transkrypcja na fortepian i kwartet smyczkowy W swej partii głównej ukazuje styl brillant w jego wersji najbardziej zgodnej ze znaczeniem nazwy jest więc błyskotliwy, efektowny i popisowy. Nokturnowa w charakterze część środkowa, Andante spinato, tworzy subtelny nastrój, który burzą bojowe rytmy poloneza. Utwór wykonuje się często bez orkiestry Andante spinato od razu zostało przeznaczone na fortepian solo. Za podstawę opracowania posłużyła powszechna w użyciu partytura Poloneza, przygotowana przez K. Sikorskiego, w edycji I.J.Paderewskiego ''Dzieła Wszystkie t.XXI''. Głównym zamierzeniem było jak najwierniejsze opracowanie partii orkiestry na skład kameralny i uzyskanie zbliżonego brzmienia w zredukowanym zespole. Artykulacja, dynamika i frazowanie zostały przejęte z partytury. Ważniejsze partie solowe instrumentów dętych, realizowane przez kwartet, oznaczone zostały skrótowo,zarówno w partyturze i głosach, co powinno ułatwić podkreślenie ich roli w akompaniamencie. Wykonawcom pozostawiono dowolność interpretacyjną pod względem palcowania i smyczkowania, które w każdym kwartecie mogą być sprawą indywidualną.
24 Duety Skrzypcowe Wojciecha Czepiela to różnorodny zbiór inspirowany podobnymi cyklami Beli Bartóka (44 Duety na dwoje skrzypiec) i Luciana Berio (34 Duety na dwoje skrzypiec). Utwory Czepiela, choć mniej liczne, są bardziej rozbudowane i zróżnicowane pod względem języka muzycznego. Zbiór obejmuje kompozycje inspirowane folklorem Podhala i Pienin, jak również utwory współczesne, wykorzystujące elementy aleatoryzmu, które pozwalają na brzmieniowe eksperymenty i rozwój indywidualnej wyobraźni wykonawców. Znajdują się tu także formy tonalne, takie jak Tango, Ragtime, Walc czy Marsz, które dodają cyklowi lekkości i atrakcyjności.
Na Sekstet smyczkowy Es-dur op. 39 składają się cztery części: I. Allegro moderato ed espressivo, II. Menuetto (Allegro), III. Elegia (Andante espressivo e sostenuto), IV. Finale (Allegro vivace). Na poziomie makroformy jest to dość typowy klasyczny cykl sonatowy: z formą sonatową w pierwszej i ostatniej części, menuetem na drugim miejscu oraz wolnym ustępem na trzecim (czyli odwrotnie niż zazwyczaj), przy czym III część wprowadza jedyny kontrast tonalny w postaci trybu molowego. W warstwie melodycznej Sekstetu zwracają uwagę melodyjność tematów i wszechobecność kantyleny, a zarazem pewna oszczędność przedstawionych myśli muzycznych przy równoczesnej skłonności do ich repetycji, co pomaga osiągnąć spójną formę. Prostota melodyczna jest też bezpośrednio związana z relatywną prostotą harmoniczną brak tu eksperymentów z zaskakującymi zwrotami, przedłużającymi się dysonansami czy niekonwencjonalnymi rozwiązaniami, pojawiają się natomiast rozmaite relacje harmoniczne. Ze wstępu do publikacji autorstwa Jolanty Bujas-Poniatowskiej
Wydanie Dzieł wszystkich Ignacego Jana Paderewskiego obejmuje wszystkie odnalezione dotychczas utwory kompozytora, w tym kilka dotąd nie publikowanych. Celem wydania jest udostępnienie i upowszechnienie spuścizny wybitnego polskiego kompozytora, pianisty i polityka. Prezentowane wydanie ma charakter źródłowo-krytyczny, tak więc tekst nutowy starano się przedstawić w formie możliwie najbardziej zbliżonej do intencji kompozytora. Za podstawę edycji przyjęto wydania autoryzowane przez kompozytora (najczęściej pierwodruki) lub w przypadku kompozycji dotychczas nie wydanych (dotyczy to głównie utworów młodzieńczych) - autografy. Tom IV Dzieł Wszystkich Ignacego Jana Paderewskiego zawiera 11 nieopusowanych kompozycji fortepianowych: Walc F-dur, Mazurek F-dur, Impromptu F-dur, dwa kanony zatytułowane Z uczniowskiej teki, dwa , , Miniaturę Es-dur, Mazurek G-dur i (Pieśń bez słów), które pochodzą (z wyjątkiem ) głównie z młodzieńczego okresu twórczości kompozytora. Niektóre z nich nie były dotychczas wydane i zachowały się wyłącznie w postaci rękopisów.
