Swój nowy tom poetycki Piotr Szewc zatytułował przekornie. To bowiem, co z dzisiejszej perspektywy jawi się autorowi jako odległe w przestrzeni i w czasie – ludzie, miejsca, faktografia minionych zdarzeń – za sprawą lirycznego natężenia znów jest bliskie, osobiste, ważne. I wszystko, o czym można by powiedzieć, że jest zakryte, poeta przywraca ponownemu poznaniu. Tom o dużej sile emocjonalnej, bardzo osobisty, jak i wcześniejsze wiersze Szewca. Odwołuje się do różnych przejawów życia społecznego na lubelskiej prowincji, skąd pisarz się wywodzi. Teraźniejszość i przeszłość tworzą nierozdzielną całość. To kolejny tom wierszy tego poety w Serii Mozaikowej.
Jan Luksemburski, od 1310 roku król Czech, wysuwający też pretensje do tronu polskiego, to postać niezwykle barwna. Przez jednych uważany był za wzór rycerza, przez innych za niespokojnego awanturnika, który próbował podporządkować sobie kolejne ziemie. Zginął w bitwie pod Crecy, gdy mimo ślepoty kazał się prowadzić do walki. Książka Wojciecha Iwańczaka jest pierwszą polską monografią tej postaci, dokonującą ważnego przewartościowania poglądów na temat stosunku Luksemburczyka do Polski. Autor porusza zarówno tematy wielkiej polityki europejskiej tego okresu, jak i zagadnienia związane z gospodarką, społeczeństwem, kulturą oraz szeroko rozumianą obyczajowością doby średniowiecza.
Stanisław Lam, doktor filozofii, historyk i publicysta, to ważna postać przedwojennego świata dziennikarskiego i wydawniczego. Pierwsze wydanie jego książki z 1968 roku zostało okrojone przez cenzurę, we wznowieniu przywrócono pełny tekst według rękopisu. Wspomnienia Lama, pisane barwnym językiem, zawierają bogaty i pełen anegdot opis życia kulturalnego w Galicji i Warszawie, opowiadają o wielu znanych postaciach tamtych czasów, przedstawiają funkcjonowanie prasy lwowskiej i warszawskiej, a także prowadzone przez autora prace edytorskie w wydawnictwie Trzaski, Everta i Michalskiego. Wydanie zawiera również poszerzone i zaktualizowane posłowie prof. Andrzeja Lama.
Nowe wydanie rewolucyjnych i profetycznych esejów Guya Deborda w znakomitym tłumaczeniu i opracowaniu Mateusza Kwaterki, uzupełnione o nietłumaczony dotąd na j. polski tekst Deborda – pochodzącą z 1979 roku „Przedmowę do czwartego włoskiego wydania «Społeczeństwa spektaklu», wydawaną we Francji jako aneks do „Rozważań o społeczeństwie spektaklu”.Książka „Społeczeństwo spektaklu” ukazała się w 1967 roku, zwiastując rewoltę, która wstrząsnęła Francją w maju 1968 roku. „Rozważania o społeczeństwie spektaklu” z 1988 roku to wnikliwa analiza najnowszej ewolucji kapitalizmu. Debord, na wiele lat przed narodzinami ruchu alterglobalistycznego, ukazał represyjną jednorodność współczesnego świata i przeprowadził jej bezwzględną krytykę.Guy Debord (1931–1994) – autor kilkunastu książek i setek artykułów, a także twórca sześciu wywrotowych filmów – określał się najchętniej mianem stratega. W 1957 roku założył Międzynarodówkę Sytuacjonistyczną, organizację skupiającą awangardowych twórców, którzy wspólnie formułowali radykalną i nowoczesną krytykę społeczną, wymierzoną zarówno w wolnorynkowy kapitalizm, jak i w biurokratyczny socjalizm.
