Wznowienie wielce poszukiwanej publikacji Włodzimierza Kotońskiego. II zmienione wydanie Muzyki elektronicznej ukazuje się 14 lat od pierwszej edycji. Książka miała być przede wszystkim podręcznikiem instrumentacji elektronicznej, miała uczyć posługiwania się instrumentami oraz łączenia ich w grupy i w orkiestrę. Jako uboczne cele stawiałem sobie zorientowanie czytelnika w historii, rozwoju i zmieniających się modach w tej dziedzinie, a także umożliwienie mu przyswojenia pewnej dawki wiedzy technicznej, nieodzownej do swobodnego poruszania się w tym terenie. [Włodzimierz Kotoński]
Czytanki muzyczne mają spełnić rolę wypisów muzycznych dla szkół I stopnia. Zadaniem ich jest dostarczenie dzieciom wartościowego muzycznie materiału. Skupienie w jednym zeszycie utworów z rozmaitych epok i różnych autorów ułatwi nauczycielowi dobór repertuaru, po który musiałby sięgać do różnych, nie zawsze dostępnych zbiorów. Czytanki, zgodnie z ich nazwą, stanowić mogą pożyteczny materiał do ćwiczenia a vista.
Obszerna monografia najsłynniejszego polskiego kompozytora przedstawia szczegółowy opis życia i dorobku twórczego Fryderyka Chopina. T. A. Zieliński rozwija w biografii dwa równoległe wątki. Pierwszy z nich to barwna opowieść o życiu i postaci Chopina, drugi wątek tworzą omówienia wszystkich utworów kompozytora. Autor zwraca uwagę na cechy twórczości Chopina oraz przeprowadza analizę jej ewolucji stylistycznej.
12 kolęd na głos i fortepian.
Spis kolęd:
Wśród nocnej ciszy
Wesołą nowinę
Przybieżeli do Betlejem
Z narodzenia Pana
Do szopy, hej, pasterze
Jezus malusieńki
W żłobie leży
A wczora z wieczora
Mizerna cicha
Pójdźmy wszyscy do stajenki
Gdy śliczna Panna
Witaj, Jezu
Kolędy i piosenki do "Historii żółtej ciżemki" Antoniny Domańskiej.
Spis treści:
Chwała Tobie, Jezu
Gdy Dzieciątko płakało
Piosenka Wawrzka i Jaśka
Piosenka kuglarzy
Piosenka Czarownicy
Pieśń Stanka
Książka Krzysztofa Meyera jest głęboko osobista, ale mówi też dużo o świecie, w którym Kompozytorowi przyszło żyć, a pośrednio o czasach Polski Ludowej. Jest też książką programowo powściągliwą. Autor koncentruje się na tych postaciach, które zaważyły na jego życiu jako muzyka, a więc na nauczycielach, przyjaciołach, dalszych kolegach. W tej relacji łączy się sztuka portretowania rozmaitych osób z opowieścią o własnym artystycznym ( i po prostu ludzkim) dojrzewaniu. To mnie właśnie szczególnie ujęło: umiejętność zarysowywania kilkoma pociągnięciami pióra sylwetek różnych osób. Są wśród nich osobistości znane i do dzisiaj pamiętane, jak choćby Eugenia Umińska i Stanisław Wiechowicz, ale i takie, które chyba nigdy sławy nie zdobyły i ich rozgłos poza Kraków nie sięgał, jak nauczycielka fortepianu, Ekierówna, pianista Hoffman czy wiolonczelista Mikulski. Pisze się o nich z sympatią i wdzięcznością, w sposób daleki od heroizowania, przeciwnie, ze skłonnością do ukazywania osobliwości i dziwactw, ale dzięki temu są to postaci wyraziste. Dotyczy to zwłaszcza sylwetek osób, z którymi Autor zetknął się w młodych latach. Mówi o nich, ale też pozwala im mówić, niejako dopuszcza ich do głosu, na postawie notatek robionych na gorąco może cytować ich wypowiedzi. Szczególną wagę mają portrety dwóch wielkich kompozytorów: Szostakowicza i Lutosławskiego. Pisze się tu o nich bez zadęcia, do jakiego prowokować mogła ich pozycja klasyków muzyki XX wieku, przedstawiani są oni w swoim dniu codziennym, ujawniają się ich sposoby bycia, zwyczaje, a nawet delikatnie sugerowane śmiesznostki. W książce tej raczej nie ma (poza nielicznymi wyjątkami) bezpośrednich ocen. Autor, subtelnymi środkami narracyjnymi, ujawnia swój stosunek do osób, o których wspomina. Przypadkiem nadzwyczaj interesującym z tego punku widzenia są wzmianki o Krzysztofie Pendereckim, w których nie kwestionuje się jego pozycji, ale zaznacza wyraźny wobec niego dystans. Autor pełnił ważne funkcje w życiu muzycznym w bardzo młodym wieku: był prorektorem krakowskiej PWSM i prezesem Związku Kompozytorów Polskich. To pozwoliło mu zetknąć się z różnymi mechanizmami działającymi w Polsce Ludowej, pokazać panującą atmosferę, a także kilkoma kreskami zarysować figury reżimowych funkcjonariuszy. Rozpatrywana z tego punktu widzenia jest to ciekawa książka o PRL-u, nie zaciemniająca obrazu, ale pokazująca, na jakie trudności natrafiali w swej pracy (zwłaszcza organizacyjnej) wybitni artyści. [Michał Głowiński]
Książka zawiera libretta oper i baletów przystosowane dla młodego odbiorcy. Uproszczenie fabuły, prosty język i bardzo atrakcyjne ilustracje sprawiają, że opowieści stają się przystępne i ciekawe dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Dzięki „Opowieściom” dzieci chętniej i wcześniej zapoznają się z literaturą operową i muzyką klasyczną. W książce można znaleźć opery dla dzieci tj. Jaś i Małgosia, Dziadek do orzechów, Pan Marimba, a także opracowanie Halki, Madame, Butterfly, Czarodziejskiego fletu i innych oper należących do światowej klasyki.
