To bardzo uniwersalna i potrzebna obserwacja. Aż dziwne, że nikt wcześniej nie zrobił z tego całej książki. W świecie dorosłych język coraz częściej służy wartościowaniu i budowaniu hierarchii. Język dzieci pozostaje od tego wolny. Do tej autorskiej kolekcji dorzuciłbym jeszcze dwa zachwyty. Pierwszy nad w końcu wymawianym r, czyli KTRRAKTRRRORR. I drugi nad skuteczną próbą nazwania trudno rozróżnialnych dla malucha pomarańczy i mandarynki słowem MALENCYNA. Mam jeszcze takie PEMESU (moja wnuczka), żebyście kupili tę książeczkę i jeżeli jesteście rodzicami uzupełnili wolne przestrzenie twórczością swoich dzieci. Plus data. Po latach będzie zabawnie i wzruszająco. Lech Janerka Czytając Otwieranie słów, mamy pewność, że mamy do czynienia z rzeczą dobrze zobaczoną, ale przede wszystkim dobrze usłyszaną. Z syntetyczną liryką bezpośrednią, bez egzaltacji, i językiem wewnętrznego świata, któremu jeszcze nie wmuszono za pomocą mentalnego treningu zgody na wszystko, co zewnętrzne. Język dzieci obdarza nas możliwością dystansu, z którego marnie korzystamy, a każda próba jego zapisu to, jakże potrzebny, nasz mały krok w tył z pozycji liderów rozmowy. Paweł Leszoski daje nam coś, co mamy szansę przyjąć. Julia Szychowiak
Fungirl to młoda kobieta żyjąca bez celu, która spędza dni w domu masturbując się, jedząc pizzę na wynos i oglądając stare sitcomy. Przeskakuje z jednego romansu w drugi, nieskrępowana i ekstremalna we wszystkim, co robi. Nowa praca w domu pogrzebowym przynosi chaos jej życie to ciąg absurdalnych, politycznie niepoprawnych, slapstickowych sytuacji. Z Becky, swoją współlokatorką i byłą dziewczyną oraz chłopakiem Becky, Peterem, Fungirl przeżywa dziwaczne przygody wypełnione alkoholem, seksem i humorem. Publikacja ukazała się przy wsparciu Instytutu Książki w ramach programu wydawniczego Inne Tradycje. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach dotacji celowej Nr 3/DF-VII/2026
Książka poetycka Franciszka Leśniaka „Ile razy próbowałem cię wiosko opisać” to wzruszająca opowieść liryczna młodego Leśniaka-studenta i magistra poszukującego własnego słowa, własnej problematyki w czasach swojej młodości, kiedy z dalekiego Stronia wędrował do „wielkich” miast, najpierw do Starego Sącza, potem Krakowa i Rzeszowa. Jak napisał o tych wierszach prof. Jan Wolski „rzetelność historyka, którym poeta jest w pierwszym rzędzie, każe zaczynać od źródeł, opisywać to, co najbardziej podstawowe i codzienne, bez stosowania jakichkolwiek filtrów, bez fałszowania swych odniesień do codzienności, nie bojąc się szczerości, która też bywa oczyszczeniem, może nawet usprawiedliwieniem. A to już jest odwaga mówienia autentycznego, nazywania swojego, ale zarazem pokoleniowego doświadczenia („na szczęście mam przygodę swą / na szczęście dziwowanie mam//”).Poeta Józef Baran dodaje, że wiersze Leśniaka wnoszą tamtą arkadyjską urodę krajobrazu, przypominają zapachy siana, wschody słońca nad równiną i lęki związane ze wspomnieniami o młodym nieśmiałym studencie, który jako pierwszy z rodziny, „ślepej” na naukę i książki próbuje dorównać swoim miejskim rówieśnikom, co nie było wcale takie łatwe, zważywszy na odmienną „kindersztubę”, na gwarę jaką się posługiwaliśmy – my wsioki…”Świat przeszłości, dawnych doznań, swoisty dokumentalizm ma ewidentnie afektywny wymiar, a poeta pełni rolę strażnika pamięci. To wiersze, które być może dopiero teraz mogły przemówić w pełnej krasie.Franciszek Leśniak (ur. 2 kwietnia 1953 w Stroniu k. Limanowej) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych. Na emeryturze powrócił do swojej fascynacji poezją, którą porzucił na czas kariery naukowej. Efektem tego powrotu są wydane właśnie przez wydawnictwo SPP Oddział Kraków wiersze ze starej walizki pt. "Ile razy próbowałem cię wiosko opisać". Na publikację czekają wspomnienia Otuliska i drugi tom wierszy: "Jakie imię mam ci wybrać", w którym znalazły się utwory napisane w latach 1969-1980, niektóre z nich zostały nagrodzone na konkursach literackich i opublikowane w prasie.Partnerem wydawnictwa i instytucją finansującą jest Gmina Łukowica.
