Książka dla amatorów biegania, zwłaszcza przygotowujących się do takich masowych imprez jak organizowane w wielu miastach maratony czy półmaratony. Na podstawie analizy systemów treningowych najlepszych biegaczy długodystansowych autor pokazuje paradoksalną prawidłowość: aby mieć lepsze wyniki na ważnych imprezach, trzeba częściej biegać długo i na luzie. Matt Fitzgerald tłumaczy, dlaczego zdecydowanie większą część treningu, aż 80 procent, powinno się odbywać z niską intensywnością, a pozostałe 20 procent z wysoką. Jako argumenty przedstawia wyniki najnowszych badań naukowych oraz analizy systemów treningowych największych zawodników. W drugiej części książki pokazuje, w jaki sposób ułożyć odpowiedni trening dla siebie oraz unikać pułapki instynktownego „przyspieszania” w lekkich biegach treningowych, która działa na naszą szkodę. • Przygotowanie do biegów na 5K i 10K oraz półmaratonu i maratonu na trzech poziomach zaawansowania • Formuła 80/20 w bieganiu wspomagającym odchudzanie • Trening 80/20 w triatlonie Typowy elitarny biegacz wykonuje cztery lekkie biegi na jeden ciężki, natomiast przeciętny amator odbywa jeden lekki bieg na jeden trudny. Zbyt częste bieganie zbyt intensywnie jest najpowszechniejszym i najbardziej szkodliwym błędem w tym sporcie. Jak jednak wyznaczyć optymalną dla siebie intensywność treningową? Ten właśnie sekret wyjaśni nam ta książka.

Leo Messi, Radamel Falcao i Cristiano Ronaldo to bezsprzecznie najlepsi piłkarze dnia dzisiejszego. Ich kariery, choć różnią się od siebie, mają pewien wspólny punkt zaczepienia: sukces, jaki udało im się osiągnąć, nie jest dziełem przypadku. Należą do elitarnego klubu najlepszych graczy świata, ponieważ potrafili odnaleźć swoje prawdziwe powołanie, a także odkryli w sobie siłę i mądrość, by przewidywać i pokonywać trudności w życiu oraz na boisku. Jednocześnie doskonale umieli dostosowywać się do zmian, a przede wszystkim – robili to, co naprawdę ich pasjonuje. Opowieść o najsłynniejszych strzelcach świata i ich talentach inspiruje czytelnika do rozwoju osobistego, sportowego i zawodowego, pokazując techniki stosowane przez piłkarzy, by jak najpełniej wykorzystać swój potencjał i powołanie. Ich sekret tkwi również w budowaniu odrębnej tożsamości i silnej marki. Czy odważysz się być taki, jak oni? Czy namówisz do tego swoje dziecko?

