Miejsca święte. Religia, historia, sztuka. Rady, ciekawostki, zwiedzanie
21 przewodników po najważniejszych sanktuariach świata.
Nie tylko dla pielgrzymów.
"Miejsca święte" to nowa odsłona serii "Podróże marzeń" i "Miasta marzeń" - przewodników, które cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem czytelników. Tym razem, w kolejnych tomach, prezentowane będą sanktuaria, takie jak Jerozolima, Asyż, Mekka, Fatima, Lhasa, Kioto, Waranasi, Guadalupe, Częstochowa i inne.
Pierwsza część każdego przewodnika opowiada o historii sanktuarium i roli, jaką odegrało ono w dziejach regionu i danej religii. Druga mówi o bogach, świętych, mistykach i władcach, którzy przyczynili się do rozwoju tego miejsca i wyznaczenia mu jego doniosłej roli; opisuje także tajemnice i obrzędy oraz zgromadzone w sanktuarium dzieła sztuki, kosztowności i świętości. Trzecia część dostarcza praktycznych wskazówek, w jaki sposób dostać się do tych świętych miejsc, poznawać je i zwiedzać.
Czy Kościół miesza się do polityki? Czy też zdecydowanie nie chce być podmiotem politycznym, chociaż ma do tego wszelkie predyspozycje?
Od lat i we Włoszech, i w Polsce toczy się dyskusja na temat rozdziału państwa i Kościoła. Rozważa się, jak dalece hierarchowie Kościoła mogą wpływać na bieżące życie polityczne i czy księża mają prawo do wyrażania opinii o naszych politykach. Jedni uważają, że Kościół ma w tej dziedzinie za dużo do powiedzenia, inni wręcz przeciwnie, wskazują, że właśnie w swoim kościele obywatel ma prawo słyszeć komentarz na każdy temat dotyczący jego życia, a więc także na tematy polityczne.
Książka dwóch włoskich myślicieli jest dwugłosem na ten temat. Obaj filozofowie starają się pokazać znaczenie Kościoła w polityce z dwóch punktów widzenia: świeckiego i katolickiego. Piszą o tym, czym powinna być polityka z punktu widzenia chrześcijanina, a raczej czego w niej być nie powinno, i jak powinna wyglądać symbioza Kościoła i szeroko rozumianej nowoczesności.
Interesująca książka dla osób obeznanych nieco z historią Kościoła i tematyką filozoficzną.
Kapituły śląskie
Sprawy materialne Kościoła śląskiego
Partykularne prawo Kościoła wrocławskiego
Sakralna sztuka gotycka na Śląsku
Jesień średniowiecznego Kościoła śląskiego 1417-1482
Rządy biskupów renesansowych 1482-1520
Papież Jan Paweł II nazwał Najświętszą Eucharystię ?największym skarbem Kościoła?, a mimo to nawet wielu żarliwych katolików w sposób ograniczony pojmuje ten pełen mocy sakrament. Ta książka to wszystko zmieni ! Dzięki niej zyskasz całkowicie nową świadomość, że Eucharystia nie ogranicza się tylko do przyjmowania Komunii; ona może przemieniać twoje codzienne życie. Ta wnikliwa i niezwykle wciągająca książka ? głęboko oparta na Piśmie Świętym, pismach wielu świętych i nauczaniu dwóch ostatnich papieży ? wprowadzi Cię w niektóre ?ukryte? prawdy Eucharystii; prawdy, które zawsze przyjmowali teologowie, święci i mistycy, a które rzadko były przekazywane zwyczajnym ludziom w sensowny sposób.
Vinny Flynn jest dyrektorem wykonawczym MercySong Ministries of Healing. Jest utalentowanym muzykiem, mówcą i pisarzem, a jego przejmujące nauczanie o Bożym Miłosierdziu, sakramentach i ojcowskiej miłości Boga uczyniło z niego popularnego prelegenta na misjach parafialnych, konferencjach i rekolekcjach.