Chciałabym powiedzieć: TO JA ODKRYŁAM ALICJĘ DYDYNĘ. I byłaby to prawda. Ale powiem, że kowbojki to zupełnie nie mój styl. Chyba, że są to kowbojki Alicji. Wchodzę w buty Alicji i idę w nich główną aleją, a fontannom ochów i achów, pifów i pafów nie ma końca! Ola Kołodziejek
Julian Kazberuk to groźny typ w masce wiersza, który zbudowany jest ze słów nie po to, żeby coś z nich zasłaniać, ale tak na rozbieżność światów. Rewolwerowiec bez zająknięć pociągający za język bohaterkę. To Julian Kazberuk. PIOTR JANICKI
Kamil Plich w swojej poezji bada miejsca styku pomiędzy erotyką a porządkiem instytucjonalnym: granicami, przymusem, siłą. Obrazy rzeczywistości społeczno-politycznej wdzierają się do scen pożądania, nie pozwalając tym ostatnim na zawisnięcie w kojącej próżni. Erotyk traci niewinność w bardzo nieoczywisty sposób. Zuzanna Sala
Autorka Iwona Ochodek-Szpak pisze o książce Kartki:Na początku była kartka, zapisana czerwonym atramentem. Kartka o numerze 1904. Kartka papieru czerpanego z braku. Z konieczności opowiedzenia w imieniu tych, którzy milczą. Z potrzeby głębokiego oddechu spod pasa stabilizującego kręgosłup.Jestem autorką książki, której żaden wydawca nie chcewydać. W mediach społecznościowych publikuję wiersze. Zbieram polubienia od ludzi takich jak ja. Dla nich są Kartki Kartki to proza o pisaniu prozy. O tym, że każdy zapisuje swoje notesy w chwilach porządkowania notatek, które zostały po zmarłych. To historia inspirowana wspomnieniami osób, które złożyły oświadczenia pracownikom Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu.Kartki to opowieść o pamięci, miłości i potrzebie życia. Toopowieść o ludziach. Metafor Auschwitz jest wiele. Historii o historiach tym bardziej. Przed Wami moja. Iwona Ochodek-Szpak jest absolwentką polonistyki Uniwersytetu w Katowicach. Jest autorką tomu wierszy Listopady, który ukazała się w 2026 roku nakładem Krakowskiego Oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Słuchaczką studiów podyplomowych Totalitaryzm-Nazizm-Holokaust na UKEN w Krakowie oraz studiów podyplomowych z filozofii na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Absolwentką Kursu Retoryki Praktycznej i Krytyki na IBI PAN w Warszawie. Jest nauczycielką języka polskiego i etyki w II Liceum Ogólnokształcącym im. K. K. Baczyńskiego w Chrzanowie.
Jan Miodek językoznawca, profesor nauk humanistycznych o poezji Jacka Czapiewskiego pisze Z ogromną satysfakcją mogę powiedzieć, że tak jak dla Leśmiana, Brzechwy, Tuwima czy Kulmowej - również dla Jacka Czapiewskiego słowo jest największą wartością poetycką jako środek przekazu i przedmiot przeżywania. A tytuł zbioru Duże dziecko - mówi właściwie wszystko: w ten sposób skonstruowane wiersze przeznaczone są dla tych dorosłych, którzy zachowali w sobie dziecięcą wrażliwość, którzy noszą w sobie kod estetyczny, ukształtowany przez największych polskich mistrzów słowa. Natomiast Joanna Kulmowa, poetka, prozaiczka, autorka utworów scenicznych oraz książek dla dzieci i młodzieży wiersze Jacka Czapickiego oceniała jako bardzo oryginalne i niezwykle misterne. Jest w tych wierszach i rym, i rytm, które ja wbrew modzie współczesnej ciągle wielbię. Jest rozległość wiedzy i ogromne bogactwo słowotwórcze, które pozwala na dowcipną zabawę. Chapeau bas!
