Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Cyklem "Trzech sonetów do Don Kichota" skomponowanym w 1990 roku kompozytor pragnął złożyć hołd twórcom o wyjątkowym miejscu i znaczeniu w dziejach sztuki i nauki mistrzom renesansu. Stąd też, wzorem renesansowej tradycji, tekst poetycki, a przede wszystkim jego nastrój w poszczególnych sonetach decyduje o warstwie muzycznej /o doborze środków muzycznych/. Jednocześnie wybrane teksty nieprzypadkowo są autorstwa ulubionego przez kompozytora Cervantesa. Teksty do trzech sonetów zaczerpnąłem z pewnego starego wydania Don Kichota, poprzedzonego wstępem, zawierającym kilkanaście sonetów. W sonetach tych autor, posługując się fikcją literacką, zwraca się do błędnego rycerza w imieniu bohaterów modnych ówcześnie powieści rycerskich (Amadisa, Orlanda Szalonego i innych), aby w podniosłych słowach wychwalać jego cnoty i wyczyny, a przy okazji wytknąć mu różne przywary i słabostki. Dodając muzykę do trzech wybranych przeze mnie sonetów oddałem hołd wielkiemu pisarzowi i Hiszpanii, którą poznałem i pokochałem podczas mojej podróży do tego niezwykłego kraju.
Publikacja zawiera dwa utwory Aleksandra Pogorilca Dumka oraz Chińska Polka, które stanowią doskonały wybór dla pedagogów poszukujących inspirujących materiałów dla swoich uczniów. Dumka to utwór pełen emocji, łączący w sobie melancholię i głębię, idealny do rozwijania interpretacji i techniki gry. Z kolei Chińska Polka to radosna kompozycja, która wprowadza elementy folkowe, doskonale angażując młodych muzyków i zachęcając ich do eksploracji różnych stylów muzycznych. Oba utwory są napisane na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, co stwarza możliwość różnorodnych aranżacji i wspólnego muzykowania. Dostosowane do średniozaawansowanego poziomu wykonawczego, pozwalają uczniom na rozwijanie umiejętności w przyjemny i satysfakcjonujący sposób. Wybór tych utworów to doskonała inwestycja w edukację muzyczną, która wzbogaci repertuar każdego młodego instrumentalisty.
Zbiór ośmiu miniatur autorstwa Grażyny Bacewicz to wyjątkowa publikacja, która zachwyci młodych, średniozaawansowanych pianistów. Suita dziecięca oferuje różnorodne utwory o bogatej ekspresji i unikalnym charakterze, doskonale rozwijające technikę i wrażliwość muzyczną. Całość wzbogacają przepiękne ilustracje Joanny Rusinek, które dodatkowo wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki i wyobraźni. Publikacja jest doskonałym wyborem zarówno dla uczniów szkół muzycznych, jak i do domowego muzykowania.
na kontrabas w stroju orkiestrowym i fortepian Zbiór dziesięciu znanych i pięknych utworów, które pozwalają młodym muzykom cieszyć się muzyką bez presji konkursów czy egzaminów. Te wyjątkowe kompozycje, choć nieobecne w obowiązkowym programie nauczania, oferują niepowtarzalną przyjemność gry i odkrywania historii muzyki w sposób przystępny i inspirujący. Każdy utwór to okazja do posmakowania bogactwa muzyki klasycznej, od melodii znanych z lekcji w szkole, po te usłyszane podczas koncertów. Idealne dla każdego ucznia, niezależnie od instrumentu, kto pragnie zgłębiać piękno muzycznej literatury, czerpiąc z niej radość i inspirację.
Zwiewne i melancholijne melodie Chopinowskie, naznaczone specyficznie polską nutą, urzekają słuchaczy od pokoleń. Ich elegancka prostota skrywa złożony, lecz niezwykle skuteczny zamysł kompozytorski. Liryczny charakter nokturnów Fryderyka Chopina w połączeniu z częstym wykorzystaniem rejestru sopranowego czyni je szczególnie zdatnymi dla potrzeb transkrypcji obojowych. Adaptując ten repertuar, starałem się przekazać oboistom materiał, który może zapewnić właściwy efekt wykonawczy przy zachowaniu integralności Chopinowskiego oryginału. Główną podstawą moich transkrypcji jest Wydanie Narodowe pod redakcją Jana Ekiera. Fragmenty mogące stanowić istotne wyzwanie dla oboistów poddałem reinterpretacjom, starając się zachować nastrój i efekt muzyczny pierwowzoru. Michał Cieślik (ze Wstępu)tłumaczenie Tomasz Zymer
Tomaso Albinoni (1671-1750) należy do czołowych reprezentantów włoskiego baroku, jest kompozytorem oper, instrumentalnych koncertów solowych, sonat, utworów kameralnych. Bardzo znane Adagio g-moll na smyczki i organy prezentujemy obecnie w transkrypcji na flet i fortepian w opracowaniu Grzegorza Olkiewicza. Pełne głębokiego wyrazu Adagio wymaga od flecisty pięknego dźwięku i wrażliwości muzycznej, charakteryzuje się walorami zarówno artystycznymi, jak i dydaktycznymi; z pewnością powinno znaleźć się w repertuarze każdego flecisty.