Tom II zawiera utwory fortepianowe op. 10-12 i 14-16, które niegdyś należały do repertuaru koncertowego kompozytora i były znane szerokiej publiczności niemal na całym świecie. Są tu głównie miniatury fortepianowe, m.in.: Pieśń miłosna z op. 10, Menuet, Sarabanda i Krakowiak fantastyczny z op. 14, ponadto Legenda, Melodia i z op. 16. Menuet G-dur op. 14 nr 1 zdobył legendarną wręcz popularność i jest dziś zapewne najpowszechniej rozpoznawalnym utworem Paderewskiego. Tom zawiera również większe formy, m.in.: Wariacje a-moll op. 11, Theme varie op. 16 nr 3 czy Toccatę "Na pustyni" op. 15.
Idea katalogu tematycznego wszystkich dzieł muzycznych oraz spuścizny publicystyczno-literackiej Karola Szymanowskiego zrodziła się po śmierci kompozytora w marcu 1937 roku. Pracę nad bibliografią jego twórczości podjął Kornel Michałowski najwybitniejszy polski bibliograf muzyczny. Owocem kilkuletniej działalności badacza stał się pionierski Katalog tematyczny i bibliografia z 1967 roku. Zadanie to nie należało do łatwych ze względu na utrudniony dostęp do międzynarodowego zasobu materiałów informacyjnych oraz szczupłe zasoby odzyskiwanych po wojnie autografów muzycznych. Znajomość korespondencji Szymanowskiego była ograniczona. W 1982 roku Teresa Chylińska podjęła się jej opracowania; kolejne tomy ukazywały się sukcesywnie w latach 19942002. Wzrost zainteresowania wykonawców i firm fonograficznych muzyką kompozytora nastąpił w latach 80. ubiegłego wieku. W 2016 roku wydana została praca Katarzyny Janczewskiej-Sołomko pt. Dyskografia Karola Szymanowskiego. Nadszedł czas, gdy możliwe stało się przystąpienie do opracowania zaktualizowanego katalogu tematycznego dzieł Szymanowskiego. Zadanie kompleksowego gromadzenia materiałów powierzono Teresie Chylińskiej autorce pierwszej fundamentalnej biografii kompozytora pt. Karol Szymanowski i jego epoka, która otrzymała prestiżową Nagrodę im. Jana Długosza za pierwsze pełne opracowanie źródłowe tematu. Na egzemplarzu autorskim swego pierwszego Katalogu Kornel Michałowski wpisał mi dedykację: Teresie drogiej siostrze w Szymanowskim z tymi kilku słowami ale jakże wielką wdzięcznością i wzruszeniem ofiaruję. Teraz ja, po przeszło pół wieku, ze wzruszeniem oddaję, Kornelu, w ręce Czytelników Twój Katalog dzieło przybrane wprawdzie w nieco bogatszą szatę, ale zawsze i wyłącznie dzieło Twoje. Teresa Chylińska
Mamy przyjemność oddać do Państwa rąk kolejny tom wydania źródłowo-krytycznego z serii Dzieł Wszystkich Jana Stefaniego, zawierający pieśni na głos wokalny z akompaniamentem oraz polonezy na klawesyn lub pianoforte. W przeważającej części mamy więc do czynienia z utworami salonowymi, napisanymi zapewne dla amatorów muzyki, z przeznaczeniem do tańca i domowego wykonywania.W niniejszej edycji znalazły się także fragmenty polonezów o bardziej rozbudowanej obsadzie wykonawczej. Te z kolei mogły uświetniać większe uroczystości czy pojawiać się w teatrze podczas koncertów i spektakli. W 2016 roku autor niniejszego opracowania źródłowo-krytycznego przygotował pracę pt. Twórczość polonezowa Jana Stefaniego. Była ona wynikiem otrzymanego w 2015 roku grantu Muzyczne białe plamy, którego fundatorem był Instytut Muzyki i Tańca (obecnie Narodowy Instytut Muzyki i Tańca). Niniejsze wydanie w stosunku do pracy grantowej przede wszystkim zostało poszerzone: nie tylko o pieśni, ale również o częściowo zachowane i nowo odnalezione polonezy. Poza tym publikacje różnią się pod względem sposobu opracowania materiału.
