To nie tylko zapiski z podróży po Azji. To żywe świadectwo przeżyć Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego znanego globtrotera, naukowca, awanturnika, szpiega, dyplomaty i dziennikarza.Uciekając przed bolszewikami przez syberyjską tajgę i stepy w Mongolii aż do Chin, doświadcza rzeczy i zjawisk, o których nie śniło się filozofom. Niesamowite okazy fauny i flory, azjatycka odmienność kulturowa, wspaniałe budowle, magiczne rytuały tubylców wszystko to opisane zostało z najprawdziwszą pasją i swadą. Dzięki sugestywnemu głosowi Michała Breitenwalda i my możemy na chwilę znaleźć się w tym rozgorzałym od namiętności politycznych azjatyckim kotle.
Nagły telefon od kogoś, o kim właśnie myślałeś?
Niespodziewany przyjemny podmuch wiatru?
Cudownie opleciony chmurą księżyc?
Wielu z nas ma niepodważalne dowody na ciągłą obecność Boga w trudnych chwilach, gdy pozornie błahe wydarzenie przez niezwykły szczegół staje się Bożym znakiem. Powinniśmy się dobrze zastanowić, zanim nazwiemy coś „zwykłym zbiegiem okoliczności”.
SQuire Rushnell opisuje wiele fascynujących świadectw tego, w jaki sposób Bóg troszczy się o nas, chce z nami rozmawiać i podnosić nas na duchu. Małe cuda codzienności i drobne znaki zupełnie niespodziewanie stają się potwierdzeniem Bożej obecności, Bożymi „mrugnięciami”, które dodają otuchy i odmieniają życie.
SQuire Rushnell – były prezenter telewizyjny, autor wielu bestsellerów dotyczących Bożych „mrugnięć”. Jest uwielbiany przez czytelników na całym świecie a Oprah Winfrey od lat jest jego wierną fanką.
Ludzie i fakty na krętym szlaku wiodącym ku niepodległej Polsce
Historia Legionów Polskich jest mało znana, a mity pokutujące na ich temat nie odpowiadają prawdzie historycznej. Zakorzeniły się one mocno w świadomości narodowej już w okresie międzywojennym. Były przekazywane z pokolenia na pokolenie, a ich egzemplifikacją jest przekonanie, że w roku 1918 odzyskaliśmy wolność wyłącznie dzięki Józefowi Piłsudskiemu. Podobnym mitem jest opinia, że to przyszły Marszałek Polski stworzył Legiony Polskie.
Niniejsza książka nie ma owych legionowych mitów obalać. Każda tego typu próba z góry skazana jest klęskę. Tym bardziej, że Józef Piłsudski ma dla Polski konkretne zasługi, których nikt pozbawić go nie może.
Ambicją tej publikacji jest ukazanie całej złożoności i wielobarwności ruchu legionowego z jego różnorodnymi korzeniami. Zaczyna się nie od wymarszu Pierwszej Kadrowej, ale od działalności Organizacji Bojowej-PPS. Autor omawia działalność Związku Walki Czynnej, a następnie Związku Strzeleckiego. Przybliża proces kształtowania się związanego z nimi obozu politycznego, funkcjonującego w Galicji.
Autor wskazuje jednak także inne środowiska niepodległościowe, działające w Galicji i ścieranie się ich wizji walki o niepodległość Polski. Przypomina, że u progu wybuchu I Wojny Światowej wiele innych ugrupowań, z endecją na czele, tworzyło swoje organizacje zbrojne. Prężnie działały m.in. Polskie Drużyny Strzeleckie, Drużyny Bartoszowe, Drużyny Podhalańskie i wreszcie Stałe Drużyny Sokole, bazujące na Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”.
Książka ma charakter popularnonaukowy. Jej atutem są zamieszczone w dużej ilości: wspomnienia, treści najważniejszych dokumentów oraz bezpośrednie relacje. Oddają one znakomicie atmosferę tamtych dni, ilustrują działania i decyzje osób, które wówczas tworzyły historię i o których współcześni uczą się z podręczników. Pozwalają lepiej zrozumieć ich argumenty, racje, sposób rozumowania.
Wielu z nich, mając siedemnaście czy osiemnaście lat, przerwało naukę w szkołach, spakowało plecaki i wyruszyło w pole, by z dnia na dzień stać się żołnierzami Rzeczypospolitej, której granic wówczas jeszcze na mapie nie było.
Marek Koprowski jest jednym z najciekawszych polskich popularyzatorów historii.