Rewelacyjny, sprawdzony na świecie od 25 lat kurs rysowania ołówkiem dla dorosłych oraz dzieci od 10 roku życia. Każdy, kto potrafił opanować odręczne pisanie, jest w stanie nauczyć się realistycznie rysować. Rewolucyjne odkrycie: oddanie podobieństwa przedmiotu czy osoby na rysunku nie jest to sprawą wyjątkowego talentu czy zdolności manualnych - tylko umiejętnego patrzenia. Problemem "nieartystycznego" patrzenia jest to, że zauważając przedmiot, od razu go nazywamy (drzewo, ściana, twarz, oko itd.), potem zaś automatycznie odwołujemy się do swojej wiedzy o takim przedmiocie, a nie do tego, co rzeczywiście widzimy. Ponadto w rysowaniu korzystamy z symboli, które wypracowaliśmy w dzieciństwie (określony sposób rysowania postaci, twarzy, domu, kwiatka itd.). W rezultacie rysunki wielu dorosłych wyglądają tak, jakby zrobiło je dziecko. Wstęp Pięć podstawowych umiejętności rysunku. Globalna umiejętność narysowania postrzeganego przedmiotu, osoby, krajobrazu (czegokolwiek, co widać w rzeczywistości) wymaga opanowania tylko pięciu umiejętności elementarnych. Co więcej, nie są to umiejętności rysunkowe! Są to umiejętności percepcyjne, mianowicie: 1. Postrzeganie krawędzi. 2. Postrzeganie przestrzeni. 3. Postrzeganie relacji (proporcji). 4. Postrzeganie światła i cienia. 5. Postrzeganie całości, gestalt. Dodatkowych umiejętności elementarnych wymaga imaginatywny rysunek ekspresyjny, prowadzący do „Sztuki przez wielkie S”. Znalazłam te umiejętności. Okazało się, że są tylko dwie: rysowanie z pamięci oraz rysowanie z wyobraźni. Naturalnie pozostaje jeszcze wiele różnorakich technik rysunkowych, np. liczne sposoby manipulacji mediami i nieskończona różnorodność tematyczna. Lecz – powtarzając raz jeszcze – konieczne wyszkolenie percepcyjne na potrzeby wprawnego rysowania własnych percepcji ołówkiem na papierze zapewnia pięć umiejętności, których nauczę cię w tej książce. Tych pięć umiejętności elementarnych stanowi warunek wstępny efektywnego wykorzystania wspomnianych dwu „zaawansowanych”, a zestaw ich siedmiu może składać się na całość globalnej umiejętności rysowania. Wiele podręczników rysunku skupia się w zasadzie tylko na tych dwu zaawansowanych. Dlatego też ukończywszy lekcje z tej książki, bez trudu znajdziesz bogaty materiał do kontynuacji nauki. Chcę podkreślić jeszcze jedną sprawę: umiejętności globalne, takie jak czytanie, prowadzenie samochodu czy rysowanie, z czasem stają się automatyczne. Jak wspomniałam, elementarne umiejętności składowe w pełni integrują się, przechodząc w płynny akt umiejętności globalnej. Jednak w trakcie opanowywania nowej umiejętności globalnej początki nauki bywają ciężkim zmaganiem – najpierw z każdym składnikiem z osobna, a potem z ich integracją. Przechodzi przez ten proces każdy z moich uczniów i czeka to też ciebie. W miarę nabywania nowej umiejętności będzie się ona zespalać z opanowanymi uprzednio, aż pewnego dnia będziesz po prostu rysował – podobnie jak pewnego dnia zorientowałeś się, że po prostu prowadzisz samochód bez myślenia o prowadzeniu. Z czasem człowiek zapomina nawet, że w ogóle uczył się czytać, prowadzić auto czy rysować. Aby osiągnąć tę płynną integrację rysowania, musisz dysponować każdą z pięciu umiejętności składowych. Z przyjemnością zakomunikuję, iż piątej z nich – postrzegania całości – nie naucza się. Zdaje się ona pojawiać sama w efekcie nabycia czterech poprzednich. Ale spośród tych czterech żadnej nie można pominąć, tak jak z kursu jazdy samochodem nie można usunąć nauki hamowania czy skręcania. Wierzę, że w pierwotnym wydaniu książki wystarczająco dobrze objaśniłam dwie pierwsze umiejętności (postrzeganie krawędzi oraz przestrzeni). Jednakże kwestia patrzenia perspektywicznego (trzecia umiejętność – postrzeganie relacji i proporcji) wymagała lepszego wyeksponowania i wyjaśnienia, gdyż uczniowie często zbyt szybko poddają się w zmaganiach z tą trudną materią. Rozszerzonego potraktowania wymagało także postrzeganie świateł i cieni. Dlatego też większość zmian w tej edycji książki przypada na dalsze rozdziały. Podstawowa strategia docierania do trybu P Ponownie powtarzam w tym wydaniu podstawową strategię uzyskiwania świadomego dostępu do myślenia w trybie P, czyli wizualnym i perceptywnym trybie pracy mózgu. Nadal jestem zdania, że strategia ta jest moim największym przyczynkiem do edukacyjnych aspektów „odkrycia” prawej półkuli, które zaczęło się od słynnych dokonań naukowych Rogera Sperry’ego. Strategia ta przedstawia się następująco: w celu uzyskania dostępu do niedominującego wizualnego i percepcyjnego trybu P pracy mózgu należy przydzielić mózgowi zadanie, które zostanie odrzucone przez werbalny i analityczny tryb L. Większości z nas myślenie w trybie L wydaje się łatwe, normalne i bliskie (choć zapewne nie będzie takie dla wielu dyslektyków). Perwersyjna strategia trybu P może natomiast wydawać się trudna i obca, wręcz wzięta z „su€tu”. Trzeba się jej nauczyć w odróżnieniu od „naturalnej” tendencji mózgu, by preferować tryb L, gdyż generalnie dominuje język. Ucząc się kontrolować tę tendencję w przypadku określonych zadań, człowiek uzyskuje dostęp do potężnych funkcji mózgu, które są często przesłonięte przez słowa. Wszystkie ćwiczenia zawarte w tej książce opierają się na dwu zasadach organizacyjnych i głównych celach: po pierwsze, nauczyć cię pięciu umiejętności składowych rysowania, a po drugie, zapewnić warunki, które umożliwią przesunięcie kognitywne do trybu P, czyli do specjalnego trybu myślenia/widzenia, korzystnego dla rysunku. Krótko mówiąc, w trakcie nauki rysowania człowiek uczy się też sprawować kontrolę (przynajmniej w pewnym stopniu) nad trybem, w jakim jego mózg przetwarza informacje. Być może to właśnie wyjaśnia, dlaczego moja książka znajduje oddźwięk u odbiorców z tak różnych sfer życia. Intuicyjnie dostrzegają oni związek tych koncepcji z innymi obszarami aktywności oraz szansę na nowe spojrzenie na różne sprawy dzięki nauce świadomego dostępu do trybu P. Kolor w rysunku Rozdział 11., dotyczący koloru, był w całości dodany w 1989 roku w drugiej edycji książki. Powstał w odpowiedzi na liczne prośby Czytelników. Koncentruje się na wykorzystaniu barw w rysunku, stanowiąc tym samym krok w stronę malarstwa. W ostatnim dziesięcioleciu przygotowałam wraz z zespołem współpracowników pięciodniowy intensywny kurs podstaw teorii koloru (podlegający nieustannemu doskonaleniu). Ponieważ nadal korzystam z koncepcji zawartych w rozdziale 11., nie zmieniałam go na potrzeby niniejszego wydania. Uważam, że logiczny ciąg rozwoju ekspresji artystycznej powinien prowadzić od (1) kreski przez (2) walor do (3) koloru i (4) malarstwa. Na początku człowiek opanowuje podstawowe umiejętności rysowania, które wiążą się z wiedzą o kresce (zdobytą przez konturowanie krawędzi, przestrzeni i proporcji) oraz o walorze (nabytą przez oddawanie światła i cienia). Umiejętne użycie koloru wymaga przede wszystkim zdolności postrzegania go jako waloru. Trudno jest zdobyć tę zdolność – jeśli to w ogóle możliwe – nie nauczywszy się dostrzegania relacji światła i cienia przez rysunek. Mam nadzieję, że rozdział wprowadzający do rysunku kolor będzie stanowił skuteczny pomost dla osób, które pragną przejść dalej do malarstwa. Pismo ręczne Zachowuję również niedługi komentarz na temat pisma ręcznego. W wielu kulturach kaligrafię uznaje się za formę sztuki. Amerykanie często boleją na swoim pismem, ale nie mają pojęcia, jak je poprawić. Tymczasem pismo jest formą rysunku i można je doskonalić. Z przykrością stwierdzam, że wiele kalifornijskich szkół wciąż odwołuje się do metod nauki pisania, które zawodziły w 1989 roku i zawodzą nadal. Swoje sugestie w tym względzie zawarłam w Posłowiu. Empiryczne podstawy mojej teorii Teoria leżąca u podstaw tego zmienionego wydania pozostaje ta sama: krótkie wyjaśnienie związków rysowania z zachodzącymi w mózgu procesami wzrokowymi i percepcyjnymi oraz przestawienie metod uruchamiania tych procesów i ich kontroli. Jak zauważało wielu uczonych, badania nad mózgiem komplikowane są przez okoliczność, iż mózg stara się zrozumieć sam siebie. Ten półtorakilogramowy organ jest zapewne jedynym skupiskiem materii w kosmosie – przynajmniej o ile nam wiadomo – który obserwuje sam siebie, zastanawia się nad sobą, próbuje się zanalizować i uzyskać lepsze panowanie nad własnymi umiejętnościami. Ta paradoksalna sytuacja bez wątpienia przyczynia się – przynajmniej po części – do tego, iż pomimo gwałtownie przyrastającej wiedzy o mózgu nadal wiele spraw spowija tajemnica. Jedną z kwestii intensywnie