W cywilizacji zachodniej trwa proces wypierania śmierci zarówno z życia społecznego, jak i jednostkowej świadomości. Umieranie i śmierć ulegają zbanalizowaniu, śmierć wydaje się obca i nieoswojona. Śmierć jest raczej tabuizowana i uznaje się ją za niepożądaną, dlatego jest objęta zakazem manifestowania, który ma powstrzymać ludzi od nadmiernego okazywania smutku i żalu. Tabu dotyczy rzeczy wyjątkowych, nienormalnych, form pośrednich między dwoma stanami odpowiednio sklasyfikowanego przez człowieka Uniwersum, na przykład sacrum i profanum, nadprzyrodzonego i ziemskiego. Śmierć Jana Pawła II zakwestionowała większość współczesnych przekonań i wyobrażeń dotyczących umierania oraz społecznej roli umierających. Odchodzenie polskiego papieża, poprzedzone wieloletnim zmaganiem się z chorobą i niedołęstwem, przypomniało świadkom tego aktu, że tradycja żegnania członka społeczności wymaga od nich spełnienia odpowiednich rytuałów i obrzędów. Stało się tak w świecie, w którym towarzyszenie umierającemu jest zaniechaną praktyką, dawna sztuka dobrego umierania – ars bene moriendi – ulega zapomnieniu, a konającego człowieka umieszcza się w szpitalu, gdzie dochodzi do jego urzeczowienia i gdzie nie ma miejsca na długie pożegnanie w rodzinnym gronie.

