W roku wiary wszyscy chrześcijanie powinni przystąpić do dynamicznego programu formacji wiary: formacji w piśmie i teologii, w modlitwie i jasności sądów po to, by osobiście przyjąć, a następnie dzielić się łaskami, którymi Bóg tak szczodrze obdarza ludzkość. Nie powinno się ustawiać fałszywej opozycji pomiędzy wiarą a rozumem, wiarą a nauką, wiarą a autentyczną ludzką kulturą, jak naucza Wiara i Rozum, mistrzowska encyklika Jana Pawła II.
,,Najlepsze pomysły Boga" zachęcają wiernych, by angażowali się w pracę w swoim środowisku, ponieważ świat musi się stać, i staje się, Królestwem naszego Boga, Królestwem sprawiedliwości i pokoju, prawdy i miłości, piękna i szczęścia. Gwarantują nam to ,,najlepsze pomysły" Boga, pomysły, które nigdy nie ulegną zmianie.
Książka - oparta na licznych świadectwach i bogatym doświadczeniu Autora - pomaga pogłębiać wiarę. Jest zachętą do rozważania duchowości Trójcy Świętej.
Zamieszczony w pracy nietypowy ze względu na swoją budowę komentarz do tekstu Gelazego od strony merytorycznej i metodologicznej składa się z dwóch części. Część pierwsza została poświęcona tematyce święta luperkaliów w przekazach autorów pogańskich zawiera dwa rozdziały. Część druga w całości traktuje pismo papieża przeciwko obchodom tego pogańskiego święta i składa się z trzech rozdziałów.
Ze Wstępu.
Niestrudzone pielgrzymowanie... Od wsi do wsi, od miasta do miasta, od kraju do kraju. Z kontynentu na kontynent. Setki tysięcy kilometrów w przeróżnych samolotach i samochodach. W upale i w śniegu. Jan Paweł II był wszędzie - wszędzie z Ewangelią w ręku i słowem Bożym na ustach. Niezmordowany pocieszyciel. A gdy trzeba było, to i napomniał surowo. Ćwierć wieku tak apostołował po całym świecie, aż do ostatka sił, by w końcu 2 kwietnia 2005 roku wyruszyć w swą ostatnią pielgrzymkę - do domu Ojca. W tym albumie podążamy dokładnie śladami wszystkich pielgrzymek zagranicznych (polskie pielgrzymki przedstawiliśmy w osobnym tomie), odwiedzamy wszystkie kraje, w których On był i to tyle razy, ile razy On tam zawitał. Możemy prześledzić, jak Ojciec Święty się zmieniał, jak cierpiał, ale nie ustawał w dziele ewangelizacji, którą uczynił najważniejszym zadaniem swego długiego Pontyfikatu. Atmosferę pielgrzymek oddają znakomicie 484 zdjęcia autorstwa wybitnych fotografów papieskich. Jeszcze istotniejsze od przebogatej, artystycznej dokumentacji jest to, że na kartach książki zapoznajemy się z najważniejszymi fragmentami Jego wypowiedzi, z Jego najważniejszymi myślami, z Jego widzeniem świata - innymi słowy z tym, co po Nim zostanie na zawsze. "Pielgrzymki światowe" to nie opowieść geograficzna, choć na pewno przybliża miejsca, w których Ojciec Święty był; to głęboka i refleksyjna opowieść o Pielgrzymie Wszechczasów, o Apostole Nadziei.
Podręcznik dla katechetów i księży, wraz ze Słowem do rodziców, do wykorzystania podczas spotkań i nabożeństw parafialnych dla dzieci przygotowujących się do Odnowienia Przyrzeczeń Chrztu Świętego i Uroczystego wyznania wiary dla kl. VI.
Poradnik metodyczny do duszpasterstwa katechetycznego w parafii według materiału katechetycznego nr AZ-p-23-01/10-KR-3/12 zgodnego z programem nauczania nr AZ-2-01/10.