„Do Rzeczy”
Marek A. Koprowski
Pisarz, dziennikarz, historyk zajmujący się tematyką wschodnią i losami Polaków na Wschodzie. Plonem jego wypraw i poszukiwań jest wiele książek, z czego kilkanaście ukazało się nakładem Wydawnictwa Replika. Za serię Wołyń. Epopeja polskich losów 1939–2013 otrzymał Nagrodę im. Oskara Haleckiego w kategorii „Najlepsza książka popularnonaukowa poświęcona historii Polski w XX wieku”. Jest też laureatem nagrody „Polcul – Jerzy Bonicki Fundation” za działalność na rzecz utrzymania kultury polskiej na Wschodzie.
Osamu Dazai (1909–1948) jest jednym z najwyżej cenionych, a zarazem najpoczytniejszych pisarzy japońskich swego pokolenia. Polscy czytelnicy poznali go dzięki przekładom kilku opowiadań, a także powieści Zmierzch (1947, wyd. pol. 2001).
Powieść Zatracenie – ostatni ukończony utwór Dazaia – ukazała się w roku samobójczej śmierci pisarza. To osnuta na wątkach autobiograficznych i spisana w pierwszej osobie pełna dramatyzmu opowieść o człowieku, który choć wszechstronnie utalentowany, nie może odnaleźć się w świecie i wpadając w spiralę zgubnych życiowych wyborów, zmierza ku nieuchronnej samozagładzie.
„…Zatracenie można czytać jako przejmującą spowiedź bohatera – jak nietrudno się domyślić, alter ego autora – jako jego pożegnanie z życiem. Doświadczenie, które stało się jego udziałem, i dokonane życiowe rozliczenie doprowadzają go do ostatecznej konkluzji, że – jak wyznaje – «utracił prawo do nazywania się człowiekiem»… Ale można też traktować tę książkę jako próbę przedstawienia stanu umysłu, kondycji moralnej i dylematów japońskiej inteligencji i przedstawicieli wyższych warstw społecznych, w tym potomków upadającego ziemiaństwa, w dramatycznych latach poprzedzających wkroczenie Japonii na drogę militaryzmu, podczas wojny, a także w pierwszych latach powojennych” (Od tłumacza).
W wielu krajach popularnością cieszą się japońskie adaptacje filmowe tej powieści – zarówno w wersji fabularnej, jak i animowanej – oraz tworzone na jej podstawie komiksy manga.
Fascynujące losy Pawła Jasienicy, a właściwie Leona Beynara, mogłyby stać się kanwą nie jednej, ale wielu książek. Przedwojenne Grodno i Wilno, pasje turystyczne realizowane w Klubie Włóczęgów z takimi współwłóczęgami jak Czesław Miłosz. Po wybuchu wojny konspiracja i przynależność do Związku Walki Zbrojnej, tajny uniwersytet powszechny organizowany wraz ze Stanisławem Stommą, następnie walka zbrojna w AK i w brygadzie Zygmunta Szyndzielorza, czyli słynnego majora Łupaszki. A potem równie burzliwe losy w PRL, pod czujnym okiem bezpieki. Może właśnie tak silne dotknięcie przez historię spowodowało, że Paweł Jasienica stał się jednym z najlepszych pisarzy zajmujących się polską historią.
Ewa Beynar, córka Pawła Jasienicy, zebrała w niniejszej książce wszystkie fakty, a także opowieści rodzinne. Swoiste podsumowanie życia ojca napisały dokumenty, do których dotarła za pomocą IPN-u.
Hafnarfjordur na Islandii, polscy męczennicy (franciszkanie) w Peru, Gietrzwałd i osobiste nawrócenie autora. Wszystko to łączy ze sobą maleńka miejscowość pod Zambrowem i wydarzenia, które się w niej rozegrały. W poniedziałek rano, 30 lipca 1984 r. siostra Czesława Polak (wtedy jeszcze osoba świecka) przechodziła skrajem sosnowego zagajnika z naręczem polnych kwiatów. Nagle zauważyła postać przypominającą Zbawiciela. Nieznajomy, w jasnej szacie, nieprzypominającej współczesnych ubrań, szedł z pochyloną głową. Dopiero kiedy postać nagle zniknęła z jej oczu, do Czesławy dotarło, że dane jej było spotkać na swojej drodze samego Jezusa Chrystusa. 6 grudnia 1992 r. S. Czesława widziała też Matkę Bożą zdążającą do kaplicy. Od tego momentu Niepokalana stale towarzyszy siostrze zakonnej w wizjach. To zdarzenie odmieniło życie Czesławy, a potem także wielu pielgrzymów, którzy nawiedzając to miejsce, byli świadkami nadprzyrodzonych zjawisk. Widywali krew na twarzy figury Jezusa w kaplicy, słyszeli śpiew aniołów, a kilka osób miało okazję dojrzeć słońce wirujące na niebie.
