Książka zawiera efekt dociekań nad kultami świętych księżnych i królewien żyjących na terenach Polski i Czech w XIII wieku. Kobiety z tego kręgu cieszą się nieustannie uwagą historyków, w tym przypadku jednak bardziej niż życiorysy wybitnych kobiet autorkę interesuje proces narodzin opinii świętości pań oraz zabiegi o promowanie nowych ośrodków kultów. Szczegółowe omówienie przejawów czci jakimi darzono święte władczynie oraz środków, wykorzystanych do poszerzenia ich famae sanctitatis, wpisano w interesujący kontekst religijności Polski i Czech pełnego średniowiecza, wyznaczany przez kształtowanie się nowego typu pobożności w duchu mendykanckim oraz wyraźniejszą niż w poprzednich wiekach aktywność religijną kobiet. "Rozprawa przynosi wiele cennych obserwacji ważnych dla poznania realiów średniowiecznej kultury w Czechach i Polsce. Trafnie autorka powiązała relacje o świętych kobietach z interesami zakonów, ważne są jej spostrzeżenia dotyczące wpływu bieżącej sytuacji politycznej na podejmowanie spisywania cudów. Bardzo starannie i wnikliwie przedstawiona została analiza treści żywotów, stanowiąca odbicie ówczesnego widzenia świętości. Bardziej oddaje ona chyba wyobrażenia ówczesnych ludzi, koncepcje teoretyczne i dydaktyczne Kościoła niż rzeczywisty stan rzeczy. Ciekawie przedstawione zostały rozważania dotyczące niepowodzeń w procesach beatyfikacyjnych, wynikające ze śmierci promotorów nowych kultów, a także z trafnym ich powiązaniem z konfliktami mendykantów ze Stolicą Apostolską" Profesor dr hab.Henryk Samsonowicz (z recenzji) Wydawcą książki jest Wydawnictwo Nauka i Innowacje

nota wydawcy W związku z obchodami Roku Piotra Skargi jednym z najczęściej stawianych pytań - zarówno w dyskusjach stricte naukowych jak i w publicystyce - było pytanie dotyczące tego, czy współczesny człowiek, żyjący hic et nunc, może odnaleźć w działalności i w przesłaniu królewskiego kaznodziei jakieś aktualne dla siebie idee i wskazówki? Czy rzeczywiście myśl wielkiego jezuity z czasów kontrreformacji jeszcze dziś w początku XXI wieku może być inspirująca - pomimo odmiennej sytuacji społeczno-politycznej, kulturowej, mentalnej? Czy też, jak chcą niektórzy: owszem, Piotr Skarga przez wieki był istotnym fragmentem polskiego dziedzictwa kulturowego, do którego odwoływały się kolejne pokolenia Polaków, ale dziś jest już anachroniczny i pozbawiony waloru inspirującego? Niniejsza publikacja podejmująca temat życia i działalności Piotra Skargi wpisuje się w tę dyskusję - akcentując żywotność i aktualność idei Skargowskich także i w czasach współczesnych. Autorzy i redaktorzy monografii postawili sobie za zadanie z jednej strony przypomnienie dokonań Piotra Skargi, zaś z drugiej pokazanie rozmaitych oblicz i różnorodnych mechanizmów Skargowskich inspiracji kulturowych.

Biografia brytyjskiego wydawcy, twórcy światowego imperium medialnego, którego barwne życie i tajemnicza śmierć przypomina scenariusz filmu sensacyjnego. Obok zarządzania koncernem medialnym Maxwell uprawiał pranie brudnych pieniędzy, handlował artykułami objętymi embargiem i sprzedawał szpiegowskie oprogramowanie. W drugiej połowie lat osiemdziesiątych robił interesy z komunistycznymi władzami Polski, namawiając generała Jaruzelskiego do zakupu kosztownego programu komputerowego, który miał mu pomóc w zdławieniu opozycji.

