„100 lat z dziejów polskiej muzyki” Danuty Gwizdalanki to fascynująca podróż w głąb ostatniego stulecia polskiej kultury muzycznej. W książce, napisanej żywym i pełnym ekspresji językiem, autorka zaznacza najważniejsze historyczne wydarzenia, które miały wpływ na artystyczną działalność polskich twórców od 1918 do 2018 roku. Prowadzi czytelników przez meandry estetycznych nurtów, wskazuje na stylistyczne konteksty, tłumaczy muzyczne wypowiedzi kompozytorów, przywołując przy tym często zapomniane fakty i anegdoty. Spogląda wstecz i patrzy w dźwiękową przyszłość.
A swoją opowieść rozpoczyna od fortepianu, instrumentu nierozerwalnie kojarzonego z Polską...
Książka w oprawie typu szwajcarskiego.
Zbiór najważniejszych porad w zakresie poruszania się na rynku pracy młodych artystów - muzyków i tancerzy. Podręcznik może być bardzo przydatny zarówno dla artystów dojrzałych lub kończących studia artystyczne lub też młodych ludzi, którzy chcą rozpocząć swoją przygodę z muzyką lub tańcem.
Jak pisze Ian Bostridge – autor Podróży zimowej Schuberta – „książka ta jest owocem kilku lat pisania i kilku dekad obsesji na punkcie "Winterreise", wykonywania jej – chyba więcej razy niż cokolwiek innego w moim repertuarze – i poszukiwania nowych środków wyrazu, rozumienia i przedstawiania tego utworu. W książce tej pragnę wykorzystać każdą z pieśni jako punkt wyjścia do zbadania jej historii, osadzenia dzieła w kontekście historycznym, a także odkrycia nowych, niespodziewanych powiązań ? teraźniejszych i zamierzchłych – ze sferą literacką, wizualną, psychologiczną, naukową i polityczną. Analiza muzyczna będzie nieodłączną częścią mojego ujęcia, ale nie stawiam sobie za cel systematycznego opracowania Podróży zimowej, gdyż takich prac nie brakuje. Za pomocą masy rozmaitych materiałów będę się starał naświetlić, wyjaśnić i pogłębić naszą wspólną reakcję na tę muzykę; zintensyfikować przeżycia tych, którzy już znają to dzieło, i zachęcić tych, którzy nigdy go nie słuchali, albo nawet nie słyszeli o nim. Centralnym punktem zawsze pozostanie sam utwór – jak go wykonujemy?, jak powinniśmy go słuchać? – ale umieszczając go w o wiele szerszym kontekście, uzyskamy nieznane, nieoczekiwane perspektywy, które – mam nadzieję – okażą się fascynujące”.
Ukończony w ostatnich miesiącach życia młodego Schuberta cykl pieśni "Winterreise" stał się jednym z największych, a także najbardziej zagadkowych utworów w historii muzyki. Złudnie proste wiersze, zaaranżowane na głos i fortepian, są wciąż wykonywane w największych salach koncertowych na całym świecie.
Młody człowiek, odrzucony przez ukochanego, opuszcza dom, w którym mieszkał, wychodząc w śnieg i ciemność. Gdy wędruje z wioski do pustej krainy, doświadcza lawiny emocji: straty, smutku, gniewu, samotności, nadziei, a na samym końcu rozpaczy.
Ian Bostridge – jeden z najlepszych interpretatorów twórczości Schuberta – rozwiązuje tajemnice każdego z dwudziestu czterech tekstów, odkrywa świat, w którym egzystował
kompozytor, a także pozwala wejrzeć w jego umysł i pracę.
„Jedynym i niepowtarzalnym” nazwał Fryderyka Chopina jego rówieśnik, sam też nader utalentowany kompozytor, Ignacy Feliks Dobrzyński. „On ma osobny styl, osobną formę, czarujący wdzięk, jakieś nowe, ze sfer wyższych, a może i najwyższych – czerpane modulacje – pisał w roku 1865. – Słowem, posiada to wszystko, czego przed nim nikt w swych dziełach ani okazał, ani zamarzył. On jest solus et unicus. A zatem postawienie jakiegokolwiek bądź imienia obok Chopina jest usiłowaniem bezsilnym”.
W głosach twórców kolejnych pokoleń, począwszy od dostrzegającego Chopinowski „geniusz muzyczny” Józefa Elsnera, poprzez Stanisława Moniuszkę, Karola Szymanowskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, aż po Witolda Lutosławskiego – by wymienić jedynie kilku – odnajdujemy ten sam zachwyt, przekonanie o niedościgłości Chopina. Tego fenomenu, tajemnicy jego muzyki, zapewne nie uchwycimy nigdy. Jednak zdaje się, że szczególnie dzięki spisanym przemyśleniom tych, którzy najgłębiej, z własnego doświadczenia, pojmują sekret procesu twórczego – innych kompozytorów – jesteśmy tego uchwycenia i zrozumienia jak najbliżej.