Książkę Benoit Standaerta, benedyktyna z Opactwa św. Andrzeja w Zevenkerken w Belgii, można traktować jako swoisty przewodnik po życiu wiary. Autor stara się bowiem, rozwijając i komentując oparty na starożytnej
żydowskiej maksymie schemat nauka – modlitwa – uczynki, stworzyć model dobrego i pełnego chrześcijańskiego życia. Przykłady z życia wybitnych postaci z historii Kościoła przeplatają się tutaj z analizą współczesnych przemian kulturowych i ich wpływu na sposób przeżywania wiary, komentarze biblijne zilustrowane są analizą arcydzieł malarstwa, wypowiedzi Doktorów i Ojców Kościoła zestawiane są z wyjątkami z dzieł rabinów okresu talmudycznego. Całość tworzy bogatą i mądrą opowieść o fundamentach życia wiary, tym ciekawszą, że język autora daleki jest od suchego stylu dyskursu akademickiego. Prosty i obrazowy wywód unika nadmiernej abstrakcji i opiera się na przykładzie, dostarczając zarówno tematów do przemyśleń, jak konkretnych wskazówek postępowania.
Teologia wczesnych filozofów greckich to dzieło przełomowe zarówno dla badań nad grecką myślą filozoficzną z czasów przed Sokratesem, jak i dla rozważań nad pojęciem teologii, niesłusznie zawężanym wyłącznie do dokonań pisarzy chrześcijańskich. Jak pisze Jaeger, teologia jest szczególnym wytworem umysłowości greckiej i wiąże się z wielką wagą, jaką greccy myśliciele przykładali do pojęcia logosu - ponieważ teologia to próba przybliżenia się do Boga lub bogów (theoi) za pośrednictwem logosu. Odniesienie pojęcia "teologia" do filozofii przedsokratejskiej nie jest anachronizmem. W ujęciu Jaegera presokratycy byli teologami: podejmowali trud dociekania istoty physis, do której w ich pojęciu należało bóstwo.
W wyniku takiego odczytania pozostałości pism i tradycji wczesnej greckiej filozofii otrzymujemy panoramę całego obszaru myślenia, które leży u podstaw rozwoju zarówno filozofii i refleksji teologicznej pogańskiej, jak i chrześcijańskiej. Takie przedstawienie tej sfery zagadnień ma charakter niezwykle oryginalny i pozwala oglądać ją w zupełnie nowym świetle.
Wydaje się wręcz, że bez znajomości tej niezmiernie wnikliwej i nadal aktualnej syntezy Jaegera trudno współcześnie wyobrazić sobie uprawianie jakiejkolwiek teologii.
Instrumenty muzyczne Biblii to kolejna, po świetnie przyjętych opracowaniach na temat muzyki antycznej autorstwa J. Landelsa i M. Westa oraz książce B. Matusiaka o teologii muzyki św. Hildegardy, cenna monografia z zakresu historii, a właściwie archeologii muzyki. Autor, posiadacz bogatej kolekcji starożytnych instrumentów, łącząc kompetencje muzykologa z analizą filologiczną, identyfikuje i omawia instrumenty występujące w różnych kontekstach w Starym i Nowym Testamencie, by w efekcie umożliwić czytelnikowi, przyzwyczajonemu do nieprecyzyjnych czy wręcz mylnych przekładów tekstów biblijnych, lepsze „wsłuchanie się” w bogactwo rozbrzmiewających w psalmach czy księgach prorockich dźwięków rogu, cytry, fletu i bębna.
Quinzio pisze o Mesjaszu ubogim, o Bogu, któremu się nie udało. Rozczarowanie dotknęło nawet Jezusa. Mimo śmierci na Krzyżu i Zmartwychwstania zbawienie całej stworzonej rzeczywistości nie dopełniło się. Zło pleni się na świecie, a Bóg milczy.
Aniołom i światu widowisko to książka o teatrze, który chce ?uderzać w niebo?. O teatrze, który nie tylko bawi, kształci intelekt, rozszerza horyzonty, ale także próbuje wykorzystywać ? umownie mówiąc ? kierunek wertykalny. Nie chodzi tu jednak o teatr religijny ani o wiarę. Raczej o zadawanie pytań. Nawet jeśli zakładana przez artystów odpowiedź miałaby brzmieć: ?Nic tam, po drugiej stronie, już nie ma?.
Obok Jerzego Grotowskiego i ?Gardzienic?, którym autor poświęcił najwięcej namysłu, znalazły się w tej książce szkice o artystach i recenzje spektakli, między innymi Krystiana Lupy, Kazimierza Dejmka, Jerzego Grzegorzewskiego, Krzysztofa Warlikowskiego, Józefa Szajny, Petera Brooka czy Jana Klaty. Wiele miejsca zajmują rozmowy z twórcami ? aktorami i reżyserami. Kornaś pisze także o specyficznych zjawiskach z pogranicza teatru ? o eurytmii, wskrzeszaniu dramatów liturgicznych, życiu i umieraniu pieśni obrzędowych czy nawet o filmach (Siergiej Paradżanow).
