Sonatina na fortepian Kazimierza Serockiego prezentowana jest po raz pierwszy drukiem. Skomponowana w 1949 roku, otrzymała wyróżnienie na II Konkursie Kompozytorskim im. Fryderyka Chopina organizowanym przez Związek Kompozytorów Polskich. Ta trzyczęściowa kompozycja, interesująca brzmieniowo, popisowa, łączy elementy folklorystyczne z nowoczesnym językiem muzycznym. Śmiałe harmonizacje, elementy polifonii, zwłaszcza w drugiej części nawiązują do pomysłów Sergiusza Prokofiewa i Beli Bartoka. Kompozycja jest pierwszym utworem Serockiego świadczącym o zainteresowaniu nurtem folklorystycznym, kontynuowanym w późniejszej twórczości.
Chorał i Tarantela Grażyny Krzanowskiej to dwa krótkie, ale różnorodne utwory przeznaczone dla początkujących fagocistów, którzy mają już za sobą kilka lat nauki gry na instrumencie. Dzięki zestawieniu uroczystego, spokojnego Chorału z żywiołową Tarantelą uczniowie mają okazję rozwijać różne aspekty techniki i muzykalności. Chorał pozwala ćwiczyć płynność gry w wolnym tempie oraz utrzymanie dłuższych wartości rytmicznych, podczas gdy Tarantela, z kołyszącym trójdzielnym metrum i bardziej skomplikowanymi planami rytmicznymi, wprowadza młodych muzyków w świat polifonii oraz współpracy między fagotem a fortepianem. To znakomity materiał dydaktyczny, który jednocześnie rozwija technikę i sprawia radość z gry.
Wyjątkowa kolekcja utworów Janiny Garści opracowana specjalnie dla początkujących pianistów. Publikacja zawiera trzy kompozycje: Sonatina C-dur op. 4 nr 1, Sonatina G-dur op. 4 nr 2 oraz Wariacje na temat melodii ludowej op. 26. Te starannie dobrane utwory nie tylko rozwijają umiejętności techniczne, ale także wprowadzają młodych muzyków w świat muzyki klasycznej w sposób przystępny i inspirujący. Idealna propozycja dla nauczycieli, którzy chcą wzbogacić edukację swoich uczniów o wartościowe i przyjemne w odbiorze kompozycje.
Wariacje op. 3 Sevcika są znakomitym materiałem instruktywnym dla szkolenia prawej ręki. Zawierają charakterystyczne przykłady zwrotów rytmicznych i różnych smyczkowań mających szerokie zastosowanie w literaturze na instrumenty smyczkowe. Poznanie ich i właściwa interpretacja przy dokładnym zastosowaniu podanego podziału smyczka powinny dać uczącemu się nieocenione korzyści i być dlań podwaliną do dalszego rozwoju techniki smyczkowej.
''Bukoliki'' powstały w okresie pracy Lutosławskiego nad partyturą ''Koncertu na orkiestrę'', utworu, który zawarł mistrzowską syntezę jego stylu folklorystycznego. W ''Bukolikach'', opartych na melodiach kurpiowskich ze zbioru ks. W. Skierkowskiego, rozwija kompozytor szereg subtelnych metod (m. in. w zakresie metrorytmiki), które zawsze doskonale przylegają do folklorystycznego tworzywa, ukazując zarazem w zupełnie nowym świetle cechy wyrazowe ludowego autentyku. Na szczególną uwagę zasługuje też doskonałe wyważenie użytych środków i współgranie przejrzystej faktury z miniaturową formą.
Utwór pozwala młodym skrzypkom poznać specyfikę muzyki współczesnej. Z założenia przeznaczony jest dla duetu nauczyciel - uczeń. Kompozycja została zamówiona w ramach projektu Fundacji Muzycznej "Harmonie i hałasy". Nagranie dostępne tutaj
Kompozycja "Patrz morze" do słów Zbigniewa Herberta powstała w 2008 roku w związku z obchodami 10. rocznicy śmierci poety. Pierwotnie utwór przeznaczony został na sopran i orkiestrę smyczkową; w tym samym roku powstała wersja na sopran i fortepian. "Patrz morze" wpisuje sie w krąg utworów Romualda Twardowskiego inspirowanych tematyką morską. Należą do nich m.in. cykl wokalny "Oblicze morza", opera "Lord Jim", chóralne "Impresje morskie", "Preludia bałtyckie", "Tryptyk morski".
Utwór powstał w wyniku inspiracji tradycją opowiadania historii przekazywania z pokolenia na pokolenie wiedzy, doświadczeń, mitów i wierzeń. Ten nieodłączny element kultury plemiennej pozwalał przez stulecia zachować świadomość własnych korzeni. "Mohawk Tale" jest rodzajem takiej plemiennej opowieści, przekazanej gdzieś na skraju lasu albo u brzegu wielkiego jeziora: synowi przez ojca, wnuczce przez babkę, przechodniowi przez nieznajomego, dziewczynie przez ukochanego... O czym jest ta opowieść? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam słuchaczowi. Aleksandra Chmielewska
Zygmunt Mycielski skomponował Brzezinę w 1951 roku, kiedy gościł u Jarosława Iwaszkiewicza w Stawisku. Słowa zaczerpnął z przedwojennego opowiadania pisarza pod tym samym tytułem. Tam jest to piosenka, którą śpiewa towarzysząca umierającemu bohaterowi wiejska dziewczyna, Malina. Prosta lamentacja ludowa w opracowaniu kompozytora nabiera wysoce artystycznego wymiaru. Melodia emanuje emocjami; jest liryczna i pełna melancholii, o wyrazistej ekspresji. Melizmatycznie traktowany głos solowy swobodnie oplata się wokół centralnych dźwięków, uwydatniając kunsztowny rysunek melodyczny. Partia fortepianu dopełnia harmonicznie głos wiodący. Podejmując z linią solową nieustanny dialog, bierze także udział w budowaniu głęboko ekspresyjnej narracji. Przejmującyjest już początek pieśni, sopran intonuje tu bolesną skargę w najwyższym rejestrze. W kolejnych powtórzeniach kompozytor redukuje intensywność emocji, przechodząc w nastrój smutku i jednocześnie pogodzenia się z tym, co nieuchronne. Lamentacyjne zawodzenie nawiązuje co prawda do tradycyjnych pieśni pogrzebowych, jednak Brzezinie daleko do prostej ludowości. W utworze dominująrozpacz utraconej miłości i przeczucie śmierci, ujęte w artystyczną formę. (...)
