Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
z finału IX Symfonii Ludwiga van Beethovena do słów Friedricha Schillera w opracowaniu na chór mieszany a cappella IX Symfonia Ludwiga van Beethovena od dawna uznana jest za symbol ''najwznioślejszych ideałów i wzlotów ludzkiego ducha''. Do finału Symfonii kompozytor wprowadził fragment ''Ody do radości'' Friedricha Schillera. Schillerowska wizja całej ludzkości połączonej w bratnim uścisku, afirmacja życia bliskie były także Beethovenowi. Idee wolności, pokoju i solidarności to wartości ponadczasowe. W 1972 r. Rada Europy przyjęła ''Odę'' zawartą w finale Symfonii jako swój hymn. Od 1985 r. jest to oficjalny hymn Unii Europejskiej, zaakceptowany przez wszystkie państwa członkowskie. Wykonywany jest najczęściej 9 maja, w święto Unii, a także podczas oficjalnych uroczystości i szczytów zazwyczaj z hymnem państwa, które aktualnie przewodniczy Unii Europejskiej.
Lubię myśleć o tym niewielkim utworku jak o liście do bliskiej osoby: z jednej strony osobistym, wręcz intymnym w wyrazie, a z drugiej wysoce skonwencjonalizowanym w swej formie. Jego warstwie dźwiękowej patronuje trzech twórców: Wolfgang Rihm ze swym bogatym dorobkiem w gatunku kwartetu smyczkowego, Henryk Mikołaj Górecki po stylistycznej wolcie z lat siedemdziesiątych oraz brytyjski muzyk Matt Elliott w obydwu solowych wcieleniach. Żadnych skomplikowanych technik. Tylko garść prostych, serdecznych brzmień. Krzysztof Wyglądacz
Inspiracją do napisania kompozycji była staropolska pieśń Bogurodzica z XIII wieku. Temat pojawia się fragmentarycznie, jest oparty na jońskiej skali kościelnej w transpozycji. Registracja powinna być skoordynowana w przebiegu całego utworu z ciągle wzrastającą dynamiką; od pp do fff.
w oprac. na głos lub instrument melodyczny i fortepian Johnny Depp w roli eksperta od starodruków, któremu tajemniczy i bogaty klient zleca odnalezienie wszystkich zachowanych egzemplarzy bezcennej średniowiecznej księgi o mocach tajemnych. Wprawna ręka reżysera, Romana Polańskiego i fantastyczna muzyka Wojciecha Kilara. Molowo-durowa wokaliza (w filmie śpiewana przez Sumi Yo) dodaje specyficznego charakteru obrazom.
Improvisations after J. R. (Improwizacje według J. R.) na wibrafon solo zostały napisane pod wrażeniem prac artystycznych Julii Rafalskiej. Utwór został wykonany przez kompozytorkę na wernisażu wystawy prac artystki w Wooden Gallery w Chicago 12 kwietnia 2014 roku. Prace Julii Rafalskiej podejmują dialog z twórczością artystów i architektów ery modernistycznej. Autorka, wykorzystując gotowe materiały, ingeruje w reprodukcje prac innych twórców, nadając im nową warstwę znaczeniową. Dear Mondrian V to kolaż nawiązujący do malarstwa Pieta Mondriana. Kolorowe, przezroczyste kształty, nałożone na reprodukcję obrazu Mondriana, kreują zabawny dialog wizualny. Z kolei praca Rip, wykonana techniką cyjanotypii, przedstawia pałac Alvorada projektu architekta Oscara Niemeyera. Ta jedna z najstarszych metod fotograficznych została użyta na zasadzie kontrastu z utopijną architekturą modernistyczną Niemeyera. Improwizacje noszą tytuły pięciu prac Julii Rafalskiej. Praca Footnotes I utrzymana jest w zimnym, zielono-niebieskim kolorycie z jednym ostrym czerwonym akcentem w postaci trójkąta. W języku muzycznym słyszę go jako nutę pedałową Fis, która koresponduje z dźwiękami w wyższym rejestrze na zasadzie pochodu alikwotowego. Dźwięki dolne Fis i Cis odbijają się w wyższych rejestrach, tworząc nowe przebiegi harmoniczne. Kolaż Dear Mondrian V przedstawia figurę geometryczną w ciepłym kolorycie czerwieni z nałożonymi na nią granatowymi trójkątami. W przełożeniu na mój język dźwiękowy ta utrzymana w szybkim tempie improwizacja odznacza się dużą błyskotliwością i ruchliwością motywiczną w zimnej i ciepłej harmonice. Praca Ghost III przedstawia powolne przeobrażanie koloru czerwonego (ciepłego) w kolor niebieski (zimny). Podobnie w muzyce ciepła harmonika stopniowo przekształca się w zimne i bardziej dysonansowe akordy. Taka transformacja kolorów w muzyce osiągnięta została poprzez ciągłe zmiany w strukturach akordów. W pracy Rip, która jest cyjanotypią, niebieskie odcienie przedstawione są w warstwie muzycznej przez akordy kwartowo-kwintowe, które, według mnie, pozostają w klimacie zimnej harmonii. Utwór ten zbudowany jest na zasadzie powtarzania stopniowo zmieniających się motywów. Praca Ghost IV jest przepełniona ciepłym kolorytem. W muzyce harmonika mocno eksploatuje akordy tercjowe, w szczególności dominantowe. [Marta Ptaszyńska]