Przymierze Dwojga Serc – teraz złączy się z Twoim!
Siostra Czesława Polak nie szuka rozgłosu i nie rozmawia z mediami. Kiedy dowiedziałem się o Ostrożnem i postanowiłem spotkać się z Siostrą, byłem przekonany, że odmówi wywiadu. Nie sądziłem, że otworzy się przede mną i opowie o tym, co zdarzyło się w tym miejscu w 1984 roku, a także o późniejszych objawieniach. Nie podejrzewałem, że będę miał osobisty udział w wydarzeniach, które w Ostrożnem ciągle trwają. Polana, na której stoi kaplica p.w. Matki Bożej Anielskiej, jest już miejscem kultu. Wielu wiernych doznaje tam łask i jest uzdrawianych. W Ostrożnem zrozumiałem potrzebę zawierzenia się w akcie oddania Niepokalanemu Sercu Maryi i Najświętszemu Sercu Jezusa. Zrozumiałem, że istnieją Dwa Serca tak ściśle ze sobą połączone, że jedno z Nich nie potrafi żyć bez drugiego. To One uczą nas doskonałej miłości. Serce Jezusa i Serce Maryi. Tam odnalazłem odpowiedź porywającą moje serce. Pośród anielskich chórów, w maleńkiej kapliczce, niedaleko Zambrowa.
Grzegorz Kasjaniuk
Projekty stworzone przez Gaudiego sprawiają wrażanie jakby nie były poddane siłom grawitacji. Zdarzały mu się budynki, w których nie przewidział ani jednego kąta prostego. Sztuka była dla niego sposobem ewangelizacji. Twierdził, że artysta jest jedynie kontynuatorem dzieła Boga – „Wielkiego Architekta”.
Obiekty architektoniczne katalońskiego mistrza przypominają raczej żywe organizmy niż dzieła ludzkich rąk. Na początku swojej kariery, dla pieniędzy projektował dosłownie wszystko – od kiosków z papierosami do bram wjazdowych. Na wystawie światowej w Paryżu w 1878 roku Europa zachwyciła się projektami Gaudiego; osiedlami domków dla spółdzielni pracowniczej z Matarό i …witryną sklepu fabrykanta rękawiczek.
Barceloński przemysłowiec Eusebi Güell docenił geniusz Gaudiego i sfinansował wiele jego odważnych projektów. Choć za życia Gaudiego władze Barcelony nie potrafiły dogadać się z artystą, to właśnie jego prace po latach stały się najbardziej rozpoznawalnymi wizytówkami stolicy Katalonii. Żadna wycieczka nie ominie fantastycznego Ogrodu Güell, Casa Batlló i opus magnum artysty – bazyliki Sagrada Familia. Tej świątyni od 1914 roku Gaudi poświęcił się zupełnie, zamieszkał nawet na jej terenie.
Po tym jak wpadł pod tramwaj, sanitariusze nie rozpoznali go i przewieźli do hospicjum dla ubogich. Nikomu nie przyszło do głowy, że wielki architekt i wizjoner ubiera się jak włóczęga.
Wielka, bezgraniczna miłość macierzyńska, która buduje wokół dziecka iluzje wspaniałego świata. Życie głównego bohatera jest zwariowane dzięki obecności w jego życiu niezwykłej, ale zarazem szalonej matki. Romain przeżywa niesamowite przygody i z dnia na dzień staje się jednym z najbardziej znanych pisarzy XX wieku. Wszechogarniająca macierzyńska miłość jest wspaniała, ale może być również ciężarem.
Porywająca autobiografia Romaina Gary’ego, wybitnego pisarza polskiego pochodzenia, który jako jedyny dwukrotnie zdobył prestiżową Nagrodę Goncourtów. Na podstawie książki powstał film, w którym główne role zagrali niezwykle popularny nad Sekwaną Pierre Niney oraz niezrównana Charlotte Gainsbourg. W epizodach wystąpili polscy aktorzy Katarzyna Skarzanka, Marta Klubowicz i Piotr Cyrwus.
Romain Gary (1914–1980), urodzony w Rosji, lata dzieciństwa spędził w Wilnie i Warszawie, po czym znalazł się wraz z matką we Francji. Podczas wojny służył w lotnictwie francuskim, po wojnie był konsulem francuskim w Kalifornii. Ta właśnie część życia dostarczyła mu inspiracji do napisania w 1960 roku "Obietnicy poranka", jednej z piękniejszych opowieści o miłości matki i syna.