Jadwiga Malina, która dokonała redakcji tekstu, w swojej opinii pisze: Myśląc o wierszach Małgorzaty Dobkowskiej zawartych w tomie Bal na działkach, myślę o zdarzeniach w języku i neologizmach, jakie umieszcza Poetka odważnie, zapraszając czytających do udziału w rozmowach, których podłożem jest nieoczywisty, pozbawiony konturów obraz. Chwalę tę nieregularność, bo daje ona wiele nieskrepowanej swobody temu, kto idzie z tymi wierszami, kto im się przygląda, kto próbuje odgadnąć z jakiego porządku pochodzą. Odpowiedź nie jest jednak ważna, nie tutaj. Tu liczy się bycie w słowie albo użycie go na opak, w geście buntu lub w geście pokory. Pokory wobec możliwości przedstawienia za pomocą liter, tego co ledwie przeczuwalne, bytujące w pamięci, czy jak pisze Poetka w pomrukach odradzających się gwiazd.
W ocenie Michała Piętniewicz dokonującego omówienia tomu poezji Prognoza pogody wybór wierszy Bartłomieja Kucharskiego OCD, niezwykłego mnicha, wybrzmiewa całą gamą odcieni, odczuć, pragnień. To niezwykły i zróżnicowany kalejdoskop sprzecznych czasem dążeń. Przybliża jednak czytelnikowi wielką tajemnicę obcowania z nienazwanym. W pewnym sensie w pokaźnej książce Kucharskiego mamy jeśli nie wszystko, to co najmniej bardzo dużo dusza poety jest niezwykle pojemna i barwna. [] Są tu dwa centra niezwykłych, filozoficznych medytacji poetyckich: jednym jest krzyż, pokora, ubóstwo, pragnienie bycia ubogim, drugim tylko w pozornej sprzeczności stojącym z pierwszym niezwykle, epikurejskie umiłowanie życia i świata widzialnego, liczne podróże w przestrzeni, czasie i pamięci coś, co nazwać by można niezwykłą chłonnością, wręcz nienasyceniem wyobraźni poetyckiej.
://betelgeza - czerwony nadolbrzym, karzeł prześnionej rewolucji. Gwiazda Schrodingera w fazie wrzenia, żywsza niż kiedykolwiek i martwa zarazem. Nie wiadomo czy wybuch już miał miejsce, właśnie trwa, czy dopiero nadejdzie. Niespełniona obietnica, wyzwanie rzucone w próżnię. Elegijne sprawozdania z kosmicznej, powszedniej katastrofy.
Półpiętro to trzeci tomik poetycki Moniki Pietkiewicz. Debiutowała w 2022 roku tomikiem Oderwani światem, następnie w 2024 roku wydała tomik Żywica.To, co mogłoby definiować Monikę Pietkiewicz, to wiara i wytrwałość. Jej wola życia jak lawa, a entuzjazm jak słońce, ożywiają przestrzeń, w której się pojawia. Najbardziej wyrazistym kolorem w jej palecie barw jest dwunastoletnia córka Nel, która inspiruje ją i wzbogaca jej świat.Jako absolwentka Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej oraz Studiów Literacko-Artystycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim prowadzi niekończący się wywiad z wartościami, które otaczają człowieka. Wierzy w miłość, która według niej jest budulcem tego świata i którą należy soczyście podlewać. To aktywna poetka o specyficznej wrażliwości.Uczestniczka wielu warsztatów pisarskich, członkini Stowarzyszenia Literatury Autorów oraz społeczności Wydawnictwa św. Macieja prowadzonego przez Edwarda Przebieracza z siedzibą w Lublińcu. Jej poezja zdobywa nagrody i wyróżnienia. W roku 2025, w Konkursie Jednego Wiersza o Puchar Wydawnictwa św. Macieja, zdobyła I nagrodę za wiersz Zatrzymaj.