Tom wierszy ukraińskiego poety, eseisty, dramaturga i tłumacza Vasyla Machno „Dom na siedmiu wiatrach” zawiera sto nowych wierszy w przekładzie Bohdana Zadury. Poeta tłumaczony był na kilkanaście języków, m.in. na niemiecki, serbski, litewski, angielski, czeski, hiszpański i hebrajski. Po polsku ukazały się już trzy jego książki poetyckie: „Wędrowcy”, „34 wiersze o Nowym Jorku i nie tylko” oraz „Nitka. Posłowie do „Domu na siedmiu wiatrach” napisała prof. Jagoda Wierzejska, znawczyni twórczości Machny. Pisze w nim, że wiersze poety „mają puls i pejzaż Nowego Jorku, ale noszą na sobie odciski galicyjskiego dzieciństwa, wspomnień z Czortkowa i Tarnopola, a także literackich tropów z Ukrainy, Polski, Rumunii, Niemiec czy Izraela. Być może właśnie dlatego Machno potrafi pisać o Brooklynie tak, jakby opisywał wieś, z której w 1913 roku wyruszyły jego dawne krewne – by po przeprawie przez ocean na pokładzie SS Brandenburg dotrzeć do Ameryki – a o Dubnie tak, jakby mówił o Chinatown, pełnym wąskich uliczek, barwnych szyldów i cieni przeszłości”.
Jak zapowiada we wstępie Dalajlama, ta książka jest przede wszystkim obrachunkiem z ponad siedmioma dekadami kontaktów, jakie w imieniu Tybetu i Tybetańczyków utrzymywałem z kolejnymi przywódcami komunistycznych Chin. A także apelem do sumienia Chińczyków z których wielu dzieli z nami spuściznę buddyzmu mahajany oraz do społeczności międzynarodowej o zainteresowanie losem narodu tybetańskiego. Nasza sprawa ma wymiar egzystencjalny, na szali leży przetrwanie narodu z jego starożytną kulturą, językiem i religią. Próbuję również wskazać możliwe rozwiązanie. Ponieważ stawką jest los narodu i cywilizacji o długiej historii, jeśli okaże się to konieczne, nasza walka będzie trwać i po mojej śmierci. Nie da się bez końca odmawiać Tybetańczykom prawa do bycia gospodarzami własnej ziemi ani zdławić siłą pragnienia wolności.
W Wakacjach w domu powieści na pograniczu różnych gatunków: political fiction, kryminału, powieści sensacyjnej czy wojennej, która zaczyna się w marcu 2023 nikt wakacji w domu nie spędza. Po co więc ten tytuł? Sens, jak mówił Freud, przychodzi z przyszłości i przyszłość, a konkretnie wrzesień 2123, daje odpowiedź na to i inne pytania, nieuniknione przy czytaniu tej powieści-gry z czytelnikiem; gry w gatunki, klisze kulturowe i czytelnicze oczekiwania, gęstość i wielość motywów, sny i majaki, bardziej konstrukcyjne i fabularne niż pułapki językowe. Język z zamysłem stara się być przezroczysty, łatwy w czytaniu, niepostrzeżenie wciągający czytelników w światy równoległe, snute przez narratora.
Pedro Paramo to historia Juana Preciado, który na łożu śmierci obiecuje matce, że spotka się ze swoim ojcem, tytułowym Pedrem Pramo, w miasteczku Comala. Miasteczko okazuje się miastem duchów, zamieszkanym zarówno przez żywe, jak i widmowe postacie, które ujawniają Juanowi szczegóły dotyczące egzystencji ziemskiej i życia pozagrobowego, w tym historię jego ojca. Powieść została przetłumaczona na ponad 30 języków. PIW-owską edycję niemal wszystkich próz Rulfa dopełniają tom opowiadań Równina w płomieniach, a także nieznany dotąd w całości po polsku zbiór Złoty kogut.
Zniszczona mapa to jedna z najgłośniejszych powieści Abe Kobo, wydana w Japonii w 1967 r., przetłumaczony na język angielski dwa lata później, nigdy wcześniej nie ukazała się w Polsce. Jest to powieść o anonimowym detektywie, wynajętym przez piękną alkoholiczkę w celu znalezienia wskazówek związanych ze zniknięciem jej męża. W trakcie śledztwa główny bohater otrzymuje tytułową zniszczoną mapę, mającą rzekomo mu pomóc, ale ostatecznie okazuje się bardziej metaforą wskazówek, którymi należy się kierować w życiu. Niemożność znalezienia odpowiednich tropów, pomocnych w rozwiązaniu zagadki, doprowadza głównego bohatera do kryzysu egzystencjalnego, który z kolei sprawia, że doznaje on rodzaju schizofrenii, zmiany osobowości, a nawet utożsamia się z poszukiwanym człowiekiem. Zniszczona mapa jest przykładem artystycznej i wybitnej powieści detektywistycznej, poruszającej takie tematy jak urbanizacja, alienacja, zamęt semiotyczny i zawodność narracji poprzez klasyczne elementy gatunku noir. Książkę tę uważa się za prekursorską względem Trylogii nowojorskiej Paula Austera czy Przygody z owcą Harukiego Murakamiego. Filmowa adaptacja tej historii została nagrana przez Hiroshiego Teshigaharę w 1968 r.
