"2666" Roberta Bolano to projekt kolosalnych rozmiarów, pod względem objętości, jak i ambicji zostawiający w tyle "Dzikich detektywów". Czworo młodych literaturoznawców łączy przyjaźń oraz fascynacja dziełem Benna von Archimboldiego, którego literacka sława jest równie wielka, jak tajemnica otaczająca jego osobę: należy on do gatunku pisarzy zaginionych, których nikt nigdy nie widział. Na wieść o tym, że Archimboldi przebywa w Meksyku, w Santa Teresa, krytycy rozpoczynają poszukiwania. W Santa Teresa dowiadują się o serii okrutnych zabójstw kobiet, których ciała są porzucane na pustyni i na miejskich wysypiskach. Postać zaginionego pisarza oraz miasteczko Santa Teresa spinają pięć części powieści. W „2666” znajdziemy wszystko, co dla Bolana charakterystyczne – niedopowiedzenie, meandryczny sposób snucia opowieści, polifoniczną narrację. Sam tytuł pozostaje zagadką. Przybrawszy kształt daty, ukonkretnia zło i zwiastuje apokalipsę.
Jerzy Kamil Weintraub (1916–1943) był przyjacielem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, który dedykował mu wiersz „Jesienny spacer poetów”. Indywidualna stylistyka wierszy Weintrauba rozwijała się w cieniu choroby i w trakcie wojny – dojrzała w obliczu grozy śmierci i zniszczenia. To poezja pełna antytetycznych i melancholijnych napięć, co podkreślali już pierwsi recenzenci debiutanckiego tomu, m.in. Leo Lipski.Można w niej znaleźć i kontemplację pejzaży, i przeżywanie ekstazy, i chorobliwą gonitwę myśli. Poezja Weintrauba, odwołująca się do wielu rozmaitych tradycji (romantycznej, młodopolskiej czy metafizycznej), ma w sobie przede wszystkim aurę elegijności, z której pod koniec życia poety wyłoniły się tanatyczne widma.
Zbiór sztuk teatralnych jednej z najoryginalniejszych polskich dramatopisarek. Mocne, bardzo współczesne teksty sceniczne, w których Malina Prześluga z charakterystyczną wrażliwością i językową precyzją podejmuje tematy samotności, wojny, rodzicielstwa, kobiecości i kryzysu tożsamości, wreszcie siły i pułapek komunikacji. Autorka łączy liryzm z groteską, a intymność z uniwersalnym przesłaniem. Jej dramaty są wielogłosowe, odważne formalnie i głęboko zakorzenione w naszej codzienności – tej medialnej, rodzinnej, politycznej i emocjonalnej.Dramaty Prześlugi można czytać lub oglądać (mamy tu nawet coś na kształt dramatu wizualnego!) jako przejmującą opowieść o żałobie, monolog ciała, buntu i dojrzewania. Słychać w nich też kobiecy głos z wnętrza wojny. Utwory na głosy, które zapisała Prześluga, wyrastają z tradycji teatru absurdu.Autorka eksponuje perspektywę kobiecą, która staje się perspektywą ogólnoludzką. Dramaty, napisane ze świetnym wyczuciem dzisiejszego języka, nie są jedynie scenariuszami, ale stanowią odważną próbę przełożenia języka współczesnego teatru na obszar literacki.
Książka eseistyczna Aliny Kowalczykowej, wybitnej badaczki romantyzmu polskiego, przedstawia rozwój w Warszawie pierwszej połowy XIX wieku zjawiska, które autorka nazywa „świadomością romantyczną”. Kojarzone zwykle z tym buntownicze przekonania, niepokorność umysłów, konflikty moralne rodziły się tu nie tyle pod wpływem nowej literatury, gdyż Warszawa nie miała swojego Mickiewicza, lecz wynikały z bezpośrednich i bolesnych związków z historią współczesną: z rozczarowania sytuacją Królestwa Polskiego, ze ścisłego nadzoru policyjnego, z atmosfery spisków i patriotycznych manifestacji poprzedzających powstanie listopadowe. To, choć nie wyłącznie, decydowało o kształtowaniu się nowego oblicza miasta, które za swój brak pokory zostało surowo ukarane. „Warszawa romantyczna”, mimo upływu niemal czterdziestu lat, od pierwszego wydania, pozostaje wciąż książką nowatorską i jedyną w swoim rodzaju, jak podkreśla w posłowiu prof. Olaf Krysowski. Jest też znakomicie napisana, językiem dalekim od akademickiej oschłości, mocno osadzonym w obszernie cytowanych źródłach z epoki.