zgłębianych przez badaczy jest konkretna lokalizacja w mózgu dwu głównych trybów myślenia oraz indywidualne różnice w organizacji tych trybów u różnych osób. Choć tzw. polemika lokalizacyjna, łącznie z tysiącem innych zagadek w badaniu mózgu, nadal trapi naukowców, występowanie w każdym mózgu dwu fundamentalnie różnych trybów kognitywnych nie wzbudza już kontrowersji. Przytłaczające są wyniki badań, które potwierdzają pierwotne ustalenia Rogera Sperry’ego. Ponadto nawet w ferworze sporu o lokalizację większość uczonych zgadza się, iż u przeważającej liczby ludzi przetwarzanie informacji oparte głównie na linearnych danych sekwencyjnych zachodzi zasadniczo w lewej półkuli, a dane globalne, percepcyjne przetwarzane są głównie w prawej. Jest też oczywiste, że dla pedagogów – takich jak ja – precyzyjne ustalenie lokalizacji tych trybów pracy w mózgu człowieka nie jest kwestią istotną. Ważny jest raczej fakt, iż napływające informacje mogą być przetwarzane w dwa zasadniczo różne sposoby oraz że prawdopodobnie te dwa sposoby mogą ze sobą współpracować w całym wachlarzu ewentualnych kombinacji. Od późnych lat 70. XX w. stosowałam terminy „tryb P” i „tryb L”, aby uniknąć kontrowersji lokalizacyjnej. Określenia te mają na celu wyróżnienie głównych trybów postrzegania bez względu na to, gdzie są umiejscowione w mózgu. W ostatnim dziesięcioleciu XX w. powstał nowy obszar interdyscyplinarnych badań mózgu, zwanych formalnie neurokognitywnymi. Oprócz tradycyjnej neurologii obejmują one badania wyższych procesów kognitywnych, takich jak język, pamięć i percepcja. Do rosnącej wiedzy o funkcjonowaniu mózgu przyczyniają się informatycy, lingwiści, analitycy tomografi komputerowej mózgu, psycholodzy-kognitywiści i neurobiolodzy. Od czasu pierwszego zrelacjonowania badań Rogera Sperry’ego zainteresowanie wśród pedagogów i opinii publicznej sprawami prawej i lewej półkuli mózgu nieco opadło. Niemniej fakt głębokiej asymetrii funkcji mózgu ludzkiego pozostaje niezmienny, stanowiąc coraz istotniejszą kwestię np. dla informatyków, próbujących imitować ludzkie procesy mentalne w komputerach. Rozpoznawanie twarzy, funkcję przyporządkowywaną prawej półkuli, zgłębiano przez całe dziesięciolecia i nadal jest to sprawa wykraczająca poza możliwości komputera. Ray Kurzweil w książce The Age of Spiritual Machines zestawił możliwości człowieka i komputera w zakresie znajdowania wzorców (jak w rozpoznawaniu twarzy) oraz przetwarzaniu sekwencyjnym (jak w liczeniu): Mózg człowieka ma około 100 miliardów neuronów. Przy przeciętnie tysiącu szacunkowych połączeń między każdym neuronem a jego sąsiadami mamy około 100 trylionów połączeń, każde z nich zdolne do wykonania równoległej operacji. Jest to olbrzymia moc przetwarzania równoległego i jeden z kluczy do siły ludzkiego myślenia. Znaczną słabością jest jednak niemiłosiernie niskie tempo sprzężenia neuronalnego (neural circuitry), tylko około 200 operacji na sekundę. Mózg człowieka sprawdza się więc wyśmienicie w zadaniach, dla których korzystna jest wielostopniowa równoległość. W odniesieniu do zadań, wymagających rozbudowanego myślenia sekwencyjnego, jest zaledwie średniakiem. (s. 103) W 1979 roku wysunęłam tezę, iż rysowanie wymaga przesunięcia kognitywnego na tryb P (paralelnego przetwarzania informacji, jak postuluje się obecnie) z trybu L (przetwarzania sekwencyjnego). Na poparcie tego twierdzenia nie miałam twardych dowodów, a jedynie swoje doświadczenie artysty i nauczyciela. W trakcie kolejnych lat niektórzy neurobadacze krytykowali mnie za przekroczenie granic mojej dziedziny – choć nie zaliczał się do nich Roger Sperry, który uważał moje zastosowanie jego odkryć za rozsądnie ugruntowane. Tym, co dawało mi sił do dalszej pracy nad moją „domorosłą” teorią (patrz tekst obok), był fakt, że zastosowana w praktyce, przynosiła inspirujące rezultaty. Uczniowie w każdym wieku czynili znaczne postępy w zdolności rysowania i, przez analogię, w zdolności postrzegania, skoro dobre rysowanie zależy od dobrego widzenia. Zawsze uznawano, że trudno jest wyrobić zdolność rysowania. Niemal zawsze była ona też obciążona poglądem, iż jest to umiejętność wyjątkowa, nie powszechna. Moja metoda nauczania pozwala ludziom na nabycie umiejętności, którą uprzednio uznawali za sobie niedostępną, lecz czy o jej skuteczności stanowi mechanizm neurologiczny, czy też może jakiś inny czynnik, którego pozostaję nieświadoma? Wiem, że o jej efektywności decyduje nie tylko mój styl uczenia, gdyż setki nauczycieli, którzy donosili o osiąganiu takich samych sukcesów, stosując moją metodę, praktykują naturalnie znacznie różniące się style nauczania. Czy ćwiczenia byłyby skuteczne bez wyjaśnienia neurologicznego? To możliwe, ale bardzo trudno byłoby przekonać ludzi do wykonywania tak nieprawdopodobnych ćwiczeń jak rysowanie wizerunków obróconych do góry nogami bez podania jakiegoś rozsądnego wytłumaczenia. Czy jest więc to tylko sprawa dania ludziom jakiegoś wyjaśnienia, jakiegokolwiek? Może, ale zawsze uderzało mnie to, iż moje wyjaśnienia zdają się tra€ać do słuchaczy na poziomie subiektywnym. Teoria wydaje się współgrać z ich doświadczeniem, a z pewnością koncepcje te wypływają z mojego subiektywnego doświadczenia z rysunkiem. W każdym wydaniu książki zamieszczałam następujące oświadczenie: skuteczność teorii i metod zaprezentowanych w tej książce została wykazana empirycznie. Krótko mówiąc, metody te sprawdzają się bez względu na to, w jakim stopniu nauka określi w przyszłości dokładną lokalizację czy potwierdzi zakres rozdzielności funkcji mózgu w obu półkulach. Mam nadzieję, że uczeni, stosujący tradycyjne metody badawcze, pomogą kiedyś odpowiedzieć na liczne pytania, które ja sama mam w odniesieniu do niniejszej pracy. Wydaje się, że najnowsze badania skłaniają się ku potwierdzeniu moich podstawowych koncepcji. Tak np. nowe odkrycia dotyczące ciała modzelowatego, czyli masywnej wiązki włókien nerwowych, łączących półkule, wskazują, że może ono wstrzymywać przepływ informacji z jednej półkuli do drugiej, gdy zadanie wymaga, aby jedna z nich nie brała w nim udziału. Niemniej już dzisiaj moje metody przynoszą wiele satysfakcji studentom bez względu na to, czy w pełni rozumiemy kryjące się za nimi procesy. Kolejna komplikacja Wspomnieć należy jeszcze o pewnej komplikacji związanej ze wzrokiem. Oczy zbierają dane wizualne przez nieustanne skanowanie otoczenia. Ale sprawa nie kończy się na tych danych z „zewnątrz”, uzyskanych przez wzrok. Przynajmniej część, a być może większość tego, co widzimy, zostaje zmieniona, zinterpretowana czy skonceptualizowana w sposób zależny od wykształcenia danej osoby, jej nastawienia i dotychczasowych doświadczeń. Mamy skłonność widzieć to, co oczekujemy zobaczyć lub uważamy, że widzieliśmy. To oczekiwanie czy decyzja często nie są procesami świadomymi. Mózg wykonuje je najczęściej bez naszej świadomej uwagi, a następnie mody€kuje czy przestawia – a nawet odrzuca – surowe dane wzrokowe, które docierają do siatkówki. Nauka postrzegania dokonująca się przez rysowanie zdaje się zmieniać ten proces, pozwalając na inny, bardziej bezpośredni rodzaj widzenia. Redaktorskie funkcje mózgu są niejako powściągnięte, co umożliwia człowiekowi widzenie pełniejsze i być może bardziej realistyczne. Nierzadko jest to doświadczenie bardzo poruszające i głębokie. Najczęstsze komentarze moich studentów po opanowaniu umiejętności rysowania brzmią: „Życie jest teraz o tyle bogatsze” oraz „Nie zdawałem(am) sobie sprawy, ile jest do zobaczenia i że wszystko jest tak piękne”. Już ten nowy rodzaj patrzenia może stanowić wystarczający powód, by uczyć się rysunku.Rysunek. Odkryj talent dzięki prawej półkuli mózgu Spis treści Słowo do wydania polskiego 5 Przedmowa 10 Wstęp 16 1. Rysowanie a sztuka jazdy na rowerze 25 2. Ćwiczenia z rysunku – krok po kroku 33 3. Mózg: lewica i prawica 47 4. Przeprawa z lewej na prawą 67 5. Spojrzenie wstecz: twoja biografia artystyczna 83 6. Jak obejść swój system symboli – zapoznanie z krawędziami i konturami 101 7. Postrzeganie kształtu pustej przestrzeni – pozytywne aspekty powierzchni negatywowej 125 8. Relacje w nowym trybie: ustawianie widoku w perspektywie 145 9. Patrząc przed siebie – łatwe rysowanie portretu 167 10. Walor logicznych świateł i cieni 195 11. Czerpiąc z piękna koloru 227 12. Zen rysowania – wydobywanie wewnętrznego artysty 243 Posłowie: Czy kaligrafia jest sztuką utraconą? 249 Postscriptum: Do nauczycieli i rodziców 262 Postscriptum: Do studentów szkół artystycznych 266 Słowniczek terminów 269 Bibliografia 273

