak się może wydawać, że to ci, którzy szukają Boga, są piękni. Ci, których on musi szukać i znajdować jak zbłąkane owce, niekoniecznie... Naprawdę nie my szukamy i nie my znajdujemy, ale już jesteśmy wybrańcami losu odszukanymi w korcu maku - i dlatego piękni.
Za każdym razem, gdy uczestniczę w weekendowych seminariach teologicznych, odnoszę ciągle to samo wrażenie. Z każdym z ludzi z osobna trzeba by rozmawiać przez dwa, trzy dni. Dopiero wówczas można poważnie potraktować ich wątpliwości i pomóc im odnaleźć osobistą i być może również kościelną drogę wiary, można omówić rozczarowania i negatywne doświadczenia, a w razie czego je skorygować.
Zmień swoje życie to niezwykły przewodnik, który pomaga poznać samego siebie, pobudza wyobraźnię, zachęca do realizowania marzeń, a przede wszystkim poddaje wiele pomysłów, jak żyć tu i teraz. Kiedy w naszym życiu nie spodziewamy się już niczego niezwykłego, a jedynie tego, co dobrze znamy - utartych ścieżek i rutyny, ono samo staje się kruche i wątpliwej jakości. Trwamy przy nim siłą przyzwyczajenia, uwikłani w sieć konwencjonalnych układów i przekonań, niezdolni do jakiejkolwiek zmiany. Aby stworzyć coś nowego, musimy najpierw w to nowe uwierzyć. Musimy zaufać marzeniom. Ten, kto nie wierzy w swoje marzenia, nigdy nie dotrze do celu.
Autor odkrywa tajemnicę powodzenia i niepowodzenia w życiu. Udowadnia, że osobisty rozwój zależy od ściśle określonych zasad - Dziewięciu Reguł, którymi kierują się w życiu ludzie sukcesu.
Dziennik Congara jest lekturą zaskakującą, fascynującą i gorszącą! Jakakolwiek jednak będzie ocena czytelnika, nie zmieni ona faktu, że dziennik ten jest niezwykle wyrazistym i ważnym świadectwem o wybitnym człowieku i jego czasach.Oni coś we mnie złamali i nie będę już tym samym człowiekiem, co dotychczas. Jest też oczywiście we mnie człowiek, który zdrowo, z realizmem i optymizmem odnajdzie dobre strony tej sytuacji i przyzwyczai się do warunków, jakie mu stworzono. Usiłuję być spokojny, staranny, miły zdobywać wewnętrzną wolność, kierując się ku górze, i to wolność polegającą nie na ucieczce, lecz na zaangażowaniu i rzeczywistej obecności.
Co znaczyły dawniej, a co znaczą dziś słowa: „Poza Kościołem nie ma zbawienia”? Praca Bernarda Sesboüégo to fascynująca historia jednego z najważniejszych twierdzeń chrześcijaństwa. Autor dokonuje ich subtelnej analizy, uwzględniając zmiany w kulturze Europy i świata w ciągu wieków. Rozważania te stają się jednocześnie pretekstem do poszukiwania uniwersalnych zasad nauczania Magisterium Kościoła.
Bernard Sesboüé (ur. 1929) — francuski jezuita, jeden z największych teologów naszych czasów. Wykłada teologię w Centrum Studiów i Badań Towarzystwa Jezusowego w Sevres w Paryżu. Pełnił funkcję konsultora Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Od lat angażuje się w działalność ekumeniczną. Duszpastersko jest związany ze wspólnotą osób, które doświadczyły śmierci własnego dziecka.
Summa contra gentiles, nazywana Summą filozoficzną dla odróżnienia od Summy teologii, jest dziełem teologicznym napisanym dla obrony wiary chrześcijańskiej.
Ukazując możliwość współgrania rozumu ludzkiego z Objawieniem, Tomasz podejmuje dyskusję z myślą grecką i arabską. Dzieło to jest i dziś interesujące, gdyż wydaje się, że myśl chrześcijańska staje w każdej epoce wobec jakiegoś zagrożenia, kuszącego nowością, naukowością i łatwością rozwiązań.