Z pozycji teoretyka, ale niejednokrotnie również świadka i uczestnika opisywanych przedstawień, projektów, akcji, wypraw i innych, wymykających się definicji, zdarzeń teatralnych i parateatralnych, Tadeusz Kornaś przedstawia fascynującą konstelację różnorodnych postaw artystycznych, światopoglądów i estetyk, dzieląc się z czytelnikiem zarówno ogromną wiedzą, jak i emocjami swoich poszukiwań i objawień.
Transcendencja ma dla Lévinasa charakter etyczny. W Transcendencji etycznej samo pragnienie i miłość są doskonalsze od spełnienia. „Wezwanie Boga - pisze - nie ustanawia stosunku między mną a Nim, który do mnie przemówił; nie ustanawia niczego, co przypominałoby koniunkcję członów — koegzystencję lub choćby czysto idealną synchronię. Nieskończoność nie może znaczyć dla myślenia, które zmierza do kresu; ku-Bogu nie jest szukaniem celu. […] Alternatywa bytu i nicości nie jest ostateczna. Ku-Bogu nie jest procesem bycia: wezwanie odsyła mnie do drugiego człowieka, który nadaje temu wezwaniu sens, do bliźniego, o którego winienem się lękać”.
W ten sposób, w Transcendencji etycznej, pojęcie Boga nabiera dla Lévinasa sensu. Bóg nawiedza myśl. Wypowiedzenie słowa „Bóg” nie oznacza jednak Jego ukazania się. „Nieskończony wchodzi w język, nie ukazując się jednak”. (…) Lévinasowska filozofia Boga nie odpowiada na pytanie: Kim jest Bóg? Bóg jest absolutnie Transcendentny. „Świadectwo etyczne jest objawieniem, które nie jest poznaniem” — pisze Lévinas. Pyta raczej, jakie są warunki możliwości, dzięki którym pojęcie Boga po Auschwitz ma jeszcze sens. Istotną i ważną kwestią jest przypomnienie przez Lévinasa obecności Boga w twarzy innego i etyczny sposób jego „poznania”.
(Ze wstępu Tadeusza Gadacza)
Emigracja — gasi ducha czy zmienia perspektywę?
Wody Atlantyku to podnoszą się o kilka metrów, atakując wybrzeże Irlandii, to znów opadają. Zjawisko pływów ma odzwierciedlenie w falach ludzi, opuszczających i napływających na Zieloną Wyspę. W tę podwójną falę — przypływu i odpływu — włączyli się niedawno Polacy. Niektórzy rozbijają się o obce brzegi, inni jednak szybko odnajdują się w nowych realiach. Z jednym może wyjątkiem: znacznie bardziej niż innym, grozi im samotność i wewnętrzna pustka.
Z perspektywy posługi kapłańskiej, umożliwiającej obserwację zarówno kondycji psychicznej rodaków, jak i meandrów wiary w nowoczesnym, coraz bardziej świeckim świecie, Marcin Lisak upomina się przede wszystkim o dwie rzeczy. Po pierwsze, nieporzucanie duchowego wymiaru życia. Po drugie, o bardziej ludzkie, rozumniejsze, mocniej stojące na ziemi chrześcijaństwo. Jeśli wiara ma ostać się — i być ostoją — we współczesnym świecie, definiowanym często przez pogoń za pieniądzem, rozłąkę z rodziną i obojętność otoczenia, musi wyjść mu naprzeciw i rozsadzić granice wyuczonych regułek. Jeśli ma być światłem, zdaje się mówić Lisak, to latarnią w ciemności, nie oślepiającym reflektorem w pokoju przesłuchań.
Jak każdy przewodnik — to lektura dla zagubionych lub po prostu ciekawych, niestrudzonych wagabundów lub dopiero wyprawiających się w nieznane. Raz na fali, raz pod falą.
Tak naprawdę trudno powiedzieć, skąd jest Hildegarda. Urodzona najprawdopodobniej w Bermersheim, wychowana w Disibodenbergu, gdzie spędziła większą część swojego życia, fundatorka i ksieni Rupertsbergu oraz Eibingen. nosi przydomek pochodzący od miasta, które odwiedzała, ale nic ponadto. Nawet nie spoczywają tam jej relikwie.
