Inaugurujący serię wydawniczą Polskie Dokumenty Dyplomatycznetom 1972 zawiera 240 dokumentów, dotyczących polskiej polityki zagranicznej w 1972 roku. Dokumenty te zostały wytworzone przez polskie organy władzy (głównie Ministerstwo Spraw Zagranicznych), instytucje publiczne, prasę, partie polityczne lub inne organizacje społeczne. Kwerenda objęła akta z 1972 r. przechowywane wArchiwum Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Archiwum Akt Nowych. Podobnie jak w wypadku większości zagranicznych wydawnictw dyplomatycznych kwerenda nie objęła materiałów wytworzonych przez wywiady cywilny i wojskowy. Tom 1972 udostępnia źródła dotychczas niepublikowane, większość z nich to dokumenty o charakterze tajnym; nie zawiera natomiast oficjalnych dokumentów polityki zagranicznej PRL z 1972 r.: umów, komunikatów, konwencji, deklaracji, oświadczeń. Informację o ważniejszych umowach bilateralnych zawiera aneks nr 3. Tom zawiera także indeksy osobowy i rzeczowy, a także uproszczony schemat przedstawiający strukturę Ministerstwa Spraw Zagranicznych w 1972 r. Przedstawione dokumenty zostały ułożone w porządku chronologicznym. Jednym zkryteriów ich wyboru do druku była zasada proporcjonalności i ilustracji: mimo, że akt dotyczących Czechosłowacji czy NRD jest w archiwach wielokrotnie więcej niż dotyczących na przykład Australii czy Iraku, uwzględniono także kraje mniej ważne w polskiej polityce zagranicznej, zamieszczając choćby po jednym związanym z nimi dokumencie.
Wojna jest najokrutniejszym z ludzkich przedsięwzięć, a ja doświadczyłem jej na tyle, by wiedzieć, że należy się kryć, kiedy politycy, poeci i kanapowi wojownicy zaczynają wygłaszać górnolotne słowa o patriotyzmie i narodowym honorze. Ja widzę wtedy brud i krew. Czuję skręcający żołądek smród spalonego ciała, słyszę nadlatujące pociski moździerzowe i rakiety. I myślę o tych, którzy żyli, walczyli, przeklinali upał, robactwo, góry i wroga. O naszej wojnie wiedziało niewielu Amerykanów i niewielu obchodziło to, co działo się gdzieś daleko, na pograniczu zamieszkanym przez ksenofobiczne plemiona i kulturalnych mieszkańców miast, jednych i drugich równie obcych naszemu zachodniemu wychowaniu. Nie byliśmy ofiarami, a ochotnikami na wojnie, bo nasz naród kazał na nią iść, ale każdy z nas miał własne powody, by się na niej znaleźć. To jest opowieść moja, Eagle 6 - taki miałem jako dowódca 101. Dywizji Powietrznodesantowej sygnał wywoławczy. Uprawiam biegi przez całe życie, dlatego od początku patrzyłem na te 450 dni i nocy na stanowisku dowódcy podczas walk tak, jak na ponad 42 kilometry biegu maratońskiego: nadzwyczajne wyzwanie wymagające wielostronnego, opracowanego w detalach treningu i przygotowań oraz metodycznej realizacji. Jeffrey Schloesse. To książka nie tylko o wojnie, lecz także o więzi, która nawiązuje się między żołnierzami walczącymi ramię w ramię, podczas pełnienia misji powierzonej im przez dwa sojusznicze narody. Dla polskiego czytelnika praca ta ma znaczenie wyjątkowe, bo opowiada również o amerykańsko-polskiej wspólnocie, poświęceniu, zaufaniu i honorze. Wstęp napisał gen. Rajmund Andrzejczak, żołnierz służący w Afganistanie pod dowództwem gen. Jeffreya Schloessera, co sprawia, że książka ta upamiętnia nie tylko wojnę, ale i żołnierską przyjaźń. Sławomir Dębski