Historia życia i pracy genialnego fałszerza Hana van Meegerena.
W 1945 roku niewiele znaczący holenderski handlarz dzieł sztuki został aresztowany za sprzedaż bezcennego skarbu narodowego – obrazu pędzla Vermeera – marszałkowi III Rzeszy Hermannowi Göringowi. Jedyną możliwą karą za zdradę była śmierć. Jednak Han van Meegeren gnił w zimnej i wilgotnej celi więziennej, nie mogąc wydobyć z siebie dwóch prostych słów, które dałyby mu wolność: jestem fałszerzem.
To ja byłem Vermeerem jest zdumiewającą, niezwykłą opowieścią o człowieku, który minął się z czasem i powołaniem. Od wczesnego dzieciństwa marzył, żeby zostać malarzem, ale w skandalizującym świecie sztuki współczesnej jego malarstwo krytycy wyśmiali jako beznadziejnie staroświeckie. Wściekły i rozgoryczony uknuł plan zemsty na swych przeciwnikach. Było to oszałamiające, zręczne oszustwo, dzięki któremu w niespełna dziesięć lat zarobił równowartość pięćdziesięciu milionów dolarów; zyskał akceptację właśnie tych krytyków, którzy wcześniej z niego szydzili i... zobaczył swoje obrazy wiszące tuż obok arcydzieł Rembrandta i Vermeera. Jako malarz Han poniósł klęskę, jako fałszerz był niedościgniony. To ja byłem Vermeerem jest niewiarygodną, a jednak prawdziwą historią największego fałszerza wszech czasów, trzymającą w napięciu opowieścią o zachłanności, nieposkromionej pysze, braku umiaru, zdradzie i sztuce.
Pierwsza z cyklu biograficznych powieści Magdaleny Niedźwiedzkiej „Zmierzch Jagiellonów”.
Polityka i spisek, wojny, krew i bezwzględność zmieniają ludzi w bestie, które w renesansowych stolicach Europy przeistaczają się w wielkich humanistów, mecenasów sztuki i obrońców wiary. Oto ludzie targani namiętnościami, nieufni, pogrążający się w obsesjach i samotni: król Polski Zygmunt I Stary, wielki mistrz krzyżacki Albrecht Hohenzollern, Anna – księżna mazowiecka – oraz inne wybitne osobistości pierwszej połowy XVI wieku, a wśród nich przede wszystkim Bona Sforza – królowa Polski i wielka księżna litewska. Życie nauczyło ją skrywania uczuć. Już jako dziecko była świadkiem zdrady, śmierci, okrucieństwa i bezwzględności. Zrozumiała, że ludzie to wyłącznie zabawki w rękach nielicznych i że nikt, nawet własna rodzina, nie jest gwarancją bezpieczeństwa, zapewnia je wyłącznie status społeczny i bogactwo. Bała się kochać, ponieważ miłość oznaczała tylko ból.
Dokąd zmierzają i czego pragną?
Kolejna z cyklu:
Barbara Radziwiłłówna
Magdalena Niedźwiedzka - autorka zbeletryzowanych biografii "Królewska heretyczka" i "Maria Skłodowska-Curie" oraz cyklu "Opowieści z angielskiego dworu". Łączy pracę na uczelni technicznej z pisaniem powieści. W wolnych chwilach maluje obrazy olejne.
Lourdes, La Salette, Fatima czy Guadalupe – te nazwy znane są szerszemu gronu. Ale Gietrzwałd? Gdzie znajduje się to miejsce?Dlaczego powinno być rozsławione na cały świat? Co się tam wydarzyło? Wiele pytań można zadać, a przecież Gietrzwałd to jedyne uznane przez Kościół katolicki miejsce objawień maryjnych w naszym kraju. Życie sanktuarium gietrzwałdzkiego odmierzane jest rytmem dzwonów wzywających wiernych na modlitwę do bazyliki na wzgórzu. Tam trzykrotnie w ciągu dnia odmawiany jest różaniec, na koniec każdej Mszy św. Przybywają
tu pątnicy z różnych zakątków Polski i nie tylko. Nie ma już klonu, na którym sto czterdzieści lat temu Matka Boża ukazała się dwóm dziewczynkom, ale jest niepozorna kapliczka, typowa dla warmińskiego krajobrazu.
Mimo upływu lat i mimo zmienionych warunków społecznych, politycznych i kościelnych Gietrzwałd nie stracił znaczenia. Wartości, jakie wniosły objawienia Najświętszej Maryi Panny, nadal są żywe i w dalszym ciągu owocują. Kustosze sanktuarium maryjnego, księża kanonicy regularni laterańscy, oznajmiają, że w ostatnich latach do Gietrzwałdu przybywa rocznie około miliona pątników ze wszystkich stron świata. Warto zapoznać się z tym miejscem, odkryć jego historię i… powierzyć się Matce Bożej Gietrzwałdzkiej.