W esejach składających się na książkę „Odkrywanie powieści” mistrz współczesnej prozy chińskiej Yan Lianke przedstawia swoje poglądy na literaturę, najważniejsze dzieła, które zmieniły jej bieg, oraz historię realizmu w Chinach. Zestawia dyskusje na temat pisarstwa realistycznego spod znaku Lwa Tołstoja i Lu Xuna z modernizmem Franza Kafki oraz realizmem magicznym Gabriela Garcíi Márqueza, ukazując związek między przyczynowością, prawdą (a raczej różnymi poziomami prawdy) i rodzajami realizmu. Bezpardonowo opisuje „prawdę sterowaną” – co tłumaczka Joanna Krenz w swoim znakomitym posłowiu określa jako „z pewnością najodważniejszy, nieomal kaskaderski element Yanowej opowieści o powieści” – i czyni to nie tylko w ujęciu historycznym. Obnaża bowiem również mechanizmy gospodarki kapitalistycznej, wprzęgnięte w służbę socjalistycznej ideologii i skutkujące cenzurą tyleż subtelną, co skuteczną. Omawia w końcu swoje podejście do pisania, które nazywa „mitorealizmem” – sposobem uchwycenia ukrytej prawdy o rzeczywistości i człowieku poprzez oparcie się na mitach, snach i poszukiwaniu wewnętrznej przyczynowości. Ta odkrywcza i pouczająca książka daje czytelnikom wyjątkowy wgląd w umysł i sztukę literackiego giganta, a jego manifest literacki pozwala odczytywać także jako akt wiary w zdolność ludzkości do przetrwania szaleństwa świata.
Zbiór felietonów Adama Poprawy, krytyka literackiego i profesora literaturoznawstwa, publikowanych w „Nowych Książkach” w latach 2019–2023. Tytuł tomu, „pożyczony” od Roberta Musila, oznacza różne dziwne, śmieszne, niepokojące czy groźne sytuacje, które z innej strony mogą wyglądać całkowicie inaczej. Felietony zawarte w tej książce są zatem krytyką rozmaitych aberracji, widocznych w różnych obiegach kultury. Adam Poprawa sięga do literatury mniej i bardziej znanej, proponując często nieoczekiwane zestawienia ze sprawami najbardziej aktualnymi, zbliżając w ten sposób swoje felietony w kierunku eseistycznej refleksji.
Eseistyczna książka Radosława Romaniuka, oparta na świadectwach i biografiach dwóch wielkich twórców: Jerzego Nowosielskiego i Tadeusza Różewicza. Opisuje fenomen ich przyjaźni oraz dialogu toczonego przez dzieła tych artystów. Na fundamentalne pytania, zadawane w drugiej połowie XX wieku, obaj udzielali najczęściej odmiennych odpowiedzi. Podobnie jednak odczuwali ich powagę i zadanie artysty, które rozumieli jako próbę usprawiedliwienia swojego istnienia w epoce po Oświęcimiu. Jeden dawał świadectwo wiary w metafizyczne korzenie świata i usiłował te połączenia odsłaniać w malarstwie religijnym i świeckim, projektach architektonicznych, eseistyce i rozmowach. Drugi widział ludzką egzystencję jako życie w dole, próbował się tam urządzać i opowiedzieć o trudzie tego zadania. Żaden z nich jednak nie miał ambicji wpływu na drugiego w ich relacji szło raczej o wzajemne pomaganie w życiu poprzez świadomość istnienia i znaki obecności tego drugiego. Tadeusz Różewicz i Jerzy Nowosielski ich przyjaźń, światopogląd, równoległa twórczość, biografie spotykają się ponownie na kartach tej książki.
Wznowienie tekstów literaturoznawczych dotyczących twórczości Adama Mickiewicza pióra jednej z najsłynniejszych i najwybitniejszych badaczek literatury polskiego romantyzmu (wyd. I PIW, 1976). Większość studiów z tego tomu stała się dla podejmowanych w nich zagadnień podstawowym punktem odniesienia, nie tracącym nic z aktualności: bliskość tekstowi, głęboka znajomość kontekstu kulturowego epoki, precyzja filologiczna połączona z przenikliwością i odwagą badawczą sprawiają, że studia te mają charakter uniwersalny. Studia te pozbawione są prezentystycznych odniesień, dalekie od interpretacyjnych mód i ideowych ukłonów w kierunku panujących trendów i ideologii. Edycja wydana w setną rocznicę urodzin autorki.