Dwudziesty piąty tom serii Polskie Dokumenty Dyplomatyczne ukazuje politykę zagraniczną PRL w pierwszej połowie 1980 r. W dokumentowanym okresie dyplomacja PRL w coraz większym stopniu stawała się dyplomacją ekonomiczną, co wynikało z fatalnej sytuacji gospodarczej kraju. Starania o nowe kredyty, kontrakty dla polskich firm czy próby korekty niekorzystnych bilansów handlowych to jedne z głównych zadań placówek zagranicznych w pierwszych sześciu miesiącach 1980 r. W sferze politycznej Polska starała się odgrywać rolę mediatora pomiędzy państwami zachodnimi a ZSRR, podejmując szeroką (ale z góry skazaną na niepowodzenie) akcję na rzecz organizacji konferencji rozbrojeniowej w Warszawie czy przygotowując francusko-radzieckie spotkanie na najwyższym szczeblu w Wilanowie. Wiele uwagi poświęcono także międzynarodowym konsekwencjom interwencji ZSRR w Afganistanie Ważne pozostawały stosunki ze Stolicą Apostolską, które od wyboru kardynała Karola Wojtyły na papieża nabrały niecodziennego charakteru. Doskonale można to zaobserwować na przykładzie negocjacji w sprawie polskiej edycji "L'Osservatore Romano". Wiele uwagi poświęcono także kształtowaniu polityki wobec Polonii, ze szczególnym uwzględnieniem działań propagandowych dotyczących organizowanych przez środowiska polonijne uroczystości związanych z 40. rocznicą zbrodni katyńskiej. Część dokumentów ilustruje skutki bojkotu igrzysk olimpijskich w Moskwie przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników. Często pojawiającym się tematem jest także bezpieczeństwo polskich placówek (m.in. w Kabulu czy Luandzie). Większość zamieszczonych w tomie źródeł to niepublikowane dotąd dokumenty pochodzące przede wszystkim z Archiwum Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Archiwum Akt Nowych. Ich lekturę ułatwiają wskazówki zawarte we wstępie, a także rozbudowane indeksy osobowy i rzeczowy. W tomie zamieszczono ponadto aneksy, w tym wykaz zawieranych przez PRL umów międzynarodowych oraz opis struktury MSZ w omawianym okresie.
Zbiór Polskie Dokumenty Dyplomatyczne 1942 jest trzydziestym tomem opublikowanym w ramach serii PDD. Zawiera 454 dokumenty, które ukazują polską politykę zagraniczną w 1942 roku. Najistotniejsze znaczenie w omawianym okresie miały kontakty z Wielką Brytanią, Stanami Zjednoczonymi i pogarszające się relacje z ZSRR. Po wejściu Związku Radzieckiego i USA do wojny w 1941 r. Polska jako sojusznik mocarstw zachodnich straciła na znaczeniu, a rok 1942 był ostatnim okresem, w którym rząd RP miał jeszcze szanse na zachowanie podmiotowości w kwestiach dla Polski najważniejszych. Wiele uwagi władze RP na uchodźstwie poświęciły kwestii niesienia pomocy ludności w okupowanym kraju, jak też osobom deportowanym i uchodźcom rozproszonym po świecie. Nasilenie przez władze niemieckie represji i rozpoczęcie Zagłady nie tylko polskich, ale także europejskich Żydów zwiększyło obowiązki władz polskich w zakresie niesienia pomocy prześladowanym, informowania o popełnianych zbrodniach i gromadzenia materiału dowodowego w celu ukarania zbrodniarzy wojennych po zakończeniu działań zbrojnych. W relacjach z Moskwą kluczowe stały się kwestie związane z ewakuacją Armii Polskiej na Bliski Wschód, obywatelstwem i powojenną granicą polsko-radziecką. Istotne były także relacje Polski ze Stolicą Apostolską, wiele wysiłku włożono w negocjacje dotyczące ustanowienia przyszłego ładu powojennego (plany federacji z Czechosłowacją, rozmowy polsko-litewskie), formułowano postulaty zwiększenia terytorium powojennej Rzeczypospolitej poprzez przejęcie terenów Śląska, Pomorza i Prus Wschodnich. Podstawę źródłową tomu stanowią przede wszystkim materiały zgromadzone w Instytucie Hoovera w Stanford (na podstawie skanów dostępnych zdalnie), archiwalia Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie oraz zbiory Archiwum Akt Nowych w Warszawie. Ponadto w skład tomu wchodzą dokumenty z Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce oraz nowojorskiego Polskiego Instytutu Naukowego. Cenne uzupełnienie publikacji stanowią materiały przechowywyane w brytyjskim The National Archives oraz w Archiwum Helveto-Polonicum we Fryburgu. Dokumenty zamieszczone w tomie ułożone zostały w porządku chronologicznym. Poza dokumentami, wstępem i regestami w skład tomu wchodzą także wykaz skrótów, aneks dotyczący ogólnych spraw organizacyjnych i kancelaryjno-biurowych oraz indeksy: osobowy i rzeczowy.