na fagot i fortepian jest jednym z pierwszych utworów Świdra przeznaczonych na instrument dęty. Napisana wyraźnie pod wpływem stylistyki neoklasycznej, powstała najprawdopodobniej w latach 19531954. Jedyne udokumentowane wykonanie odbyło się 5 maja 1955 roku w Katowicach. Pierwsza część jest napisana w formie scherzanda o lekkim, żartobliwym przebiegu, w którym kompozytor wykorzystuje w pełni fakturę i możliwości brzmieniowe fagotu. Część druga, pełna zadumy i śpiewności, operuje w szczególny sposób dolnym rejestrem instrumentu. Trzecia część to tradycyjny menuet w tempie moderato, ze stylizowanymi elementami ludowymi w środkowym fragmencie. Ostatnia część to znowu scherzo z dopisaną przez Marka Barańskiego kadencją, w której starając się naśladować język kompozycji Józefa Świdra, częstokroć zawierających elementy finału syntetycznego zawarł on większość myśli muzycznych, przedstawionych w całej.
na flet i fortepian Józefa Świdra to utwór o dużej wartości artystycznej, który stanowi doskonały materiał dydaktyczny, wypełniający lukę w polskiej literaturze fletowej. na flet i fortepian to jednoczęściowa kompozycja o budowie ABA1 z kadencją. Po czterotaktowej introdukcji fortepianu następuje wejście fletu, intonującego melodię o charakterze tanecznym, ludowym, której dalszy rozwój cechuje rozdrobnienie wartości rytmicznych i zagęszczenie faktury. Dialogowanie z fortepianem odbywa się na zasadzie wzajemnych uzupełnień motywicznych. Melodyka nabiera rozmachu (liczne pochody wznosząco-opadające, falowanie, charakterystyczne łukowania, tryle), gradacja dynamiczna doprowadza do części środkowej spokojniejszej, kantylenowej. Kulminacja, zarysowana początkowo w partii fletu i kontynuowana przez fortepian, prowadzi do kadencji o dużej swobodzie wykonawczej, obejmującej motywy części A i B, ukazującej walory kolorystyczno-brzmieniowe instrumentu. Ogniwo A1 stanowi quasi-wariacyjne opracowanie pierwszego ustępu kompozycji, jest najbardziej dynamiczne, ruchliwe i zróżnicowane pod względem wykorzystanych rejestrów brzmieniowych (charakterystyczny przenośnik oktawowy), artykulacji i agogiki. Określenie piu vivo w takcie 136, w połączeniu z nieregularnymi podziałami metrycznymi i przesunięciami akcentów, wzmożoną dynamiką i ekspresją, nadaje żywiołowości, prowadząc ostatecznie do finału dzieła. Zastosowanie trybu molowego, oszczędność środków wyrazu i zmienny tok narracji odzwierciedlają introwertyczne cechy osobowości kompozytora człowieka wyróżniającego się pokorą i skromnością, a jednocześnie pełnego niepokoju, samokrytycyzmu i małej wiary w siebie, co potwierdzają jego niedawno odnalezione zapiski. Maria Grochowska
(seria A tom 9) ''Karnawał rosyjski'' op.11 to jeden z najbardziej popisowych utworów Henryka Wieniawskiego. Utrzymany w ludowym kolorycie i nasycony błyskotliwą wirtuozerią, wpisuje się w tradycję XIX-wiecznych karnawałów skrzypcowych zapoczątkowaną przez Niccolo Paganiniego w ''Karnawale weneckim'' op. 10, który stał się później inspiracją dla innych skrzypków-kompozytorów. Wydawnictwo finansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Twórczość
Tańce Gnomów to cztery utwory, które można wykonywać jako cykl lub oddzielnie. Bardzo ważne są właściwe użycie pedału oraz precyzja artykulacyjna i dynamiczna. Tytułowe Gnomy to małe istoty, które tańcząc, ukazują nam swą bogatą naturę: zabawną, choć nieśmiałą w tańcu pierwszym; tajemniczą i lękliwą w tańcu drugim; smutną, skorą do zamyślenia w trzecim oraz pewną siebie, zdecydowaną w tańcu ostatnim.