"Listy urodzinowe" to legendarny tom wierszy Teda Hughesa w tłumaczeniu Juliusza Pielichowskiego i Tomasza Kunza. Opublikowany w 1998 roku tom stał się z miejsca sensacją wydawniczą zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych i do dziś pozostaje jednym z najgłośniejszych, i najbardziej kontrowersyjnych tomów poetyckich ostatnich dziesięcioleci. To rzadki przypadek poezji narracyjnej, w której forma liryczna służy opowiedzeniu losów burzliwego związku dwojga wybitnych artystów. Po ponad trzydziestu pięciu latach, które upłynęły od śmierci żony autora wybitnej poetki Sylvii Plath Hughes postanowił w cyklu obszernych, narracyjnych wierszy opowiedzieć historię ich tragicznego związku.Rozpisując swoją poetycką narrację na 88 tekstów, składających się na spójny, znakomicie skomponowany cykl, posiadający swoją wewnętrzną dramaturgię, Hughes tworzy rodzaj epickiego poematu, który do końca trzyma czytelnika w napięciu. Przekład książki jest ewenementem we współczesnej polskiej praktyce poetyckiej. Przekładu całości podjęli się doświadczeni tłumacze literatury anglojęzycznej.
Gen marzenia to swoiste silva rerum o o charakterze quasi-dziennika, w którym zacierają się granice formalne literatury wysokiej na rzecz niezwykle osobistego, by nie rzec potocznego, codziennego języka. Jest to także poetycka próba autobiografii. Ten nietypowy dziennik, a raczej zapiśnik, w wielu momentach przypomina raczej Myśli nieuczesane Stanisława Jerzego Leca, niż klasyczny dziennik intymny. To prawdziwy konglomerat gatunkowy prozatorsko-poetycki: jest w nim i fikcja, i dokument, poezja i aforyzmy, a także osobista korespondencja (np. z wnuczką). Lekki styl autora, znany z jego licznych publikacji, świetnie koresponduje z osobistym wygłosem zbioru, co sprawia, że lektura nawet tak rozbudowanej wypowiedzi staje się prawdziwą ucztą.
W swoim antropologiczno-kulturowym eseju brytyjska antropolog Mary Douglas bada kategorie ładu i nieładu, czystości i zmazy, pokazując, jak unikanie tego, co zakazane, służy ochronie uzgodnionych w danej kulturze poglądów na to, jak zorganizowany jest świat. W tym kontekście każde tabu jest uzasadnione i racjonalne, trzeba jedynie zrozumieć, skąd się wzięło. Każde społeczeństwo dąży bowiem do ochrony tego, co uważa za czyste, przed tym, co uważa za brudne, a więc zakłócające porządek. Książka uznawana za jedną z najważniejszych publikacji wydanych po drugiej wojnie światowej, wywarła ogromny wpływ na rozwój nie tylko antropologii, ale i innych dziedzin humanistyki.
Znakomita analiza psychiki kobiecej, niezwykle sugestywny portret-biografia należący do szczytowych osiągnięć realizmu psychologicznego Dwudziestolecia.
Akcja powieści "Całe życie Sabiny" Heleny Boguszewskiej z 1934 roku rozgrywa się na dwóch planach czasowych: w teraźniejszości i w subiektywnym czasie wspomnień. Czas teraźniejszy obejmuje paromiesięczny okres ostatniego stadium nieuleczalnej choroby bohaterki. Czas wspomnień natomiast rozciąga się na całe życie Sabiny. To przedśmiertny obrachunek z własnym życiem, który przywodzi na myśl film autobiograficzny, wyświetlający się w pamięci człowieka w chwili jego śmierci. Sabina to szara, niekochana żona, która zmienia się w wyemancypowaną, zawsze jednak doświadczaną przez los, nauczycielkę.
Nic tu jednak nie jest takie, jakim się jawi. Sabina jest postacią niejednoznaczną, a jej historia wyłania się z fragmentów, tworząc jeden z ciekawszych portretów wielokrotnych w polskiej literaturze.