Możemy narzekać na pogodę i strzykanie w kościach. Ale możemy również wziąć się za siebie i czerpać z życia jak najwięcej. Ja wybieram drugą opcję. Owszem, nie jestem już pierwszej młodości, też mnie bolą stawy, czasem coś strzyknie w krzyżu. Mimo to jestem szczęśliwym człowiekiem. To dzięki regularnym ćwiczeniom, po których czuję się świetnie i rozpiera mnie energia. Wy także spróbujcie i poćwiczcie ze mną. Szybko się przekonacie, że takie codzienne czynności jak wstawanie z fotela, prasowanie, odkurzanie czy wyjście na zakupy będą czystą przyjemnością. Do zdrowia - gotowi - start! Władysław Kozakiewicz Damian Bąbol - wielbiciel sportu, zwłaszcza biegania. Redaktor serwisu PolskaBiega.pl, współpracownik Radia Złote Przeboje. Wcześniej pracował jako dziennikarz sportowy w redakcji „Gazety Wyborczej” w Łodzi i portalu Sport.pl. Jest autorem wielu reportaży. „Bądź kozakiem i dbaj o siebie” to jego debiut książkowy. Władysław Kozakiewicz - legenda polskiego sportu, jeden z najlepszych tyczkarzy świata, trener i menedżer. W 1973 r. po raz pierwszy został mistrzem i rekordzistą Polski. W trakcie kariery był ośmiokrotnym rekordzistą kraju, siedmiokrotnym mistrzem Polski, dwukrotnym rekordzistą świata. Mistrz olimpijski z Moskwy w 1980 r., gdzie pobił rekord świata. W 1985 r. wyjechał do Niemiec. Tam prowadzi z żoną Anną Kozakiewicz klinikę rehabilitacyjną.