Ze znawstwem i wyczuciem wybrane przez Mieczysława Tomaszewskiego wypowiedzi polskich twórców składają się w narrację o obecności Fryderyka Chopina w kulturze, jego dla niej nieodzowności. „Jedyny i niepowtarzalny” – pozostaje zarazem Chopin najtrwalszym, najważniejszym fundamentem polskiej muzyki.
„Jedynym i niepowtarzalnym” nazwał Fryderyka Chopina jego rówieśnik, sam też nader utalentowany kompozytor, Ignacy Feliks Dobrzyński. „On ma osobny styl, osobną formę, czarujący wdzięk, jakieś nowe, ze sfer wyższych, a może i najwyższych – czerpane modulacje – pisał w roku 1865. – Słowem, posiada to wszystko, czego przed nim nikt w swych dziełach ani okazał, ani zamarzył. On jest solus et unicus. A zatem postawienie jakiegokolwiek bądź imienia obok Chopina jest usiłowaniem bezsilnym”.
W głosach twórców kolejnych pokoleń, począwszy od dostrzegającego Chopinowski „geniusz muzyczny” Józefa Elsnera, poprzez Stanisława Moniuszkę, Karola Szymanowskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, aż po Witolda Lutosławskiego – by wymienić jedynie kilku – odnajdujemy ten sam zachwyt, przekonanie o niedościgłości Chopina. Tego fenomenu, tajemnicy jego muzyki, zapewne nie uchwycimy nigdy. Jednak zdaje się, że szczególnie dzięki spisanym przemyśleniom tych, którzy najgłębiej, z własnego doświadczenia, pojmują sekret procesu twórczego – innych kompozytorów – jesteśmy tego uchwycenia i zrozumienia jak najbliżej.
Ze znawstwem i wyczuciem wybrane przez Mieczysława Tomaszewskiego wypowiedzi polskich twórców składają się w narrację o obecności Fryderyka Chopina w kulturze, jego dla niej nieodzowności. „Jedyny i niepowtarzalny” – pozostaje zarazem Chopin najtrwalszym, najważniejszym fundamentem polskiej muzyki.
Z okazji Jubileuszu 70-lecia Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, jedynej oficyny w Polsce, która od 1945 roku zajmuje się szeroko pojętą działalnością edytorską w zakresie muzyki, 3 listopada 2015 roku odbyła się w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Jagiellońskiego Międzynarodowa Konferencja Naukowa „Idea – zapis – brzmienie”. Inicjatywa podjęta przez Akademię Muzyczną w Krakowie, Instytut Muzykologii UJ oraz PWM miała na celu spojrzenie na historię polskiego edytorstwa muzycznego, jego narodziny, rozwój i przyszłość. Oddając w Państwa ręce niniejszą publikację, wierzę, że myśli w niej zawarte pozwolą nie tylko docenić dokonania „polskiej szkoły edytorstwa muzycznego”, ale również pochylić się nad fenomenem zaklęcia w graficznych symbolach muzycznej narracji.
dr Daniel Cichy
Redaktor Naczelny PWM
''Abecadło'' przeznaczone jest dla dzieci w wieku przedszkolnym, które rozpoczynają naukę gry na fortepianie - stąd jego niezbyt skondensowany układ i uproszczony sposób wykładu. W czasie pierwszych lekcji uczeń zapoznaje się z instrumentem, z wydobywaniem dźwięków, z ruchami rąk i palców. W dalszym etapie uczeń śpiewa już melodie znanych piosenek, powtarza głosem melodie grane na fortepianie przez nauczyciela, wystukuje lub wyklaskuje rytmy śpiewanych lub granych melodii. Autor słów: Tadeusz Nowak Autor okładki: Witold Abako Autor wstępu: Janina Garścia Seria: Seria Pedagogiczna ISMN 979-0-2740-1089-8 Wersja językowa wydania: pol Wersja językowa słów: pol Liczba stron: 92 Oprawa: miękka Nr wydania: 25 Rok wydania: 2021 Postaci: instrument solo Format: N4 leżący (305x235 mm)
Akompaniament do szkoły gry na skrzypcach - ''Skrzypcowe ABC'' A. Cofalika jest cennym uzupełnieniem podręcznika. Publikacja zawiera 18 utworów przeznaczonych do wykonania z akompaniamentem fortepianu. Obok autorskich kompozycji A. Cofalika i J. Piotrowskiej występują opracowania utworów J. S. Bacha, G. Bacewicz, D. Kabalewskiego, J. Haydna, W. A. Mozarta i in.