Jednak Hildegarda z Bingen staje się osobą coraz bardziej znaną i zdecydowanie jest to postać warta uwagi. Przynależy do grona świętych, którzy odnaleźli powołanie w południe swojego życia, l tę jego połowę, którą większość z nas przeznacza na odcinanie kuponów i korzystanie z owoców działań podjętych w młodości i wieku dojrzałym, oni przeżyli bardzo aktywnie. Wśród nich odnajdziemy Józefa Kala-sancjusza, Teresę z Avila czy Matkę Teresę z Kalkuty. Są jak dobre, dojrzale wino - co trzeba, zostało w nich oczyszczone, przepracowane i przeżyte. Używając innej metafory: przez kilkadziesiąt lat nosili wodę do stągwi, przyszedł wreszcie czas, kiedy, jak w Kanie, Pan nakazał im jej zaczerpnąć i zanieść biesiadnikom. Dzięki takiemu doświadczeniu Hildegarda staje się dobrą przewodniczką dla tych wszystkich, którzy osiągnąwszy wiek średni, patrzą wstecz i nie widzą w swoim dotychczasowym życiu niczego pociągającego czy szczególnego. Mówi im swoim życiem: „Wszystko przed wami, to dopiero polowa, a wasz potencjał wciąż jest olbrzymi"
W jej przypadku posiadane zdolności sprawily, że w ciągu ostatnich czterdziestu lat swojego życia podyktowała kilkanaście większych i mniejszych dzieł, prowadziła bujną korespondencję, założyła dwa opactwa i była ich przełożoną, zajmowała się wszystkimi ówczesnym dziedzinami wiedzy, leczyła, głosiła misje, prowadziła wizytacje, a wszystko to robiła pomimo ataków chorób, które nękały ją od dzieciństwa. Była fascynującą postacią, stąd moja próba przedstawienia jej biografii.
Niniejsza książka nie pretenduje do miana naukowego opracowania. Miejscami mając charakter publicystyki, jest próbą opisania niezwykłego życia, jakie było udziałem ksieni Rupertsbergu. W 2012 roku papież Benedykt XVI najpierw wpisał ją do katalogu świętych, tym samym uznając powszechność jej kultu w Kościele, a następnie ogłosił doktorem Kościoła. To drugi powód sięgnięcia do opracowań, które są poświecone Hildegardzie.
Trzecim jest popularność, jaką osiągnęły jej (lub tylko przypisywane jej) poglądy. I jak ma to miejsce w przypadku celebrytów czy wybitnych intelektualistów, wokół postaci benedyktynki narosło wiele plotek, często opartych na stereotypach dotyczących epoki Hildegardy lub ogólnie średniowiecza. Dlatego warto przyjrzeć się bliżej czasom, w jakich żyła święta. Szersze historyczne tło pozwala nam przybliżyć mentalność ludzi XII wieku, a przez to lepiej zrozumieć Hil-degardę.
Książka składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy jest pomyślany jako zarys epoki, w której żyła święta. W następnym mowa o czasie przygotowania do publicznej działalności, a więc dzieciństwie, młodości i świecie, w którym żyła nasza bohaterka. Ramy czasowe następnych dwóch rozdziałów częściowo się na siebie nakładają: trzeci opowiada o Hildegardzie jako wizjonerce, kompozytorce i lekarce, czwarty - o jej działalności publicznej, a więc fundacjach
1 misjach. Wreszcie rozdział piąty dotyczy schyłku jej życia, śmierci i kultu. W nim starałam się także wytłumaczyć, dlaczego pisma Hildegardy stały się popularne i w których punktach popularyzatorzy świętej rozmijają się z jej poglądami czy też dokonują reinterpretacji jej biografii bądź pism w sposób, który zniekształca spuściznę po opatce Rupertsbergu.
Bogactwo wizji i szeroki zakres działalności Hildegardy rodzi podziw. Była postacią o tak niezwykłej osobowości, że nie da się jej w pełni opisać czy uchwycić, szczególnie w krótkiej biografii. Zajmowała się wieloma dziedzinami wiedzy i w zakresie praktycznego działania czyniła tak wiele, że była w stanie zawstydzić niejednego mężczyznę żyjącego w jej epoce. Pod względem zainteresowań i wiedzy była kobietą renesansu, a jednocześnie chorowitym i wrażliwym człowiekiem. Miała silną osobowość, a jednocześnie potrafiła zaakceptować istnienie granic i je uszanować, (ej życie przypomina pod tym względem komponowaną przez nią muzykę: melodię wykorzystującą dużą skalę rozpiętości pomiędzy najniższym i najwyższym dźwiękiem, ale szanującą możliwości wykonawcze człowieka.
