Wznowienie monumentalnej, trzytomowej powieści „Obłęd” (PIW, 1979), opartej na wersji autorskiej z 1995 r., wolnej od cenzorskich ingerencji. To jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł polskiej prozy drugiej połowy XX wieku – porażająca, pełna intensywności literacka kronika popadania w chorobę psychiczną i dramatycznych prób odzyskania siebie.Jerzy Krzysztoń (1931–1982) w „Obłędzie” sięga po własne doświadczenie pobytu w szpitalach psychiatrycznych, tworząc zapis egzystencjalnej walki, duchowego rozdwojenia i rozpadu, ale też wytrwałego trwania i nadziei. Ta powieść to nie tylko wyznanie – to literatura najwyższej próby, porównywana z dziełami największych klasyków literatury egzystencjalnej, niemal tysiąc stron „świadectwa mroków”, kroniki popadania w obłęd i odradzania się. „Chorzy na życie, piękni popaprańcy” – bohaterowie tej książki – są nie tylko figurami konkretnej epoki, ale również uniwersalnymi znakami ludzkiego zmagania się z losem, systemem i sobą samym.
Anna Nasiłowska we wspomnieniowej książce Węzeł rodzinny opowiada dzieje swojej familii od zabójstwa św. Stanisława, w którym, wedle rodzinnej legendy, brali udział przodkowie autorki, do czasów współczesnych, ze szczególnym uwzględnieniem lat 19051980 oraz losów pradziadków i dziadków, odpowiedzialnych za wyhodowanie nowego gatunku cebuli tzw. rawskiej. Wspomnienia układają się w fascynującą opowieść o zawiłych losach polskiej inteligencji od ziemianina do profesora.
Kauri to powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce w 1761 roku. Francuski statek, wiozący niewolników, rozbił się na Oceanie Indyjskim. Ocalali marynarze i niewolnicy przez kilka miesięcy żyli razem na wyspie o powierzchni 1 km2 (dzisiejsza nazwa to Tromelin). Po kilku miesiącach francuscy marynarze pozostawili niewolników i odpłynęli łodzią, zbudowaną ze szczątków rozbitego statku. Na wyspie pozostało kilkudziesięciu niewolników. Po 15 latach z wyspy „uratowano” 7 kobiet i niemowlę. Nie ustalono, kto był ojcem dziecka, ani co stało się z pozostałymi niewolnikami. Archeologowie i historycy wysuwają w tym zakresie sprzeczne hipotezy. Powieść opowiada powyższą historię z różnych punktów widzenia, w różnych perspektywach czasowych, mieszając historyczne ustalenia z fikcją. Narracja skupia się na dwóch osobach: pierwszym oficerze (postaci autentycznej), który przejął dowództwo po rozbiciu statku i który odpowiadał za zbudowanie łodzi ratunkowej, oraz na malgaskiej niewolnicy (postaci fikcyjnej), która była dzieckiem w chwili katastrofy i dorosłą kobietą „uratowaną” 15 lat później. Powieść – w zamierzeniu autora – oddaje atmosferę czasów oraz klaustrofobię oceanicznej wyspy. Znajdują się w niej odniesienia do wydarzeń historycznych: handlu niewolnikami na Oceanie Indyjskim, Wielkiej Rewolucji Francuskiej, monopolu Kompanii Wschodnioindyjskiej.
Oto historia podróży do Tybetu dwóch braci, którzy pragną zdobyć tytułową, nieoznaczoną na żadnej mapie górę. To podróż z cywilizacji do archaicznej krainy, gdzie to, co pierwotne, wciąż trwa. Wędrówka, która na zawsze rozdzieli braci. A może i połączy. Książka austriackiego pisarza Christopha Ransmayra jest przede wszystkim przypowieścią o trudnej miłości do drugiego człowieka. O umiłowaniu życia. Tęsknocie za spełnieniem. Powieść została napisana w formie poematu. Wersyfikacja nie jest w tym wypadku problemem czytelniczym, ale zbawieniem: nadaje nowe sensy, porządkuje obrazy.
