"2666" Roberta Bolano to projekt kolosalnych rozmiarów, pod względem objętości, jak i ambicji zostawiający w tyle "Dzikich detektywów". Czworo młodych literaturoznawców łączy przyjaźń oraz fascynacja dziełem Benna von Archimboldiego, którego literacka sława jest równie wielka, jak tajemnica otaczająca jego osobę: należy on do gatunku pisarzy zaginionych, których nikt nigdy nie widział. Na wieść o tym, że Archimboldi przebywa w Meksyku, w Santa Teresa, krytycy rozpoczynają poszukiwania. W Santa Teresa dowiadują się o serii okrutnych zabójstw kobiet, których ciała są porzucane na pustyni i na miejskich wysypiskach. Postać zaginionego pisarza oraz miasteczko Santa Teresa spinają pięć części powieści. W „2666” znajdziemy wszystko, co dla Bolana charakterystyczne – niedopowiedzenie, meandryczny sposób snucia opowieści, polifoniczną narrację. Sam tytuł pozostaje zagadką. Przybrawszy kształt daty, ukonkretnia zło i zwiastuje apokalipsę.
Eseistyczna książka Radosława Romaniuka, oparta na świadectwach i biografiach dwóch wielkich twórców: Jerzego Nowosielskiego i Tadeusza Różewicza. Opisuje fenomen ich przyjaźni oraz dialogu toczonego przez dzieła tych artystów. Na fundamentalne pytania, zadawane w drugiej połowie XX wieku, obaj udzielali najczęściej odmiennych odpowiedzi. Podobnie jednak odczuwali ich powagę i zadanie artysty, które rozumieli jako próbę usprawiedliwienia swojego istnienia w epoce po Oświęcimiu. Jeden dawał świadectwo wiary w metafizyczne korzenie świata i usiłował te połączenia odsłaniać w malarstwie religijnym i świeckim, projektach architektonicznych, eseistyce i rozmowach. Drugi widział ludzką egzystencję jako życie w dole, próbował się tam urządzać i opowiedzieć o trudzie tego zadania. Żaden z nich jednak nie miał ambicji wpływu na drugiego w ich relacji szło raczej o wzajemne pomaganie w życiu poprzez świadomość istnienia i znaki obecności tego drugiego. Tadeusz Różewicz i Jerzy Nowosielski ich przyjaźń, światopogląd, równoległa twórczość, biografie spotykają się ponownie na kartach tej książki.
Wznowienie tekstów literaturoznawczych dotyczących twórczości Adama Mickiewicza pióra jednej z najsłynniejszych i najwybitniejszych badaczek literatury polskiego romantyzmu (wyd. I PIW, 1976). Większość studiów z tego tomu stała się dla podejmowanych w nich zagadnień podstawowym punktem odniesienia, nie tracącym nic z aktualności: bliskość tekstowi, głęboka znajomość kontekstu kulturowego epoki, precyzja filologiczna połączona z przenikliwością i odwagą badawczą sprawiają, że studia te mają charakter uniwersalny. Studia te pozbawione są prezentystycznych odniesień, dalekie od interpretacyjnych mód i ideowych ukłonów w kierunku panujących trendów i ideologii. Edycja wydana w setną rocznicę urodzin autorki.
Zbiór scenariuszy Ingmara Bergmana, które z różnych powodów nie doczekały się sfilmowania. Jest to pierwsze polskie wydanie tych dzieł. Wydanie zawiera posłowie przetłumaczone z wydania szwedzkiego autorstwa Maaret Koskinen. Autorem tłumaczenia jest Tadeusz Szczepański, autor monografii o Ingmarze Bergmanie.
Spis zawartości tomu: Kaspers död (Śmierć Kaspra), Om varför gangstern skriver vers (O tym, dlaczego gangster pisze wiersze), Matheus Manders fjärde berättelse eller om en mördare (Matheusa Mandersa czwarte opowiadanie albo o mordercy), Staden (Miasto), Fisken. Fars för film (Ryba. Farsa filmowa), Spela pjäs (Zagrać sztukę), Trämalning (Malowidło na drewnie), Falskspelet (Fałszywa gra), Sixtiofyra minuter med Rebecka (64 minuty z Rebeką), Utkast till TV-film om Jesu död och uppstandelse och om nagra mänskor som deltog i dessa händelser (Szkic do telewizyjnego filmu o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa i o kilku ludziach, którzy uczestniczyli w tych wydarzeniach), Jack hos skadespelarna (Kuba u aktorów).
Bolesław Kędzierzawy aż przez dwadzieścia siedem lat panował jako polski książę. Rządził w czasie rozbicia dzielnicowego, okresie średniowiecznej Polski, który nadal skrywa wiele tajemnic. Autor monografii, z wykorzystaniem wszystkich dostępnych źródeł, kreśli nie tylko obraz księcia Bolesława, ale także postaci mu współczesnych, m.in. księżnej Salomei, księcia Słowian połabskich Jaksy z Kopanicy czy biskupa płockiego Aleksandra z Malonne. Książka składa się z siedmiu rozdziałów dotyczących kolejnych etapów życia księcia od lat młodości, przez wykonanie testamentu jego ojca Bolesława Krzywoustego, wojnę domową, lata senioratu, relacje z cesarstwem, po schyłek panowania. Mimo że Bolesław Kędzierzawy nie miał w swoim dorobku wielkich osiągnięć politycznych, to widoczną do dzisiaj spuścizną jego panowania są najwspanialsze zabytki sztuki romańskiej w Polsce.Książka jest kolejnym tomem zainaugurowanej w 2025 roku przez Państwowy Instytut Wydawniczy kolekcji „Poczet Władców Polski”. W jej ramach najlepsi specjaliści nauk historycznych w Polsce piszą biografie władców w oparciu o najnowszy stan badań i szeroki zasób źródłowy, również z archiwów zagranicznych. „Poczet Władców Polski” to starannie przygotowane publikacje, które zapewniają najwyższy poziom merytoryczny, wysokiej jakości szatę edytorską z kolorowymi ilustracjami i staranne wykonanie. Rafał Rutkowski (ur. 1986), doktor, pracuje w Instytucie Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, a także w Instytucie Historii PAN. Zajmuje się historią średniowiecznej Skandynawii i Słowiańszczyzny (do XIII w.). W polu jego zainteresowań badawczych znajdują się: historia historiografii średniowiecznej, chrystianizacja krajów „Młodszej Europy”, średniowieczna kultura intelektualna.
