Tutaj znajdziesz bogaty wybór lektury z zakresu chrześcijaństwa: modlitewniki, teologia, historia religii, żywoty świętych, wiara, cuda, katecheza, islam, judaizm, religie dalekiego wschodu oraz świata starożytnego.
W prezentowanej książce autorzy omawiają sposób składania przysięgi na różnych obszarach Łacińskiej Europy w średniowieczu. Istota samego rytuału polegała na przyjęciu odpowiedniej postawy ciała (najczęściej stojącej lub klęczącej) oraz stosowaniu obowiązujących na danym terytorium gestów, wykonywanych rękoma, dłońmi bądź palcami, przy wypowiadaniu wymaganej formuły. Ważną rolę w ceremonii przysięgi odgrywały przedmioty (ołtarze, księgi zawierające teksty Ewangelii, relikwie, krzyże, krucyfiksy, konsekrowana hostia, korona, słońce itd.), które w jej trakcie wykorzystywano. Przeprowadzona analiza pozwala prześledzić zmiany, którym podlegał ten rytuał na różnych obszarach Europy w X - XV wieku, co daje podstawę do formułowania pytań na temat postrzegania roli i znaczenia przysięgi oraz symboliki stosowanej przy okazji jej składania. Wszystko to umożliwia bliższe przyjrzenie się mentalności ludzi średniowiecza.
Wydarzenia, jakie rozegrały się w latach 1632-1634 w tym spokojnym miasteczku Francji zachodniej, które znienacka stało się theatrum najgłośniejszego w Europie procesu o czary, złożyły się na jedno z najbardziej spektakularnych i bogatych w reperkusje zjawisk współtworzących wielkie fale czarnoksięstwa i opętań, jakie, przetoczywszy się przez Europę północną na przełomie XVI/XVII wieku, ujawniły poważne pęknięcia w judeo-chrześcijańskiej cywilizacji. Seria erotycznych zwidzeń sennych paru mniszek z miejscowego klasztoru urszulanek - z matką Joanną od Aniołów - wskazujących niby na działania diabłów, które jako swego sprzymierzeńca zdradzić im miały rzekomo nazwisko proboszcza Grandier, zbiegła się idealnie w czasie z pojawieniem się we Francji Kartezjańskiego Traktatu o metodzie. To, co dziać się będzie wokół tych zakonnic przez najbliższych dziesięć lat - nie tylko w samym klasztorze, ale i na ulicach miasta i w kościołach, i to w biały dzień, z udziałem coraz szerszych kręgów aktorów i widzów oraz niezbędnego kozła ofiarnego - interpretuje autor w kategoriach komedii dell' arte (z elementami cyrku), próbując rozszyfrować reguły gry. Ukazuje zarazem, jak polowanie na czarownice, uruchamiające świeże jeszcze animozje z czasu wojen między katolikami a protestantami, staje się wielką publiczną debatą między nauką a religią; między racjonalnym i nadprzyrodzonym. A także walką o władzę.
Tybetańska joga oddechu i ruchu!
W książce tej nauczyciel medytacji Tenzin Wangyal Rinpocze wyjaśnia, jak znaleźć wsparcie i schronienie we własnym wnętrzu, zamiast poszukiwać go na zewnątrz. Przedstawione tu medytacje, nauki i praktyki pomogą nam radzić sobie z życiowymi wyzwaniami. Kiedy włączymy je do codziennego życia, to, co do tej pory postrzegaliśmy jako ograniczenia, przekształcimy w nieograniczone możliwości. Pozwoli nam to pozbyć się zwątpienia we własne siły oraz odkryć wewnętrzną mądrość i światło, do których możemy mieć dostęp w każdej chwili.
To ostatnia z serii trzech książek tego autora (po „Przebudzaniu świętego ciała” i „Tybetańskiej jodze ciała, mowy i umysłu”) zawierających wskazówki dotyczące medytacji oraz praktyki ukazujące skarbnicę naturalnego umysłu.
Do książki dołączona jest płyta CD z medytacjami.
Tenzin Wangyal Rinpocze to uznany autor książek i nauczyciel mający uczniów na całym świecie. Jest założycielem i duchowym kierownikiem Instytutu Ligmincha. Napisał takie książki, jak „Uzdrawianie dźwiękiem w tradycji tybetańskiej”, „Tybetańska joga snu i śnienia”, „Leczenie formą, energią i światłem”, „Cuda naturalnego umysłu”, „Przebudzanie świętego ciała”, „Tybetańska joga ciała, mowy i umysłu” (w Polsce ukazały się nakładem Domu Wydawniczego REBIS).