Świętej Faustyny rozmowy z Bogiem jest wyjątkową propozycją dla każdego, kto chce zaczerpnąć ze skarbca modlitwy jaki zostawiła nam Święta z Łagiewnik i zanurzyć się wraz z nią, niezwykłą mistyczką XX wieku, w bezmiar tajemnicy Bożego Miłosierdzia. Przypominając o tej największej prawdzie naszej wiary, że Bóg bogaty jest w miłosierdzie, siostra Faustyna staje się dla nas mistrzynią życia duchowego i autentycznym świadkiem wiary w drodze do domu Ojca. Teksty modlitw, medytacji i rozważań różańcowych i Drogi Krzyżowej zostały oparte przede wszystkim na słowach Apostołki Miłosierdzia Bożego, której modlitwy-rozmowy z Bogiem, powinny nas zainspirować do wielkodusznego zanurzenia się w misterium Boga pełnego miłosierdzia, wbrew wszystkim ludzkim uprzedzeniom czy niepowodzeniom, by móc spojrzeć w duchu wiary na bliźniego żyjącego obok nas, wołającego w dzisiejszym świecie o miłosierdzie i potrzebującego naszej miłości. Świętej Faustyny rozmowy z Bogiem, są szczególnym zaproszeniem dla tych wszystkich, którzy we współczesnym, pędzącym na oślep świecie zagubili się do dialogu z Miłością, która nas rozumie. To książka dla tych, którzy mają odwagę poświęcić choć kwadrans ze swego życia i pochylić się nad Źródłem Bożego Miłosierdzia, by zaczerpnąć wiary, nadziei i miłości, potrzebnej do bycia uczniem Mistrza z Nazaretu, Jezusa Chrystusa każdego dnia. Przedmowa Kiedyś mało znany kult Miłosierdzia Bożego dziś staje się centralną myślą i troską Kościoła. Obok kultu maryjnego i szczególnego nabożeństwa do Matki Bożej rozwija się na całym świecie kult Miłosierdzia Bożego, a to za sprawą wyniesienia na ołtarze świętej zakonnicy z Łagiewnik, siostry Faustyny, oraz wzniesienia świątyni — sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Wielu dziwi się czasem temu, że tak późno, że dopiero teraz. Przecież o Miłosierdziu Bożym mówi już Stary Testament w Księdze Psalmów. Ewangelia Jezusa Chrystusa to Ewangelia Bożego Miłosierdzia. Na kartach wszystkich kanonicznych Ewangelii — jak nić pajęcza — przewija się temat Bożego Miłosierdzia. Wszystkie znaki i cuda, jakie Jezus czynił, błogosławienie dzieci, słowa pełne miłości o człowieku i do człowieka, a także o rzucaniu kamieniem: jeśli ktoś jest bez grzechu, świadczą o miłosiernej postawie Mistrza z Nazaretu. Całe Kazanie na górze i wiele przypowieści Jezusa to piękne słowa o Miłosierdziu Bożym i nieskończonej miłości Boga, posuniętej — w obrazie biblijnym — aż do miłości nieprzyjaciół, czyli miłości bez granic, bo miłosierdzie to miłość nieznająca granic. Także Listy św. Pawła Apostoła, napominające różne Kościoły, z reguły kończą się optymistycznym akcentem mówiącym o Miłosierdziu Bożym i tym, że jest ono nieskończone, a Ojcowie Kościoła pierwszych czterech wieków często mówią o miłosierdziu, które na sądzie ostatecznym z pewnością będziemy podziwiać bardziej niż sprawiedliwość, bo Bóg jest Miłością i Miłosierdziem. A jednak pomimo tego miłosierdzia, obecnego praktycznie na każdym etapie rozwoju młodego chrześcijaństwa pierwszych wieków i historii Kościoła, dopiero dziś, na początku XXI wieku kult Miłosierdzia Bożego wszedł w szczególne łaski u ludzi. I może dlatego powstają książki, modlitewniki i Świętej Faustyny rozmowy z Bogiem, takie jak te, które trzymam w dłoniach, oparte na Miłosierdziu Bożym, które nie tylko jeszcze raz chcą powrócić do Ewangelii i objawić światu Jego nieskończone miłosierdzie i przypomnieć o nim dzisiejszemu człowiekowi, ale też przywołać Chrystusowe: Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Ewangeliczne Miłosierdzie Boże i to, objawione światu za sprawą siostry Faustyny, staje dziś przede mną w całej swojej rozciągłości. Problem w tym, że nie bardzo chcę z niego korzystać. Nie podchodzę do kratek konfesjonału, by uporządkować swoje sprawy z Bogiem, nie rozmyślam o Męce Pańskiej, nie wsłuchuję się w Ewangelię i w słowa Chrystusa skierowane do siostry Faustyny i zbyt mało przejmuję się Miłosierdziem Bożym, żeby nie powiedzieć — w ogóle się nie przejmuję, bo jestem mądrzejszy i na pozór miłosierdzia nie potrzebuję; bo mało we mnie pokory i zdaje mi się, że bez Boga sobie poradzę. Pozostaję głuchy na Jego wezwanie zawarte w Ośmiu błogosławieństwach, a moja sytuacja w życiu nie skłania mnie do naśladowania postawy miłosiernego Samarytanina. I gdybym dziś znalazł się w sytuacji Samarytanina z przypowieści O miłosiernym Samarytaninie, w której notabene tak naprawdę codziennie się znajduję, nawet nie wiem, czy w ogóle bym przystanął. Może bym się zatrzymał, bo nie wypada przejechać obojętnie obok leżącego. Może bym się użalił nad nim w stylu: O biedaku, ależ cię pobito, bardzo ci współczuję. Kto ci to zrobił? Jak mógł to zrobić?! Miałeś jednak mnóstwo szczęścia. Mógł cię przecież zabić, a tylko pobił... Wiedz, że Kościół cię kocha. A na razie żegnaj, bo się bardzo spieszę. I tyle. I nic więcej. Podobnie jest z miłością posuniętą aż do granic miłości nieprzyjaciół. Nie przystaje do modelu współczesnego człowieka, w którym liczy się konsumpcyjny styl życia, troska o pracę, kariera za wszelką cenę, bardziej mieć niż być. Takiemu człowiekowi obce wydają się też słowa Jezu, ufam Tobie, a te o byciu wszystkim dla wszystkich niemal jak chleb, do którego każdy może przyjść i wziąć tyle, ile potrzebuje, stają się puste. I dlatego Świętej Faustyny rozmowy z Bogiem tak cieszą, bo w takiej właśnie perspektywie się zrodziły. Powstały po to, by uderzyć... w twarde serc naszych opoki. By je przeczytać — przeżyć, trzeba poświęcić piętnaście minut dziennie na chwilę refleksji, by zatrzymać się nad swoim życiem i podumać o jego celowości, zrobić rachunek sumienia i stanąć w prawdzie przed sobą. Potrzeba też świadomości swojej niedoskonałości, grzeszności i tego, że nie posiadłem wszystkich rozumów świata i mam w sobie dość pokory, by uderzyć się w pierś i powiedzieć: kiepska ta moja duchowość. Nie modlę się. Nawet nie wiem, czy jestem jeszcze człowiekiem wierzącym... To książka właśnie dla tych, którzy klęczą nie przy ołtarzu, chwaląc się przed Bogiem swoimi zasługami, ale klękają pod chórem i biją się w pierś, bo odwagi nie mają, by uklęknąć przed ołtarzem i Bogu spojrzeć w oczy, albo choćby tylko głowę lekko unieść ku górze, przez swoją grzeszność i życie, jakie prowadzą, a właściwie jak się prowadzą w życiu. To książka dla tych, którzy potrafią pochylić głowę przed Źródłem i pić z niego bezpośrednio. To rekolekcje dla zdrowych i chorych; dużych i małych; inteligentów i niedouczonych; starych i młodych; dla każdego, kto szuka miłosiernej miłości Boga i chce ją znaleźć albo choćby zrozumieć. W końcu to książka dla tych, którzy wierzą w Boże Miłosierdzie. Czekają na nie i często powtarzają: Jezu, ufam Tobie. Moc tych słów jest wielka! A po przeczytaniu tej książki zapewne ją zrozumiesz. Paweł Piotrowski