Powszechnie znane i lubiane sonatiny autorstwa Kuhlaua, Clementiego i Dusseka. Publikacja została zamieszczona w programie nauczania zatwierdzonym do użytku szkół muzycznych I stopnia.
Czytanki muzyczne mają spełnić rolę wypisów muzycznych dla szkół I stopnia. Zadaniem ich jest dostarczenie dzieciom wartościowego muzycznie materiału. Skupienie w jednym zeszycie utworów z rozmaitych epok i różnych autorów ułatwi nauczycielowi dobór repertuaru, po który musiałby sięgać do różnych, nie zawsze dostępnych zbiorów. Czytanki, zgodnie z ich nazwą, stanowić mogą pożyteczny materiał do ćwiczenia a vista.
Bajka o Mozarcie jest adresowana do starszych przedszkolaków oraz do czytelników rozpoczynających szkolną edukację. W żartobliwy sposób przybliża ona przyszłym melomanom (i nie tylko) postać jednego z największych kompozytorów w dziejach muzyki Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756-1791). Opowiada o perypetiach artysty, począwszy od jego dzieciństwa aż do czasów, kiedy jako kompozytor i wirtuoz osiągnął największe sukcesy. Zadaniem Słowniczka wyrazów nie zawsze zrozumiałych, umieszczonego na końcu książeczki, jest wprowadzenie młodego czytelnika w realia epoki, w której dorastał Mozart. Dołączona do książki płyta CD z nagraniem oprawionej muzycznie Bajki sprawi, że jej treść stanie się dla dzieci jeszcze bardziej interesująca.
Książeczka ma charakter dydaktyczny i przeznaczona jest dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Autorka, opierając się na kilku faktach z życia Fryderyka Chopina, w prosty, bezpośredni sposób zapoznaje najmłodsze pokolenie z postacią i muzyką kompozytora. Percepcję książeczki ułatwiają liczne ilustracje odzwierciedlające klimat i atmosferę XIX-wiecznej Europy. W kilku miejscach ilustratorka pozostawiła białe fragmenty rysunku, z zadaniem do pokolorowania przez dzieci. Załączona płyta CD zawiera audiobook czytany przez ucznia. Każdy rozdział książeczki zamyka utwór Chopina wynikający z opowiadania Frycka, co znacznie podnosi walory dydaktyczne książeczki.
VIII wydanie popularnej monografii poświęconej osobie i twórczości F. Chopina Monografia ujęta w niezwykle interesującej szacie literackiej. Iwaszkiewicz podaje fakty i domysły, stara się wyjaśnić nieporozumienia i legendy, którymi obrosła biografia kompozytora. Opiera się przede wszystkim na korespondencji od i do Chopina oraz na wszelkich słowach współczesnych Fryderykowi i piszących o nim. W wyborze i ocenie przedstawianych osób, sytuacji Iwaszkiewicz kieruje się subiektywizmem, jednak mając przed sobą bardzo wyraźnie wytyczony cel: stworzyć prawdziwy obraz życia i wewnętrznego rozwoju Chopina. Jego sylwetka jest mocno osadzana w środowisku, w którym w danym momencie życia przebywał, czy to warszawskie czy paryskie także podlega indywidualnej ocenie Iwaszkiewicza. Pomaga to Autorowi pokazać, w jaki sposób określone warunki bytowe i towarzyskie wpływały na pracę twórczą kompozytora. Nie ma tu trudnych analiz muzykologicznych, są anegdoty, ciekawe, czasem bardzo cięte charakterystyki osób, zdarzeń. Uderza miłość do muzyki i niesamowity szacunek dla Chopina i jego twórczości. (redakcja)
Dwie idee kierunkowe przenikają świadomość twórczą Pendereckiego, który daje im wyraz w swojej poetyce - tak tej eksplikowanej z uniwersyteckich katedr, jak i tej stosowanej w kompozytorskiej praktyce. Pierwsza dotyczy języka i można ją streścić jako: potrzeba syntezy. Syntezy języków wielu, dawnych i nowych, choćby najbardziej dziwiących się sobie. (...) Druga z idei kierunkowych otrzymała postać metafory. Penderecki znalazł dla niej formułę biblijną: arka. Jeśli świata sztuki nie można uzdrowić, zawrócić z drogi prowadzącej ku samozniszczeniu, to trzeba chociaż ocalić to, co posiada on najcenniejszego. Przenieść z dawnego millenium - w nowe - wartości trwałe, niezniszczalne. Kompozytor jest w tym konsekwentny, a w przedstawianiu problemu obrazowy: „Już od dawna myślę o potopie i konieczności zbudowania arki”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