Marek Gaszyński - Polski dziennikarz muzyczny i prezenter radiowy. Przyszedł na świat na 2,5 miesiąca przed wybuchem II wojny światowej. Rodowity warszawiak. Absolwent UW (filologia).
Swą przygodę dziennikarską zaczął jako dziewiętnastolatek w Rozgłośni Harcerskiej. Później pracował w Trójce oraz warszawskim Radiu Dla Ciebie, którego był prezesem.
Autor tekstów piosenek dla wielu polskich wykonawców, m.in. dla Czesława Niemena, Czerwonych Gitar, Jerzego Grunwalda czy Haliny Frąckowiak.
Specjalista z zakresu historii polskiej muzyki rozrywkowej.
Wybrane publikacje książkowe: "Muzyka, którą lubię" (KAW, 1980), "Czas jak rzeka" (Pro´szyn´ski i S-ka, 2004), "Czerwone gitary. Nie spoczniemy..."(Pro´szyn´ski i S-ka, 2005), "Człowiek do wynajęcia. Wyspa" (Wydawnictwo Trio, 2008). "Śmierć Artysty" (Świat Książki, 2013).
Człowiek do wszystkiego. Rozwiązania największych tajemnic świata.
Marek Piotr Gaszyński – polski dziennikarz i prezenter muzyczny, autor tekstów ponad 150 piosenek oraz autor książek o tematyce muzycznej. Znawca historii polskiej muzyki rozrywkowej. Absolwent Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Warszawskiego.
Życie to bańka mydlanaZgodnie z obietnicą, przez 100 dni od zakończenia obozu medytacyjnego Osho codziennie wysyłał list do Jogi Sohan, by mogła któregoś dnia opublikować ten niezwykły zbiór przemyśleń.Życie to bańka mydlana to fascynujący zapis ścieżek, którymi podążał umysł Osho przez kolejne dni. Listy te stanowią esencję nauk Mistrza, są duchową mapą dla wszystkich, którzy szukają w życiu czegoś więcej oraz są gotowi, by poznać wiele wymiarów istnienia. Te krótkie, pełne znaczeń i mądrości teksty spisane ręką samego Osho poruszają do głębi, niczym najpiękniejsze przypowieści o miłości do życia.OSHO charyzmatyczny mistrz duchowy pochodzący z Indii. Znakomity mówca swobodnie posługujący się zarówno wschodnimi tradycjami mistycznymi, jak i zachodnią psychoterapią. Jego nauki dotyczą nie tylko indywidualnego poszukiwania sensu, lecz także najbardziej palących spraw społecznych i politycznych.
Max Scheler jest jednym z najwybitniejszych myślicieli XX wieku. Zasłynął przede wszystkim w filozofii wartości i etyce oraz w antropologii filozoficznej, filozofii miłości i filozofii religii. Wywarł wielki wpływ na wielu myślicieli, m. in. na Dietricha von Hildebranda i Edytę Stein, a w Polsce - na Karola Wojtyłę i Józefa Tischnera, i w ogóle na kulturę XX wieku.Max Scheler, ""największy moralista nowożytności"" (o. J. M. Bocheński), jest twórcą fenomenologicznej etyki wartości. Na pytanie: ""Co to znaczy żyć dobrze?"", etyka ta odpowiada: życie dobre polega na udzielaniu w sposób wolny adekwatnej odpowiedzi na wartości.Książka Jana Galarowicza, autora publikacji o Heideggerze, Ingardenie, Wojtyle i Tischnerze, jest poniekąd odpowiedzią na wyrażone przed laty życzenie prof. Bocheńskiego: ""ogromną zasługę oddałby ludzkości ktoś, kto by zredagował mały, jasny, przykładami ilustrowany podręcznik o wartościach Maksa Schelera. Czegoś takiego nie mamy i Scheler jest praktycznie nieznany"".