Bez względu na wszelkie okoliczności jedzenie może i powinno być pyszne. Nawet najprostsze kompozycje mogą stać się spektakularnym daniem przywołującym najmilsze wspomnienia. Szczególnie w piątki - postne dni - zdarza nam się redukować do minimum plany kulinarne, bo po całym tygodniu nie chce nam się wysilać. Jednak nie warto rezygnować w piątki z dobrego smaku.Z prawdziwą radością zapraszamy Czytelników w podróż po daniach na piątki - klasycznych i szalonych propozycjach na zdrowe, bezmięsne, rozmaite posiłki zgodne z założeniami postu. Zasadnicza większość z nich jest zupełnie łatwa i nie wymaga żadnych szczególnych umiejętności. Wystarczą dobre chęci i chwila czasu. Nie bójmy się kuchni, możemy w niej tworzyć prawdziwe arcydzieła. Czy quiche z kalafiorem, tort rurkowy, sezamowe tofu, łosoś teriyaki, lasagne z bakłażanem, zupa truskawkowa z waniliową manną nie brzmią smakowicie?

 Wywiady zebrane w tej książce to symfoniczny zapis świętości Jana Pawła II. Każda z przedstawionych tu opowieści jest ważna i pochodzi z innego źródła. Każda jest zapisem osobistego doświadczenia obecności Jana Pawła II, ale łączy je jedno - przekonanie, że mowa o osobie bliskiej i kochanej. Każdy rozmówca przynosi inny promień światła lub inny dźwięk dla stworzenia portretu świętości Jana Pawła II. Odważne zaproszenie autora książki dociera do różnych osób, także tych pozornie stojących z daleka. I to właśnie dzięki nim zyskujemy nieoczekiwane światło. Szczerość wypowiedzi urzeka. Różni rozmówcy ukazują nam głębię spotkania i rozmowy z Janem Pawłem II. Głębię jego bezinteresownego bycia dla innych. W każdej wypowiedzi powraca też myśl, że nie dorastamy do niego, do sytuacji, które aranżował, bo spotkania z nim stawały się przełomem w życiu O sppotkaniu z Janem Pawłem II opowiadają:Ojciec Jan Góra OP, ks. bp Adam Dyczkowski. ks. Jan Sikorski, prof. Gabriel Turowski, Halina Młyńczak, Kazimiera Gramacka , ks. Feliks Folejewski , abp Szczepan Wesoły, Grzegorz Gałązka abp Tadeusz Kondrusiewicz , prof. Szewach Weiss , prof. Stanisław Rygiel, gen. Mirosław Hermaszewski , Wiesław Słowik SJ, Siergiej Kowalowi, gen. Wojciech Jaruzelski, abp Stanisław Szymecki, ks. infułat Bronisław Fidelu, s.Tarsycja Frankowska, s. Maria Gratia Wargacka , ks. bp Marcjan Trofimiak, abp Tadeusz Gocłowski, gen. Mirosław Gawor, Stanisław Milewski.

Jak pokonać depresję - Jean Venier

Każdy z nas ma swoje rytuały, które dają poczucie, że życie jest pełnowartościowe, że ma sens. Porządkują wewnętrzny bałagan i pomagaja żyć uważnie i świadomie; są drogą do sensownego i zdrowego życia. Anselm Grun przekazuje kilka wskazówek, jak poszczególne rytuały mogą nam pomóc nabrać chęci do życia, jak otwierają nas na Boga i pozwalają Mu wniknąć w naszą codzienność. Ostatecznie to nie rytuały nas uzdrawiają, lecz sam Bóg. Jedna z najbardziej poczytnych książek Anselma Gruna.