Najnowsza historiografia bardzo dobrze wie, że chcąc w najbardziej wiarygodny sposób poznać autora klasyki – a świętą Teresę bez wątpienia można tak określić – pierwszym wśród dokumentów źródłowych, które należy zbadać, jest korespondencja. O ile oczywiście mamy do czynienia ze znaczącym jej rozmiarem. Korespondencja bowiem najlepiej odzwierciedla codzienność autora oraz stanowi najbardziej spontaniczny, a zarazem najmniej zniekształcony przewodnik po jego myśli i sposobie działania, tym bardziej interesujący, im mniej konwencjonalny. Salvador Ros García OCD Tomás Álvarez OCD oraz Salvador Ros García OCD są zaliczani do największych znawców życia i pism św. Teresy od Jezusa. Niniejsza publikacja wpisuje się w serię uznanych komentarzy do doktryny terezjańskiej, a równocześnie może być pomocna w czerpaniu inspiracji z bogatej korespondencji Świętej z Awili.

„Nie ma większej radości niż ta, by coraz bardziej i bardziej zagłębiać się w tajemnice Boga w naszym życiu, niż móc Go coraz bardziej poznawać i kochać. Nie ma większej łaski. Dlatego zostałem świeckim misjonarzem Kościoła katolickiego. (…) Zapraszam cię, więc drogi czytelniku do żeglowania wraz ze mną po tych nadprzyrodzonych wodach mojego świadectwa”. Ta książka to zaproszenie do pójścia ścieżkami Bożego Miłosierdzia. Opowieść o ludzkim życiu uwikłanym w najpoważniejsze błędy i niebezpieczeństwa wypływające z duchowej nieświadomości, zatopionym przez ślepą ambicję i skupionym na ziemskich celach. To także świadectwo nawrócenia i doświadczenia Boga, bogate w zdarzenia, w etapy, w poziomy, niemające kresu.

Album Wierzyć i kochać Chrystusa jeszcze bardziej. Kardynał Zenon Grocholewski – fotografie, które odżyły po latach prezentuje zdjęcia „wykonane nie przez zawodowca, ale przez człowieka z pasją uwieczniającego w fotograficznym kadrze chwile, miejsca i wydarzenia, w których dane mu było uczestniczyć – pisze w słowie wprowadzającym abp Wiktor Skworc. – Jego Eminencja Kardynał Zenon Grocholewski, udostępniając swą bogatą kolekcję fotografii, dzieli się z nami osobistą pielgrzymką wiary, opowiada pasjonującą drogę swego kapłańskiego powołania”. Gdy w 1966 roku ks. Zenon Grocholewski po trzyletnim okresie posługi wikariuszowskiej w Parafii Chrystusa Odkupiciela w Poznaniu opuszczał swoje rodzinne strony, wybierając się na studia prawnicze do Rzymu, nie domyślał się, że w Wiecznym Mieście pozostanie na stałe. Fakt ten zdają się potwierdzać w jakimś wymiarze również liczne zdjęcia, które wówczas młody ksiądz student wykonał, nie jakimś profesjonalnym aparatem, ale prostą „Pentiną”, z zamiarem rychłego ich wykorzystania po powrocie do Polski w formie przeźroczy na katechezie i w duszpasterstwie. To raczej myśl o tym, że już zapewne nigdy – zważywszy na ówczesną sytuację polityczną w kraju – nie będzie mu dane gdziekolwiek wyjechać, przyczyniła się do utrwalenia na kliszy wielu miejsc, w których się znalazł z racji nauki języków i służenia pomocą duszpasterską w różnych parafiach, zwłaszcza w Niemczech i we Francji. Zdjęcia skrzętnie przechowywane przez księdza studenta, profesora, biskupa, a następnie kardynała Zenona Grocholewskiego zapewne pozostałyby już na zawsze w przeznaczonych dla przeźroczy plastikowych lub drewnianych paczkach, gdyby nie czułe i wrażliwe na piękno oko ks. infułata Stanisława Pindery, który – mając na swym koncie sporo wspaniałych albumów fotograficznych – postanowił wybrać niektóre z nich i je wydać. Tak zrodził się szlachetny zamysł tego albumu, mającego nie tyle ocalić przed zapomnieniem same przeźrocza, co raczej niezapomnianej historii z życia Jego Eminencji nadać nową aktualność. Wraz z wydobytymi z przeźroczy obrazami odnajdziemy w tym albumie także liczne wypowiedzi ks. kard. Zenona Grocholewskiego, które stanowią zaledwie niewielki fragment jego wielkiego dorobku. Teksty te, tłumaczone także na język włoski i angielski, nie mają na celu ani w sposób pełny i wyczerpujący ukazać podejmowane zagadnienia, ani nie roszczą sobie prawa do bycia najbardziej reprezentatywnymi, ale zebrane zostały przez ks. dra Sylwestra Jaśkiewicza z myślą, aby ten, kto weźmie niniejszy album do ręki i będzie go przeglądał, nie poprzestał tylko na samym obrazie czy historii, ale aby mógł w bogactwie słowa Jego Eminencji dostrzec również niezwykłość jego osoby. Fotografie i wypowiedzi zebrane zostały w działach: I. Słowo Boga jest skałą zbawienia II. Wiara jest jak ciemna noc usiana gwiazdami III. Kościoły z cegieł i kamienia IV. Kultura i wychowanie V. Modlitwa to wielka rzecz VI. Wspaniała Matka i Królowa VII. On ma wzrastać