Tom PDD 1982 jest 32. tomem opublikowanym w ramach serii Polskie Dokumenty Dyplomatyczne. Zawarto w nim 537 dokumentów ukazujących polską politykę zagraniczną w 1982 r.
Na działania polskiej dyplomacji w dokumentowanym okresie największy wpływ miały wielopłaszczyznowe następstwa decyzji o wprowadzeniu stanu wojennego. Krytyczne reakcje państw zachodnich i nałożone sankcje w oczywisty sposób negatywnie wpłynęły na stan relacji PRL z Zachodem. Podejmowane przez władze w Warszawie próby przełamania izolacji i poprawy pozycji międzynarodowej nie przyniosły znaczących rezultatów. Strona polska starała się także przeciwdziałać wszelkim próbom umiędzynarodowienia sprawy polskiej i omawiania jej na forach wielostronnych (ONZ, KBWE, MOP).
W kontaktach z ZSRR i krajami socjalistycznymi starano się zapewniać o kontrolowaniu sytuacji wewnętrznej i opanowaniu zjawisk kryzysowych związanych z działalnością opozycji i NSZZ „Solidarność”. W relacjach wewnątrz bloku wschodniego uwagę zwracają także jednodniowe wizyty I sekretarza KC PZPR Wojciecha Jaruzelskiego w ZSRR i europejskich krajach socjalistycznych, których celem była odbudowa zaufania „bratnich krajów” do władz w Warszawie.
Wspólnym elementem polityki wobec państw Zachodu i Wschodu były starania o uzyskanie możliwie jak największej pomocy gospodarczej i finansowej, która poprawiłaby sytuację w ogarniętym kryzysem kraju i pozwoliłaby uniknąć formalnego ogłoszenia niewypłacalności.
W działaniach propagandowych koncentrowano się na przeciwdziałaniu aktywności informacyjnej państw zachodnich oraz rozpowszechniano tezę o konieczności wprowadzenia stanu wojennego, propagując przy tym narrację o suwerennym podejmowaniu przez socjalistyczną Polskę grudniowych decyzji. Wiele uwagi w zakresie działań propagandowych poświęcano również próbom ograniczania działań przedstawicieli środowisk polonijnych oraz niwelowania aktywności przebywających na Zachodzie działaczy „Solidarności”. Starano się również minimalizować znaczenie wszelkiego rodzaju manifestacji organizowanych przed polskimi placówkami zagranicznymi.
Istotnym elementem działań dyplomatycznych były także relacje ze Stolicą Apostolską, którym szczególny charakter nadawały osobiste zaangażowanie papieża Jana Pawła II (wymiana listów z premierem Jaruzelskim) oraz kontakty watykańskiej dyplomacji i aktywność polskiego Episkopatu.
Na działania polskiej dyplomacji wpływały także ówczesne konflikty i kryzysy międzynarodowe. Wiosną 1982 r. brytyjsko-argentyński spór o Falklandy/Malwiny przerodził się w otwartą wojnę, z kolei na Bliskim Wschodzie trwała wojna iracko-irańska, a dodatkowo rozpoczęła się operacja wojskowa Izraela na obszarze Libanu, która zagrażała bezpośrednio polskiej ambasadzie w Bejrucie.
Istotnym elementem ówczesnej polskiej polityki zagranicznej były także zmiany kadrowe przeprowadzone w MSZ oraz cięcia budżetowe skutkujące likwidacją lub ograniczeniem działalności części placówek zagranicznych.