Radiooperator bliskiego zasięgu SRC należy do serii renomowanych i cenionych publikacji RYA. Jest to podstawowa lektura dla każdego, kto planuje przystąpić do egzaminu na Świadectwo Operatora Bliskiego Zasięgu (SRC). Książka obok przystępnie napisanego tekstu zawiera uwagi ekspertów i przejrzyste kolorowe ilustracje, dzięki czemu przedstawia złożone zagadnienia w jasny i klarowny sposób. RYA (Royal Yachting Association), czyli Królewski Związek Żeglarski to instytucja rządowa zajmująca się żeglarstwem, windsurfingiem i sportami motorowodnymi na morzu i na wodach wewnętrznych. Została powołana dla dobra wszystkich ludzi, uprawiających sporty wodne, działając w ich interesie na poziomie lokalnym, regionalnym, narodowym i globalnym. Uprawnienia wydane przez RYA są uznawane na całym świecie. Co roku w kursach i szkoleniach bierze udział ponad 140 000 żeglarzy, zarówno profesjonalnych jak i rekreacyjnych.

Ćwiczenia zawarte w tej książce przeznaczone są dla osób starszych, u których można zaobserwować niewielkie obniżenie sprawności umysłowej będące wynikiem starzenia się lub różnych chorób. Rozwiązywanie proponowanych łamigłówek i zadań spowolni rozwój problemów z pamięcią, myśleniem, rozumieniem, orientacją w czasie i przestrzeni, liczeniem, pisaniem, czytaniem i planowaniem. Niektóre pytania dotyczą życia osobistego, zmuszając do wspominania dawnych czasów (np. dzieciństwa, lat szkolnych) lub wydarzeń mających miejsce niedawno (np. uroczystości rodzinnych), a także utrwalania w pamięci ważnych informacji takich jak adres czy numer telefonu.

Jeden z najbardziej ilustrowanych i praktycznych przewodników po świecie współczesnej radiologii stomatologicznej. Przedstawiono w nim wszystkie najnowsze i najbardziej rozwojowe techniki obrazowania. Kolejne wydanie zawiera nowe zdjęcia i dokładniejsze ilustracje. W książce m.in.: – szczegółowe omówienie wykonywania poszczególnych badań radiologicznych i obrazowych, – najnowsza wiedza na temat radiologii endodontycznej oraz obrazowania z zakresu onkologii jamy ustnej i twarzy, – opis anatomii prawidłowej w odniesieniu do konkretnych technik obrazowania, – współczesna klasyfikacja omawianych patologii stomatologicznych, – doskonała dokumentacja kliniczna, – wysokiej jakości zdjęcia i ryciny ilustrujące wszystkie zagadnienia.