Pai Hsien-yung to najlepiej znany na Zachodzie pisarz tajwański, a przy tym jedna z najbardziej cenionych i barwnych postaci tajwańskiej sceny literackiej, kulturalnej i obyczajowej. Grzeszni chłopcy to najgłośniejsza powieść Pai Hsien-yung. Jej akcja toczy się na początku lat 70. w środowisku tajpejskich homoseksualistów. Opisuje mniej lub bardziej burzliwe, czasami tragiczne losy kilku młodych gejów; prawdziwym jej tematem jest jednak ich relacja z otaczającym światem, emocjonalne związki z rodzicami, możliwość (lub brak możliwości) emocjonalnego odnalezienia się w społeczeństwie. Z punktu widzenia treści, na swoje czasy powieść była na scenie tajwańskiej wręcz rewolucyjna, dzisiaj uważana jest za prekursorską wobec współczesnej tzw. „literatury towarzyszy” (tongzhi wenxue).
PUK to uniwersalny głos obywatela świata, którego domem jest polszczyzna, głos upominający się – nie tonem manifestu, lecz rozmowy bezpośredniej, jak podanie ręki – o miejsce poezji w coraz mniej poetyckich czasach. Dąbrowski nie obraża się jednak na współczesną rzeczywistość, raczej stara się dostrzec na wysypisku wartości to, czym można się jeszcze pożywić lub co daje się – dzięki metaforze – zrecyklingować w prawdę i piękno. Adam Zagajewski pisał o nim tak: „Dlaczego lubimy wiersze Tadeusza Dąbrowskiego? Lubimy jego wiersze, ponieważ są niezmiernie konkretne. Dlaczego podobają nam się wiersze bardzo konkretne? Podobają nam się, ponieważ w ich percepcji uczestniczą wszystkie władze umysłu. Tadeusz Dąbrowski jest w dziedzinie poezji kimś, kogo Francuzi nazywają le grand reporter. Posiada temperament realisty, lecz jego realizm jest z natury poetycki, prowadzi do odkryć, nie zaś do oskarżeń. Jego wiersze osiągają nadzwyczajny poziom skupienia, stanowiąc adekwatną odpowiedź na absurd naszego świata”. Nowy tom wierszy Tadeusza Dąbrowskiego zawiera wszystko, co „Dąbrowskie”: lekkość, ironię, dowcip, precyzję, konkret oraz wrażliwość na „metafizyczne promieniowanie tła”.
Jak zapowiada we wstępie Dalajlama, ta książka jest przede wszystkim obrachunkiem z ponad siedmioma dekadami kontaktów, jakie w imieniu Tybetu i Tybetańczyków utrzymywałem z kolejnymi przywódcami komunistycznych Chin. A także apelem do sumienia Chińczyków z których wielu dzieli z nami spuściznę buddyzmu mahajany oraz do społeczności międzynarodowej o zainteresowanie losem narodu tybetańskiego. Nasza sprawa ma wymiar egzystencjalny, na szali leży przetrwanie narodu z jego starożytną kulturą, językiem i religią. Próbuję również wskazać możliwe rozwiązanie. Ponieważ stawką jest los narodu i cywilizacji o długiej historii, jeśli okaże się to konieczne, nasza walka będzie trwać i po mojej śmierci. Nie da się bez końca odmawiać Tybetańczykom prawa do bycia gospodarzami własnej ziemi ani zdławić siłą pragnienia wolności.
W Wakacjach w domu powieści na pograniczu różnych gatunków: political fiction, kryminału, powieści sensacyjnej czy wojennej, która zaczyna się w marcu 2023 nikt wakacji w domu nie spędza. Po co więc ten tytuł? Sens, jak mówił Freud, przychodzi z przyszłości i przyszłość, a konkretnie wrzesień 2123, daje odpowiedź na to i inne pytania, nieuniknione przy czytaniu tej powieści-gry z czytelnikiem; gry w gatunki, klisze kulturowe i czytelnicze oczekiwania, gęstość i wielość motywów, sny i majaki, bardziej konstrukcyjne i fabularne niż pułapki językowe. Język z zamysłem stara się być przezroczysty, łatwy w czytaniu, niepostrzeżenie wciągający czytelników w światy równoległe, snute przez narratora.