Toccata na fagot i fortepian to jednoczęściowa forma o umiarkowanym dla fagotu poziomie trudności. Ambitus obejmuje całą niemal skalę indtrumentu. Zdecydowanie bardziej wymagająca jest partia fortepianu.
Epitafium pamięci Wiktora Osadzina Józefa Świdra na fagot i fortepian to jednoczęściowa kompozycja upamiętniająca wybitnego fagocistę i pedagoga. Utwór, pełen nostalgii i refleksji, przenosi słuchacza w przestrzeń zadumy dzięki oryginalnemu językowi muzycznemu kompozytora. Końcowe takty, zawierające cytat z pieśni Jezusa ukrytego, nadają dziełu wymiar transcendentalny.
10 utworów na saksofon altowy (Es) z fortepianem Zbiór zawierający 10 utworów ma wprowadzić wykonawcę w klimat brzmieniowy muzyki XX wieku (impresjonizm, dodekafonia, jazz) przez wykorzystanie różnych charakterystycznych dla jej stylów technik. Zawarte tu utwory mogą służyć zarówno jako materiał pedagogiczny, dla doskonalenia techniki gry na saksofonie, jak i dla celów estradowych, popisowych.
Utwory powstały za namową Pani Krystyny Bentkowskiej - dyrektor Państwowej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Są to dwie skontrastowane miniatury połączone w jedną całość. Liryczne, nastrojowe i sielskie ''Pastorale'' bezpośrednio przechodzi w dynamiczną, zabawną i efektowną ''Humoreskę''. Utwór posiada walory zarówno dydaktyczne, jak i artystyczne. Przeznaczony dla młodych wykonawców, daje doskonałą możliwość zaprezentowania zdobytych umiejętności. Publikacja jest dostępna również w wersji elektronicznej tutaj
Subito w dosłownym znaczeniu: nagle to wirtuozowskie scherzo pełne kolorów i blasku. Już sam tytuł określa charakter utworu. Jego wyrazowość kształtują gwałtowne zmiany tempa, dynamiki, zderzenia błyskotliwych pasaży i wyrazistej artykulacji z lirycznymi frazami, ciągły kontrast między intensywnym brzmieniem a lekkością faktury. Zwięzła forma utworu wpisuje go w katalog tak zwanych miniatur. Subito na skrzypce i fortepian zostało skomponowane w 1992 roku na Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy w Indianapolis. Przedłożone opracowanie utworu na klarnet poszerza repertuar solowy na ten instrument o dzieło najwyższej próby kompozytorskiej, reprezentujące dojrzały etap twórczości Witolda Lutosławskiego. Wśród klarnecistów kompozytor znany jest przede wszystkim jako autor Preludiów tanecznych, widniejących zarówno na afiszach koncertowych, jak i w programach konkursów czy przesłuchań na etapie edukacji muzycznej. Wierzę, że Subito może zyskać równie poczesne miejsce w literaturze klarnetowej, a pośrednio przyczynić się także do wzrostu popularności twórczości Lutosławskiego wśród wykonawców. Julian Paprocki
Neopolis Concertino jest kameralną wersją Neopolis Concerto, powstałego na zamówienie Baltic Neopolis Orchestra w 2017 roku. Partia solowa w wersji kameralnej tak samo jak w koncertowej przeznaczona jest dla skrzypiec lub altówki lub wiolonczeli, zaś rolę orkiestry przejmuje fortepian. Utwór składa się z trzech części. Pierwsza z nich jest śpiewna, pełna ekspresji i bardzo różnorodna pod względem barwowym. W drugiej dominuje poruszająca kantylena. Trzecie, energetyczne ogniwo, z rozbudowaną solową kadencją, prowadzi słuchacza w świat zabawy i groteski. Koncert zamyka reminiscencja motywu początkowego pierwszej części. Kompozycja uwydatnia najbardziej indywidualne cechy muzyki Pawła Łukaszewskiego. Kon-templacyjność połączona z poruszającą harmonią, emocjonalnie nasycone współbrzmienia oraz energetyka fraz wymagają od wykonawcy dojrzałości i otwartości na poszukiwania nowych jakości brzmieniowych swojego instrumentu. Jednocześnie wszystkie te elementy utworu sprawiają, że praca nad nim należy do wyjątkowo pięknych przeżyć twórczych i zachęcają artystę do rozwoju zarówno w sferze technicznej jak i interpretacyjnej. Kamila Wąsik-Janiak