Dean Karnazes, wybitny biegacz i autor m.in. bestsellerowego Ultramaratończyka postawił sobie wyjątkowy cel. Postanowił przebiec w 50 dni 50 maratonów. Każdy w innym stanie USA. Książka ta jest zapisem tego wyjątkowego wyczynu. Autor zadaje pytania o granice ludzkiej wytrzymałości i udowadnia, że siła motywacji nie ma ograniczeń. Karnazes wyjaśnia sekret swojego sukcesu i udziela szeregu praktycznych porad, jak najefektywniej się regenerować, zapobiegać skurczom mięśni, korygować tempo i wzmacniać psychikę. Porady doświadczonego sportowca kierowane są nie tylko do czytelników aktywnych, którzy już uczestniczyli w maratonach, jak i takich, którzy dopiero rozpoczynają przygodę z bieganiem. „Opowieść ze szczerego serca… rzadka okazja do zapoznania się z punktem widzenia sportowca ekstremalnego i jego motywami. BookPage „Ożywcza lektura… Przeplatana poradami opowieść o tym, jak osiągnąć niemożliwe ” Tucson Citizen

Dr Robert Lustig alarmuje, że cukier jest toksyną i jest metabolizowany jak trucizna. Zmienione środowisko, pełne w wysokim stopniu przetworzonych produktów powoduje zaburzoną pracę hormonów, choroby metaboliczne i w konsekwencji pandemię otyłości. By pomóc nam w walce z nadwagą i powrót do zdrowia, autor zaleca zindywidualizowane podejście do własnych potrzeb żywieniowych przy jednoczesnym unikaniu cukru. W tym kontekście omawia skuteczność (lub jej brak) różnych diety od Atkinsa i Paleo po wegańską. Odpowiednie odżywianie pozwoli nam na ponowne uregulowanie gospodarki hormonalnej – zapanowanie nad kluczowymi hormonami odpowiadającymi za uczucie głodu, nagrody i stresu. Dokonując bardziej świadomych wyborów w dążeniu do pełniejszego zdrowia będziemy wiedzieli jakie działania podjąć na poziomie społecznym, by już teraz pracować nad poprawą zdrowia następnego pokolenia - naszych dzieci. „Nasze zwyczaje żywieniowe to prosta droga do grobu. W swojej jakże aktualnej i istotnej książce dr Robert Lustig przedstawia dowody naukowe na toksyczne działanie cukru i katastrofalny wpływ współczesnej diety przemysłowej na hormony kontrolujące uczucie głodu i sytości, a tym samym na wagę. Słodka pułapka to najlepsza książka, jaką do tej pory czytałem, na temat związku między odżywianiem a zdrowiem oraz najjaśniejsze wytłumaczenie przyczyn epidemii otyłości nękającej nasze społeczeństwo”. Andrew Weil, M.D

Wiele osób „zajada” kłopoty i boryka się z problemem tzw. jedzenia emocjonalnego. Na kompulsywne objadanie nie pomogą diety ani dobre chęci. Dr Jane McCartney wyjaśnia, że problem należy rozwiązać u jego podstaw, zaczynając od poprawy samopoczucia psychicznego. Zdaniem autorki nadwaga wynika przede wszystkim ze stanu umysłu. McCartney proponuje czterotygodniową terapię złożoną z ćwiczeń pomocnych w prawidłowej identyfikacji emocji, związków z innymi osobami i jedzeniem oraz walce ze stresem. Pomaga rozpoznać nawyki, przekonania, zanalizować konsekwencje wyborów i poznać sabotażystów. Przestań się przejadać to skuteczny poradnik jak zaakceptować samego siebie i odzyskać wysokie poczucie własnej wartości, a w efekcie definitywnie zerwać z kompulsywnym objadaniem.

Prawo farmaceutyczne. Komentarz, pod redakcją prof. dr hab. Leszka Ogiegło stanowi szczegółowe omówienie zagadnień przedmiotowej dziedziny, zawiera również szereg przykładów kompleksowo wyjaśniających poszczególne rozwiązania i mechanizmy, dzięki czemu ma on walor praktyczny Prezentowana książka w sposób wyczerpujący pozwala zapoznać się z kwestiami dotyczącymi m.in.: * zasad i trybu dopuszczania do obrotu produktów leczniczych, z uwzględnieniem w szczególności wymagań dotyczących jakości, skuteczności i bezpieczeństwa ich stosowania; * warunków prowadzenia badań klinicznych produktów leczniczych, * warunków wytwarzania produktów leczniczych, * wymagań odnośnie reklamy produktów leczniczych, warunków obrotu produktami leczniczymi, wymagań co do prowadzenia aptek, hurtowni farmaceutycznych i placówek obrotu pozaaptecznego, zadań Inspekcji Farmaceutycznej i uprawnienia jej organów, * karalności za naruszenie przepisów PrFarm. Drugie wydanie Komentarza uwzględnia i szczegółowo prezentuje omówienie najnowszych zmian, które pojawiły się od poprzedniego wydania, w tym m.in.: 1. noweli z 19.12.2014 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 28, zmiana obowiązuje od 8.2.2015 r.), mającej na celu wdrożenie prawa UE w zakresie produktów leczniczych stosowanych u ludzi, dotyczącej m.in.: * zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji, * wprowadzenia do ustawy pojęcia „sfałszowany produkt leczniczy”, * ujednolicenia przepisów dotyczących zezwoleń na wytwarzanie i import produktów leczniczych, w tym m.in. zmianę definicji „importu produktów leczniczych” przez wykreślenie stwierdzenia, że definicja dotyczy gotowych produktów leczniczych, * zdefiniowania pojęcia substancji czynnej i substancji pomocniczej; 2. noweli z 27.9.2013 r. (Dz.U. poz. 1245, zmiana obowiązuje od 25.11.2013 r.), odnoszącej się do implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/84/UE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii. Kluczowym elementem przyjętych zmian jest przemodelowana definicja pojęcia „działania niepożądanego produktu leczniczego” i jej następstwa dla funkcjonowania w praktyce modelu monitorowania bezpieczeństwa stosowania produktów leczniczych 3. noweli z 12.5.2011 r. (Dz.U. Nr 82, poz. 451), przekształcającej system refundacji i obrót „produktami refundowanymi”. Niniejsza pozycja to nieodzowna pomoc dla administracji państwowej i samorządowej oraz pracowników zakładów opieki zdrowotnej, a także dla praktyków prawa – radców prawnych, adwokatów, sędziów i prokuratorów. Stanowi ona również nieocenioną bazę wiedzy dla doktorantów, aplikantów zawodów prawniczych oraz studentów.