Trudno o kompozycje bardziej związane z Moniuszką niż pieśni, toteż tom I dzieł zebranych jest im właśnie poświęcony. Już od ostatnich dekad XIX stulecia niemal wszyscy badacze twórczości Stanisława Moniuszki oraz autorzy poświęconych mu monografii dostrzegali potrzebę całościowego wydania dzieł artysty. Co znamienne, ideę taką zapoczątkował sam kompozytor, inicjując publikację swoich Śpiewników domowych czy utworów religijnych. Jeszcze za życia twórcy inicjatywęzbiorowego opracowania jego dorobku podjęła warszawska oficyna Gebethnera i Wolffa, potem zaś przejął ją księgarz i wydawca Ferdynand Wilhelm Hoesick. Począwszy od przełomu XIX i XX wieku ochronę spuścizny po kompozytorze zapewnia Sekcja im. Stanisława Moniuszki Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, która przechowuje ją do dziś.Z zaplanowanych wówczas trzydziestu czterech tomów ukazało się jedenaście. Celem tej niezwykle cennej inicjatywy było jak pisał Rudziński w przedmowie do pierwszego tomu pieśni datowanej na 26 września 1962 roku przygotowanie wydania, które by objęło w miarę możności wszystkie, przynajmniej ukończone utwory Moniuszki.Punktem wyjścia dla niniejszej edycji jest zatem wydanie dzieł Moniuszki zapoczątkowane w latach sześćdziesiątych XX wieku przez Mieczysława Tomaszewskiego, wieloletniego Dyrektora i Redaktora Naczelnego Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, wraz z prof. Witoldem Rudzińskim, zasłużonym badaczem twórczości prezentowanego kompozytora.W związku z odkryciem nowych źródeł oraz przy uwzględnieniu współczesnych standardów edycji źródłowo-krytycznych postanowiono dokonać rewizji wcześniejszych wydań lub, jeśli było to konieczne, opracować zawarte w nich utwory na nowo. Wypada wyrazić nadzieję, że niniejsza edycja doczeka się szczęśliwej finalizacji, stając się zarazem symboliczną spłatą długu wdzięczności zaciągniętego przez całe polskie środowisko muzyczne u naszego narodowego kompozytora. Niezależnie od sporów estetycznych, czy mierzyć pieśni Moniuszki z osiągnięciami kompozytorów niemieckich, francuskich czy rosyjskich, oraz wyłączając z rozważań deprecjonowanie jego twórczości przy porównaniach z geniuszem Chopina, należy stwierdzić, że jest on największym twórcą pieśni w historii polskiej muzyki, że polską poezję przekładał na sztukę muzyczną, popularyzował, ale i podnosił ad astra, wypełniając misję służenia Polsce w czasach jej zniewolenia przez zaborców. Działał w okresie upadku obu powstań listopadowego i styczniowego, kiedy to utrzymanie tożsamości i kultury narodowej uważane było za obowiązek moralny artysty. W literaturze, w krytyce muzycznej traktowany był głównie jako apologeta polskości. W okresie modernizmu i międzywojnia dostrzegano w jego twórczości, zwłaszcza pieśniowej, jedynie społeczne zaangażowanie w dzieło budowania kultury muzycznej. Nazywano go lirnikiem wioskowym, małym romantykiem, artystą o wymiarze lokalnym.