Pedro Paramo to historia Juana Preciado, który na łożu śmierci obiecuje matce, że spotka się ze swoim ojcem, tytułowym Pedrem Páramo, w miasteczku Comala. Miasteczko okazuje się miastem duchów, zamieszkanym zarówno przez żywe, jak i widmowe postacie, które ujawniają Juanowi szczegóły dotyczące egzystencji ziemskiej i życia pozagrobowego, w tym historię jego ojca. Powieść została przetłumaczona na ponad 30 języków. PIW-owską edycję niemal wszystkich próz Rulfa dopełniają tom opowiadań Równina w płomieniach, a także nieznany dotąd w całości po polsku zbiór Złoty kogut.
Nicholas Agar, profesor etyki z Nowej Zelandii, kwestionuje w swojej pracy techno-optymistyczny pogląd, zgodnie z którym od postępu technologicznego oczekujemy wielkich rzeczy dla ludzkiego rozwoju. Autor opisuje zjawisko zwane normalizacją hedoniczną, które prowadzi do znacznego przeceniania siły postępu technologicznego dla poprawy naszego samopoczucia. Owa hedoniczna normalizacja wyraża się np. w założeniu, że z faktu, iż w sytuacji trwałego przeniesienia w czasie do średniowiecza bylibyśmy nieszczęśliwi, można wywodzić twierdzenie, że ludzie żyjący w tamtych czasach też musieli być nieszczęśliwi. Te same zniekształcenia mają zastosowanie, gdy wyobrażamy sobie przyszłość z lekami na raka i koloniami na Marsie. Postęp technologiczny może uczynić nas szczęśliwszymi, ale nie tak bardzo, jak sobie to wyobrażamy.
Antologia opowiadań autorów skupionych wokół nieformalnej grupy literackej - Związek Pisarzy ze Wsi. "Ptaszki polskie" to ich trzeci po "Kwiatkach polskich" i "Włoskach polskich" zbiór opowiadań. W "Ptaszkach polskich" znalazły się trzydzieści cztery opowiadania, prezentujące szeroki wachlarz artystycznych ujęć autobiografia sąsiaduje tu z historyzmem i powiastką filozoficzną, psychologizm z klasyczną narracją obyczajową i science fiction. Temat traktowany jest pierwszoplanowo albo też marginalnie, przy czym co ciekawe i zaskakujące motywem głównym książki okazał się gołąb (pobocznym zaś wojna). Autorzy opowiadań mieli bowiem wolność zarówno interpretacji tematu, jak i wyboru środków artystycznych. Za stronę wizualną odpowiada samorodny artysta Mariusz Czeżyk, w którego twórczości naiwność kreski łączy się z wyrafinowanym konceptem i surrealistyczną wyobraźnią.
"Trzeba pamiętać, że na przełomie XIX i XX stulecia, gdy coraz wyraźniej kształtowały się aspiracje narodowe całych grup etnicznych, oba narody – polski i żydowski – nie miały swojego państwa, zarazem jeden i drugi naród chciał dla siebie takie państwo stworzyć. Nie nazwałbym Polaków przeciwstawiających się żydowskim zamiarom antysemitami, tak jak nie wyrzucałbym Żydom skonfliktowanym z Polakami jakiegoś emocjonalnego antypolonizmu. Jedni i drudzy chcieli mieć swój księżyc. Co w tym dziwnego? [...]
Gdy emocje biorą górę nad rozumem, eksploduje instynktowny antysemityzm lub antypolonizm, w zasadzie bez różnicy. Natomiast już wystudzone, poddane racjonalnej analizie, emocje tworzą pojęcie wroga, bez którego nie sposób przedstawić sobie nowoczesnej polityczności. Taki wróg nie musi być ani estetycznie odrażający, ani moralnie zły, ani nieprzyzwoicie bogaty. Wystarczy, że jest obcy, inny. Obcość tworzy egzystencjalne zagrożenie, któremu należy przeciwdziałać. Każda wspólnota musi przyjąć warunki określające jej istnienie. Jeżeli zostaną naruszone przez wroga, „należy obcego wypędzić lub zwalczyć” (Carl Schmitt). To pierwsze litery politycznego alfabetu i trzeba je znać na pamięć. Towarzyszy im napór życia, którego nie wolno hamować. Przeciwnie: należy dać mu upust".