Książka 500 warzyw i owoców to kompendium wiedzy na temat jadalnych roślin, zarówno tych popularnych, powszechnie hodowanych, jak i bardziej egzotycznych. Atlas zawiera charakterystykę 500 gatunków warzyw, owoców, roślin użytkowych oraz grzybów, które zostały uszeregowane alfabetycznie. Opisy przybliżają ich cechy morfologiczne, występowanie, wymagania, wskazówki pielęgnacyjne oraz propozycje zastosowania kulinarnego. Książka jest przeznaczona zarówno dla amatorów kuchni roślinnej, którzy chcą dowiedzieć się więcej na temat wielu nowych dostępnych na rynku warzyw i owoców, jak i dla ogrodników pragnących zwiększyć swoje plony oraz urozmaicić przydomową szklarnię nowymi odmianami.

W publikacji przedstawiono charakterystykę schorzeń w zakresie stomatologii ogólnej oraz omówiono możliwości wykorzystania urządzeń laserowych w leczeniu stomatologicznym. Szczegółowo omówiono: zastosowanie laserów w protetyce, implantologii, periodontologii i innych zabiegach rekonstrukcyjnych w stomatologii, możliwości wykorzystania urządzeń laserowych w leczeniu zarówno wspomagającym, jak również alternatywę dla tradycyjnie wykonywanych zabiegów stomatologicznych, laserową fototerapię w stomatologii oraz biostymulację laserową, zasady i bezpieczeństwo pracy laserami stomatologicznymi, podstawy ergonomii w zabiegach z zakresu stomatologii ogólnej z zastosowaniem laserów dużej mocy.

Połączenie Futbolu obnażonego z Wilkiem z Wall Street.Piłkarski świat bez tajemnic!Oszustwa, szantaże, łapówki, kłamstwa. Tam, gdzie w grę wchodzą milionowe kontrakty, pojawiają się oni pozbawieni skrupułów agenci piłkarscy. Jeden z nich postanowił wreszcie przerwać milczenie. I zdradził, jak naprawdę wygląda jego praca w Premier League.Korumpowanie trenerów i prezesów klubów. Manipulowanie mediami. Podchody pod nastoletnich piłkarzy, przekupywanie ich rodziców i wykradanie klientów konkurencji. Wszystko po to, by zdobyć kolejny kontrakt, który przyniesie fortunęBrutalna prawda o regułach rządzących futbolowym biznesem. Szokująca opowieść prowadząca przez klubowe szatnie, gabinety prezesów i sypialnie gwiazd futbolu. Książka anonimowego autora, który pewnego dnia postanowił:Rozpocznę życie przestępcy.I został agentem piłkarskim.

Kawa - co ona takiego w sobie ma? Czemu zawdzięcza swój triumfalny marsz przez cały świat? Elitarny niegdyś napój królów i filozofów szybko wzbudził powszechne zainteresowanie. Warto poznać jego rodowód - historię od ziarenka aż po aromatyczny filiżankę. Współczesny konsument czuje się często nieco zagubiony w mnożących się na rynku kawowych rozmaitościach. Jak dokonać dobrego wyboru? Jakie kryteria przyjąć? Jak przeprowadzić prosty test jakości? Jakie alternatywne i niekonwencjonalne zastosowania ma kawa? Jak odkryć na nowo kawowy raj utracony? Sara Magdalena Woźny na kartach książki odsłania przed nami tajemnice jednego z najpopularniejszych napojów wszech czasów. Każdy amator kawy po zapoznaniu się z książką Sary Woźny, Tajemnice kawy, wzbogaci swoją wiedzę o tym szlachetnym napoju. Kordian Tarasiewicz Stanisław Ignacy Witkiewicz, Witkacy, XX-wieczny geniusz indywidualizmu w sztuce, literaturze i filozofii zawsze zaznaczał, jakiego rodzaju dopingu używał przy tworzeniu swoich dzieł. Pragnę zatem, poprzez „powinowactwo korzeni”, zapośredniczone w Żmudzi i Litwie Pruskiej, powiedzieć, że wszystkie moje poezje i filmy stworzyłem i wykreowałem, nadużywając Małej, Mocnej, Czarnej: K A W Y. Ona usuwała z umysłu wszystko, co nietwórcze. Esencjonalną „kroplą” nad i stała się dla mnie lektura książki Sary Magdaleny Woźny, Tajemnice kawy, która podziałała jak zwieńczenie artystycznego nałogu, objawiając jej, Autorki-i-Kawy, arystokratyczną duszę. To swoisty szampan. W oparach czarno-złocistej - k a w y! Tadeusz Żukowski, PEN Club (polski), Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, Stowarzyszenie Filmowców Polskich Nominacja do prestiżowej nagrody GOURMAND World Cookbooks Awards 2011 w kategorii: najlepsza monografia Sara Magdalena Woźny (ur. 1983) - absolwentka germanistyki na UAM, tłumacz i creative writer. Zajmuje się konsultingiem dla biznesu obszarów Polski i Niemiec, współpracuje z redakcjami czasopism i agencjami PR. W czasie egzotycznych podróży poznała smak prawdziwej kawy z ekologicznych plantacji w Peru. W 2008 r. ukazała się jej pierwsza książka Die Geheimnisse der Kaffeekultur. W 2011 r. opublikowano Tajemnice kawy. Promuje wysokogatunkowe kawy pod własną marką Natur-Kaffe. Kawę pije tylko organiczną. Sama ją mieli i parzy alla brasiliana – wbrew modzie na wymyślne sprzęty. Jak sama twierdzi: „Dobra kawa całkiem nieźle smakuje z fusami – a fusy mają swoje plusy:)”. Prowadzi blog tajemnicekawy.com. Marzy o kolejnych odkrywczych podróżach i spotkaniach z ludźmi, z którymi mogłaby dzielić swoje pasje.