Berceuse, Op. 32 Władysława Żeleńskiego na wiolonczelę i fortepian, wydana w 1880 roku, to subtelna i pełna wdzięku miniatura z warszawskiego okresu twórczości kompozytora. W utworze wyraźnie pobrzmiewają inspiracje Chopinem oraz wokalnym rodowodem gatunku, co przejawia się w śpiewnej melodyce i delikatnej narracji. Utwór charakteryzują miarowe, kołyszące metrum, subtelna dynamika oraz dialog pomiędzy instrumentami, który zastępuje typowe dla Chopina ostinato. Żeleński tworzy intymną atmosferę, w której wiolonczela i fortepian wzajemnie się uzupełniają. Środkowa część ożywia narrację, przygotowując powrót kojącego, śpiewnego tematu, oplatanego delikatnymi figuracjami fortepianu. Harmonia oparta na subtelnych zmianach i unikaniu wyraźnych napięć wzmacnia klimat spokoju i delikatności. Berceuse to przykład twórczej fuzji inspiracji wokalnych i chopinowskich, która pokazuje indywidualność artystyczną Żeleńskiego, czyniąc miniaturę wartościowym utworem zarówno dla wykonawców, jak i słuchaczy.
Legenda g-moll op. 17 w oryginale na skrzypce i fortepian powstała w 1859 roku w Ostendzie, pod wpływem gorącego uczucia do Izabeli Hampton, przyszłej żony Henryka. Tęsknota, ból i miłość emanują z każdego elementu dzieła, toteż wszystkie czynniki podporządkowane są nadrzędnym celom wyrazowym: molowa tonacja, liryczna, śpiewna melodia, balladowa nastrojowość, stopniowanie napięcia poprzez narastające tremolo akompaniamentu, kontrast tonacyjny - w części środkowej G-dur. Utwór jest typowo romantyczną miniaturą, o prostej trójczłonowej budowie ABA. W całości zawiera duży ładunek ekspresji. Transkrypcja wiolonczelowa zachowuje oryginalną tonację i charakter utworu, a także partię fortepianową. Niezbędne zmiany ograniczone zostały do minimum.
Obok licznych utworów skrzypcowych w spuściźnie kompozytorskiej H. Wieniawskiego znajduje się jeden tylko utwór na altówkę i fortepian, zatytułowany ''Reverie'', a nie posiadający oznaczenia opusu. Owo ''Marzenie'' pochodzi prowdopodobnie z tego okresu, kiedy Wieniawski przebywał w Londynie (1858-1859) i niezależnie od zwykłek działalności koncertowej brał udział w cieszących się wówczas w Londynie wielkim powodzeniem koncertach kameralnych. Na jednym z koncertów Beethoven-Quartett-Society wystąpił kwartet czterech wybitnych wirtuozów w składzie: Ernst, Joachim, Wieniawski i wiolonczelista Piatti. Wieniawski, grając wtedy na altówce, prawdopodobnie uznał, że zbyt mało jest kompozycji oryginalnych przeznaczonych na ten piękny instrument i sam postanowił napisać drobny utwór altówkowy. Nadał mu charakter liryczny i znamię żarliwości, która przebija także w innych jego kompozycjach. (S. Kamasa)
na altówkę i fortepian Henri Vieuxtemps, belgijski skrzypek, kompozytor i pedagog był jednym z najwybitniejszych wirtuozów swojej epoki, nie ustępującym talentem Henrykowi Wieniawskiemu. Początkowo gry na skrzypcach uczył go ojciec (skrzypek amator), następnie uczył się (w brukselskim konserwatorium) u Charlesa Beriota. Jako cudowne dziecko, w wieku sześciu lat wykonał koncert Pierrea Rodego. Koncertował w całej Europie, również w Polsce, kilkakrotnie odbył tourne po Stanach Zjednoczonych, wszędzie święcąc triumfy. Porywał błyskotliwą techniką, brawurą i elegancją gry. W latach 18461852 był nadwornym