Spis treści:
Rozdział 1. Żywot ojca świętego Jana. O jaskini Sapsas /11
Rozdział 2. O ojcu, który we własnej jaskini karmił lwa /12
Rozdział 3. Żywot księdza Conona w klasztorze Penthucus /13
Rozdział 4. Twarz przeora Leo ncja /13
Rozdział 5. Opowieść przeora Polychroniusza o trzech mnichach /14
Rozdział 6. Inna opowieść tego przeora /14
Rozdział 7. Życie i śmierć pewnego ojca, który nigdy nie chciał zostać przeorem w klasztorze Na Wieży /15
Rozdział 8. Żywot przeora Myrogenesa, cierpiącego na puchlinę wodną /15
Rozdział 9. O cudownej miłości pewnego ojca świętego /16
Rozdział 10. Żywot eremity Barnaby /16
Rozdział 11. Żywot przeora Agiodulusa /17
Rozdział 12. Powiedzenie przeora Olimpiusza /18
Rozdział 13. Żywot eremity Marka /18
Rozdział 14. O pewnym bracie, kuszonym przez ducha nieuczciwości i chorującym na trąd /18
Rozdział 15. O cudzie przeora Conona /19
Rozdział 16. Opowieść przeora Mikołaja o sobie i towarzyszach /19
Rozdział 17. Żywot ojca Maknusa /20
Rozdział 18. Żywot innego ojca z klasztoru Laura, który spał z lwami /20
Rozdział 19. Opowieść przeora Eliasza o sobie /21
Rozdział 20. Nawrócenie się żołnierza z powodu zaistniałego cudu /22
Rozdział 21. Śmierć anachorety i jego mordercy /22
Rozdział 22. O innym ojcu, który też nazywał się Conon /23
Rozdział 23. Żywot mnicha Teodulusa /23
Rozdział 24. Żywot ojca mieszkającego w celi w Cuzibie /23
Rozdział 25. O bracie z klasztoru Cuziba, o świętych słowach przemienienia i o klasztornej farze /24
Rozdział 26. Żywot brata Teofanesa, o jego cudownej twarzy /25
Rozdział 27. Życie pewnego kapłana z Mardandos /26
Rozdział 28. O cudownym dziele Juliana Słupnika /27
Rozdział 29. Cud, który wydarzył się przy Najświętszym Sakramencie Ołtarza/28
Rozdział 30. Żywot mnicha Izydora z Malty. O innym cudzie Najświętszego Sakramentu Ołtarza /28
Rozdział 31. Nawrócenie i żywot jawnogrzesznicy Marii /29
Rozdział 32. Nawrócenie i żywot aktora Babilasa oraz jego grzesznic Comety i Nikosy /30
Rozdział 33. Żywot świętego biskupa Teodota /31
Rozdział 34. Żywot błogosławionego patriarchy Aleksandra z Jerozolimy /32
Rozdział 35. Żywot arcybiskupa Eliasza z Jerozolimy i o patriarsze Flavianusie z Antiochii /32
Rozdział 36. Żywot patriarchy Efrema z Antiochii i o tym, jak nawrócił stojącego na słupie serwiańskiego mnicha /33
Rozdział 37. Żywot biskupa, który potajemnie opuścił siedzibę i w przebraniu służył budowniczym w Jerozolimie /34
Rozdział 38. Śmierć bezbożnego cesarza Anastazego /35
Rozdział 39. Żywot pewnego mnicha w klasztorze przeora Seweriana i jak wiejska dziewczyna ustrzegła go mądrze od grzechu /36
Rozdział 40. Żywot przeora Cosmasa Eunucha /37
Rozdział 41. Żywot przeora Pawła z Nazarbus /39
Rozdział 42. Żywot sługi Bożego Anaxonoma /40
Rozdział 43. Okropna śmierć arcybiskupa Thaleleusza z Tessaloniki /41
Rozdział 44. Żywot ojca przebywającego w mieście Antinous; o modlitwie za umarłych /42
Rozdział 45. Żywot mnicha zamkniętego na Górze Oliwnej; o czci wizerunku Najświętszej Matki Boga, Maryi /42
Rozdział 46. Cudowne widzenie przeora z Laura Calamon; o obu księgach Nestoriusza /43
Rozdział 47. Cud Matki Boskiej dokonany przeciwko aktorowi Gajanusowi, który obraził ją w teatrze/45
Rozdział 48. Jak Matka Boska nawróciła Cosmianę, żonę patrycjusza Germanusa /45
Rozdział 49. Cudowna wizja mówiąca księciu Palestyny, aby odrzucił herezję i nawrócił się na wiarę katolicką /46
Rozdział 50. Wizja i opowieść przeora Jerzego /47
Barłaam i Jozafat byli czczeni jako chrześcijańscy święci. Są bohaterami opowieści hagiograficznej, bardzo popularnej w średniowieczu, inspirowanej rzekomym nawróceniem się Buddy.
Legenda Buddy była znana chrześcijanom wschodniego Iranu i Azji centralnej, gdzie stykali się z buddystami mazdeistami i manichejczykami.