William Kirk Kilpatrick jest profesorem psychologii w Boston College (USA). W swych licznych wykładach poddaje krytyce wiarę we współczesną psychologię. Ostrzega, że stała się świecką religią naszych czasów, ale - wbrew nadziejom - nie zdołała sprawić, by proponowane przez nią samopoznanie zmieniło nasze życie na lepsze. W zamian autor proponuje czytelnikowi skupienie się na chrześcijaństwie i posłaniu Chrystusa. Nie neguje wartości poznawania psychiki człowieka, ale widzi w tym nie cel, a tylko drogę do celu. Psychologia nie proponuje człowiekowi zbawienia, posłanie Chrystusa - tak. ""Najbardziej będziemy sobą, gdy staniemy się tacy, jakimi chce nas widzieć Bóg - mówi na końcu autor - Dopiero wówczas będzie to osobowość godna podziwu"".
Ukazując możliwość współgrania rozumu ludzkiego z Objawieniem, Tomasz podejmuje dyskusję z myślą grecką i arabską. Dzieło to jest i dziś interesujące, gdyż wydaje się, że myśl chrześcijańska staje w każdej epoce wobec jakiegoś zagrożenia, kuszącego nowością, naukowością i łatwością rozwiązań.
Jak czas pusty przekuwać w czas znaczący?
Ile i kiedy pracować, jak świętować i odpoczywać?
Czym różni się wypoczynek niedzielny od sobotniego?
Dlaczego piątek jest dniem szczególnym?
Jak być panem swojego czasu?
Wskutek tego wszystkiego, co miało miejsce w miastach na przestrzeni wieków, w oczach wielu wydają się one siedliskiem zła, zbiorowiskiem wszelkich występków, miejscem skandali, przemocy, szalonych idei miejscem samotności w ludzkiej zbieraninie i wyrazem tysiąca nikczemności? jednym słowem, symbolem grzechu! ? tak myśli wielu współczesnych ludzi, narzekając, skarżąc się i zarazem usprawiedliwiając się z nędzy swojego życia duchowego.Książka ojca Delfieux pozwala jednak odkryć inny, zaskakujący obraz miasta, jako miejsca szczególnego działania Boga: Miasto może nas prowadzić do Boga, ponieważ Bóg umieścił nas w mieście. Miasto może nas wznieść ku Bogu, ponieważ Bóg zstąpił do miasta. Miasto może nam dać Boga, ponieważ Bóg ofiarował się w mieście. Ono może ofiarować nas Bogu jako żywą ofiarę , ponieważ On czeka na nas w mieście, by nas karmić Eucharystią i przyoblec mocą z wysoka.Pierre-Marie Delfieux założyciel i przełożony Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich urodził się w roku 1935. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1962. Był duszpasterzem akademickim na Sorbonie. Po dziesięciu latach kapłaństwa spędził dwa lata na Saharze jako pustelnik. Tam usłyszał wezwanie, by założyć oazę modlitwy na pustyni miasta.
Modlitwa Ojcze nasz jest i zawsze będzie punktem odniesienia dla wszelkiej chrześcijańskiej modlitwy. Jednak jej rozumienie, sens i znaczenie zmieniają się, bo zmienia się świat, ludzka wrażliwość, wyobraźnia i mentalność. Dlatego potrzebujemy ciągle na nowo odkrywać treść tej modlitwy. Książka o. Kłoczowskiego przynosi współczesny komentarz do Modlitwy Pańskiej, oparty na jego duszpasterskim doświadczeniu i głębokiej refleksji. W czasie spowiedzi często rozmawiam i stawiam pytania na temat modlitwy osobistej. I niejednokrotnie ludzie, szczególnie młodzi, odpowiadają: ""Tak, modlę się, ale modlę się swoimi słowami, nie używam tych wszystkich formułek"". Wielokrotnie pada określenie: ""te formułki"". Czy Ojcze nasz to jest taki właśnie ""standard"" lub też może gotowa ""formułka""? Czy nie grozi nam to, że nasza modlitwa ""bez formułek"" stanie się taką paplaniną, która ma wymusić coś na Bogu?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