Zdecydowaną większość zamieszczonych w tomie dokumentów stanowią źródła dotychczas niepublikowane, pochodzące przede wszystkim z Archiwum Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Archiwum Akt Nowych. Lekturę tomu ułatwiają rozbudowane indeksy osobowy i rzeczowy oraz wstęp i wykaz skrótów. W tomie zamieszczono również aneksy, w tym wykaz zawieranych przez PRL umów międzynarodowych oraz schemat odzwierciedlający strukturę MSZ w 1982 r.
Tom Polish Documents on Foreign Policy. 24 October 1938 – 30 September 1939 stanowi wybór najistotniejszych dokumentów ilustrujących działania polskich dyplomatów zarówno w okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej jak i działania podejmowane w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu wojny.
Publikacja składająca się z 233 dokumentów powstała w oparciu o wydane wcześniej tomy należące do serii Polskie Dokumenty Dyplomatyczne: PDD 1938, PDD 1939 styczeń-sierpień oraz PDD 1939 wrzesień-grudzień.
Przetłumaczenie dokumentów na język angielski sprawiło, że archiwalia dokumentujące polską politykę stały się dostępne również dla zagranicznego odbiorcy. Dzięki publikacji materiały kluczowe dla ówczesnej sytuacji międzynarodowej mogą być wykorzystane przez szerokie grono historyków na całym świecie.
Dzięki umieszczeniu w tomie dokumentów z września 1939 roku publikacja ilustruje zarówno niemiecką jak i radziecką agresję na Polskę oraz światowe reakcje na te wydarzenia.
Tom został zaopatrzony we wstęp zawierający informację o polskiej polityce zagranicznej w okresie międzywojennym oraz w indeks osobowy.
Zbiór Polskie Dokumenty Dyplomatyczne 1943 jest trzydziestym pierwszym tomem opublikowanym w ramach serii PDD. Zawiera 349 dokumenty, które ukazują polską politykę zagraniczną w 1943 roku. Najistotniejsze znaczenie w omawianym okresie miały kontakty z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi, które po zerwaniu polsko-radzieckich stosunków dyplomatycznych stały się także pośrednikami Rzeczypospolitej wobec Moskwy.
Sukcesy militarne państw koalicji antyhitlerowskiej zapowiadały zbliżającą się perspektywę porażki państw Osi. Sprawiało to, że rosnącego znaczenia nabierała kwestia określenia celów wojny. Z perspektywy rządu RP na uchodźstwie dotyczyło to zwłaszcza warunków odbudowy i kształtu terytorialnego Polski. Pomimo konsultacji z Waszyngtonem i Londynem kluczowe decyzje w tym zakresie zapadły bez udziału Polski na konferencji Wielkiej Trójki w Teheranie.
Wiele uwagi władze RP na uchodźstwie poświęciły kwestii niesienia pomocy ludności w okupowanym kraju, jak też osobom deportowanym i uchodźcom rozproszonym po świecie. Kulminacyjny okres Zagłady nie tylko polskich, ale także europejskich Żydów przyczynił się do zwiększenia obowiązków władz polskich w zakresie niesienia pomocy prześladowanym, informowania o popełnianych zbrodniach i gromadzenia materiału dowodowego w celu ukarania zbrodniarzy wojennych po zakończeniu działań zbrojnych.
Istotne były także relacje ze Stolicą Apostolską, zawieszenie przez Czechosłowację negocjacji w sprawie konfederacji z Polską z powodu sprzeciwu Moskwy, kontakty z pozostałymi rządami na uchodźstwie i państwami neutralnymi oraz nieoficjalne relacje z węgierskimi i rumuńskimi politykami w celu zerwania sojuszu Budapesztu i Bukaresztu z Berlinem.
Podstawę źródłową tomu stanowią przede wszystkim materiały zgromadzone w Instytucie Hoovera w Stanford (na podstawie skanów dostępnych zdalnie), archiwalia Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie oraz zbiory Archiwum Akt Nowych w Warszawie. Ponadto w skład tomu wchodzą dokumenty z Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce oraz nowojorskiego Polskiego Instytutu Naukowego. Cenne uzupełnienie publikacji stanowią materiały przechowywyane w brytyjskim The National Archives oraz w Archiwum Helveto-Polonicum we Fryburgu.