Książka Toma Hollanda, znanego brytyjskiego pisarza, tłumacza, autora książek popularnonaukowych, stanowi trzecią część jego tzw. rzymskiej trylogii. Tym razem Holland przenosi czytelnika w czasy cesarstwa w epoce pryncypatu, w okres triumfu pokoju (łac. pax), który nastąpił po serii trudnych i wyniszczających wojen. Autor opisuje zawiłe i nie tak pokojowe, jak wskazywałby tytuł książki, dzieje Rzymu od wojny o władzę w 68 r., przez rządy Flawiuszy (Wespazjana i jego dwóch synów, Tytusa i Domicjana), którzy doszli do władzy po kryzysie czterech cesarzy, czasy Trajana, kiedy cesarstwo osiągnęło najszerszy zasięg swoich granic, po rządy Hadriana, kiedy przypadł okres prosperity w państwie, a tym samym upragniony pokój. Zmienne losy cesarzy i cesarstwa, tudzież postaci drugorzędnych, które Holland przywołuje na kartach książki, zostały ukazane w taki sposób, że nawet nieprzygotowany odbiorca z łatwością dostrzeże, jak niebywale złożona była cywilizacja rzymska w każdym aspekcie jej funkcjonowania, od polityki poczynając, na religii kończąc. Relacjonując dzieje wojen i czasy apogeum cesarstwa rzymskiego Holland prowokuje do refleksji nad dziejami wielkich imperiów.
Nicholas Agar, profesor etyki z Nowej Zelandii, kwestionuje w swojej pracy techno-optymistyczny pogląd, zgodnie z którym od postępu technologicznego oczekujemy wielkich rzeczy dla ludzkiego rozwoju. Autor opisuje zjawisko zwane normalizacją hedoniczną, które prowadzi do znacznego przeceniania siły postępu technologicznego dla poprawy naszego samopoczucia. Owa hedoniczna normalizacja wyraża się np. w założeniu, że z faktu, iż w sytuacji trwałego przeniesienia w czasie do średniowiecza bylibyśmy nieszczęśliwi, można wywodzić twierdzenie, że ludzie żyjący w tamtych czasach też musieli być nieszczęśliwi. Te same zniekształcenia mają zastosowanie, gdy wyobrażamy sobie przyszłość z lekami na raka i koloniami na Marsie. Postęp technologiczny może uczynić nas szczęśliwszymi, ale nie tak bardzo, jak sobie to wyobrażamy.
Antologia opowiadań autorów skupionych wokół nieformalnej grupy literackej - Związek Pisarzy ze Wsi. "Ptaszki polskie" to ich trzeci po "Kwiatkach polskich" i "Włoskach polskich" zbiór opowiadań. W "Ptaszkach polskich" znalazły się trzydzieści cztery opowiadania, prezentujące szeroki wachlarz artystycznych ujęć autobiografia sąsiaduje tu z historyzmem i powiastką filozoficzną, psychologizm z klasyczną narracją obyczajową i science fiction. Temat traktowany jest pierwszoplanowo albo też marginalnie, przy czym co ciekawe i zaskakujące motywem głównym książki okazał się gołąb (pobocznym zaś wojna). Autorzy opowiadań mieli bowiem wolność zarówno interpretacji tematu, jak i wyboru środków artystycznych. Za stronę wizualną odpowiada samorodny artysta Mariusz Czeżyk, w którego twórczości naiwność kreski łączy się z wyrafinowanym konceptem i surrealistyczną wyobraźnią.
"Trzeba pamiętać, że na przełomie XIX i XX stulecia, gdy coraz wyraźniej kształtowały się aspiracje narodowe całych grup etnicznych, oba narody – polski i żydowski – nie miały swojego państwa, zarazem jeden i drugi naród chciał dla siebie takie państwo stworzyć. Nie nazwałbym Polaków przeciwstawiających się żydowskim zamiarom antysemitami, tak jak nie wyrzucałbym Żydom skonfliktowanym z Polakami jakiegoś emocjonalnego antypolonizmu. Jedni i drudzy chcieli mieć swój księżyc. Co w tym dziwnego? [...]