Zapraszam do wsłuchania się w motyw melodyczny, jaki stanowiło jej życie w wielkiej symfonii kosmosu i dziejów świata.
Hildegarda z Bingen Mistyczka z charakterem
Spis treści:
WSTĘP
Rozdział I WIEKHJLDEGARDY
Rozdział II LATA UKRYTE
Rozdział III REŃSKA SYB1LLA
Rozdział IV
FUNDATORKA I MISJONARKA
Rozdział V
Śmierć i Kult
Złota gałąź"" sir Jamesa Georga Frazera uważana jest za jedną z najważniejszych książek antropologii społecznej, a na pewno jest w tej chwili już pozycją klasyczną w tej dziedzinie wiedzy. Przywołując obraz J.M.W. Turnera, zatytułowany ,,Złota Gałąź"" (,,The Golden Bough"", 1834) Frazer rozpoczyna snucie opowieści o pewnym tajemniczym rytuale, odbywającym się cyklicznie nieopodal jeziorka, zwanego przez starożytnych ,,Zwierciadłem Diany"".W starożytności ów leśny pejzaż był miejscem dziwnej i powtarzającej się stale tragedii. Na północnym brzegu jeziora, tuż pod przepaścistą skałą, na której osiadła współczesna wioska Nemi, znajdował się święty zagajnik i sanktuarium Diany Nemorensis, czyli Diany Leśnej. Niekiedy zwano je również jeziorem i zagajnikiem Arycji. Lecz miasteczko Arycja (obecna La Riccia) znajdowało się o trzy mile dalej, u stóp Góry Albańskiej, a od jeziora, leżącego na zboczu góry w małym zagłębieniu w kształcie krateru, dzielił je bardzo pochyły stok. W tym świętym zagajniku rosło drzewo, wokół którego można było dostrzec krążącą przez cały dzień i prawdopodobnie do późnej nocy mroczną postać. W ręce dzierżył ów człowiek nagi miecz i bez przerwy rozglądał się wokół, jak gdyby w każdej chwili mógł spodziewać się napaści wroga. Był to kapłan i morderca, wypatrujący tego, który go wcześniej lub później zamorduje i obejmie po nim urząd kapłana. Takie prawo obowiązywało w sanktuarium. Kandydat na kapłana nie miał wyboru. By objąć stanowisko, musiał zgładzić swego poprzednika, a urząd po nim piastował do chwili, gdy sam ginął z ręki następcy silniejszego i bardziej przemyślnego.Ów dziwny rytuał domaga się wyjaśnienia. Autor ,,Złotej Gałęzi"" wyrusza więc w podróż po kulturach, wierzeniach i mitach różnych ludów - jego zdaniem - niecywilizowanych, szukając tam podobieństw i próbując na ich podstawie rzucić nieco więcej światła na ten niezwykły zwyczaj. Jednym z najważniejszych tematów Frazera jest magia. Jego koncepcja magii choć była wielokrotnie krytykowana, zwłaszcza z powodu przeciwstawiania magii i religii, pozostaje jednak niezmiennie ważnym stanowiskiem antropologicznym. Z Frazera wiele zaczerpnął Bronisław Malinowski (choć jego koncepcje określane jako funkcjonalizm antropologiczny są w wielu punktach odmienne od Frazerowskich) pisząc o autorze ""Złotej gałęzi"": Frazer pojawia się przed nami jako przewodnik kierujący naszą podróżą przez pustynie Australii, tropikalne dżungle Amazonki i Orinoko, przez stepy Azji lub wyżyny Afryki. Faktycznie przedstawia on opis zjawisk w ich kontekście, w opisie tym różne aspekty kultury i różne ludzkie sprawy są ze sobą powiązane; przygodne komentarze cechuje intuicja w przedstawianiu ludzkich motywów. Nie byłoby trudne wykazać, że Frazer często zbliża się do psychoanalitycznego ujęcia nieświadomych i podświadomych motywów ludzkiego zachowania. A w innym miejscu, w mowie poświęconej Frazerowi pisał antropologia tak jak ją przedstawia Sir James Frazer, jest wielką nauką...I to trzeba przede wszystkim Frazerowi oddać: bez jego ""Złotej gałęzi"" nie byłoby współczesnej antropologii społecznej - choćby w tym tylko sensie jest to książka fundamentalna. A dodatkowo napisana w świetnym literackim stylu. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce coś wiedzieć o mechanizmach kierujących ludzkimi obyczajami, myśleniem, kulturą!