Dokumenty zamieszczone w tomie ułożone zostały w porządku chronologicznym. Poza dokumentami, wstępem i regestami w skład tomu wchodzą także wykaz skrótów, aneks dotyczący struktury organizacyjnej MSZ oraz indeksy: osobowy i rzeczowy.
Dziennik ambasadora Ryszarda Stemplowskiego to zaplanowana na 6 tomów publikacja Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Dotychczas ukazały się 3 tomy. Prezentowana czytelnikowi książka to prowadzone na bieżąco zapiski Ryszarda Stemplowskiego jako ambasadora RP w Londynie w latach 1994–1999, obejmujące okres jego służby dyplomatycznej podczas starań Polski do wejścia w struktury NATO i Unii Europejskiej. Jest to unikatowe źródło ilustrujące w sposób wieloaspektowy świat polskiej dyplomacji w nowych warunkach ustrojowych.
Tomasz Orłowski, ambasador tytularny. Jako zawodowy dyplomata zajmował między innymi stanowiska ambasadora RP we Francji i we Włoszech, dyrektora Protokołu Dyplomatycznego i wiceministra spraw zagranicznych. Profesor Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, gdzie kieruje katedrą stosunków dyplomatycznych i konsularnych, wykładowca na Sciences Po w Paryżu – Paris School of International Affairs oraz na Uniwersytecie Warszawskim. Członek korespondent francuskiej Académie des sciences morales et politiques.
Tomasz Orłowski imponuje całościowym podejściem i rozmachem w pisaniu o polityce międzynarodowej. Jego Praktyka dyplomatyczna to suma trzech elementów: wiedzy o polityce międzynarodowej, erudycji i doświadczenia. Pierwsza w Polsce, monumentalna praca o praktyce dyplomatycznej to dzieło, które znajdzie się zapewne w biblioteczce każdego, kto interesuje się polityką, a szczególnie sprawami międzynarodowymi. Czytając tę książkę, każdy będzie utwierdzał się w przekonaniu, że to wyjątkowa praca na ważny temat, napisana przez szczególnego autora.
prof. Paweł Kowal (Instytut Studiów Politycznych PAN), poseł na Sejm RP
Historia życia Samuela del Campo stanowi doskonały dowód na to, że praca dyplomaty nie polega jak się niekiedy uważa, na opływaniu w luksusy, na obfitości wina i kawioru. Nigdy nie brakowało bowiem w tym zawodzie osób, które w różnych częściach świata, w rozmaitych sytuacjach, często narażając się na śmiertelne niebezpieczeństwo, ratowały ludzi, których życie było zagrożone. Doświadczenia, które stały się udziałem tego niezwykłego Chilijczyka, przenoszą nas w mroczną rzeczywistość Holokaustu. Wielu z nas – mieszkańców Chille – postrzega to wydarzenie jako okrutne, ale historyczne, czysto europejskie i przez to – odległe. Takie jednak nie było. Ówczesne chilijskie rządy, w szczególności kierownictwo Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w pełni zdawały sobie sprawę z niebezpieczeństw, na jakie byli narażeni zamieszkujący Europę Żydzi.
“The goal of a Europe whole, free and at peace remains as vital today as it did in 1989. This important book brings together policymakers and experts from both sides of the Atlantic for a timely discussion of how to achieve that goal for the 21st century.”
— Madeleine K. Albright, served as U.S. Secretary of State between 1997–2001
“Europe is not yet Whole and Free as we dreamt it would be in the heady days of 1989. But Europe is wholer and freer than it has ever been in its history. Russia and Belarus are the only two countries whose people are denied the right to choose their own government. One day they will have that right which the rest of Europe now enjoys. This volume of essays is essential reading for those who wish to understand the last 30 years; three decades of European history which, whatever the setbacks and disappointments, have transformed our continent and the lives of those who are its citizens.”