Pierwsza redakcja tekstu pochodzi z VI wieku, napisano go w języku irańskim, potem przełożono na syryjski i arabski. Później były liczne przekłady na język łaciński i języki narodowe. Najstarszy rękopis tych przekładów pochodzi z roku 1021 i znajduje się w Kijowie, inny jest na górze Atos, a jeszcze inny, z roku 1064 - w Oxfordzie.
Opowieść, która dotarła na zachód w XI wieku jest przypisywana świętemu Janowi z Damaszku, była bardzo znana, uważana za historyczną, a imiona Barłaama i Jozafata zostały włączone do rzymskiego Martyrologium.
POLSKA HIP HOPOWA ŚWIADOMOŚĆ BEZ CENZURY JUŻ W SPRZEDAŻY!!!
Książka Polski hip hop posiada wiele twarzy udowadnia, że można pisać o kulturze hip hop nie językiem akademickim, ale językiem podwórkowym, który utrzymuje zamierzony, uliczny klimat docierając do wielu ludzi. Bezprecedensowy, specyficzny styl i uliczna forma przekazu jest głównym celem tej publikacji. Nie znajdziemy w niej wykręconych form gramatycznych, bajkowych metafor czy literackich porównań, bo hip hop tego nie potrzebuje.
Autorami książki Polski hip hop posiada wiele twarzy (wydanie drugie, rozszerzone) są Sadi i Graff. To dwóch pionierów polskiego hip hopu, którzy jako jedni z pierwszych zaczynali tworzyć tę subkulturę w Polsce już na początku lat 80., a następnie kontynuowali jej rozwój przez 20 lat. Publikacja została wydana przez Dziurawe Sample – „sklep z muzyką nadgryzioną zębem czasu”. Siłą tej książki jest potężna dawka niepublikowanej wcześniej wiedzy bez cenzury opartej na faktach, których nie ma w innych drukowanych tego typu źródłach, a nawet w internecie. To polska hiphopowa świadomość poruszająca, a zarazem wyjaśniająca wiele zagadnień związanych kulturą hip hop oraz jej elementami (breakdance, graffiti, rap, DJ-ing). Wiele osób w tej książce zderzy się z informacjami, o których wcześniej nie miało zielonego pojęcia.
Na początku książki dowiadujemy się jaki jest związek autorów z kulturą hip hop. Poznajemy prawdziwą historię Universal Zulu Nation w Polsce (w latach 80. i 90. była to najbardziej respektowana hiphopowa organizacja na świecie, wyznacznik oryginalnego, międzynarodowego oraz undergroundowego wizerunku kultury hip hop). Następnie Sadi i Graff wyjaśniają, o jaki hip hop walczyli, opisują początki polskiej kultury hip hop jako całości z ich perspektywy. Przedstawiają polski breakdance jako pierwszy element hip hopu, od którego wszystko się w Polsce zaczęło. Przybliżają skróconą historię jednej z pierwszych polskich b-girls, a następnie polskie hiphopowe realia lat 90. Opisują graffiti jako sztukę, a nie wandalizm, i kreślą zarys jego historii w Polsce. Jest tutaj także polski rap – jego początki w Polsce i docelowe przeznaczenie oraz polski DJ-ing, którego przedstawicielem jest hiphopowy DJ Maestro. Autorzy biorą poprawkę na hip hop, skłaniając czytelnika do wielu refleksji. Między innymi nad tym, gdzie hip hop tak naprawdę ma swoje korzenie i kiedy datuje się jego powstanie, również w Polsce (hip hopu, który po wielu latach istnienia podzielił się na rzeczywisty i wirtualny, będąc dla jednych pasją, a dla drugich – wyłącznie terminem biznesowym). Następnie dowiadujemy się jaka jest prawdziwa idea i filozofia hip hopu jako subkultury ulicznej i czym różni się ona od wirtualnego lansu., a także poznajemy dwa subkulturowe środowiska hip hop w Polsce – Oldschoolers Crew oraz Generacja True School. W książce zostały również przypomniane wartości kultury hip hop, które na początku jej powstawania oraz w momencie rozpowszechniania w wielu krajach były podstawą, natomiast w dobie komercji powinny być motywacją do utrzymania prawdziwego przesłania i wizerunku tej subkultury. Sadi i Graff wyjaśniają na czym polega hiphopowa świadomość, jakie są poszczególne szkoły hip hopu oraz dlaczego hip hop po wielu latach istnienia i rozwoju stracił na swojej oryginalności i stał się bezpłciową komercją.