Wada - dla wielu religii to źródło grzechu i potępienia moralnego, a dla moralistów rzeczywistość leżąca u początku wszelkiej ""złej przyjemności"" - w każdej epoce wzbudzała zainteresowanie etyki, sztuki i filozofii. Ale czym jest naprawdę wada i dlaczego od zawsze nas kusi, pociąga i uwodzi dużo bardziej niż cnota? Ginafranco Ravasi towarzyszy nam w fascynującej i oryginalnej wędrówce ku odkryciu ""siedmiu wad głównych"" - pychy, chciwości, nieczystości, gniewowi, łakomstwu, zazdrości i lenistwu - pokazując, że są to stałe i zawsze aktualne przymioty ludzkiej rzeczywistości. Mamy tu rekonstrukcję obfitującą w uczone cytaty i subtelne anegdotki, gdzie ""każda wada ma swoje szczególne omówienie, stosownie do właściwej jej typologii i stopnia ważności w hierarchii niemoralności"". Lektura książki może się okazać zdrowym ćwiczeniem samoświadomości. Będziemy mogli powiedzieć, że dobrze znamy samych siebie, kiedy odkryjemy w sobie więcej braków, niż inni potrafią w nas dostrzec.
Czym jest teologia polityczna? Nie łatwo jest jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Można mówić o co najmniej trzech sensach tego wyrażenia. W pierwszym, szerokim, teologia polityczna to wszelkie znane z historii próby odniesienia porządku politycznego do czynnika religijnego. W drugim, właściwym, teologia polityczna obejmuje tylko te doświadczenia historyczne, które budują związek między transcendencją a porządkiem ludzkim na gruncie racjonalnego namysłu. W trzecim, specjalnym, za teologie polityczną mogą uchodzić tylko te fenomeny kulturowe, które noszą taką nazwę. Autor skupia swoją uwagę na sensie właściwym tego pojęcia i pokazuje, jak teologia polityczna rozwijała się w historii myśli zachodniej od starożytności po dzień dzisiejszy, zwracając szczególną uwagę na jej związek z filozofią polityczną.
Merio Scattola jest profesorem na Uniwersytecie w Padwie i zajmuje się historią doktryn politycznych
Zebrane w formie książkowej wypowiedzi Jana Pawła II i Benedykta XVI do polskiego episkopatu pozwalają spojrzeć na Kościół w Polsce z perspektywy zmieniających się lat i kolejnych zadań duszpasterskich włożonych na barki najwyższych hierarchów. Bezpośrednim adresatom tych słów pozwolą przypomnieć papieskie spotkania oraz na nowo wczytać się w przesłanie następców św. Piotra.
Wszystkim pozostałym dają możliwość spojrzenia na złożoną panoramę lokalnego Kościoła w perspektywie niecodziennego dialogu jego pasterzy z papieżami.
Wydawca
Fragment Wprowadzenia
Dla wszystkich ludzi, którym słowa Papieża Polaka głęboko zapadły w serce i tym, którzy chcą poznać jego naukę polecamy właśnie tą pozycję. Jest ona wyborem spośród wielu tekstów poświęconych Bożemu Miłosierdziu głoszonych w czasie pielgrzymek do Ojczyzny.
Thierry-Dominique Humbrecht OP (ur. 1962 r. w Paryżu) doktor filozofii i teologii, w latach 1993-2008 był dyrektorem Studium Filozoficznego dominikanów w Bordeaux; pracował także jako wykładowca filozofii i teologii w paryskim Instytucie Katolickim oraz Instytucie Filozofii Porównawczej. Współpracuje z wieloma specjalistycznymi i popularnymi pismami: ?Revue thomiste?, ?Communio?, ?Famille chrétienne?, ?La Nef?. Jest autorem licznych publikacji zarówno z zakresu filozofii średniowiecznej (św. Tomasz z Akwinu), jak i współczesnej myśli teologicznej i filozoficznej.
W "Powołaniu dominikańskim" Thierry-Dominique Humbrecht z dystansem i humorem prezentuje różne aspekty dominikańskiej duchowości. Wszystkim przyjaciołom rodziny zakonnej św. Dominika autor przypomina, czym jest charyzmat Czarnych Braci: kaznodziejów w służbie prawdy.
Teatr europejski narodził się w starożytności. Po upadku Rzymu został jednak zapomniany. Musiał narodzić się po raz drugi. Stało się to w średniowiecznych klasztorach. Anglosascy mnisi, zapiekli przeciwnicy pogańskich spektakli i rozrywek - a także "teatru antycznego", cokolwiek przez to rozumieli - zapoczątkowali teatr nowożytnej Europy. Dokonali tego jednak w błogiej nieświadomości, reformując życie religijne.
Najlepszy sposób na przedstawienie najmłodszym postaci Jana Pawła II - fotografie Papieża z dziećmi od pierwszego do ostatniego roku pontyfikatu, ze wszystkich kontynentów, szczególnie jednak z Polski i ze spotkań z rodakami w Watykanie. Sytuacje zabawne i wzruszające, uroczyste i podniosłe, udzielanie błogosławieństw, Komunii św., rozmowy z małymi chrześcijanami. Ojciec Święty zawsze promieniował miłością i życzliwością, które charakteryzują prawdziwego Przyjaciela Dzieci.