Tom niniejszy, zatytułowany Chopin 2. Uchwycić nieuchwytne, idzie śladem pierwszego, Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans, dopowiadając jego treść o wątki czekające na szersze rozwinięcie. Jednak, inaczej niż tamten, nie stanowi całości jednolitej. Powstawał w wyniku nieustającej fascynacji fenomenem i paradoksem twórczości autora nokturnów i ballad na przestrzeni minionego półwiecza.Zewnętrznym impulsem stawały się najczęściej kolejne sympozja, kongresy i inne spotkania dotyczące Chopina i romantycznego wieku uniesień, zapraszające swoim tematem czy myślą przewodnią do podjęcia wyzwania. W istocie rzeczy, zebrane tu teksty rodziły się z wewnętrznej potrzeby, z konieczności opozycji wobec wciąż jeszcze dominującego w myśleniu akademickim ortodoksyjnego poglądu na muzykę Chopina, na jej kształt, charakter i istotę, redukowane do właściwości techniczno-formalnych. Powstawały jako rekonesanse przestrzeni dotychczas nieobjętych naukową interpretacją, jako próby całości i pełni, ujmowane w perspektywie nowych humanistycznych metodologii.Teksty, zespolone prowokującym tytułem Uchwycić nieuchwytne, stanowią zarazem świadectwo nie chwili, ale drogi. Kolejnych jej faz, kolejnych przybliżeń odbijających aktualny stan rozeznania materii przez ich autora i jej odczytania. Zgodnie z naturą rzeczy poszczególne tematy, aspekty i wątki jawią się jako fazy jakiegoś work in progress, niekiedy dziwiąc się sobie nawzajem; istotą interpretacji nie jest przecież osiąganie jakiejś prawdy jedynej, lecz do niej zbliżanie. Pewne aspekty problematyki niesionej przez twórczość i osobowość twórczą Chopina pojawiają się więc wielokrotnie, w postaci podobnej, lecz nie identycznej. Stąd też niemal refrenicznie dają o sobie znać problemy dla autora szczególnie znaczące: problem periodyzacji, prowadzący stopniowo do koncepcji twórczości punktów węzłowych, problem idiomatyki dzieła, syndromu jego właściwości konstytutywnych, problem odczytywania ekspresji utworu, stopnia i rodzaju jego podmiotowości, związków z życiem, problem jego organicznego wpisania w kulturę poprzez akty znaczącej recepcji.Nieskończenie obfita i zróżnicowana recepcja muzyki Chopina poprzez lapidarne wypowiedzi słowne nierzadko celnie trafiające w istotę rzeczy stała się pomocna przy akcentowaniu książki tej myśli przewodnich. Myśl naczelna wypowiedziana została już w tytule: u c h w y c i ć choć część tego, co w tej niepowtarzalnie zniewalającej muzyce n i e u c hwy t n e.Mieczysław Tomaszewski
Utwory zawarte w niniejszym zeszycie zgrupowano według narodowościkompozytorów - Francja, Włochy, Niemcy; pozwoli to uczniom dostrzec pewneodrębności stylistyczne. Taki układ nie pozwala na przestrzeganie zasadyścisłego stopniowania trudności; pedagog zdecyduje według swego uznania, wjakiej kolejności uczeń ma opracowywać utwory zbioru.
Przeznaczona zarówno dla pedagogów jak i uczniów oraz koncertujących muzyków kompendium wiedzy o zagadnieniach gry skrzypcowej pióra znanego i cenionego skrzypka i pedagoga Tadeusza Wrońskiego.W I tomie autor omawia zagadnienia związane z intonacją, zarówno od strony teoretycznej, jak i praktycznej. Porusza kwestię zależności intonacji od aparatu gry i proponuje specjalne ćwiczenia służące uzyskaniu czystej intonacji. Omawia też sposoby odpowiedniego palcowania utworów oraz powiązań pomiędzy psychiką instrumentalisty a intonacją gry.Tom II poświęcony jest właściwemu palcowaniu utworów. Autor rozważa kwestię obiektywnych praw rządzących palcowaniem, zależności pomiędzy palcowaniem a artykulacją lub akcentami. W publikacji znajdują się także analizy opracowań palcowania konkretnych utworów.W tomie III autor koncentruje się na technikach pracy nad utworem, uczenia się, sposobami doskonalenia pamięci i metodami radzenia sobie z tremą.W IV tomie autor omawia aparat lewej i prawej ręki oraz postawę ciała podczas gry. Porusza problem korekty aparatu gry i związanych z nim trudności. Rozważa też zagadnienie pracy ze zdolnymi i mniej zdolnymi uczniami.