Obszerna biografia Jimiego Hendriksa, niekwestionowanej legendy rocka. W odróżnieniu od autorów wcześniejszych książek poświęconych temu artyście, Charles R. Cross skupia się nie tylko na jego dokonaniach muzycznych, ale także przedstawia koleje krótkiego i burzliwego życia artysty, począwszy od trudnego dzieciństwa w Seattle, poprzez walkę początkującego muzyka z przesądami rasowymi, po błyskawiczną karierę na londyńskiej scenie i jego genialny występ na koncercie w Woodstock w roku 1969. Przygotowując się do pisania, autor przeprowadził około trzystu rozmów z osobami, które dobrze znały genialnego gitarzystę. Część z nich po raz pierwszy zdecydowała się o nim opowiedzieć publicznie.  

Dzięki przedstawionym w tej książce świadectwom poznamy istotę działalności egzorcysty we współczesnym świecie i Kościele oraz łatwiej zrozumiemy problemy wielu ludzi dotkniętych działaniem złego. Poznamy znaki po których egzorcysta rozpoznaje działanie złych mocy. Lekarz duszy ma codziennie do czynienia z cierpieniem fizycznym lub moralnym: egzorcysta przyjmuje zwierzenia umęczonych serc, strapionych dusz. Po każdym świadectwie pyta samego siebie, stawiając sobie podstawowe pytanie – czy mamy tu do czynienia z diabłem lub którymś z jego sojuszników, a następnie decyduje o podjęciu odpowiednich działań.

Całe życie kapłańskie Ojca Pio mieści się między dwoma promieniującymi biegunami: ołtarzem i konfesjonałem. Nie ma innych ważnych miejsc dla kogoś, kto chce z pożytkiem dla zbawienia spotkać Stygmatyka z Gargano. Ojciec Pio przeżył swe życie modląc się, odprawiając Msze święte i udzielając sakramentów. Spośród nich najbardziej leżał mu na sercu Sakrament Spowiedzi, którego udzielił blisko dwóm milionom wiernych, oddając się tej posłudze aż do wigilii swej śmierci.

Historia tu opowiedziana stanowi świadectwo przeżycia wielkiego załamania, a także nadziei i zaufania Bogu w obliczu życiowej tragedii. Cierpienia, jakich doświadcza główny bohater, są poruszającą lekcją życia. Szczęśliwy mąż i ojciec trójki dzieci w wypadku samochodowym doznaje częściowego uszkodzenia rdzenia kręgowego. W swoim cierpieniu Max dostrzega jednak coś więcej niż ból, a wypadek, jakiemu uległ, jest dla niego zwycięstwem wiary i inspiracją do życia tu i teraz. Ta przejmująca historia jest niepodważalnym świadectwem działania Opatrzności Bożej.