Tekst ks. biskupa Antoniego Długosza, znanego najmłodszym z telewizyjnego "Ziarna", cytaty z wypowiedzi Ojca Świętego do dzieci i o dzieciach.
Idealny, wartościowy prezent na Pierwszą Komunię Świętą! Album w dużym formacie, złocenia na każdej stronie, najwyższa jakość edytorska.
Pieśni na Adwent, Boże Narodzenie, Wielki Post, Wielki Tydzień, Wielkanoc.
Ale również pieśni do Serca Pana Jezusa, do Najświętszego Sakramentu, ku czci Najświętszej Marii Panny czy św. Józefa. Każdemu tekstowi towarzyszy zapis nutowy.
Jeden z najlepszych śpiewników w tradycji polskiego Kościoła, został poszerzony o te pieśni i modlitwy, które są obecne we współczesnej liturgii.
Wyraźny podział na rozdziały ułatwia korzystanie z tej niepowtarzalnej książki.
Ludzie, którzy traktują Boga poważnie, nie będą milczeć na temat własnej wiary. Staną się często uczestnikami dysputy religijnej lub politycznej, lecz nigdy nie będą cicho. Nie wolno im.
Ze Wstępu
Książka zawiera 41 listów niewydanych do tej pory drukiem, napisanych przez Ojca Pio w latach 1915-1919 do Józefiny Morgera, jednej z jego pierwszych córek duchowych. Z treści listów wyłania się głęboka mądrość duchowa Ojca Pio jako kierownika duchowego, który zna i rozumie rozmaite uwarunkowania ludzkiej natury, obciążone problemami i niepewnością.
Cura animarum – troska o dusze jest istotą powołania kapłanów, lecz także rodziców, nauczycieli i wszystkich, którym powierzone zostało wychowywanie i prowadzenie innych ku dojrzałemu przeżywaniu życia i relacji z Bogiem. Książkę otwierają świadectwa wewnętrznego uzdrowienia trojga młodych ludzi. Autor porusza takie zagadnienia jak moc Eucharystii i przebaczenia jako czynników uwolnienia wewnętrznego, uporządkowanie sfery emocjonalnej czy skuteczna pomoc psychologiczno-duchowa młodzieży. Laurent Perru porusza się po obszarach psychologii i duszpasterstwa, a jego książka wzbogacona jest o fragmenty literatury źródłowej i dokumenty Kościoła.
„Chciałem napisać tę książkę, aby po prostu podzielić się moimi odkryciami w dziedzinie towarzyszenia, które nie zadowoli się powierzchownym słuchaniem o małym stopniu zaangażowania, czy poradami duchowymi, których udziela się szybko i łatwo. Chodzi o towarzyszenie, które przede wszystkim będzie miało na celu świadectwo współczucia Ojca; chodzi o poświęcenie czasu na słuchanie i o „troskę” zgodnie z piękną, starożytną formułą opisującą posługę kapłana jako cura animarum, «troskę o dusze»” – pisze ks. Perru we Wstępie.
Laurent Perru, francuski kapłan z diecezji Fréjus-Toulon, wyświęcony w 1990 roku. Ukończył Papieski Instytut Liturgiczny w Rzymie, przez dziesięć lat wykładał w seminarium swojej diecezji, pełniąc jednocześnie posługę parafialną. Stając wobec potrzeb psychicznych i duchowych nowo nawróconych osób, zajął się posługą towarzyszenia, którą pełni od 1998 r., szczególnie wobec młodych i w dziedzinie wewnętrznego uzdrowienia.
Na początku lat 90. napisałem książkę na temat alkoholizmu, zatytułowaną "Grzech czy choroba?"
Z biegiem lat dochodzę jednak do wniosku, że alkoholizm jest czymś więcej niż chorobą i że o nim można także mówić w kategoriach grzechu. Ale ani pojęcie grzechu, ani koncepcja choroby nie oddają w pełni jego istoty. Doświadczenie uzależnienia i wyzdrowienia sugeruje, by raczej postrzegać alkoholizm w kategoriach braku pewnych ważnych umiejętności życiowych. Nie oznacza to, że każdy, kto nie ma takich umiejętności, musi się uzależnić. Ale każdy uzależniony umiejętności tych nie ma i musi je nabyć, jeśli chce zachować trzeźwość. Program Dwunastu Kroków AA pomaga to osiągnąć. Uczy takich umiejętności duchowych, myślowych i społecznych, które pozwalają zastąpić destrukcyjne uzależnienie od alkoholu lub innych substancji twórczym poczuciem współzależności wszystkich ludzi oraz zależności od opiekuńczej siły wspólnoty lub jakiejś Siły Wyższej. W tej szerszej perspektywie cywilizacyjnej program Dwunastu Kroków AA może być pojmowany jako wielopłaszczyznowa odpowiedź na bolączki nowoczesności.