To monumentalne albumowe wydanie na Rok Wiary znakomitych komentarzy do Ewangelii autorstwa ks. prof. Edwarda Stańka. Jest to bezcenna propozycja do domowej biblioteki, która przez lata służyć będzie jako doskonały przewodnik dla wszystkich pragnących zadbać o własny duchowy rozwój. Pomoże ubogacać życie rozważaniem i wcieleniem w czyn słów Ewangelii.
Zestaw zawiera: Koronkę za zmarłych, poręczne etui na koronkę, książeczkę z informacją o sposobie odmawiania koronki i mini modlitewnik z innymi modlitwami za zmarłych.
Marianna Popiełuszko nigdy nie szukała rozgłosu. Nie planowała, że stanie się bohaterką telewizyjnych dzienników, a jej zdjęcia obiegną prasę na całym świecie. Nie chciała sławy, której początkiem było brutalne zabójstwo jej ukochanego dziecka. Po wielu latach od tych wydarzeń postanowiła opowiedzieć o swoim synu, o miłości do niego, o tym, jak był wychowywany, o wartościach, które wyniósł z rodzinnego domu. Opowiada też o wydarzeniach, które na zawsze zmieniły jej życie. Z bólem wspomina dzień, w którym świat się dla niej zatrzymał. Wypowiada najważniejsze i najtrudniejsze dla siebie zdanie: „Przebaczyłam mordercom mojego syna”.
Kim jest kobieta, której kłaniają się kościelni dostojnicy i politycy z całego świata? Skąd bierze się siła, która pozwoliła jej udźwignąć tak wielką tragedię? Jak wygląda jej życie teraz, kiedy jest matką świętego męczennika?
Matka Świętego to niezwykłe i poruszające świadectwo rodzicielskiej miłości, wiary w Bożą opatrzność i nadziei na to, że dobro zawsze zwycięży. Książka zawiera liczne fotografie z rodzinnego archiwum oraz niepublikowane dotąd zeznania z procesu beatyfikacyjnego księdza Jerzego Popiełuszki.
Centralny Obóz Pracy w Jaworznie jest dla Ukraińców w Polsce tragicznym symbolem pierwszego powojennego okresu. To właśnie tam w kwietniu 1947 roku – równocześnie z rozpoczęciem akcji „Wisła” – utworzono tzw. podobóz ukraiński, w którym w następnych miesiącach osadzono niemal 4 tys. osób. W wyniku panujących warunków oraz stosowanych w czasie przesłuchań tortur 162 z nich zmarły.
Wśród uwięzionych w „ukraińskim podobozie” było także 27 duchownych (22 greckokatolickich i 5 prawosławnych). Ich losom poświęcona jest niniejsza publikacja.
Zbiór 40 modlitw przygotowany specjalnie z myślą o wdowach, zarówno tych, dla których utrata małżonka jest świeżym doświadczeniem, jak i tych, które owdowiały już dawno. Tomik zawiera również najważniejsze informacje o życiu, zadaniach i duszpasterstwie wdów konsekrowanych.
Znakomicie opowiedziane historie odnotowanych cudów eucharystycznych, zarówno z terenu Polski (w tym ostatniego, który miał miejsce w Sokółce), jak i z całego świata, od starożytności po czasy współczesne. Autorka zamieszcza ponadto opisy relikwii, oficjalne orzeczenia Kościoła w kwestii konkretnych cudów, wypowiedzi Bł. Jana Pawła II na temat opisywanych miejsc, ciekawostki oraz praktyczne informacje dla pielgrzymów.
"Bądźmy wytrwali w odmawianiu różańca, czy to w kościelnej wspólnocie, czy w zaciszu naszych rodzin: modlitwa ta w miarę powtarzanych wezwań połączy serca, rozgrzeje płomień domowego ogniska, umocni nadzieję oraz sprowadzi na wszystkich wielki pokój i radość Chrystusa, który dla nas narodził się, umarł i zmartwychwstał".
bł. Jan Paweł II
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