(Fragment rozdziału "Jak Żydzi chcieli Polakom ukraść księżyc")
Wiersze Andrzeja Kopackiego zebrane w tomie "Świat a ludzie" opisują - za autorem posłowia Antonim Liberą - "świat utkany z historii literatury, poruszających anegdot, a także książek i cytatów wielkiego dziedzictwa europejskiej kultury. Autor bawi się nimi, rozwija je na swój sposób lub dorzuca do nich nieoczywisty komentarz. I w ten właśnie sposób podejmuje edukacyjny dialog z 'arywistyczną' i anarchiczną współczesnością. (.. ) Jest to jego świadoma replika na chaos współczesności: na dekonstrukcję, bezformie, na kult bełkotu i furii."Andrzej Kopacki otrzymał między innymi Nagrodę Orfeusza, Nagrodę Literacką Miasta Gdańska „Europejski Poeta Wolności”, Nagrodę Literacką Gdynia, wiele nagród zagranicznych. Jest też świetnym tłumaczem i autorem wielu książek eseistycznych.
Praca zbiorowa pod redakcją naukową dr. Jakuba Bajera i dr. Jacka Kordela. Państwo pozornie własne to wyjątkowa perła w polskim piśmiennictwie historycznym. Dwudziestu jeden znakomitych historyków zmierzyło się na rozmaite sposoby z tematem losów osamotnionej na arenie międzynarodowej Polski, która w epoce saskiej, a zwłaszcza stanisławowskiej, podjęła próbę rozerwania krępujących ją kajdan zależności. Każdy z tych tekstów jest znakomitym przykładem krytycznego analizowania przeszłości, a zarazem hołdem złożonym prof. Zofii Zielińskiej i jej badaniom nad dziejami osiemnastowiecznej Rzeczypospolitej. Zebrane artykuły dotykają m.in. takich zagadnień jak międzynarodowe położenie warszawskiego dworu za czasów Augusta II i Augusta III, mechanizmy powiększania rosyjskich wpływów w Rzeczypospolitej i pogłębiania zależności Polski od państwa carów, pierwsze lata panowania Stanisława Augusta i rosnąca potęga rosyjska w Polsce w przededniu jej pierwszego rozbioru, sprawy wewnętrzne Rzeczypospolitej po pierwszym rozbiorze, rola architektury i sztuki w programie politycznym Stanisława Augusta, w końcu upadek państwa szlacheckiego.
Czy istnieje w literaturze norweskiej piękniejsza powieść o śmierci? Nie. napisał Stein Roll o książce Dzień, w którym umarł Nils Vik. Ale nie tylko o śmierć tu chodzi, choć to ona ustawia dekoracje tej historii. Uhonorowana w 2023 roku prestiżową norweską nagrodą Brage i przetłumaczona dotąd na 20 języków proza Frode Gryttena jest pozbawionym sentymentalizmu hołdem oddanym miłości i surowemu życiu na fiordach. Ta prosta historia to również wielkie zwycięstwo literatury: Nils Vik jest nie tylko wiarygodny, on staje się nam bliski. Wierzymy jego tęsknocie za zmarłą żoną, uśmiechamy słuchając rozmów z nieżyjącą psinką, widzimy wyraźnie pasażerów promu, choć są tylko duchami.
W kolejnym tomie dramatów, który ukazuje się nowej edycji "Dzieł zebranych" Juliusza Słowackiego pod redakcją Marka Troszyńskiego, znajdą się "Balladyna", "Mazepa" i "Lila Weneda".
Kwiat, ptak, flet, pszczoła, wydeptana w trawie ścieżka – świat Anny Perrier (1922–2017), szwajcarskiej poetki, sprowadzony jest do małych fragmentów rzeczywistości, niedostrzegalnych dla wielu. Dla niej kryją one jednak w sobie to, co najistotniejsze dla człowieka: barwę, zapach i muzykę, pozwalające spojrzeć inaczej na upływający czas oraz pojęcie wieczności. Cztery żywioły – woda (płynąca rzeka i morze), powietrze (wiatr), ogień (słońce), ziemia – splatające się w tomie poezji Flet pełen wiatru, ukazują niezwykłą wrażliwość poetycką i czysto ludzką Perrier; wrażliwość, która potrafi oswoić te elementy i sprawić, że czujemy się cząstką wszechświata.