—Sir Malcolm Rifkind, served as Foreign Minister and Minister of Defence in the United Kingdom Government between 1992–1997
„A great book about Europe‘s finest years, a convincing but unfinished strategic architecture.“
—Volker Rühe, served as Federal Minister of Defence in German Government between 1992–1998
Dyplomatyczne stosunki polsko-litewskie są dość kontrowersyjne, zostały nawiązane dopiero w 1938 r. w nietradycyjny, niespotykany w praktyce międzynarodowej sposób. W istocie odbyło się to już w samym przededniu drugiej wojny światowej, kiedy do zniszczenia państwowości polskiej de facto pozostało zaledwie półtora roku, a do sowieckiej okupacji i aneksji Litwy nieco ponad dwa lata. Niniejsza publikacja w sposób konceptualny i chronologiczny obejmuje zatem sytuację od marca 1938 r. – genezę i okoliczności nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Litwą, rozprzestrzenianie się ich treści oraz tendencje i przewroty w ich rozwoju – do czerwca–lipca 1940 r., kiedy ZSRR rozpoczął otwartą agresję, okupował Litwę (oraz Łotwę i Estonię) i de facto zniszczył państwowość litewską.
Bliskowschodnie dylematy Chin. 1949–2023 to zarówno historia relacji
żydowsko-chińskich sprzed powstania Izraela i Chińskiej Republiki Ludowej, jak i opis relacji obu państw w rzeczywistości zimnowojennej i współcześnie. Autor pokazuje dynamikę wyzwań dla Chin na Bliskim Wschodzie związanych z rywalizacją ZSRR i USA, kwestią ruchu państw niezaangażowanych i eksportem maoizmu, reakcją Chin na arabską wiosnę, jak i obecną zmianą wskutek polityki przewodniczącego Xi Jinpinga oraz reakcji ChRL na konflikt izraelsko-palestyński. Książka ta, skupiająca się na kwestiach politycznych – także aktywności ChRL na Bliskim Wschodzie – stara się rzetelnie przedstawić wyzwania i dylematy wynikające z polityki Chin w relacjach z Izraelem, również w kontekście wątków irańskich czy stosunków z państwami arabskimi. To pierwsza tego typu pozycja w języku polskim, istotna dla czytelników zainteresowanych historią Bliskiego Wschodu, ale również rosnącym znaczeniem politycznym i gospodarczym ChRL na arenie międzynarodowej.
„W traktowaniu o problematyce takiej jak polskie aspiracje kolonialne trudno o umiar w ocenach, niełatwo o wyważenie racji i powściągliwą narrację. Odnoszę wrażenie, że dr. Puchalskiemu to się udało”. – prof. Marek Kornat
„Polskie marzenia i nadzieje kolonialne okresu międzywojennego zazwyczaj postrzega się z zażenowaniem jako frywolną lub wręcz zabawną fanaberię. (…) Puchalski udowadnia coś zupełnie przeciwnego. (…) Wydaje się, że intencją autora było ukazanie, w jaki sposób Polska zamierzała zrealizować swoje aspiracje, dostosowując się do współczesnej rzeczywistości kolonialnej. Fakt, że próby te zakończyły się niepowodzeniem, nie dowodzi ich absurdalności”. – prof. Jan Kieniewicz
„(…) Monografia zręcznie sytuuje II Rzeczpospolitą w szerszym kontekście wyzwań gospodarczych i politycznych okresu międzywojennego. Dogłębnie badając i wykorzystując różnorodne źródła pierwotne i wtórne, Puchalski stworzył imponujące studium, które znacznie poszerza naszą wiedzę na temat dyplomacji, kolonializmu i praktyk imperialnych w XX wieku”. – prof. Matthew Yokell
Poglądy Ehrlicha na temat znaczenia „doktryn prawa narodów” nie są instrumentalizacją prawa, lecz wynikiem, skądinąd oczywistego, przekonania o działaniu reguł prawa w świecie polityki międzynarodowej, w ramach której ścierają się interesy jej autorów i aktorów. Prawo ma służyć ochronie legitymizowanych interesów, których treść należy wydobyć w procesach interpretacji reguł prawa narodów. Obecność „doktryn prawa narodów” nie relatywizuje też samego prawa. Istnieje co prawda wielość tego rodzaju doktryn, bo, jak twierdził Ehrlich, „[…] każdy wielki naród […] wytworzył i wytwarza szereg własnych «doktryn»”, ale odnoszą się one do jednego przedmiotu – wspólnego prawa międzynarodowego. Toteż Ehrlich ani nie instrumentalizuje, ani nie relatywizuje prawa. Twierdzi jedynie, że z reguł prawnych można wywieść lepsze lub gorsze argumenty służące ochronie interesów podmiotów, które te argumenty wysuwają. W każdym razie to w zasadzie dobrej wiary, o czym była już kilkakrotnie mowa, tkwi racja uzasadniająca obowiązywanie prawa międzynarodowego. „Doktryna prawa narodów” kwestionująca to, że państwo winno w dobrej wierze przestrzegać zobowiązań prawnych, jest odrzuceniem prawa, czego wyrazem dzisiaj są napaść zbrojna Federacji Rosyjskiej na Ukrainę 24 lutego 2022 r. i próby jej „uzasadnień” przez władze Rosji. Takie „uzasadnienia” są też „doktryną prawa narodów”, lecz tylko nominalnie, ponieważ kwestionują to prawo. Są więc wyrazem nihilizmu prawnego.