Opowieść o etiopskim ministrze finansów to jedna z historii biblijnych, które zrobiły na mnie największe wrażenie. Poznajemy w niej człowieka, który z całej siły i z całego serca poszukuje Boga. Prawie nic o Nim nie wie, a jednak "żadna droga nie jest dla niego za daleka", żaden wysiłek za wielki ani żaden cel ważniejszy od odnalezienia życia wiecznego.
Proponowana publikacja skłania do refleksji na temat wielkiego Polaka księcia kardynała Stefana Sapiehy.
W świadomości wielu Polaków funkcjonuje ta wielka postać Kościoła jako Książę Niezłomny.
Książka daje odpowiedź na pytanie o czynniki, które ukształtowały tego wielkiego Duchownego. Autorka zastanawia się
nad tym, jaki wpływ wywarło na niego wychowanie, które otrzymał w domu rodzinnym, skąd czerpał niezwykły hart ducha i niezmienne przywiązanie do zasad.
Kardynał Adam Stefan Sapieha pozostaje w pamięci wielu Polaków jako ten, który umocnił w wierze i miał wpływ na ukształtowanie drogi życiowej Karola Wojtyły. Wielu dostrzega w nim także człowieka czynu i przypisuje mu znaczny wpływ na kształtowanie sytuacji w Polsce. Działo się tak za sprawą działalności duszpasterskiej, pomocy charytatywnej na rzecz ubogich i cierpiących w czasie I i II wojny światowej.
Dokonania księcia kardynała Adama Stefana Sapiehy sprawiają, iż zasłużył on na zaszczytne miano duszpasterza o wielkim autorytecie moralnym. Inicjował działania na rzecz ocalenia tradycji i kultury. Z jego inicjatywy cały naród zaangażował się w odnowę Katedry na Wawelu.
Mimo upływu czasu cała spuścizna duchowa, jaką pozostawił potomnym Książę Niezłomny nie traci na aktualności.
Książka ma na celu popularyzować wiedzę o tej pięknej postaci w historii Kościoła i naszej kultury.
Chrześcijaństwo postrzegało rośliny jako stworzone przez Boga w celu ukazania Jego potęgi, piękna i dobroci. Symbolikę wielu kwiatów i legend o nich, przejęło w dużej mierze z innych religii, lecz uzgodniło ich znaczenie z zasadami prawd objawionych, głównie: prawdy o Trójcy Świętej, o dziele stworzenia, o odkupieniu, o budowaniu Królestwa Bożego na ziemi, o przemianie stworzenia w Nowe Stworzenie w czasach eschatologicznych.
Rzecz to przewspaniała,
że do Świętych w niebie
możemy się zwracać
w naglącej potrzebie.
Dla nich też jesteśmy
niezwykli i ważni.
Warto się więc chyba
z nimi - zaprzyjaźnić!
Siostra Maria Faustyna Kowalska. To ona, skromna zakonnica, została wybrana do ogłoszenia Bożego miłosierdzia, podobnie jak dzieci z La Salette, Lourdes, Fatimy były orędownikami poleceń Matki Bożej. Jej DZIENNICZEK jest świadectwem wiary trudnej i niezłomnej. Jest on przede wszystkim świadectwem ostatecznego zawierzenia w nieskończone miłosierdzie Chrystusa.