Czy szukasz czasem magicznego świata dzieciństwa i wspomnień zapachu babcinej szarlotki z jabłek zerwanych w sadzie? Każdy ma taki swój zakątek, do którego chciałby wrócić. U Pana Boga na Podlasiu Czy szukasz czasem magicznego świata dzieciństwa i wspomnień zapachu babcinej szarlotki z jabłek zerwanych w sadzie? Każdy ma taki swój zakątek, do którego chciałby wrócić. Józef Rybiński - pisarz, dziennikarz, publicysta i świetny gawędziarz, znany miłośnikom Podlasia z wydanych niemal 30 lat temu wspomnień pt. "Słońce na miedzy t. I i II" - przedstawia swój świat. Sugestywna opowieść po 30-tu latach wychodzi z szuflady. Rękopis przeleżał tam bezpiecznie trzy dekady, by oczarować plastycznym opisem codziennego życia okolic podlaskiej wsi. Na kartach książki odnajdziesz m. in. opis starego zwyczaju, kiedy to na wigilię gospodynie przygotowują kisiel z owsa, a siankiem spod wigilijnego obrusa gospodarz częstuje krowy. Najpiękniejsze jednak, i to zachwyca niezmiennie, to portrety ludzi z ich życzliwością, serdecznością i otwartością. Opisany obraz sielankowej wsi bywał zakłócany przez wir historii, która zmienia ludzkie losy. Autor, w roli kronikarza dziejów, przedstawia koleje zwykłych ludzi: jak przetrwali zawieruchę wojenną i jak odnaleźli się w innej rzeczywistości. Każdy rozdział to malownicze przedstawienie zwyczajów, obrzędów i tradycji. Zanurz się w krainie wspomnień, by lepiej zrozumieć samego siebie i poznać swoje korzenie. To gruntuje, dodaje siły i pozwala odnaleźć słońce w sercu. Jechałam do Saczkowców z wielkimi oczekiwaniami. Jak w przeciągu 100 lat zmieniła się ta wioska, którą znałam z kart książki „Słońce na miedzy"? Czy odnajdę tu ślady starego, przedwojennego Podlasia, tak pięknie opisanego we wspomnieniach Józefa Rybińskiego? Przywitały mnie dwa rzędy drewnianych domków, przycupnięte po obu stronach ulicy. To oczywiście nie jest ta sama wioska. Zmienił się czas, starzy poumierali, ich miejsce zajęły kolejne pokolenia. Saczkowce, podobnie jak większość wiosek na Podlasiu, postarzały się, wyludniły. Przed wojną duża, gwarna wioska dziś skurczyła się do połowy, a może i ćwierci. Pomiędzy zamieszkałymi domami sporo opuszczonych, ziejących nostalgią z pustych okien. Nie ma już słomianych strzech, a na dachach pojawiły się anteny satelitarne. Niestety, nie ma już domu należącego do rodziny Rybińskich. Został po nim pusty plac zarastający krzakami i studnia przy drodze. Nie zachowało się też ani jedno owocowe drzewko z tych opisywanych w książce rzędów wisien, jabłonek ani z tych najsmaczniejszych na świecie gruszek „żoucieńkich", które rozpływały się w ustach ze słodyczy, chociaż wydawało się, że „ta grusza jest od początku świata i będzie tam rosła aż do jego skończenia". To, co mnie urzekło w Saczkowcach, to nie domy ani ulica, a nawet nie sterty kamieni, które same „rosną" tak jak przed wiekami i zalegają w