Własna choroba nowotworowa stała się dla autoki punktem wyjścia do rozważań nad kwestią choroby i cierpienia, bólu i śmierci. Przede wszystkim stara się tutaj odpowiedzieć na pytanie, jak nie ulegać pokusie zwątpienia w Boga w obliczu nieszczęścia. Jak to uczynić?Autorka nie udziela prostych odpowiedzi. Wie jednak, że pomoc przychodzi od Pana, ""który nas chroni"" i u kresu życia pozwala doświadczyć przebudzenia. Jest to książka w pełni autentyczna i głęboko poruszająca. Autorka wydaje się nie mieć cienia wątpliwości, że Bóg ma wobec niej plan, którego ona wprawdzie nie rozumie, ale w pełni się mu podporządkuje.Rozważania o cierpieniu i śmierci uzupełniają urocze proste bajki, w których dobre zakończenie jest oczywiste, a treść służy ilustracji starej prawdy, że miłość między ludźmi bywa silniejsza od śmierci.

Słowa są jedynie próbą zbliżenia się do miłości, lecz nigdy nie zastąpią jej samej. Miłość jest niezależna od tego, czy właśnie w tym momencie ktoś was kocha, czy wy jesteście w kimś zakochani. Miłość jest jakością boską. Zaczarowuje nasze życie. Taka miłość jest w każdym z nas i otacza nas w stworzeniu, obejmuje nas kochającą rzeczywistością Boga, otula nas, jest w kochających nas ludziach. Życzę wam, żebyście czuli, że jesteście kochani i czerpali radość z miłości, którą darzycie innych ludzi. I wierzę w to, że w waszym doświadczeniu miłości, ale także w rozczarowaniu nią, rozpoznacie tajemnicę miłości, która nie jest krucha, na której zawsze możecie polegać, która nigdy się nie wyczerpie, bo karmi się źródłem boskiej miłości, które bije w was. Jeśli czujecie w sobie to źródło miłości, to możecie być pewni, że jesteście w Bogu i zostaliście dopuszczeni do wielkiej tajemnicy Boga, tajemnicy Jego miłości.

Jezus zaprasza nas do tego, by stanąć przed Nim w prawdzie. On zna nasze radości i sukcesy, nasze porażki, zmęczenie i trud, naszą siłę i słabość. Mówi nam: ""Przyjdźcie wy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię"". Chce, byśmy stawali przed Nim bez fałszu i udawania. Czy pamiętamy o tym? A może traktujemy spotkanie z Jezusem jak wizytę w gabinecie, który nazywa się Kościół? I przychodzimy do Niego tylko wtedy, gdy jesteśmy chorzy. Jezus jest kimś więcej. On jest przyjacielem. Kontemplacja Serca Jezusa jest kontemplacją miłości, jest spoglądaniem, patrzeniem, nasycaniem się po to, by wejść w głębię, by przez kontemplację odnaleźć swoje miejsce w Sercu Jezusa.

Kierownictwo duchowe jest praktyką powszechnie uznawaną od wczesnej tradycji Kościoła i pielęgnowaną bynajmniej nie wyłącznie w klasztornych murach. Rodziło się z wewnętrznej potrzeby wiernych, którzy decydując się na pogłębioną formację chrześcijańską, szukali osoby doświadczonej w poszukiwaniu Boga. Kierownictwo duchowe dba o to, co najgłębsze w sercu człowieka: uczy pragnąć Jezusa, podejmować decyzje, aby być coraz bliżej Niego, i wiernie w nich trwać. W konsekwencji uczy głębokiego spojrzenia na samego człowieka, które uwzględnia całą historię jego życia, wszystkie sfery jego osobowości i jego życiowe relacje.

Osoby depresyjne to często ludzie o niezwykłej wrażliwości, delikatni jak cienkie kartki tajemniczej księgi, z której tak wiele można wyczytać (...). Jak nie zlekceważyć pierwszych objawów? Czy wolno mówić o sensie depresji? Jak pomagać w depresji sobie i innym? Jakie są konsekwencje długotrwałej depresji? Czy wolno pytać, co ona chce nam dzisiaj powiedzieć? Ks. Krzysztof Grzywocz, rekolekcjonista, ojciec duchowy w Wyższym Seminarium Duchowym w Opolu i wykładowca teologii duchowości na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. Od lat współpracuje z CFD w Krakowie.