Przedstawiona w niniejszej książce interpretacja kroków jest subiektywna. Ma na celu przybliżenie czytelnikom kroków, a dokładniej – jednego z wielu możliwych sposobów ich rozumienia. Autor
Żadna z napisanych przeze mnie książek nie dała mi równie wielkiej satysfakcji. Żadna nie pozwoliła mi dotknąć życia innych ludzi w taki sposób jak Grzech czy choroba. Jeszcze przed wydaniem książki zaczął samodzielnie funkcjonować artykuł "Alkoholizm. Grzech czy choroba", który ukazał się w grudniu 1985 na łamach tygodnika "Polityka". Był powielany w setkach egzemplarzy, a nawet, jak słyszałem, sprzedawany na bazarach. Przez wiele lat zdarzało się, że rozpoznawali mnie znajomi i nieznajomi, mówiąc, że po przeczytaniu tego artykułu - albo później książki - dostrzegli swój własny problem, i niektórzy spontanicznie przestawali pić, a inni postanawiali pójść do AA lub podjąć terapię. Trudno o większą satysfakcję dla autora. Toteż z wielką radością przyjąłem propozycję wydawnictwa "Iskry", by książkę wznowić, dając możliwość zapoznania się z nią większemu gronu czytelników.
Autor
Przejmująca opowieść o pobycie w sekcie "Niebo".
Sebastian zdecydował się opowiedzieć swoją historię. Opisał czas, który spędził w sekcie Niebo. Uczynił to, aby nie tylko dokonać rozrachunku z własną przeszłością, ale i przeprosić wszystkich, których skrzywdził, oraz – a może przede wszystkim – przestrzec, zwłaszcza młodych, przed ślepym zaufaniem ludziom, którzy wiele obiecując, mamią fałszywym obrazem prawdy.
Dziękując Sebastianowi za świadectwo życia, warto podkreślić, że jego relacja zarysowuje klasyczny mechanizm manipulowania członkami grup kultowych. Zarówno werbowanie do sekty, jak i pierwszy okres pobytu w niej to czas fascynacji i zachwytu. Dopiero później okazuje się, że prawda jest zupełnie inna. Człowiek został już jednak złapany w pułapkę. Wyjście z niej utrudnia wpojone przekonanie, że poza grupą nie ma życia. Dlatego wielu w niej pozostaje. Sebastianowi się udało. Pomogła mu miłość do żony i dziecka oraz ogromna determinacja. Nie wszyscy jednak mają tyle szczęścia.
Joanna Jarzębińska-Szczebiot, Marek Szczebiot
Punkt Informacyjny o Sektach i Nowych Ruchach Religijnych, Białystok
Opowieść żyjącego w XI wieku mnicha Ekkeharda IV o dolach i niedolach jego macierzystego klasztoru w Sankt Gallen to utwór od dawna dobrze znany historykom średniowiecznej literatury łacińskiej oraz mediewistom wyspecjalizowanym w historii kultury monastycznej. Ze względu na swoje walory literackie oraz bogactwo ujętego w anegdotycznej formie materiału cieszy się też ów tekst wśród nich od dawna wielkim uznaniem.Jednocześnie poza gronem specjalistów dzieło Ekkeharda pozostaje całkowicie nieznane. Wydaje się, że warto, pokonując barierę łaciny, spróbować ten stan rzeczy zmienić. Sangalleńska historia klasztorna nie jest suchym rocznikarskim tekstem. Nie odstrasza też hermetycznością swojej treści. Przeciwnie, to opowiadanie nadzwyczaj barwne, sugestywne w swoim sposobie obrazowania i dostarczające wiedzy o życiu i umysłowości średniowiecznych zakonników w na pewno nie mniej atrakcyjny sposób, aniżeli współczesny nam bestseller Umberto Eco Imię róży, nad którym ma przynajmniej jedną oczywistą przewagę: wyszło spod pióra człowieka należącego do tamtego świata.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