okolicy całymi kupami. To, co rzeczywiście jest tu piękne, to - ludzie. Serdeczni, prości, ciepli. Bez niepotrzebnych ceregieli otwierają swoje domy i serca dla zabłąkanego poszukiwacza przeszłości. Tutaj obojętny dystans wielkomiejskiego świata nie znajduje dla siebie miejsca. Pośród przyjaznych, otwartych ludzi szybko można poczuć się „jak u siebie". Starodawne Podlasie wraz z całym bogactwem tradycyjnych obrzędów i obyczajów odeszło, choć nie całkowicie. W tym zakątku wciąż na wigilię gospodynie przygotowują kisiel z owsa, a resztki kutii zanoszą kurom, „aby dobrze się niosły w nadchodzącym roku". Nikomu nawet do głowy nie przyjdzie wyrzucanie sianka spod wigilijnego obrusu. Gospodarz zanosi je do obory i częstuje krowy i owce. Podczas jednej z moich wizyt w Saczkowcach najstarsi mieszkańcy, którzy znali i przyjaźnili się z Józefem Rybińskim, przekazali mi informację o spisywaniu przez Autora dalszego ciągu wspomnień. Pogłoski te okazały się prawdziwe. Córce nieżyjącego od 24 lat pisarza udało się odnaleźć pożółkłe maszynopisy, na których odnajdowałam dobrze mi znany, ciepły ton gawędziarza powracającego we wspomnieniach do krainy swego życia - Podlasia. To kraina, w której zapach łąk i pól miesza się z różnymi językami, religiami i narodami. Tutaj powrócił z wojennej zawieruchy i żył aż do śmierci. Jakżeby mogło być inaczej? Przecież to tu cieszył go widok kwitnących sadów, to nad wielkim bagniskiem Wierbino (dziś osuszonym i zmeliorowanym) widział zrywające się z łopotem dzikie kaczki, słuchał trąbiących bekasów i wdychał aromat ziół zrywanych przez babcię „na lekarstwo". To tutaj skrzypiące żarna mielące mąkę na chleb opowiadały mu bajki... Losy pisarza zaplątane w wojenną zawieruchę powracają w kolejnych rozdziałach jak szklane paciorki nanizane na nitkę życia. Dziś możemy je wziąć w rękę i przyjrzeć się dokładnie ich kolorom i kształtom, odnaleźć całe bogactwo tamtego zaginionego i zapomnianego świata. Z wielką radością polecam Czytelnikom III tom „Słońca na miedzy". Dla tych, którzy znają poprzednie dwa tomy, będzie to kontynuacja tej fascynującej podróży. Dla innych - zapoznanie się z krainą, która powraca do wielu z nas, gdy zmrużymy oczy i wspomnimy swoje własne słońce na miedzy... Ewa Zwierzyńska – Wstęp Nauka odkrywa fenomen radiestezji Spis Treści Wstęp Durman Budnik luhasia Czuchno Bautruk Kremlowskie kuranty Jeszcze o rzeczach dziwnych A ziemię należy zasiać! Wróżba Z kryształowej kuli - Spełniła się pierwsza wróżba Hłuszman Kraina Kwitnących Sadów Na spotkanie wiosny W drodze powrotnej Był kiedyś na wsi taki piękny zwyczaj! Drzewo owocowe - świętością! Niestety Dlaczego tak jest? A ja chciałbym widzieć nasz piękny polski kraj Być może Kto nie wykopał studni Od wschodu do zachodu słońca czyli Bajka o chciwym człowieku Dziadźka Cezary i jego szalony rumak Dziadźka Cezary i jego szalony rumak (dokończenie)