Ludzie każdego czasu, a szczególnie – jak się wydaje – współcześnie, noszą w sobie pragnienie ujrzenia Jezusa, obcowania z Jego Słowem. Aby móc czerpać z tego źródła, trzeba stale wracać do Słowa Bożego, medytować je i modlić się nim. Ojciec Innocenzo Gargano, posługując się praktyką modlitewnego czytania Pisma Świętego lectio divina, prowadzi nas przez wybrane fragmenty Ewangelii św. Marka i św. Jana.

Doświadczamy wielu zniewoleń, często mówiąc: nie mogę żyć bez papierosa, nie mogę żyć bez piwa, nie wyobrażam sobie życia bez telewizora, bez radia, nie wyobrażam sobie życia bez jedzenia. A czy wyobrażasz sobie może życie bez Chrystusa? Kazania księdza Grabowskiego dotykają istotnych problemów codzienności, stawiając pytania, na które warto sobie odpowiedzieć, aby nasze życie było bardziej wartościowe. Stanowią pomoc duszpasterską, ale mogą być również czytane przez wszystkich, do czego zachęca ich lekki styl i nawiązanie do popularnych piosenek, od których autor zaczyna każde rozważanie.

Odkrycie judaizmu zaprowadziło Franza Mussnera w jego teologicznej drodze do napisania Traktatu o Żydach przetłumaczonego na sześć języków, w tym także na język polski. Szczegółowe omówienie relacji Jezus – judaizm – Kościół naprowadziło wybitnego niemieckiego biblistę do zajęcia się tematem Maryi w środowisku Izraela i wczesnego Kościoła. Jako cel swojej pracy Franz Mussner postawił sobie nie tylko opracowanie biblijnych podstaw mariologii i kultu Maryi, ale również jeszcze większe włączenie Maryi w dialog ekumeniczny. Jego koncepcja dialogu ekumenicznego polega na biblijnym spojrzeniu na Maryję jako Żydówkę. Jest to ubogacające i jednoczące w badaniach egzegetycznych zarówno dla protestantyzmu, jak i katolicyzmu, i może zbliżyć te Kościoły w nauczaniu o Maryi, Matce Jezusa. Każdy, kto stawia sobie pytanie, czy pobożność maryjna jest słuszna, znajdzie w tej książce, jak pisze w przedmowie do wydania polskiego ks. Waldemar Chrostowski, rzetelną i kompetentną odpowiedź. Udzielając tej odpowiedzi, autor porusza tematy nawiązujące do wersetów Łk 1, 48 n. i Łk 11, 27 n. Mówi o początkach kultu we wczesnym Kościele, o wierze Maryi w świetle Listu do Rzymian, o „semantycznym wszechświecie” perykopy o Zwiastowania (Łk 1, 26-38), omawia maryjne tytuły Matka wierzących i Królowa Proroków, czyni uwagi do prorockiego charakteru Magnificat i przechodzi do omówienia 12 rozdziału Apokalipsy, traktując o Niewieście obleczonej w słońce i smoku. Ukoronowaniem tych rozważań jest artykuł Franza Mussnera Żydowskość Maryi – Maryi żydówki dołączony do wydania polskiego.

Mamo, powiedz, co robił św. Józef, kiedy był stary. Czy Matka Boża też poszła do nieba? - takimi pytaniami dzieci często zasypują swoich rodziców. Niby proste, ale często nie wiemy, jak na nie odpowiedzieć.Dobranocki z Maryją są fantastycznymi opowiadaniami o życiu Maryi, napisane prostym i barwnym językiem. Mają piękne, dynamiczne fabuły, często oparte o źródła apokryficzne, z których wynika wiele mądrości. Bohaterowie opowiadań - pastuszkowie, mędrcy, królowie - uczą, co znaczy miłość, zaufanie, zrozumienie i przyjaźń. To wzruszająca lektura do poduszki. Gdy zgasimy nocną lampkę, losy Rodziny z Nazaretu pozostaną w naszej pamięci, poruszając wyobraźnię i niosąc ukojenie.

Książka stanowi wyraz doświadczeń rekolekcjonisty i kierownika duchowego. Rozważania inspirowane fragmentami Ewangelii św. Marka zachęcają do wnikliwej medytacji Słowa Bożego. Publikacja może służyć jako podręcznik rekolekcyjny dla prowadzących i przeżywających rekolekcje lectio divina w grupach zamkniętych, ale także jako propozycja indywidualnej formacji w warunkach codzienności.