'Czardasz'' na skrzypce i orkiestrę to najbardziej znany i lubiany utwór Montiego. Jemu kompozytor zawdzięcza swą sławę; niezwykła popularność utworu zaowocowała licznymi transkrypcjami. Ten narodowy taniec węgierski składa się z części wolnej zw. lassu i części szybkiej zw. friska, z charakterystycznymi synkopowanymi przesunięciami akcentów i z narastającym z dużą energią tempem. Utwór daje wykonawcy doskonałą możliwość zaprezentowania swych umiejętności a efektowne, brawurowe, wręcz porywające do tańca wykonanie może być ozdobą każdego koncertu.
na fortepian Zbiór fortepianowych miniatur Sześć utworów charakterystycznych op. 17 na fortepian miał Żeleński gotowy około 1871 roku, choć bardzo możliwe, że powstały już wcześniej, nawet w 1864 roku, na co wskazuje numer opusowy, nadawany w tym czasie przez kompozytora zgodnie z chronologicznym porządkiem powstawania utworów. Zbiór dedykowany jest Auguście Auspitz-Kolar, pianistce, którą Żeleński mógł poznać w czasie jednej z podróży do Wiednia. Kompozytor opublikował utwory w 1872 roku w Wiedniu, w wydawnictwie Gottharda, w dwóch zeszytach pod wspólnym tytułem Sechs Charakterstucke. Niniejsze wydanie przygotowane zostało na podstawie wiedeńskiego wydania Ludwiga Doblingera (nr kat. 1221). Kompozycje Władysława Żeleńskiego: Preludium, Promenada, Taniec, zebrane w pierwszym zeszycie 6 utworów charakterystycznych op. 17 to dzieła niesłusznie zapomniane. Rozwinięta harmonika i ekspresyjna melodyka wraz z szerokim wachlarzem środków fakturalnych i technik kompozytorskich wykorzystanych w utworach stanowią niewątpliwy atut tego zbioru. Miniatury napisane dość gęsto mogą stanowić pewne wyzwanie, ale właściwe palcowanie niweluje wiele problemów wykonawczych. Preludium, w którym głosy prowadzone są często w tercjach, sekstach czy oktawach, może być z powodzeniem grywane zarówno jako część recitalu dojrzałego pianisty, jak również w ramach ćwiczeń jako studium gry dwudźwiękowej, o wysokich walorach ekspresyjnych. Kulminacja Promenady, wyraźnie zarysowanej w formie ABA, osiągana jest stopniowo przez rozwijanie początkowo niewinnego motywu i wręcz filigranowego planu partii prawej ręki sprawiającej wrażenie misternej konstrukcji. Taniec jest najbardziej złożonym ze wszystkim trzech utworów. Kompozytor zestawia ze sobą dwa charaktery: w częściach skrajnych walca utrzymanego w tonacji As-dur z figlarnym scherzando części środkowej w E-dur. Wirtuozowskie pochody triol w stylu chopinowskiego brillante przydają tańcu lekkości. Całość wieńczy koda będąca rekapitulacją wiodących motywów. W pierwszym zeszycie 6 utworów charakterystycznych op. 17 oprócz chopinowskiej subtelności można dostrzec także inspiracje czerpane przez Żeleńskiego z tradycji niemieckiego romantyzmu. On sam zaś jawi się jako niezwykle interesująca postać polskiego neoromantyzmu i twórca, który wypracował własny oryginalny i rozpoznawalny styl. - Anna Miernik
Kompozycja Trinity Concertino jest kameralną wersją Trinity Concerto (2007) na obój lub saksofon (sopranowy lub altowy) i orkiestrę smyczkową, w której partię orkiestry przejmuje fortepian. Tytuł nawiązuje do miejsca powstania koncertu Trinity College w Cambridge. Części utworu: Larghetto, Agitato i Largo łączy przenikanie się elementów medytacyjnych, lirycznych i dramatycznych, formowanych przez napięcia struktur oraz zagęszczenie faktury. Witalizm i żywiołowość przeplata się z zaskakującymi niejednokrotnie wątkami lirycznymi i melancholijnymi, czym w ten sposób buduje jedność na zasadzie kontrastu. Partia fortepianu została zbudowana z subtelnie zmodyfikowanych warstw brzmieniowych, opartych na wyselekcjonowanym materiale dźwiękowym. Choć Trinity Concertino funkcjonuje podobnie jak Trinity Concerto w wersjach na trzy różne instrumenty solowe obój lub saksofon sopranowy, lub saksofon altowy to kompozytor, a także autor tych słów zdecydowanie preferuje wersję na saksofon sopranowy. Paweł Gusnar
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