Gdy emocje biorą górę nad rozumem, eksploduje instynktowny antysemityzm lub antypolonizm, w zasadzie bez różnicy. Natomiast już wystudzone, poddane racjonalnej analizie, emocje tworzą pojęcie wroga, bez którego nie sposób przedstawić sobie nowoczesnej polityczności. Taki wróg nie musi być ani estetycznie odrażający, ani moralnie zły, ani nieprzyzwoicie bogaty. Wystarczy, że jest obcy, inny. Obcość tworzy egzystencjalne zagrożenie, któremu należy przeciwdziałać. Każda wspólnota musi przyjąć warunki określające jej istnienie. Jeżeli zostaną naruszone przez wroga, „należy obcego wypędzić lub zwalczyć” (Carl Schmitt). To pierwsze litery politycznego alfabetu i trzeba je znać na pamięć. Towarzyszy im napór życia, którego nie wolno hamować. Przeciwnie: należy dać mu upust".
(Fragment rozdziału "Jak Żydzi chcieli Polakom ukraść księżyc")
Wiersze Andrzeja Kopackiego zebrane w tomie "Świat a ludzie" opisują - za autorem posłowia Antonim Liberą - "świat utkany z historii literatury, poruszających anegdot, a także książek i cytatów wielkiego dziedzictwa europejskiej kultury. Autor bawi się nimi, rozwija je na swój sposób lub dorzuca do nich nieoczywisty komentarz. I w ten właśnie sposób podejmuje edukacyjny dialog z 'arywistyczną' i anarchiczną współczesnością. (.. ) Jest to jego świadoma replika na chaos współczesności: na dekonstrukcję, bezformie, na kult bełkotu i furii."Andrzej Kopacki otrzymał między innymi Nagrodę Orfeusza, Nagrodę Literacką Miasta Gdańska „Europejski Poeta Wolności”, Nagrodę Literacką Gdynia, wiele nagród zagranicznych. Jest też świetnym tłumaczem i autorem wielu książek eseistycznych.
Praca zbiorowa pod redakcją naukową dr. Jakuba Bajera i dr. Jacka Kordela. Państwo pozornie własne to wyjątkowa perła w polskim piśmiennictwie historycznym. Dwudziestu jeden znakomitych historyków zmierzyło się na rozmaite sposoby z tematem losów osamotnionej na arenie międzynarodowej Polski, która w epoce saskiej, a zwłaszcza stanisławowskiej, podjęła próbę rozerwania krępujących ją kajdan zależności. Każdy z tych tekstów jest znakomitym przykładem krytycznego analizowania przeszłości, a zarazem hołdem złożonym prof. Zofii Zielińskiej i jej badaniom nad dziejami osiemnastowiecznej Rzeczypospolitej. Zebrane artykuły dotykają m.in. takich zagadnień jak międzynarodowe położenie warszawskiego dworu za czasów Augusta II i Augusta III, mechanizmy powiększania rosyjskich wpływów w Rzeczypospolitej i pogłębiania zależności Polski od państwa carów, pierwsze lata panowania Stanisława Augusta i rosnąca potęga rosyjska w Polsce w przededniu jej pierwszego rozbioru, sprawy wewnętrzne Rzeczypospolitej po pierwszym rozbiorze, rola architektury i sztuki w programie politycznym Stanisława Augusta, w końcu upadek państwa szlacheckiego.
Czy istnieje w literaturze norweskiej piękniejsza powieść o śmierci? Nie. napisał Stein Roll o książce Dzień, w którym umarł Nils Vik. Ale nie tylko o śmierć tu chodzi, choć to ona ustawia dekoracje tej historii. Uhonorowana w 2023 roku prestiżową norweską nagrodą Brage i przetłumaczona dotąd na 20 języków proza Frode Gryttena jest pozbawionym sentymentalizmu hołdem oddanym miłości i surowemu życiu na fiordach. Ta prosta historia to również wielkie zwycięstwo literatury: Nils Vik jest nie tylko wiarygodny, on staje się nam bliski. Wierzymy jego tęsknocie za zmarłą żoną, uśmiechamy słuchając rozmów z nieżyjącą psinką, widzimy wyraźnie pasażerów promu, choć są tylko duchami.