Na początku przemiany stoi poszukiwanie – tęsknota za czymś innym, świętym, źródłem życia. Droga prowadząca do przemiany wydaje się początkowo przysłonięta ranami, rozczarowaniami i potęgą przyzwyczajeń. Jak w takiej sytuacji ma działać człowiek, jak ma wyjść ze ślepej uliczki i postawić zwyczajne, lecz bardzo ważne pierwsze kroki ku „nowemu początkowi“? W piętnastu zgodnych z realiami życia tekstach arcybiskup Kothgasser i prof. Sedmak pokazują, jak w poszukiwaniach konkretyzuje się nasze życie. Jak pełne bólu urazy mogą stać się uzdrawiającymi przełomami i jak dar przebaczania tworzy nowy początek, nawet gdy z pozoru wszystko w naszym życiu zaznaczone jest na czerwono. Przeciętnym grzesznikom trudno o nowy początek. Ale przecież życie, które Bóg chce nam ofiarować, nie jest życiem przeciętności. Miłość pragnie być przeżyta. Moc domaga się uwolnienia. Wina chce być odpuszczona. Tak Bóg wprowadza nas na drogę prawdziwej hojności. Dr Alois Kothgasser, salezjanin, od 1982 r. pracownik naukowy w Wyższej Szkole Salezjańskiej Benediktbeuern. W 1997 r. został powołany na biskupa diecezji w Innsbrucku. Od 2003 r. jest arcybiskupem archidiecezji w Salzburgu. Dr Clemens Sedmak pracuje w katedrze etyki społecznej w King’s College Uniwersytetu w Londynie i jest przewodniczącym Salzburskiej Inicjatywy Etyki.

Droga krzyżowa nie kończy się wraz z ostatnią stacją w kościele. Ona trwa nadal. Jezus ze swoim krzyżem idzie do naszych domów, gdzie czasem trudno związać koniec z końcem, gdzie miłość zgubiła się w natłoku małych i dużych problemów. Jezus z krzyżem mija nas na ulicy, w tramwaju, w parku. Nie wiedząc, że to On, przechodzimy obojętnie. Mijamy Go zabiegani i zajęci życiem, które przecieka nam przez palce. A On - Jezus, cierpliwie uczy nas miłości, która trwa wiecznie.

Rozważania pasyjne i rozważania drogi krzyżowej, które mogą pomóc w dobrym przeżyciu Wielkiego Postu. „Bóg idzie tą drogą ze względu na miłość! Nie ma innego wytłumaczenia: tylko miłość podejmuje takie czyny. Dzisiaj patrzymy na krzyż, dzieje człowieka i dzieje Boga. Spoglądamy na ten krzyż, gdzie można zasmakować owego miodu aloesu, miodu gorzkiego, tej gorzkiej słodyczy ofiary Jezusa. Ale jest to tajemnica tak wielka, że sami nie możemy dobrze jej dostrzec, nie tyle, aby ją zrozumieć – tak, zrozumieć... ale by dogłębnie odczuć jej zbawcze znaczenie. Przede wszystkim tajemnicę krzyża można trochę zrozumieć na kolanach, na modlitwie, ale również poprzez łzy: to one bowiem przybliżają nas do tej tajemnicy”. Papież Franciszek

Poradnik kulinarny NAJPOPULARNIEJSZEJ siostry zakonnej z zakonu sióstr salwatorianek, s. Anieli. znajdziesz w nim: 1. sałatki i surówki; 2. przepisy na wyśmienite gołąbki; 3. potrawy z makaronów i ryżu; 4. domowe kluski, kopytka i pierogi; 5. placki ziemniaczane; 6. omlety i pasty; 7. domowe przetwory (kompoty, cukinie, zakonne konfitury, jabłka smażone). Ponadto dowiesz się: * co zrobić, jesli sól w solniczce zwilgotnieje? * jak odróżnić jajko gotowane od surowego? * co zrobić, by jajecznicy było "więcej", a białko ubite na sztywna pianę? * Jak przechowywać kasze i mąkę, by przez rok nie straciły na jakości? * co zrobić, by kasza po gotowaniu była bardziej sypka, a makaron się nie kleił? * czy czerstwy chleb da się "odświeżyć"? * co zrobić, by usunąć nieprzyjemny zapach ryb, który pozostaje na rękach i desce? * jak pozbyć się plam na ubraniu z żywicy