Niniejsza publikacja stanowi zaktualizowane, gruntownie zweryfikowane i rozszerzone drugie wydanie cenionej przez Czytelników monografii, którą autor opublikował w 2000 r. pod tytułem Algodystrofia kończyny górnej. Pourazowy zespół bólowy kończyny górnej: diagnostyka i leczenie. Obejmuje między innymi zagadnienia diagnostyki, leczenia (z uwzględnieniem tzw. metody szczecińskiej) i profilaktyki zespołu Sudecka. Traktuje też o algodystrofii kończyny dolnej, algodystrofii u dzieci i młodzieży oraz zespole bark-ręka. Powstała w oparciu o bogate doświadczenie kliniczne autora. Ma charakter praktyczny i krytyczny.

Zmorą obecnych czasów są coraz powszechniejsze alergie pokarmowe powodowane przeróżnymi dodatkami do żywności, takimi jak: konserwanty, środki ochrony roślin, stosowane w nadmiernej ilości nawozy sztuczne, antybiotyki i hormony. To z ich powodu ważne jest bardziej świadome wybieranie tego, co się je. Książka ta jest zachętą do częstszego spożycia produktów roślinnych, aby urozmaicić codzienną dietę. Zawiera 450 przepisów na proste, tanie, smaczne i łatwe w przygotowaniu potrawy na każdą okazję, tym dania główne, zupy, sałatki, napoje i sosy. Znajdziesz w niej wykaz produktów żywnościowych i ziół, które są pomocne przy usuwaniu wielu powszechnych dolegliwości oraz spis witamin i składników mineralnych niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu i źródła ich pozyskania. Skutki nieprawidłowej diety nie zależą od wyboru wegetarianizmu bądź odrzucenia go. Wszystko zależy od wiedzy, jak komponować dietę, by zawierała składniki niezbędne do prawidłowego odżywienia organizmu. Dzięki zaprezentowanej w tej książce diecie obniżysz możliwość wystąpienia chorób serca, poprawisz metabolizm i wydłużysz życie. śliny są nie tylko źródłem witamin, składników mineralnych, białek, węglowodanów, ale również zawierają w sobie substancje chemiczne o dużej aktywności biologicznej, mogące nie tylko zapobiegać chorobom, ale nawet je leczyć. Z łatwością pozbędziesz się alergii, problemów z krążeniem, oczyścisz nerki, wątrobę oraz poprawisz pamięć. Jedz na zdrowie!

Josh, Andre i Suzy nadal przebywają w niedostępnym dla innych graczy świecie Minecrafta. Każde z nich ma teraz własne problemy, z którymi musi sobie poradzić. Suzy ucieka przed ścigającą ją Larissą, przemienioną w zombi. Josh zostaje uwięziony, a następnie uwolniony za każdym razem przez osobę, po której się tego wcale nie spodziewał. Andre natomiast dokonuje zaskakującego odkrycia...Seria Przygody w świecie Minecrafta;Herobrine powstajePortalDzień CreeperówKraina smokówMroczna świątyniaNieśmiertelny zombiZapomniany restartZniszczyć Withera

Przedstawiamy PT. Czytelnikom podręcznik „Otorynolaryngologia praktyczna”, który ma pomóc lekarzowi w optymalnym wykorzystaniu danych uzyskanych z wywiadu chorobowego i badania. Zadaniem książki jest również ukierunkowanie procesu myślenia lekarskiego, a w związku z tym usprawnienie diagnostyki i leczenia. Podręcznik jest przeznaczony dla ambitnych studentów medycyny, lekarzy specjalizujących się w otorynolaryngologii oraz lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Będzie też, jak sądzimy, użyteczny dla Koleżanek i Kolegów zajmujących się od niedawna tą dziedziną nauki.

Najbardziej lubiany polski ksiądz w rozmowie życia. Ceniony za swój autentyzm, odwagę i szczerość. Podziwiany zarówno przez katolików, jak i niewierzących. Sam o sobie mówi, że jest onkocelebrytą, czyli człowiekiem znanym głównie z tego, że ma raka. Zanim się o tym dowiedział, wybudował hospicjum w Pucku. W szkole nie chodził na religię. Gdy już zyskał pewność do swojego powołania - odrzucili go jezuici (Niech żałują!). Kłopoty ze wzrokiem prawie uniemożliwiły mu święcenia (A pieniądze widzi? Widzi! To święcić!) W inspirującej rozmowie z Piotrem Żyłką ks. Jan zdradza źródła swojej niesamowitej energii i nieskończonych pokładów optymizmu. O swoim życiu i polskim Kościele mówi z odwagą i dystansem osoby, która pokonała własny strach. Wzruszające do łez świadectwo człowieka, który wie, że być może nie zostało mu wiele czasu.