Dziesiąty tom „Opowieści niesamowitych” ułożył Miron Białoszewski. W papierach poetki Jadwigi Stańczakowej, przyjaciółki Białoszewskiego, zachował się projekt antologii opowieści niesamowitych, jaki w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku poeta ułożył i nagrał na kasety magnetofonowe dla biblioteki Związku Niewidomych. Tom wypełniają opowiadania autorów anglojęzycznych, m.in. Edgara Allana Poego, Hectora Munro, Richarda Connela, Malcolma Jamesona, Dorothy Leigh Sagers, Grahama Greene'a, oraz opowiadanie Stanisława Lema. Odnalazł się także krótki tekst, parodia opowieści grozy, napisany przez Białoszewskiego i Stańczakową. W książce znajduje się kod QR, który odsyła do nagrań: zgromadzone w tomie niesamowitości czyta dla nas Miron Białoszewski.
Zbiór scenariuszy Ingmara Bergmana, które z różnych powodów nie doczekały się sfilmowania. Jest to pierwsze polskie wydanie tych dzieł. Wydanie zawiera posłowie przetłumaczone z wydania szwedzkiego autorstwa Maaret Koskinen. Autorem tłumaczenia jest Tadeusz Szczepański, autor monografii o Ingmarze Bergmanie.
Spis zawartości tomu: Kaspers död (Śmierć Kaspra), Om varför gangstern skriver vers (O tym, dlaczego gangster pisze wiersze), Matheus Manders fjärde berättelse eller om en mördare (Matheusa Mandersa czwarte opowiadanie albo o mordercy), Staden (Miasto), Fisken. Fars för film (Ryba. Farsa filmowa), Spela pjäs (Zagrać sztukę), Trämalning (Malowidło na drewnie), Falskspelet (Fałszywa gra), Sixtiofyra minuter med Rebecka (64 minuty z Rebeką), Utkast till TV-film om Jesu död och uppstandelse och om nagra mänskor som deltog i dessa händelser (Szkic do telewizyjnego filmu o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa i o kilku ludziach, którzy uczestniczyli w tych wydarzeniach), Jack hos skadespelarna (Kuba u aktorów).
Bolesław Kędzierzawy aż przez dwadzieścia siedem lat panował jako polski książę. Rządził w czasie rozbicia dzielnicowego, okresie średniowiecznej Polski, który nadal skrywa wiele tajemnic. Autor monografii, z wykorzystaniem wszystkich dostępnych źródeł, kreśli nie tylko obraz księcia Bolesława, ale także postaci mu współczesnych, m.in. księżnej Salomei, księcia Słowian połabskich Jaksy z Kopanicy czy biskupa płockiego Aleksandra z Malonne. Książka składa się z siedmiu rozdziałów dotyczących kolejnych etapów życia księcia od lat młodości, przez wykonanie testamentu jego ojca Bolesława Krzywoustego, wojnę domową, lata senioratu, relacje z cesarstwem, po schyłek panowania. Mimo że Bolesław Kędzierzawy nie miał w swoim dorobku wielkich osiągnięć politycznych, to widoczną do dzisiaj spuścizną jego panowania są najwspanialsze zabytki sztuki romańskiej w Polsce.Książka jest kolejnym tomem zainaugurowanej w 2025 roku przez Państwowy Instytut Wydawniczy kolekcji „Poczet Władców Polski”. W jej ramach najlepsi specjaliści nauk historycznych w Polsce piszą biografie władców w oparciu o najnowszy stan badań i szeroki zasób źródłowy, również z archiwów zagranicznych. „Poczet Władców Polski” to starannie przygotowane publikacje, które zapewniają najwyższy poziom merytoryczny, wysokiej jakości szatę edytorską z kolorowymi ilustracjami i staranne wykonanie. Rafał Rutkowski (ur. 1986), doktor, pracuje w Instytucie Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, a także w Instytucie Historii PAN. Zajmuje się historią średniowiecznej Skandynawii i Słowiańszczyzny (do XIII w.). W polu jego zainteresowań badawczych znajdują się: historia historiografii średniowiecznej, chrystianizacja krajów „Młodszej Europy”, średniowieczna kultura intelektualna.
Miniaturowe utwory patyczka to smutne wiersze z oczami bez zębów. To opowieści o płonących i odstających głowach, półgłowach i półtwarzach, szklanych kulach, ciarynkach, śnie na brzuchu wieloryba, złotych wróżkach, jaszczurkach, Indianach i Bombadilu. A wszystko wrzucone do czarnej dziury poezji. Szkicowane patyczkiem wiersze układają się w linie rozciągnięte między Południem a Północą. Drugi tomik autorki "Ostatniego lotu Filomeli".