Jest to książka o ludzkim cierpieniu, ale i o potędze ludzkiej miłości – o ludziach, którzy rezygnując z siebie, ze swojej wygody, bezpieczeństwa, spokoju, pochylają się nad tymi, którzy cierpią ponad miarę. Autorzy opisują w niej swoje własne doświadczenia, wspomnienia spotkań z cierpiącymi braćmi i siostrami w Sierra Leone, Albanii, Kamerunie, Korei i innych miejscach. Lektura tej książki to doskonałe rekolekcje, które nam, mieszkańcom „wygodnego” świata, dążącego do wyeliminowania cierpienia i jego niedostrzegania, mogą pomóc w zrozumieniu głębokiego sensu cierpienia i obudzić wrażliwość na cierpiącego człowieka. Bohaterowie książki stają się nam bliscy dzięki temu, że mają konkretne imiona, że słyszymy ich głosy i w ten sposób poznajemy ich dramatyczną historię. Autorzy: O. John Gibson, ur. w 1951 r., współpracownik Matki Teresy z Kalkuty, w 1988 r. wyświęcony na kapłana dla Misjonarzy Miłości. Służył najuboższym m.in. w Albanii, Sierra Leone i Kamerunie. W 2004 r. wstąpił do krakowskiej prowincji zakonu karmelitów. Swój nowicjat odbył w klasztorze w Czernej k. Krakowa. Jako karmelita pragnie dalej służyć najuboższym w Rwandzie i Burundi. Ma dwanaścioro rodzeństwa. Trzech jego braci jest księżmi. Dwie siostry wstąpiły do zakonu. Kolejna trójka rodzeństwa to świeckie osoby konsekrowane. Jest kuzynem aktora i reżysera, Mela Gibsona. Louisa Aminata Sankoh Hughes, w czasie ostatniej wojny w Sierra Leone doświadczyła głodu i ciężkich tortur psychicznych. Wdzięczna za przeżycie wojny, zaczęła pomagać porzuconym dzieciom, z których wiele było świadkami brutalnych zabójstw swoich rodziców. Za zgodą rządu Sierra Leone adoptowała dwadzieścioro jeden dzieci. Mając niespełna dwadzieścia dwa lata, po nawróceniu z islamu chce zostać katolicką siostrą zakonną. Shensi Beba Tata Pamela, nawrócona z islamu wolontariuszka, która pomagała o. Johnowi w Kamerunie. Przez ostatnie dwa lata kierowała kilkoma katolickimi organizacjami w Bamenda, w Kamerunie. Obecnie wstąpiła do konwentu św. Anny, gdzie przygotowuje się do złożenia ślubów zakonnych.