Anne Perrier (1922–2017) – szwajcarska pisarka i poetka, tworząca w języku francuskim. Ukończyła studia literackie na Uniwersytecie w Lozannie, gdzie w 1947 r. otrzymała Nagrodę Folloppe’a. Studiowała także grę na fortepianie w konserwatorium. Jest autorką kilku zbiorów wierszy, z których pierwszy, Selon la nuit, ukazał się w 1952 r. Napisała również obszerną opowieść Le Conte d'été, wierszem wolnym, zaczerpniętą z portugalskiej tradycji ustnej. Muzykę do tego tekstu skomponował kompozytor Bernard Reichel, a jego premiera odbyła się w Théâtre de Vidy w 1975 r. Tłumaczyła również portugalskie wiersze Manuela Alegre.
Najnowsza powieść Wojciecha Chmielewskiego jest misterną, staranną, ale też prowokującą konstrukcją. Opowieść o Jacku, niepełnosprawnym studencie historii, osadzona w latach 19881993, uzupełniona została futurystyczną wizją badań historyczki Nadii Chabrowej, żyjącej w XXIII wieku. Dwa wątki, dwa czasy, dwie płaszczyzny fabularne, zjednoczone przez magiczne miejsce, którym jest Warszawa miłość Wojciecha Chmielewskiego. Z jednej strony osobista i poniekąd znana historia wrażliwego, zbuntowanego bohatera, który próbuje odnaleźć się w czasie transformacji, z drugiej nieskłaniająca do optymizmu wizja przyszłości, w której groteska miesza się z rozpaczą, humor przesłania beznadzieję, a śmiech przeobraża się w grymas. Dystopijny Księżyc ma zapach Warszawy nie jest książką jedynie o marnym życiu studentów w PRL-u, ale przede wszystkim rozliczeniem z postkomunizmem, a także refleksją nad przyszłością Polski.
Na niniejszą publikację składają się 24 teksty źródłowe oraz artykuły związane z dziejami jednej z najważniejszych instytucji w dziejach polskiego muzealnictwa - Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. Pomieszczono tu teksty o bardzo zróżnicowanym charakterze – listy, regulaminy, sprawozdania, akty, informacje prasowe, teksty katalogowe, publikacje naukowe i popularnonaukowe oraz ich fragmenty związane z puławskimi początkami Muzeum, jego krakowską historią pod zarządem Czartoryskich oraz nacjonalizacją po 1945 r. Można rzec, że ów wybór jest jak kalejdoskop, który wskazuje zakresy działalności tej instytucji, bogactwo jej kolekcji, zmieniającą się wizję Muzeum i jego zarządzania oraz prowadzonych przez jej pracowników badań gruntujących rolę Muzeum Książąt Czartoryskich w polskiej historiografii. Wszystkie teksty zostały opatrzone przypisami, których celem jest przybliżenie kontekstu, wyjaśnienie kluczowych zagadnień dotyczących zbiorów i charakterystyka związanych z nimi postaci, a także wskazanie najważniejszej bibliografii. To cenne opracowanie - dzieło Aldony Tołysz i Agnieszki Widackiej - zostało tak pomyślane, aby lektura tekstów źródłowych stała się inspirującym przeżyciem również dla osób dotychczas niezainteresowanych tematyką Muzeum i Biblioteki Czartoryskich. Tom uzupełnia wspaniały esej wstępny Pawła Wierzbickiego.
Z okazji premiery filmu Agnieszki Holland "Franz Kafka" przygotowaliśmy dwutomowy pakiet biografii pióra Reinera Stacha ("Kafka. Wczesne lata" i "Kafka. Lata decyzji"). Trzeci tom pt. "Kafka. Lata rozpoznań" ukaże się jesienią 2026 roku. Franz Kafka - młody człowiek uwięziony w koszmarze biurokratycznej codzienności, przypominającej dzisiejszą rzeczywistość pracowników wielkich korporacji. Wegetarianin z wyboru - zanim stało się to powszechne. Syn despotycznego ojca uwikłany w kruche relacje z kobietami. Pogrążony w egzystencjalnym kryzysie na długo przed tym, kiedy samotność stała się efektem ubocznym mediów społecznościowych. Niezrozumiany, pełen lęków, uciekał w świat ironii, absurdu i wyobraźni, tworząc dzieła, które uczyniły go jednym z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