Alexander V. Pantsov – wykładowca na wydziale historii Capital University w Columbus – tworząc biografię Czang Kaj-szeka, jednego z najważniejszych polityków XX wieku, ukazał skomplikowane źródła obecnego układu sił w tamtym regionie i na świecie. Imponująca, wszechstronna opowieść została oparta na imponującym materiale źródłowym (m.in. pamiętnikach Czang Kaj-szeka i świadków tamtej epoki, aktach z rosyjskich i amerykańskich archiwów oraz opracowaniach zachodnich) i rzuca nowe światło na rolę Rosjan w całym chińskim ruchu rewolucyjnym, stanowiąc pierwszorzędny materiał badawczy dla specjalistów oraz pasjonującą lekturę dla wszystkich zainteresowanych historią Chin i Tajwanu.
Autor, uznany badacz chińskiego komunizmu, sięgnął po nieanalizowane dotąd źródła i napisał rzetelną, pełną, wolną od stereotypów biografię, która jest zarazem fascynującą opowieścią o Chinach XX wieku – o tamtejszym republikańskim przewrocie, wojnie toczonej z Japonią, wojnie domowej Guomindangu i Komunistycznej Partii Chin, w końcu ustanowieniu Chińskiej Republiki Ludowej na kontynencie oraz Republiki Chińskiej na Tajwanie - a wszystko to na szerokim tle zmagań i rywalizacji światowych mocarstw.
Wznowienie doskonałej, mało znanej powieści Leopolda Buczkowskiego, wydanej po raz pierwszy w 1947 roku. Obserwujemy jej bohaterów, zanim przeistoczą się w „tropione zwierzęta”, w ścigających i ściganych. Już tu widoczna jest jednak ich postępująca dehumanizacja, zbrodnicze predyspozycje, które w czasie okupacji znajdą podatny grunt. „Wertepy” to cykl impresyjnych epizodów, które w szczególny sposób tworzą zwartą całość. Makabryczne, lecz niepozbawione liryzmu, stanowią w dorobku Buczkowskiego, bezkompromisowego eksperymentatora, dzieło osobne. To bezlitosny portret podolskiej wsi doby międzywojnia – dotkliwej nędzy, która popycha ludzi do zbrodni. Znajdziemy tu nie tylko charakterystyczne dla autora „Czarnego potoku” mroczne wyimki z wojennej apokalipsy czy opis degradacji człowieka, którego niszczą nienawiść i zło. Kłębią się tu i mieszają ludzie, ich gesty, obrazy przyrody. Łachy, smród, błoto, gnój, wszy. A równocześnie… ileż tu przebłysków autentycznej poezji!
Powieść indonezyjskiej pisarki Siti Rukiah opowiada o losach młodej kobiety z klasy średniej, rozdartej między miłością a powinnościami wobec rodziny; między osobistymi pragnieniami a powinnościami wobec ojczyzny i toczącej się walki o niepodległość. Jest to jedno z nielicznych dzieł w historii literatury indonezyjskiej, które ukazuje negatywny wpływ wojny na życie młodych kobiet, skupiając się na przedstawieniu ich myśli, emocji, uczuć i dylematów, przed którymi stoją. Twórczość Rukiah wyprzedziła swoją epokę, niezwykle krytycznie analizując nierówności, z którymi boryka się bohaterka, chcąc wyzwolić się spod ograniczających ją tradycji i oczekiwań rodziny oraz społeczeństwa.
Pochodzący ze Szwecji Magnus Florin (ur. 1955) to autor o wyjątkowym charakterze pisma. Jego proza jest prozą ciszy i domysłów. Prostą i wieloznaczną. Gdyby miał ją opisać Stanisław Lem, zrobiłby to tak: powściągliwość tekstu działa na umysł czytelnika jak ciemność na wzrok; wzrasta wrażliwość; gwiazdy widać tylko nocą. Walser, Kafka, Perec, Calvino, Nabokov, a nawet Astrid Lindgren to nieprzypadkowe skojarzenia. A jednocześnie jakże jest Florin osobny. Drobne owady to dwie mikropowieści. Pierwsza z nich, Rodzeństwo z 1998 roku, opowiada o dziesięciorgu braciach i siostrach. Przede wszystkim o najstarszym z rodzeństwa, który uczy pozostałych mówić, przygotowuje do zawodu aptekarza, przywiązuje do siebie, a w końcu od siebie uzależnia. Córka Kartezjusza (2023) druga część zbioru rozgrywa się podczas ostatniej podróży filozofa, rejsu z Holandii do Sztokholmu jesienią 1649 roku. Kartezjusz wiezie skrzynię i wyobraża sobie, że mieszka w niej jego córka, która zmarła w wieku pięciu lat.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