Jedna z najbardziej niezwykłych historii w dziejach. Czas wyjątkowej, Bożej interwencji w wydarzenia współczesnego świata. Rok 1917, Portugalia. Trójce małych pasterzy: Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie, objawia się Matka Boża, zachęcając dzieci do modlitwy i pokuty. Prosi, by odmawiały różaniec i wyjawia im trzy wielkie tajemnice, które dotyczą przyszłości ludzkości. Na koniec daje tysiącom zgromadzonych ludzi znak – cud wirującego słońca... Fatimy nie da się już przemilczeć. Zapraszamy do lektury albumu, w którym czytelnicy znajdą historię fatimskich objawień, tajemnic, a także opis proroctw i orędzi Maryi, które wciąż pozostają aktualne. Wraz z książką znakomicie zrealizowany, piękny plastycznie i głęboki film fabularny o wydarzeniach sprzed blisko stu lat, które także obecnie nie pozwalają przejść wobec nich obojętnie.

Marek Dyjak, kultowa postać polskiej piosenki, w rozmowie ze słynnymi `wywiadowcami`: Arkadiuszem Bartosiakiem i Łukaszem Klinke. Szczera do bólu opowieść o życiu i śmierci, wzlotach i upadkach, miłości i stracie... Autorzy o książce: Marek Dyjak to arsenał amunicji. Zadając kolejne pytania, otwierające szczelnie pozamykane skrzynie ze wspomnieniami, nigdy nie wiedzieliśmy na co trafimy, ale zawsze mieliśmy pewność, że będzie wybuchowo. Wszyscy myślą, że Dyjak to świetny wokalista, rasowy pijak i niedoszły samobójca. My staraliśmy się odnaleźć prawdziwą naturę Marka, tę mniej znaną i oczywistą. Wrażliwegoczłowieka skrytego pod maską prostolinijności, pogodnego faceta w przebraniu depresyjnego mruka i radykalnego komentatora rzeczywistości, którego metafor nie przebiją najwięksi poeci. Mamy nadzieję, że czytając tę książkę, zbliżą się Państwo do prawdziwego Marka. Fragmenty z książki: Byłem facetem, który żył prawie jak bezdomny. Ekskluzywnym alkoholikiem uprawiającym muzykę. Mieszkałem w ciemnych dzielnicach. Na Jeżycach w Poznaniu, na Pradze w Warszawie, przy Grodzkiej w Lublinie, zanim zrobiła się tam `Starówka`. W przeróżnych miejscach, w których działy się przeróżne rzeczy. Bardzo mocne rzeczy. Wszystkie mam opisywać? To były tanie chwyty. A to nie ma być tania książka Wiecie jaka jest najgorsza rzecz, która może się przytrafić alkoholikowi? Łzy ze szczęścia. Boczęsto szczęśliwa sytuacja kończy się nawrotem i piciem. Niebezpieczne jest szczęście i nieszczęście. Łzy radości bolą tak samo jak łzy smutku. Zdarzyło mi się pobić ojca. Bardzo poważnie. Wylądował w szpitalu. Mniejsza z tym, czy słusznie czy niesłusznie. Nie ma sytuacji, które pozwalają zabić ojca. Takich rzeczy się po prostu nie robi... Pobicie taty przeżyłem strasznie. Wygranie tej przegranej sytuacji powoduje, ze nigdy, przenigdy sobie z nią nie poradzę. W wieku dwudziestu pięciu lat miałem już jakąś masę. A ojciec przegrał dlatego, że w najszczerszych myślach nie spodziewał się, ze taki gówniarz może wyskoczyć. Straszna sytuacja. Przecież w jego życiu musiały być też dobre uczynki. Ja jednak całą świętość umiejscowiłem w matce. Powinienem był podzielić ją trochę sprawiedliwiej.

W niniejszej książce poszukiwałam odpowiedzi na pytanie: jak potoczyły się losy osób, które w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa wychowywały się w domach małego dziecka. Włączając się w nurt badań pedagogicznych poszukujących ustawicznie najlepszych form opieki dla niemowląt i małych dzieci pozbawionych właściwej opieki rodzicielskiej, opisałam autentyczne losy wychowanków tarnowskiej placówki, która od dwudziestu lat jest moim miejscem pracy. Poprzez pryzmat konkretnych ludzkich losów przedstawiłam drogi życiowe wychowanków wypisanych z domu małego dziecka zarówno do rodzin biologicznych, adopcyjnych, zastępczych, jak i do innych domów dziecka.

Seria zawiera prace omawiające represje komunistyczne wobec Kościoła katolickiego, starając się wypełnić swoją misję w powojennej Polsce.Niniejsza publikacja ma na celu przybliżenie zarówno sylwetek osób duchownych i zakonnych jak i represji, którym im poddano na terenie województwa krakowskiego w latach 1944-1975. Należy wyjaśnić, że po II wojnie światowej granice województwa krakowskiego zmieniały się kilkakrotnie w wyniku reform administracyjnych. Początkowo województwo krakowskie działało w granicach z okresu międzywojennego. W 1946 roku jego granice nieznacznie zmieniono. W 1975 roku jego obszar znacznie się zmniejszył, a część jego dotychczasowego terytorium weszła w skład województwa bielskiego, katowickiego, kieleckiego, nowosądeckiego i tarnowskiego. W 1999 roku, w wyniku kolejnej reformy administracyjnej, powstało województwo małopolskie z siedzibą władz w Krakowie. Z powyższego wynika, że badania represji wobec duchowieństwa diecezjalnego i osób zakonnych przeprowadzono na obszarze województwa krakowskiego funkcjonującego od chwili wejścia Armii Czerwonej na jego wschodnie tereny w 1944 roku do reformy administracyjnej w 1975 roku.