Zbiorek 14 utworów o wielkich walorach dydaktycznych przeznaczony jest dla uczniów bardziej zaawansowanych. Zawiera najpopularniejsze tańce o oryginalnej budowie formalnej i tradycyjnym akompaniamencie. Popisowy charakter utworów kwalifikuje je do wykonywania przed publicznością.
Kolejny pod względem stopnia trudności zbiór utworów, w których kompozytor umiejętnie połączył zagadnienia techniki i rytmu z atrakcyjną stroną melodyczno-wyrazową, dzięki czemu trudności stały się łatwe do pokonania, a utwory przyjemne do grania i do słuchania.
Elementarz muzyczny młodego pianisty (z płytą DVD). ,,Krasnoludki grają na fortepianie"" to elementarz przeznaczony dla najmłodszych milośników muzyki, a także dla ich nauczycieli i opiekunów, którzy przez naukę gry na fortepianie - instrumencie dostepnym małemu dziecku - wprowadzać go będą w świat muzycznych przeżyć oraz podstawowej wiedzy o muzyce. ""W pracy nad ,,Krasnoludkami"" kierowałam się celowością i prostotą w pierwszych kontaktach dziecka z muzyką. Chodziło mi o przygotowanie takiej książki - elementarza - która zbliżyłaby dziecko do muzyki przez śpiewanie i grę na fortepianie, zaś nauczycielowi ułatwiła pracę z dzieckiem poprzez metodycznie uporządkowane wskazówki i wybór utworów dawniejszych i współczesnych."" Maria Grzebalska. Kolejność omawianych problemów: przebieg i czas trwania dźwięków, rozróżnianie wysokości, nasilania dźwięków, zmienności tempa, poznanie elastyczności, ruchliwość rąk i palców, zapoznanie z instrumentem, sposobem siedzenia, wydobycia dźwięku, kojarzenie dźwięków melodii z klawiaturą, ilustracje dźwiękowe, gra piosenek na czarnych klawiszach, kolejnymi palcami, na 2 ręce, rozróżnianie metrum, charakteru muzyki, tonacji dur, moll, poznanie wartości rytmicznych, wyklaskiwanie rytmu, nazwy klawiszy - gama, piosenki z nazwami dźwięków, położenie dźwięków na dwóch pięcioliniach od c1, transponowanie gam, piosenek, harmonizacja gam, dobieranie akompaniamentu, synchronizacja rąk oraz koordynacja ruchu w różnych przebiegach czasowychRóżnice dynamiki i artykulacji, frazowanie, pedalizacja. Podręcznik zawiera płytę DVD - Metodyczne wprowadzenie dedykowane Nauczycielom.
Zamierzeniem moim było opracowanie takiej szkoły, która by w początkach nauki nie była zbyt trudna, a jednocześnie zawierała materiał muzyczno-dydaktyczny niezbędny do właściwego i systematycznego opanowania instrumentu oraz kształtowania wrażliwości muzycznej ucznia. Starałem się tak stopniować trudności, aby były dostosowane do przeciętnie zdolnych uczniów. Moje usiłowania szły również w tym kierunku, aby materiał zawarty w tej szkole przez odpowiednie uszeregowanie problemowe pozwolił na przyswojenie uczniowi pierwszych zasad gry, a jednocześnie sprawiał mu jak najwięcej przyjemności i zadowolenia. [Tadeusz Hejda].
Zbiorek zawierający najpopularniejsze utwory Chopina z edycji ''Dzieł Wszystkich'' pod redakcją I. J. Paderewskiego, L. Bronarskiego, J. Turczyńskiego. Celem edycji jest rozpowszechnienie muzyki Chopina w najszerszych kręgach młodych wirtuozów, zarówno profesjonalistów, jak i amatorów.
Duety na dwoje skrzypiec - zestaw nut.
Duety z tego zbioru nie stanowią żadnej całości. Na koncertach kameralnych mogą być wykonywane pojedynczo, po kilka oraz w dowolnej kolejności.
Niniejszy Zbiór zadań i przykładów został pomyślany jako dopełnienie i rozszerzenie dwutomowego podręcznika Harmonii i powinien być używany łącznie z tym podręcznikiem. Oprócz zadań dodano także szereg przykładów, które w znacznym stopniu poszerzają materiał mający służyć jako wzór do własnych prac i ćwiczeń oraz do analizy. [Kazimierz Sikorski]
Wśród problemów technicznych zawartych w II części naszej ''Szkoły gry na skrzypcach'' wysuwa się na plan pierwszy nauka gry w pozycjach II i III. Podręcznik przynosi też rozwinięcie problemów technicznych zawartych w części I. Tak więc - zgodnie z obowiązującym programem - wprowadziliśmy w szerszym zakresie dwudźwięki, staccato, szybsze legato, tryl, nowe smyczkowania i inne. [Zenon Feliński, Emil Górski, Józef Powroźniak]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