Ten tom otwiera wydanie źródłowo-krytyczne dzieł F. Dobrzyńskiego, który pozostawił po sobie bogata spuściznę zwłaszcza w dziedzinie kameralistyki i symfoniki. Jest to najwcześniejszy utwór symfoniczny kompozytora. Wart podkreślić, że w czasie kiedy powstawała uwertura, gatunek ten miał już pewną tradycje w muzyce polskiej, której autorami byli F. Lessel i K. Lipiński. Publikacja poza nutami zawiera wstęp na temat kompozycji, notę biograficzną oraz komentarz rewizyjny.
Przygotowana publikacja jest wydaniem źródłowo-krytycznym Sekstetu smyczkowego op. 39 Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego - jednego z najważniejszych polskich kompozytorów doby romantyzmu, twórcy cenionych utworów kameralnych i orkiestrowych, warszawskiego kolegi Chopina, który w przeciwieństwie do niego został w kraju i działał w trudnych warunkach zaborów. Jedyny sekstet smyczkowy Dobrzyńskiego (przeznaczony na dwoje skrzypiec, altówkę, dwie wiolonczele i kontrabas) powstał około 1841 roku i został wydany w Lipsku w 1848 roku, czyli w najbardziej płodnym twórczo okresie życia artysty. Na tym właśnie pierwodruku oparte zostało niniejsze opracowanie. Sekstet wyróżnia się barwną instrumentacją, wykorzystaniem pełni potencjału instrumentów smyczkowych (z istotną rolą altówki i wiolonczel) oraz melodyjnością tematów. Szczególne znaczenie ma III część utworu Elegia. Jej "narodowy" temat zaczerpnięty został z Poloneza B-dur przypisywanego Kościuszce. Wysoko oceniana przez krytyków i samego kompozytora, została przez niego zorkiestrowana i włączona do jego największego dzieła II Symfonii "Charakterystycznej". Sekstet smyczkowy op. 39 przeznaczony jest dla profesjonalnych muzyków, ale równocześnie może stanowić świetny materiał ćwiczeniowy dla uczniów szkół muzycznych drugiego stopnia i akademii muzycznych, wymaga bowiem bardzo precyzyjnej intonacji zespołowej, balansu brzmieniowego poszczególnych instrumentów i zróżnicowanej artykulacji. Publikacja zawiera wstęp naukowy, z historią i analizą dzieła, ukazujący je na tle ówczesnej kameralistyki polskiej. Oprócz nut zawiera ona komentarz rewizyjny z opisem źródła i szczegółowym wykazem korektur.
Wydanie źródłowo-krytyczne.Władysław Żeleński następca Moniuszki i najwybitniejszy polski pieśniarz spośród przedstawicieli nurtu konserwatywnego w drugiej połowie XIX wieku", wybitny liryk zasłużył na te określenia, komponując około stu pieśni na głos solowy i fortepian na przestrzeni ponad sześćdziesięciu lat od końca lat 50. XIX wieku do początku drugiej dekady wieku XX.W świadomości sobie współczesnych Żeleński był przede wszystkim właśnie pieśniarzem.Spośród skomponowanych przez Żeleńskiego pieśni zachowała się zdecydowana większość dziewięćdziesiąt dwa utwory ukończone, wszystkie oprócz jednego wydane. Dlatego jest rzeczą słuszną, by teraz, w 100-lecie śmierci Żeleńskiego, podjąć wysiłek nie tylko przypominania jego sylwetki i popularyzowania jego zasług, ale także należy tego utrwalenia jego twórczości i przekazania jej społeczeństwu polskiemu przynajmniej jako cennego świadectwa kultury, skoro w swoim czasie nie mogła w pełni odegraćswojej roli.