W kolejnym tomie dramatów, który ukazuje się nowej edycji "Dzieł zebranych" Juliusza Słowackiego pod redakcją Marka Troszyńskiego, znajdą się "Balladyna", "Mazepa" i "Lila Weneda".
Kwiat, ptak, flet, pszczoła, wydeptana w trawie ścieżka – świat Anny Perrier (1922–2017), szwajcarskiej poetki, sprowadzony jest do małych fragmentów rzeczywistości, niedostrzegalnych dla wielu. Dla niej kryją one jednak w sobie to, co najistotniejsze dla człowieka: barwę, zapach i muzykę, pozwalające spojrzeć inaczej na upływający czas oraz pojęcie wieczności. Cztery żywioły – woda (płynąca rzeka i morze), powietrze (wiatr), ogień (słońce), ziemia – splatające się w tomie poezji Flet pełen wiatru, ukazują niezwykłą wrażliwość poetycką i czysto ludzką Perrier; wrażliwość, która potrafi oswoić te elementy i sprawić, że czujemy się cząstką wszechświata.
Anne Perrier (1922–2017) – szwajcarska pisarka i poetka, tworząca w języku francuskim. Ukończyła studia literackie na Uniwersytecie w Lozannie, gdzie w 1947 r. otrzymała Nagrodę Folloppe’a. Studiowała także grę na fortepianie w konserwatorium. Jest autorką kilku zbiorów wierszy, z których pierwszy, Selon la nuit, ukazał się w 1952 r. Napisała również obszerną opowieść Le Conte d'été, wierszem wolnym, zaczerpniętą z portugalskiej tradycji ustnej. Muzykę do tego tekstu skomponował kompozytor Bernard Reichel, a jego premiera odbyła się w Théâtre de Vidy w 1975 r. Tłumaczyła również portugalskie wiersze Manuela Alegre.
Na niniejszą publikację składają się 24 teksty źródłowe oraz artykuły związane z dziejami jednej z najważniejszych instytucji w dziejach polskiego muzealnictwa - Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. Pomieszczono tu teksty o bardzo zróżnicowanym charakterze – listy, regulaminy, sprawozdania, akty, informacje prasowe, teksty katalogowe, publikacje naukowe i popularnonaukowe oraz ich fragmenty związane z puławskimi początkami Muzeum, jego krakowską historią pod zarządem Czartoryskich oraz nacjonalizacją po 1945 r. Można rzec, że ów wybór jest jak kalejdoskop, który wskazuje zakresy działalności tej instytucji, bogactwo jej kolekcji, zmieniającą się wizję Muzeum i jego zarządzania oraz prowadzonych przez jej pracowników badań gruntujących rolę Muzeum Książąt Czartoryskich w polskiej historiografii. Wszystkie teksty zostały opatrzone przypisami, których celem jest przybliżenie kontekstu, wyjaśnienie kluczowych zagadnień dotyczących zbiorów i charakterystyka związanych z nimi postaci, a także wskazanie najważniejszej bibliografii. To cenne opracowanie - dzieło Aldony Tołysz i Agnieszki Widackiej - zostało tak pomyślane, aby lektura tekstów źródłowych stała się inspirującym przeżyciem również dla osób dotychczas niezainteresowanych tematyką Muzeum i Biblioteki Czartoryskich. Tom uzupełnia wspaniały esej wstępny Pawła Wierzbickiego.
Z okazji premiery filmu Agnieszki Holland "Franz Kafka" przygotowaliśmy dwutomowy pakiet biografii pióra Reinera Stacha ("Kafka. Wczesne lata" i "Kafka. Lata decyzji"). Trzeci tom pt. "Kafka. Lata rozpoznań" ukaże się jesienią 2026 roku. Franz Kafka - młody człowiek uwięziony w koszmarze biurokratycznej codzienności, przypominającej dzisiejszą rzeczywistość pracowników wielkich korporacji. Wegetarianin z wyboru - zanim stało się to powszechne. Syn despotycznego ojca uwikłany w kruche relacje z kobietami. Pogrążony w egzystencjalnym kryzysie na długo przed tym, kiedy samotność stała się efektem ubocznym mediów społecznościowych. Niezrozumiany, pełen lęków, uciekał w świat ironii, absurdu i wyobraźni, tworząc dzieła, które uczyniły go jednym z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