Benedykt XVI w swojej refleksji wykazuje, że chociaż wiara chrześcijańska dotyczy tego, co wieczne, to mamy w niej do czynienia z Bogiem w historii, z Bogiem jako człowiekiem. Dzięki temu przerzuca ona „most ponad przepaścią, między wiecznością a doczesnością, między tym, co widzialne, i tym, co niewidzialne”. Wiara chrześcijańska obejmuje wszystkie dziedziny życia, tkwi w nurcie historii i czasu, ma znaczenie także poza sferą naszych subiektywnych wyobrażeń. Dlatego też ma zdolność i moc kształtowania historii, stając się wspólnym drogowskazem dla współczesnej ludzkości. Ten praktyczny i życiowy charakter wiary chrześcijańskiej kształtuje jej organiczny związek z nadzieją i miłością. Wiara jest darem, ale i zadaniem. Nie posiada się jej raz na zawsze, ale trzeba ją ciągle na nowo zdobywać, pielęgnować i pogłębiać. Wiara chrześcijańska jest otwartą drogą zmierzającą ku przyszłości. Jest splotem pytań i odpowiedzi Bowiem jak pisał kard. Joseph Ratzinger we Wprowadzeniu w chrześcijaństwo: „człowiek wierzący będzie zawsze doświadczać owej ciemności, w której pokusa niewiary otacza go niczym posępne, zamknięte wiezienie, podczas gdy obojętność świata, który toczy się dalej bez zmiany, jakby się nic nie stało, zdaje się tylko szydzić z jego nadziei. Czy to naprawdę TY? To pytanie powinniśmy stawiać nie tylko ze względu na uczciwość myślenia i odpowiedzialność rozumu, ale także na mocy wewnętrznego prawa miłości, która pragnie coraz bardziej poznawać, komu dala swe przyzwolenie, ażeby Go móc więcej kochać". Proponowana publikacja jest zachętą do odkrywania razem z Benedyktem XVI mocy i radości w wierze.
ks. Mariusz Sztaba
Poznaj piękno i głębię człowieka w ujęciu o. Józefa Augustyna!
Autor, doświadczony rekolekcjonista, w kolejnej książce przedstawia integralne, całościowe podejście do człowieka.
Jego zdaniem, nie można uporządkować zarówno własnego świata uczuć, jak i relacji z bliźnimi, bez jasnego odniesienia
do życia religijnego i duchowego.
Odpowiada na pytania dotyczące życia duchowego, trudności związanych z jego rozwojem, rozeznania autentyczności modlitwy. Zwraca uwagę na fakt, iż nie jest możliwe prowadzenie autentycznego życia wiary, jeśli zlekceważy się wymiar emocjonalny i psychiczny człowieka.
Proponowane rozważania o. Józefa Augustyna mają zachęcić Czytelnika do przyjmowania w trudnych sytuacjach życiowych postawy zaangażowania, odpowiedzialności.
Dodatkowym walorem książki jest dołączona płyta CD z zapisem konferencji o. Józefa Augustyna.
Obraz Boga – słowem malowany!
Bóg zaskakuje, nieraz tak bardzo, że aż trudno nam wyjść poza nasze myślowe schematy i przyjąć Go takim, jakim jest naprawdę. A wystarczy tylko wsłuchać się w Jego opowieść o Sobie. Każda karta Biblii to kolejna odsłona Bożego autoportretu.
Ksiądz dr Grzegorz Strzelczyk, jeden z najbardziej obiecujących teologów młodego pokolenia, ceniony rekolekcjonista
i publicysta, opowiada na kartach książki o tym, jak bardzo nasza wiara odbiega od tej, którą przekazuje nam w oficjalnym nauczaniu Kościół, czerpiąc z Biblii i Tradycji.
Autor książki, dzięki swej erudycji i prostemu, a jednocześnie barwnemu językowi, którym się posługuje,
jest w budowaniu portretu Boga doskonałym przewodnikiem.
Książka dla wszystkich, którzy chcą poznać, jakie jest prawdziwe oblicze Boga i odkryć, że są Bożymi przyjaciółmi.
Czarna Madonna – troskliwa Matka narodu polskiego!
Na Jasną Górę prowadzi ok. 60 pieszych szlaków pielgrzymkowych, liczących co najmniej 100 km. Trasy najdłuższych przekraczają 600 km. Co roku w ok. 250 pieszych pielgrzymkach do Częstochowy przybywa ok. 140 tysięcy pątników,
a liczba wszystkich odwiedzających Jasną Górę dochodzi rocznie do dwóch milionów.
Dlaczego wędrujemy tak licznie przed obraz Czarnej Madonny? Czy wyłącznie po to, by wypraszać łaski, które Bóg tak chętnie udziela za pośrednictwem Maryi? Powodów jest z pewnością więcej.
Jasna Góra jest żywą księgą historii Polski. Cudowny wizerunek Maryi stawał się przez wieki narodowym symbolem,
drugim godłem naszego kraju. Noszono go na sztandarach, proporcach, orderach, ryngrafach, a nawet broni.