I Kwartet odznacza się jasną i prostą konstrukcją. I część ma budowę allegra sonatowego, środkowe Andantino semplice (in modo duna canzone) stanowi formę trzyczęściową skrzyżowaną z formą wariacyjną. Część III Scherzando alla burlesca, utrzymana jest również w formie allegra sonatowego. [] Jeśli w innych utworach tego okresu stworzył Szymanowski indywidualny typ melodyki silnie ekspresywnej i działającej przede wszystkim swymi walorami brzmieniowymi, to w I Kwartecie powraca do płynnej, kantylenowej, symetrycznie zbudowanej linii melodycznej, rozwijającej się w szerokich łukach, utrzymanej w charakterze skupionymi i refleksyjnym. W I Kwartecie przeważają układy linearne, niemal zasadą staje się indywidualizacja partii instrumentalnych i równoległe prowadzenie czterech różnych planów dźwiękowych. Kompozytor rezygnuje z eksperymentów formalnych i brzmieniowych, a panująca w nim powściągliwość emocjonalna, nastrój spokojnego liryzmu i pogody przywodzą na myśl klasyczne wzory estetyczne. (na podstawie wstępu Zofii Helman do Dzieł, t. 2) (II) ''II Kwartet'' op. 56, napisany przez Szymanowskiego w 1927 roku, jest interesującą próbą ponownego nawiązania do formy klasycznej i połączenia jej z nowymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi, wypracowanymi uprzednio z ''Słopiewniach'', ''Stabat Mater'' i ''Mazurkach''. Po raz pierwszy w ramach większej formy klasycznej wykorzystał też kompozytor elementy folkloru. ''II Kwartet'' składa się z trzech części: Moderato, Vivace scherzando i Lento. Tradycyjny schemat cykliczny uległ tu zmianie na skutek połączenia w części III właściwości części powolnej i finału. ''II Kwartet'' tworzy syntezę różnych poszukiwań twórczych Szymanowskiego. W stylu brzmieniowym i fakturze, bogactwie kolorystycznym części I kompozytor nawiązuje do najbardziej pod tym względem zaawansowanych utworów środkowego okresu, podczas gdzy układ architektoniczny i sposób kształtowania materiału tematycznego wynikają z tradycyjnego rozumienia formy. II część poprzez ludowy charakter melodyki i silną pulsację rytmiczną nosi cechy typowe dla okresu ''narodowego'', zaś w fudze dokonuje się swoiste połączenie techniki polifonicznej z elementami ludowymi. Ta synteza środków jest jeszcze jednym potwierdzenim jedności cech stylistycznych w zróżnicowanej twórczości Szymanowskiego. (na podstawie wstępu Zofii Helman do Dzieł, t. 2)
Uwertura koncertowa była pierwszym utworem na orkiestrę napisanym w czasie, gdy Szymanowski, dążąc do asymilacji najnowszych osiągnięć muzycznych, ulegał wpływom A. Skriabina i M. Regera, a szczególnie fascynowały go poematy symfoniczne R. Straussa. Pod względem technicznym i stylistycznym Uwertura wiele zawdzięcza muzyce R. Straussa. Za życia kompozytora utwór nie został opublikowany. Oceniając to dzieło z perspektywy późniejszych osiągnięć twórczych Szymanowskiego, łatwo byłoby zarzucić mu ex post brak autentyczności stylistycznej. Dla ówczesnej publiczności jednak Uwertura była przejawem na wskroś nowoczesnej postawy Szymanowskiego. Kompozycja ta niewątpliwie dowodzi niezwykłych umiejętności młodego kompozytora, który ukazał w tym dziele czystość stylu, wyrazisty zmysł strukturalny, wysoki poziom pracy tematycznej i spontaniczną inwencję.
I Symfonia f-moll op. 15 (1906) nadal pozostaje prawie nieznana i czekała 103 lata, aby ukazać się w druku. Głównym powodem tego jest to, że kompozycja nie została ukończona. Z planowanych trzech części zachowały się tylko części zewnętrzne: pierwsza i trzecia. Poza tym nie jest pewne, czy Adagio, uważane za część środkową, zostało w ogóle napisane.