Elegia to pieśń żałobna. W tym utworze oddająca nie jęk i smutek, a raczej krzyk, ból i gniew. Wyraża niezgodę. Wojna trwa nieprzerwanie jak nie w tej, to w innej części globu. Ale gdy jest blisko, to boli bardziej. W utworze zacytowana jest, trochę zniekształcona, ale autentyczna, melodia z Rusi Czerwonej. Jest to ziemia, która poprzez wieki była częścią Rusi, Rosji, Węgier, Polski, Litwy, Austrii, Ukrainy. Cytat ten symbolizuje nadzieję. Elegia 2022 to utwór jednoczęściowy o czasie trwania około 10 minut, skomponowany dla zespołu Trio Palladio z Rygi. Zygmunt Krauze
Relief III (1985) składa się z dziewięciu sekcji oddzielonych od siebie podwójnymi kreskami taktowymi, które poprzedza cezura, fermata lub pauza. Odcinki te nie powtarzają się, natomiast zachowana jest pewna stałość motywiczna, korzystająca z trytonowo-sekundowego materiału dźwiękowego. Lento appassionato ulega niewielkim wahaniom, lecz nie wykracza poza granice tempa wolnego. Dynamika, na ogół cicha, wyraźnie zmienia się tylko dwa razy. Gęsta faktura i niełatwy, choć precyzyjnie zapisany rytm, wskazują na inspiracje systemem messiaenowskim. Na uwagę zasługuje również zestawianie obrazu rytmicznego z graficznym zapisem nakładających się na siebie dźwięków, a także akord końcowy, jakby innego pochodzenia, zbudowany z dźwięków c-d-es. Utwór ten (w roku, w którym został napisany) zdobył I nagrodę na Konkursie Kompozytorskim w Kamieniu Pomorskim, a rok później zabrzmiał na Legnickich Dniach Muzyki Kameralnej i Organowej w wykonaniu Juliana Gembalskiego wybitnego organisty i przyjaciela kompozytora. fragment wstępu Grażyna Krzanowska
Gakkaj Andrzeja Krzanowskiego to cykl pięciu utworów na akordeon, który otwiera przed młodymi muzykami świat muzycznych wyzwań i możliwości. Choć dedykowany dzieciom, cykl ten nie jest banalny wymaga od wykonawców zarówno sprawności technicznej, jak i wyobraźni interpretacyjnej. Każdy z utworów stanowi odrębną muzyczną opowieść, która pozwala młodym akordeonistom nie tylko rozwijać umiejętności, ale także wyrażać siebie i swoją artystyczną wrażliwość. To doskonały materiał dla tych, którzy pragną poszerzać swoje muzyczne horyzonty i szukają repertuaru łączącego edukację z radością gry. "Gakkaj" daje możliwość zaprezentowania swoich umiejętności zarówno podczas lekcji, jak i koncertów, oferując równocześnie inspirującą podróż w świat muzyki współczesnej.
Hommage a Bach jest rodzajem hołdu muzycznego złożonego przez współczesnego kompozytora wielkiemu kantorowi z Lipska na 250-lecie jego śmierci. To jego bowiem muzyka pozwoliła autorowi tych słów jeszcze w zaraniu jego drogi twórczej na zgłębienie sensu i istoty fenomenu muzyki jako najdoskonalszej emanacji Harmonii i Piękna znajdującej swój wyraz w doskonałości formy, mistrzostwie warsztatu i głębi wypowiedzi. We wszystkich pięciu ogniwach cyklu przejawia się stale powracająca bachowska nuta rozpoznajemy ją w licznych recytatywach, szybkich biegnikach i figuracjach, a także reminiscencjach, jak to ma miejsce np. w końcowej Toccacie. Łączy je ta sama myśl dążenie do syntezy tradycji i nowoczesności jako wyrazu uznania prymatu EWOLUCJI w sztuce nad REWOLUCJĄ, synonimem pozornego postępu i źródła destrukcji. Myśl ta, której wierny jestem od początku moich prób kompozytorskich, znalazła w chyba najpełniejszy wyraz. Prawykonanie utworu miało miejsce 15 lutego 2001 roku w Edmonton (Kanada). Grała Magdalena Adamek. [Romuald Twardowski]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