Gromadzone przez lata wota są wyrazem dziękczynienia za otrzymane łaski i liczne cuda. Znajdziemy tu np. bogato zdobioną monstrancję – dar Zygmunta Starego, buławy hetmańskie Stefana Czarnieckiego czy Stanisława Żółkiewskiego, obrazy wybitnych malarzy, pióro Henryka Sienkiewicza, odznaczenia wojenne gen. Władysława Andersa, różańce byłych więźniów obozów koncentracyjnych, kule pozostawione przez uzdrowionych pielgrzymów.
Ile cudów zdarzyło się na Jasnej Górze, tyle było ludzkich dramatów i nadziei, tyle pytań i wątpliwości. Zakonnicy przechowują świadectwa o zdarzeniach sprzed wieków, ale także z ostatnich kilku lat. W kronikach zapisano świadectwa ratunku od śmierci, cudownych poczęć, uzdrowień, a nawet wskrzeszeń…
Książka przedstawia fenomen miejsca, które od wielu wieków jest celem pielgrzymek, a także symbolem podtrzymywania polskości i patriotyzmu narodu.
LITURGIA A OSOBOWOŚĆ Dietricha von Hildebranda - jedno z najwybitniejszych dzieł teologicznych XX w.
Benedykt XVI zwrócił uwagę na niezwykle istotną rolę liturgii w życiu człowieka, na potrzebę adoracji ukrzyżowanego
i zmartwychwstałego Chrystusa.
Książka „Liturgia a osobowość” autorstwa wybitnego niemieckiego teologa, Dietricha von Hildebranda, określanego przez Benedykta XVI „jedną z najwybitniejszych postaci naszych czasów” doskonale wpisuje się w to wezwanie.
Pokazuje niezwykłą moc liturgii w przemianie człowieka, w jego uświęceniu. Wyraża troskę o jej należyte sprawowanie
i odkrywanie jej bogactwa.
Wiara, zdaniem autora, to ostateczne odniesienie do spraw ducha. Fundamentalne i rdzenne uznanie całkowitego pierwszeństwa Boga. Ten, kto Boga widzi jako jedynego Pana, zrozumie bez trudu centralną rolę czci i adoracji w procesie kształtowania prawdziwej osobowości.
Hildebrand nie pisze wyłącznie o mszy świętej, choć poświęca jej znaczną część swojej pracy. Niejednokrotnie jednak
odwołuje się do brewiarza, czyli liturgii godzin. Poza jednym wyjątkiem odwołania do niej są zrozumiałe dla każdego, kto posługuje się współczesną, a więc zwyczajną formą tej modlitwy.
Jak rozumieć „osobowość” według Dietricha von Hildebranda? Miarą pełni nie jest potencjał danej osoby, a więc jego cechy, charakter ukształtowany przez cnoty, talenty, zdolność do miłości. Pełnię oznacza Chrystus. Jesteśmy powołani do tego, byśmy mogli powtórzyć za św. Pawłem:” Już nie ja żyję, ale żyje we mnie Chrystus”. Stawanie się obrazem Chrystusa, jest owocem przeżywania liturgii. Odpowiada to istocie liturgicznego obrzędu.
W pięcioleciu 2009-2014 Międzynarodowa Komisja Teologiczna przestudiowała pewne aspekty chrześcijańskiego dyskursu o Bogu, konfrontując się w szczególności z tezą, według której związek między monoteizmem a przemocą miałby być konieczny. Praca toczyła się w ramach podkomisji, której przewodniczy ks. Philippe Vallin, a w jej skład wchodzą następujący członkowie: ks. Peter Damian Akpunonu, o. Gilles Emery OP, JE bp Savio Hon Tai-Fai SDB, JE bp Charles Morerod OP, ks. Thomas Norris, ks. Javier Prades López, J.E. bp Paul Rouhana, ks. Pierangelo Sequeri oraz ks. Guillermo Zuleta Salas.
Ogólne dyskusje na ten temat odbywały się w ramach wielu spotkań podkomisji oraz podczas sesji plenarnych samej komisji, mających miejsce w latach 2009-2013. Niniejszy tekst, zatytułowany Bóg Trójca, jedność ludzi. Monoteizm chrześcijański przeciwko przemocy, został zatwierdzony przez komisję „w formie specyficznej” 6 grudnia 2013 roku, a następnie przedłożony jej przewodniczącemu, JE kard. Gerhardowi L. Müllerowi, prefektowi Kongregacji Nauki Wiary, który zatwierdził jego publikację.