Niniejszy tom Dzieł zebranych Karola Szymanowskiego poświęcono utworom na głosy solowe, chór i orkiestrę. Publikacja zawiera następujące kompozycje: Agawe op. 38Demeter op. 37bisLitania do Marii Panny op. 59Stabat Mater op. 53Veni Creator op. 57
Tom 13 w cyklu niemiecko-angielskiej wersji Dzieł Zebranych (GA/CE) Karola Szymanowskiego poświęcono jednoaktowej operze Hagith. Autorem libretta jest Felix Dormann, a właściwie jego jednoaktowa sztuka, dlatego Hagith zwana jest operą literacką. Fabułę, której dokładnej lokalizacji nie znamy, oparto na krwawej historii biblijnej. Tło zaczerpnięto z pierwszej Księgi Królewskiej i jest to opowieść o walce o władzę przed śmiercią króla Dawida, chociaż kontekst polityczny nie jest istotny dla fabuły sztuki. Wszystkie postacie poza samą Hagith są bezimienne, sprowadzone do postaci rodzajowych (Stary Król, Młody Król, Arcykapłan, Lekarz i Sługa), co jest typowym zabiegiem ekspresjonistycznego dramatu. Na 256 stronach II wydania publikacji pod redakcją Teresy Chylińskiej znajdziemy dogłębną analizę nie tylko powstania, ale i treści słowno-muzycznej tego utworu. Seria utrzymana jest w pięknej płóciennej i twardej oprawie.
Teksty niniejszego tomu koncentrują się na problematyce toposów muzycznych i ich teorii [topic theory], w muzykologii światowej przeżywającej aktualnie rozkwit, a w Polsce prezentowanej po raz pierwszy jako przedmiot zbiorczej publikacji.Ten żywo rezonujący w środowisku temat pozwolił na zgromadzenie autorów ze świata i z Polski reprezentujących różne ośrodki i z różnym doświadczeniem w tym badaczy uznanych, mających w swym dorobku kanoniczne prace związane z teorią toposów. Numer zawiera zarówno przeglądy klasycznych ujęć tej teorii, jak i jej nowe konceptualizacje, a w szczególności nowe ujęcia analityczne muzyki w dużej mierze XX i XXI wieku w perspektywie topicznej. Stanowi jej rekonesans, choć nie jest ujęciem całościowym. Nie mógłby być; jak pisze Kofi Agawu Uniwersum Toposów jest otwarte, ponieważ w miarę odkrywania kolejnych toposów nieustannie się rozszerza; () może osiągnąć swój kres dopiero w ostatnim dniu badań naukowych1. Ów rozszerzający się wszechświat2 dotyczy nie tylko samych toposów, ale także wciąż nowych konceptualizacji, rozwijających i dywersyfikujących ich teorię. Tom, wpisując się w tę ekspansję, pokazuje różnorodność ujęć.
Najnowszy tom Res Facta Nova 23 (32) otwiera blok 3 artykułów, zatytułowany Wokół Pawła Szymańskiego. Jako pierwszy znajduje się w nim niezwykle interesujący wywiad z kompozytorem, wzbogacony fotografiami z jego prywatnego archiwum. Dalej Czytelnik może zapoznać się z recenzją Magdaleny Nowickiej-Ciecierskiej książki Natalii Szwab, poświęconej muzyce Pawła Szymańskiego, oraz z bardzo ciekawą analizą piątej części cyklu Villanelle tego kompozytora, autorstwa Violetty Kostki. Poza tym w numerze prezentujemy artykuły, dotyczące twórczości następujących kompozytorów: Andrzeja Markowskiego, Andrzeja Nikodemowicza, Bogusława Schaeffera, Gyrgya Kurtga. Są tu również zamieszczone polskie wersje dwóch tekstów Wolfganga-Andreasa Schultza w tłumaczeniu Marcina Trzęsioka. Tom 23. Res Facta Nova zamykają artykuły recenzyjne: książki Lisy Cooper Awangarda: Tradition and Modernity in Postwar Polish Music (w ujęciu Marty Beszterdy van Vliet), a także publikacji Pawła Gancarczyka Petrus Wilhelmi de Grudencz i muzyka Europy Środkowej XV wieku (w ujęciu Roberta Curryego).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?