Prof. dr hab. Roman Kwiecień
Ponad dwuletni zaszczyt kierowania polską dyplomacją upłynął mi na zabiegach o wzmocnienie bezpieczeństwa naszej Ojczyzny.
Powszechna opinia analityków głosi, iż bezpieczeństwo państwa nigdy nie jest dane raz na zawsze.
Nie zgadzałem się zatem z moimi poprzednikami, którzy utrzymywali, że z chwilą wejścia do NATO i Unii Europejskiej zrealizowaliśmy polskie cele strategiczne. Po wejściu do tych instytucji wystarczyło tam być i „płynąć w głównym nurcie”. Tymczasem członkostwa w NATO i Unii dawały nam nowe instrumenty prowadzenia aktywnej polityki zagranicznej, z których powinniśmy korzystać.
Ryszard Stemplowski - prawnik (UWr) i historyk (IH PAN). Szef Kancelarii Sejmu (1990-1993). Ambasador w Londynie (1994-1999). Dyrektor - organizator PISM (1999-2004). Profesor nauk humanistycznych. Wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Akademii Ignatianum.
SPIS TREŚCI
Od redaktorów (7)
Dziennik (9)
Aneksy (375)
Aneks nr 1
Lista odznaczonych za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1995 r. (377)
Aneks nr 2
Raport polityczny za rok 1995 (Ambasada RP w Londynie) (384)
Wykaz skrótów (419)
Indeks rzeczowy (427)
Indeks osobowy (435)
Fotografie (473)
Ryszard Stemplowski - prawnik (UWr) i historyk (IH PAN). Szef Kancelarii Sejmu (1990-1993). Ambasador w Londynie (1994-1999). Dyrektor - organizator PISM (1999-2004). Profesor nauk humanistycznych. Wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Akademii Ignatianum.
Celem publikacji jest charakterystyka problemów i wyzwań w stosunkach NATO – Unia Europejska na przestrzeni ponad dwudziestu lat. Autor analizuje znaczenie i role obu organizacji w stosunkach międzynarodowych oraz proces kształtowania się relacji miedzy nimi. Wskazuje na różne, czasami sprzeczne, wizje stosunków transatlantyckich w dziedzinie bezpieczeństwa. Współpraca miedzy obiema organizacjami podlega ograniczeniom, wynikającym z odmiennej roli, mandatu, sposobu funkcjonowania oraz kultury organizacyjnej. Przyczyna ograniczeń są także różne interesy polityczne ich państw członkowskich. Obok współpracy widoczna jest również rywalizacja miedzy NATO i UE. W rezultacie nie wykorzystują one potencjału wzajemnych stosunków. Możliwy jest jednak praktyczny postęp w ich współpracy poprzez poprawę dialogu politycznego, rozszerzenie i pogłębienie płaszczyzn kooperacji czy tez próbę znalezienia bardziej efektywnego sposobu współdziałania NATO i UE. Nadzieje na bardziej pragmatyczna współprace w kolejnych latach daje reakcja obu organizacji na pełnowymiarowa agresje Rosji przeciw Ukrainie.
Adam Bugajski jest urzędnikiem państwowym i dyplomata. Pracuje w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Ma duże doświadczenie w zakresie dyplomacji wielostronnej. Był m.in. stałym przedstawicielem RP przy Biurze Narodów Zjednoczonych i organizacjach międzynarodowych w Wiedniu oraz zastępca stałego przedstawiciela RP przy NATO w Brukseli.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