Obserwując współczesny świat, można odnieść wrażenie, że wokół diabła i opętań panuje jakiś rodzaj zmowy milczenia. Ludzie za wszelką cenę starają się bagatelizować te jematy, jednak Szatan istnieje, a co więcej – działa.
Irene Corona odwołuje się w swojej książce do świadectwa ojca Eliasa Velli, znanego maltańskiego egzorcysty. Poruszona problemem braku wiary w to, że diabeł funkcjonuje we współczesnym świecie, oraz nieobecnością doktryny demonologii w codziennym nauczaniu księży, analizje postać diabła ukazaną w Piśmie Świętym, w nauczaniu Ojców Kościoła oraz na soborach.
Autorka w pasjonujący sposób opowiada o historii zła i grzechu Szatana, a także próbuje wyjaśnić, dlaczego Bóg pozwala na działanie diabła. Mówi też o walce, którą Szatan prowadzi przeciwko człowiekowi: o jej przyczynach, o mocy i sposobie działania diabła (pokusy, dręczenie, oszustwa itp.).
Z tej książki dowiesz się m.in.:
- jak najlepiej bronić się przed Szatanem
- jaka jest jego strategia i metody
- czy diabeł naprawdę boi się święconej wody
- dlaczego ojciec Vella grywał z diabłem w pokera
- czym jest zbroja Boża.
Tajemnica świętych, których ciała nie uległy zniszczeniu ani rozkładowi, od wieków fascynowała kolejne pokolenia chrześcijan. Joan Carroll Cruz, będąca pod wielkim wrażeniem historii o cudach związanych z ciałem św. Charbela Makhloufa, postanowiła zbadać to zjawisko.
Na przestrzeni dziejów odnotowano setki przypadków świętych, których ciała zostały zachowane w cudowny sposób. Dziesiątki z nich do dziś możemy oglądać w poświęconych im sanktuariach. Joan Carroll Cruz opisuje kilkadziesiąt takich przykładów, należących do najciekawszych i najbardziej wymownych. Korzystając z wiedzy dziesiątek osób duchownych, świadków, pracowników sanktuariów i wszelkich dostępnych źródeł, autorka napisała książkę, jakiej dotąd nie było.
J.C. Cruz szczególnie podkreśla w swojej książce różnicę pomiędzy ciałami w sposób cudowny niezniszczonymi, a tymi zachowanymi przypadkowo bądź celowo – w procesie balsamowania. Posługując się faktami naukowymi z dziedziny biologii, autorka uzasadnia prawdziwość fenomenu, jakim jest cudowne zachowanie ludzkiego ciała.
„Jakie są oznaki ponadnaturalnie przemienionego serca?” To jedno z pytań, jakie Paweł zadaje pisząc do kościoła w Koryncie. Nie poszukuje jakiegoś powierzchownego, zewnętrznego majstersztyku, ale raczej głęboko zakorzenionej, przemieniającej życie zmiany, jaka zachodzi wewnątrz. W czasach, kiedy zadowalanie ludzi, nadmuchiwanie własnego ego i budowanie „CV” postrzegane jest jako metoda na to, aby „sobie radzić”, apostoł Paweł wzywa nas do odnalezienia prawdziwego odpocznienia w błogosławionej wolności od skupienia na sobie. W tej krótkiej i dynamicznej książce autor bestsellerów Timothy Keller pokazuje, że pokora zgodna z ewangelią oznacza, iż możemy przestać wiązać każde doświadczenie, każdą rozmowę z samymi sobą, a przez to być wolnymi od samo-potępienia. Osoba prawdziwie pokorna, według ewangelii, nie jest jednostką nienawidzącą samej siebie czy kochającą samą siebie, ale wolną od skupienia na sobie. Ta wolność może być twoja…
W tej lekturze znajdziesz świadectwa wielu ludzi o doznanej przez nich pomocy św. Michała Archanioła i naszych Aniołów Stróżów. Od dzieciństwa uczymy się o Aniele Stróżu. Pierwszą modlitwą, jaką każdy z nas pamięta, to ta zaczynająca się słowami: „Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój”. W miarę, jak dorastamy, a nasze życie przyspiesza, ta dziecięca świadomość zanika, zaciera się, aż w końcu, jako dorośli i poważni ludzie, wkładamy istnienie Aniołów między bajki.