Kultura w najlepszym wydaniu. Polecamy nową serię „Symbole Polski”. Te albumy trafią prosto do serca czytelników – budzą emocje, ożywiają wspomnienia, wzruszają. Każdy album jest jak piosenka, którą najbardziej lubimy, … bo ją znamy. Przeglądając kolejne karty (warto zwrócić uwagę na piękne, często unikatowe zdjęcia) czujemy satysfakcję, dumę. Każda karta cieszy oko i duszę. Tak! To znam, to lubię, o tym pamiętam, o tym było głośno …. . Przeżyjmy to jeszcze raz. Każdy na swój sposób. „Symbole polskiej kultury XX i XXI wieku” prezentują ponad 120 ikon świata sztuki – twórców i ich dzieła. Przypominają, że polska kultura jest wspaniała, atrakcyjna i doceniana na całym świecie. Seria „Symbole Polski” to prezent doskonały, nie tylko pod choinkę.

Poemat poezji wizualnej opisujący podróż przez wyobrażeniową krainę Afazji. To swoisty przewodnik po kraju, którego zostałam obywatelem - nagle i bez ostrzenia ,,,, ,,,, Jednak nie o wiwisekcje tu chodzi, tylko o zrozumienie choroby, która dotyka bardzo wielu ---- bo udar jest chorobą cywilizacyjną , a udar lewostronny zabiera wszystkie kody komunikacji, które znamy ---- dlatego od szlaczków poprzez krzywe litery spróbowałam opisać swój nowy świat - świat Afazji, poczuć jej klimat i poznać jej architekturę . A nie poznałabym go gdyby nie tętniak moim mózgu i 2 dwa udary ,,,, Dziś mam 5 lata i nową perspektywę myślenia ,,,,

Był najjaśniejszym celebrytą w czasach siermiężnego peerelu. Gdyby Jezus żył współcześnie, jak ja, jeździłby mercedesem, a nie na osiołku - powiadał. Jednocześnie rozdawał ubogim to, co dostał od bogatych. Janosik - z krzyżem zamiast ciupagi. Lech Wałęsa nazywał go bratem-bliźniakiem. Solidarność przez długie lata nosiła ich dwie twarze.Znał wszystkich i wszyscy znali jego. Gościł prezydentów, ale nakarmił też bezdomnego, a zabójcę księdza zaprosił na herbatę.Kochał Polskę - nie zawsze była to miłość odwzajemniona. Oskarżano go o szerzenie nienawiści i antysemityzm. Podejrzewano o molestowanie ministrantów. Przypisywano pychę, chciwość i zamiłowanie do luksusu.Kim jest człowiek, który pomieścił tyle grzechów i cnót, a i dziś, po śmierci, wciąż budzi kontrowersje?Prawdziwy mężczyznaUrodzony biznesmenKsiądz z powołaniaHenryk Jankowski

Aparat represji wobec księdza Jerzego Popiełuszki 1982–1984, t. 2, Śledztwo w sprawie uprowadzenia i zabójstwa ks. Jerzego Popiełuszki, wstęp i opracowanie Jakub Gołębiewski, Warszawa 2014, 670 s. (seria Dokumenty, t. 58) Publikacja zawiera 198 dokumentów. Pochodzą one w większości z akt kontrolnych śledztwa Prokuratury Wojewódzkiej w Toruniu w sprawie uprowadzenia i zabójstwa kapelana „Solidarności". Przeważająca część publikowanych materiałów to protokoły przesłuchań oskarżonych w procesie toruńskim: Grzegorza Piotrowskiego, Waldemara Chmielewskiego, Leszka Pękali oraz Adama Pietruszki. Pozostałe protokoły dokumentują zeznania świadków: pracowników Departamentu IV MSW, osób, które widziały wydarzenia z 19 października, znajomych ks. Jerzego. W tomie zamieszczono również dokumenty z akt w sprawie karnej przeciwko sprawcom porwania i zabójstwa ks. Popiełuszki, notatki służbowe funkcjonariuszy MSW oraz wybrane pisma procesowe, które pozwalają na odtworzenie przebiegu śledztwa.