skrzypkiem cara Mikołaja I. Wychowankiem Vieuxtempsa pedagoga był inny sławny belgijski skrzypek Eugene Ysaye. Vieuxtemps należy do ósemki skrzypków, którym Paganini przed śmiercią podarował skrzypce Stradivariego z własnej kolekcji. Analizując oraz wartościując jego sposób komponowania, trudno oprzeć się wrażeniu pewnego podobieństwa do stylu Paganiniego, który Vieuxtemps rozwinął i wzbogacił o nowe zwroty i formuły techniczno-brzmieniowe oraz o prawdziwie natchnioną melodykę. Henri Vieuxtemps był kompozytorem niezwykle płodnym, skomponował siedem koncertów skrzypcowych, etiudy koncertowe, dwie sonaty altówkowe, kilkanaście kompozycji kameralnych, jednak największą część jego dorobku stanowią utwory na skrzypce z fortepianem. (Legenda głosi, że jeden z nich dwuczęściowa Ballada i polonez w rzeczywistości jest kompozycją Henryka Wieniawskiego, którą nasz rodak przegrał z belgijskim wirtuozemw karty.) Ulubioną formą muzyczną Vieuxtempsa były modne w owym czasie fantazje na tematy ze znanych oper. Zachowało się ich sporo. Prezentowany Romans skomponowany w oryginale na skrzypce z fortepianem oparty jest na temacie z naszej narodowej opery Halka Stanisława Moniuszki (kanwą kompozycji jest słynna aria Jontka Szumią jodły na gór szczycie). Niniejsza edycja oparta jest na wydaniu z 1952 roku, w redakcji Zdzisława Jahnkego. Utwór daje grającemu możliwość pokazania pięknego tonu, wykazania się biegłością tak lewej, jak i prawej ręki, stanowi świetną szkołę gry rubato. Przeznaczony jest dla uczniów szkoły muzycznej II stopnia. Jestem pewny, że młodzi altowioliści chętnie włączą tę efektowną kompozycję do swojego stałego repertuaru, przy okazji przyczyniając się do uświetnienia Roku Moniuszkowskiego, ogłoszonego w 2019 roku. Antoni Cofalik
Sonata zdradza skłonność Bacewicz nie tylko do kreowania obrazów o barwach jasnych, harmonijnie ze sobą splecionych, lecz także do ewokowania stanów podwyższonej ekspresyjności i strukturowania przebiegów o niemal improwizacyjnym charakterze.
Trzy miniatury na skrzypce i fortepian powstały w roku 1984. Juliusz Łuciuk zadedykował je córce Agnieszce - skrzypaczce, która wykonała je podczas swojego koncertu dyplomowego, wieńczącego naukę w Akademii Muzycznej w Krakowie. Utwór jest cyklem, przeznaczonym do wykonania w całości, choć każda z trzech miniatur moze też funkcjonować samodzielnie. Jako cykl kompozycja ma swoja wewnętrzną logikę, opierającą się na porządku wzorowanym na trzyczęściowej sonacie, wskazuje również pewne podobieństwo do Szymanowskiego, szczególnie pod względem zestawień różnych typów wyrazowości.
na skrzypce i fortepian Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (opp. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le menetrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku1, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Każdy z mazurków op. 19 opatrzony jest inną dedykacją. Nr 1, Obertas, dedykowany jest baronowej Ewelinie de Reisky; nr 2, Dudziarz Wandzie Młodnickiej, pisarce i rzeźbiarce ze Lwowa. Odrębne dedykacje każdego z utworów świadczą o tym, że kompozytor nie traktował op. 19 jako całości o charakterze cyklu. Omawiany Mazurek odznacza się prostą harmoniką. Kompozytor operuje tu głównie podstawowymi relacjami funkcyjnymi. Partia fortepianu pełni jedynie rolę towarzyszenia, nośnika elementu harmonicznego, a także środka stylizacji ludowej praktyki wykonawczej poprzez częste stosowanie burdonów kwintowych, głównie tonicznych. Zofia Chechlińska
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