Książka poetycka Sławomira Krzyśki to przykład subtelnej rozmowy z przeszłością, ciszą i samym sobą. Są to wiersze zakorzenione w autentycznym doświadczeniu, w których poeta nie przeprowadza formalnych eksperymentów, lecz komunikatywnym językiem próbuje ocalić to, co kruche i ulotne. Autor dokonuje swoistej wiwisekcji problemów egzystencjalnych, jednak bez emocjonalnego ekshibicjonizmu. W Słowach pisanych w ciemności refleksja wanitatywna miesza się ze skromnym, nieśmiałym poszukiwaniem zrozumienia i nadziei. To również liryczna opowieść o samotności i tęsknocie. W książce znajdują się także ilustracje Sebastiana Kudasa, które wraz z tekstami poetyckimi komponują się w spójną, nieoczywistą całość.
Trzeci tom wierszy Bernarda Łacha nie można powiedzieć, by był niespodziewany. Był spodziewany, a nawet oczekiwany. Nie była też niespodziewaną kontynuacja wcześniej wyznaczonego stylu. Natomiast niespodziewanym dla wielu będzie to, że Autorowi udało się utrzymać wysoki poziom wyznaczony przez pierwsze dwa zbiory, pozostać lapidarnym i precyzyjnym, a przecież niejednoznacznym. Michał Zabłocki Nowy tom wierszy Bernarda Łacha jest dowodem na umiejętność ciągłego wzbogacania własnej wiedzy na temat tworzenia liryki i pasję znajdowania i eksplorowania nowych obszarów wiedzy o życiu i relacjach międzyludzkich, psychicznych zapętleniach, naszych oczekiwaniach wobec świata, lękach i marzeniach. Krzysztof Lisowski Łach jest poetą sensualnego języka, wrażliwości na zmysłowe walory świata, a zarazem pełnym empatii obserwatorem ludzkich emocji, tych jasnych i tych mrocznych, także tych, które, ukryte zazwyczaj w półcieniu i z rzadka uświadamiane, trudno jest nazwać i opisać inaczej, niż z pomocą obrazu poetyckiego.Katarzyna Szewczyk Haake
Bukowski. Charles. Albo Hank. Pisarz, poeta, pijak, wędrowiec. Jego życie toczyło się drogą nieszczelnego kranu kranu, który tak naprawdę nigdy nie działał prawidłowo. Autor w prozie, jak w poezji, poruszał się sobie tylko znaną ścieżka, poza jakimikolwiek nurtami literackimi, epatując obrzydliwościami, napisał i pozostawił wyjątkowe dzieło, niczym w krzywym zwierciadle zniekształcające chaotyczne i alkoholowe życie pisarskie. Na ile prawdziwe? Interesująca jest autentycznie zrealizowana fikcja, a nie prawda, w jakiejkolwiek kategorii poznawczej, za wszelką cenę.
Kartografia Andrzeja Mirskiego to po 77 sonetach "Z ogrodów" kolejna książka poetycka tego autora. Jest to 77 białych wierszy, których odbiorą winny być przede wszystkim osoby poszukujące spokoju, harmonii i łagodnej muzyki słowa. Andrzej Mirski jest doktorantem Uniwersytetu Jagiellońskiego na Wydziale Filozoficzno- Historycznym. Ukończył także studia z zakresu zarządzania na Uniwersytecie w Oxfordzie. Jest pracownikiem naukowym, psychologiem, wykładowcą akademickim, autorem licznych publikacji naukowych. Ponadto jest biegłym sądowym w dziedzinie psychologii. W trakcie kariery naukowej, był lub jest związany z Uniwersytetem Jagiellońskim, Akademią Górniczo Hutniczą, Krakowską Akademią im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego i wieloma innymi uczelniami, między innymi jest wieloletnim wykładowcą Wyższej Szkoły Zawodowej w Tarnowie. Jest zaangażowany w działalność wielu organizacji i stowarzyszeń, jest prezesem Towarzystwa Katolickiego Domu Akademickiego. Pasjonuje go ekologia i ochrona środowiska, a także zajmuje się zagadnieniami związanymi z problematyką zdrowia i dobrostanu osób starszych oraz ochroną dóbr kultury i zabytków.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