To pierwsza na świecie książka odsłaniająca ukrywany przez media prawdziwy obraz legendarnej, międzynarodowej, hiphopowej organizacji Universal Zulu Nation, która jako socjalno-religijny gang mający znamiona sekty pod pretekstem propagowania pokoju, szacunku, jedności oraz innych wartości stosuje hip hop do rozpowszechniania kontrowersyjnej filozofii islamu na całym świecie, tworząc swoje oddziały w różnych krajach.
Masajka Ntailan Lolkoki dorasta na peryferiach miasteczka Maralal na północy Kenii. W wieku dwunastu lat zgodnie z tradycją swojego plemienia zostaje obrzezana i odtąd czuje się obco we własnym ciele. Kilka lat później poznaje w Nairobi młodego angielskiego żołnierza i wyjeżdża z nim do Anglii, a potem do Niemiec. Biorą ślub, jednak małżeństwo rozpada się, ponieważ seks jest dla niej koszmarem.
Po separacji Ntailan zostaje modelką i znajduje sobie miejsce w wykwintnym świecie bogaczy, jednak w jej sercu panuje mrok. Pozostaje kimś obcym we własnym ciele. Dręczą ja lęki i depresje. Dzięki Waris Dirie dowiaduje się o możliwości przeprowadzenia operacji rekonstrukcyjnej dla ofiar okaleczenia żeńskich narządów płciowych (FGM).
Ntailan, która dzisiaj mieszka w Berlinie, decyduje się na ten trudny krok i po operacji odczuwa po raz pierwszy szczęście kobiety. Otwarcie i szczerze opisuje, jaki wpływ operacja rekonstrukcyjna wywarła na jej odczucia, jak odkrywa swoje ciało i w efekcie samą siebie. Pełna radości zaczyna życie, w którym wreszcie znajduje spełnienie.
Jako dziewczynka Ntailan Lolkoki została okaleczona i przez długie lata milczała. Jako dorosła kobieta otrzymała szansę, by cofnąć to, co się stało.
Pasjonujące wspomnienia odważnej kobiety, która otwarcie mówi o swoich cierpieniach – i swoim wybawieniu.
To nie jest po prostu wstrząsająca książka (…) jest autentyczna, nieprzefiltrowana, bezpośrednia.
"Hamburger Morgenpost", 25.09.2017
(…) Desert Flower Center Waldfriede było jak przysłowiowa ostatnia deska ratunku. Za pośrednictwem swojej książki Ntailan Lolkoki pragnie pomóc innym okaleczonym kobietom, by także one zdołały się jej uchwycić.
"Berliner Abendblatt", 09.12.2017
Bardzo poruszająca!
"SUPERillu", 28.09.2017
Chociaż przygnębiający temat okaleczania żeńskich narządów płciowych ciągnie się niczym czerwona nić przez wszystkie rozdziały jej życia, historia Ntailan emanuje nadzieją i inspiruje.
Frauenrechte.de (Clara Hoffmann), 18.08.2017
Lolkoki w swojej książce opisuje własne życie niczym niespokojną odyseję w poszukiwaniu spełnienia.
"Die Presse", 23.07.2017
Ntailan Lolkoki dorastała we wsi w pobliżu Barsaloi na północy Kenii. Gdy miała dwanaście lat zgodnie z tradycją swojego plemienia została obrzezana. Dzisiaj artystka mieszka w Berlinie i angażuje się m.in. w działalność Desert Flower Center, przeciwko przemocy wobec kobiet i przeciwko okaleczaniu żeńskich narządów płciowych.
Objawienia prezentowane w niniejszym wydaniu to wizje Anny Kathariny Emmerich – obdarzonej stygmatami mistyczki i wizjonerki, która w przejmujący i szczegółowy sposób opisuje wydarzenia po śmierci Jezusa: Jego zstąpienie do otchłani, uwolnienie dusz i Zmartwychwstanie, liczne objawienia się uczniom, Wniebowstąpienie i Zesłanie Ducha Świętego, a także życie Maryi aż do Jej zaśnięcia.
Bł. Anna Katharina Emmerich (1774-1824) była niemiecką zakonnicą beatyfikowaną przez Jana Pawła II. Jej wizje, spisane przez spowiednika Klemensa Brentano, dotyczą życia Jezusa, Maryi oraz ich krewnych, Apostołów, a także wydarzeń związanych z Męką i Zmartwychwstaniem. O autentyczności tych wizji świadczy m.in. odnaleziony domek Maryi w Efezie, a podane przez nią szczegóły dotyczące codziennego życia, zwyczajów i ubiorów w Ziemi Świętej za czasów Jezusa zostały potwierdzone przez późniejsze wykopaliska archeologiczne w XIX i XX wieku.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