Nie bez kozery jednak żaden współczesny wykształcony człowiek nie podważa ich istnienia. Można nie wierzyć w Boga, ale nikt jakoś nie kwestionuje obecności Anioła Stróża. Ta książka to najwierniejsze świadectwo jego opieki, towarzystwa i dozoru nad nami. Rozpala iskrę, jaka dawno w nas zgasła. Przywraca nam to, co najcenniejsze – poczucie, że nawet w samotności nie jesteśmy sami, a dobroczynne działanie Aniołów dostrzeżemy dzięki swojej wierze, modlitwom i rozmowom.
Postać kanonizowanej władczyni Polski, świętej Jadwigi, doczekała się szeregu naukowych monografii, przeznaczonych dla specjalistów czy czytelników zainteresowanych historią. Jednak żadna z nich nie jest adresowana do dzieci, a szkoda, gdyż dzięki królowej Jadwidze, pochodzącej z potężnej dynastii Andegawenów, historia naszej części Europy potoczyła się w taki, a nie w inny sposób.
W książce, upiększonej ciekawymi ilustracjami, najmłodsi czytelnicy w prezentowanych opowiadaniach i legendach dowiedzą się o dzieciństwie królewny Jadwigi, zabawach, nauce, przyjaźni z przyrzeczonym na męża Wilhelmem Habsburgiem. O beztroskim życiu i nadziejach na szczęśliwe życie z ukochanym Wilhelmem, które legły w gruzach, gdy podjęto decyzję o ślubie z pogańskim władcą Litwy, Jagiełłą.. Po polsku wypowiadała się poprawnie, tylko obcy akcent zdradzał, że nie wychowała się w Polsce. Poznawała ten kraj chętnie, a sama podróż z Węgier była do tego wielką sposobnością. W Czorsztynie w zamku rozmawiała z rycerzami, dostojnikami. W Sączu powitali ją panowie polscy i młody Spytko z Melsztyna,którego Jadwiga już znała. W Lipnicy Małej rozmawiała z mnichami, ponieważ nocleg wypadł w klasztornej wiejskiej plebanii.
Przyjaźń nie polega na "przytakiwaniu" koleżance w jej złym postępowaniu, by kontakty między nimi się nie popsuły. Przyjaźń nie polega na celebrowaniu bólu, jaki spotyka koleżankę i wpisywaniu się w jej zachowanie i postępowanie na miarę jej oczekiwań i we wspólnym narzekaniu na rzeczywistość. W końcu przyjaźń nie polega na uspokajaniu sumienia poprzez pozorne "akty miłości" wobec wszystkich dokoła, by zagłuszyć głos sumienia, który jest wewnętrznym głosem człowieka, mówiącym mu serdecznie, że tak czynić nie należy.
Przyjaźń to odpowiedzialność. Prawdziwa przyjaźń jest wielkością człowieka, która potrafi przeciwstawić się złu i nazwać je po imieniu. Przyjaźń jest szczera, niezakłamana, stoi na straży Dobra i Prawdy, broni wartości, gdy te są zagrożone i płaczu dziecka, gdy dzieje mu się krzywda. Prawdziwa przyjaźń nie broni interesów przyjaciela, ale stoi po stronie Prawdy, napomina, przywołuje, nie krzywdzi.
Wiele rodzin się rozpadło i wiele dzieci i mężów płakało przez "przyjaźnie" żon. Wiele osób zranionych, bo zaufało przyjaciółkom, które nimi nie były...
Trudno dziś Proszę Państwa o szczerą i otwartą, niezakłamaną przyjaźń, dlatego tym bardziej warto sięgnąć po tę książeczkę, by zobaczyć naszą "nieprzyjaźń" względem przyjaciela, by stanąć w prawdzie i zrozumieć, że to, co nazywamy przyjaźnią - przyjaźnią czasem nie jest; by zobaczyć, ile w nas pychy; by spojrzeć na nasze przyjaźni przez pryzmat życia i konsekwencji naszych zachowań dawnych i niedawnych i zobaczyć, jak bardzo to, co nazywamy przyjaźnią jest pseudoprzyjaźnią; jak bardzo ona rani i krzywdzi. Może wtedy coś więcej zrozumiemy z życia, choć bez spojrzenia na przyjaźń przez pryzmat chrystusowego kazania na Górze, schowania wlasnej pychy i posłuchania wewnętrznego głosu mówiącego "to czyń, bo dobre, ale tamtego unikaj, bo złe" będzie ciężko.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