Miniaturowe utwory patyczka to smutne wiersze z oczami bez zębów. To opowieści o płonących i odstających głowach, półgłowach i półtwarzach, szklanych kulach, ciarynkach, śnie na brzuchu wieloryba, złotych wróżkach, jaszczurkach, Indianach i Bombadilu. A wszystko wrzucone do czarnej dziury poezji. Szkicowane patyczkiem wiersze układają się w linie rozciągnięte między Południem a Północą. Drugi tomik autorki "Ostatniego lotu Filomeli".
Alexander V. Pantsov – wykładowca na wydziale historii Capital University w Columbus – tworząc biografię Czang Kaj-szeka, jednego z najważniejszych polityków XX wieku, ukazał skomplikowane źródła obecnego układu sił w tamtym regionie i na świecie. Imponująca, wszechstronna opowieść została oparta na imponującym materiale źródłowym (m.in. pamiętnikach Czang Kaj-szeka i świadków tamtej epoki, aktach z rosyjskich i amerykańskich archiwów oraz opracowaniach zachodnich) i rzuca nowe światło na rolę Rosjan w całym chińskim ruchu rewolucyjnym, stanowiąc pierwszorzędny materiał badawczy dla specjalistów oraz pasjonującą lekturę dla wszystkich zainteresowanych historią Chin i Tajwanu.
Autor, uznany badacz chińskiego komunizmu, sięgnął po nieanalizowane dotąd źródła i napisał rzetelną, pełną, wolną od stereotypów biografię, która jest zarazem fascynującą opowieścią o Chinach XX wieku – o tamtejszym republikańskim przewrocie, wojnie toczonej z Japonią, wojnie domowej Guomindangu i Komunistycznej Partii Chin, w końcu ustanowieniu Chińskiej Republiki Ludowej na kontynencie oraz Republiki Chińskiej na Tajwanie - a wszystko to na szerokim tle zmagań i rywalizacji światowych mocarstw.
Wznowienie doskonałej, mało znanej powieści Leopolda Buczkowskiego, wydanej po raz pierwszy w 1947 roku. Obserwujemy jej bohaterów, zanim przeistoczą się w „tropione zwierzęta”, w ścigających i ściganych. Już tu widoczna jest jednak ich postępująca dehumanizacja, zbrodnicze predyspozycje, które w czasie okupacji znajdą podatny grunt. „Wertepy” to cykl impresyjnych epizodów, które w szczególny sposób tworzą zwartą całość. Makabryczne, lecz niepozbawione liryzmu, stanowią w dorobku Buczkowskiego, bezkompromisowego eksperymentatora, dzieło osobne. To bezlitosny portret podolskiej wsi doby międzywojnia – dotkliwej nędzy, która popycha ludzi do zbrodni. Znajdziemy tu nie tylko charakterystyczne dla autora „Czarnego potoku” mroczne wyimki z wojennej apokalipsy czy opis degradacji człowieka, którego niszczą nienawiść i zło. Kłębią się tu i mieszają ludzie, ich gesty, obrazy przyrody. Łachy, smród, błoto, gnój, wszy. A równocześnie… ileż tu przebłysków autentycznej poezji!
Powieść indonezyjskiej pisarki Siti Rukiah opowiada o losach młodej kobiety z klasy średniej, rozdartej między miłością a powinnościami wobec rodziny; między osobistymi pragnieniami a powinnościami wobec ojczyzny i toczącej się walki o niepodległość. Jest to jedno z nielicznych dzieł w historii literatury indonezyjskiej, które ukazuje negatywny wpływ wojny na życie młodych kobiet, skupiając się na przedstawieniu ich myśli, emocji, uczuć i dylematów, przed którymi stoją. Twórczość Rukiah wyprzedziła swoją epokę, niezwykle krytycznie analizując nierówności, z którymi boryka się bohaterka, chcąc wyzwolić się spod ograniczających ją tradycji i oczekiwań rodziny oraz społeczeństwa.
Pochodzący ze Szwecji Magnus Florin (ur. 1955) to autor o wyjątkowym charakterze pisma. Jego proza jest prozą ciszy i domysłów. Prostą i wieloznaczną. Gdyby miał ją opisać Stanisław Lem, zrobiłby to tak: powściągliwość tekstu działa na umysł czytelnika jak ciemność na wzrok; wzrasta wrażliwość; gwiazdy widać tylko nocą. Walser, Kafka, Perec, Calvino, Nabokov, a nawet Astrid Lindgren to nieprzypadkowe skojarzenia. A jednocześnie jakże jest Florin osobny. Drobne owady to dwie mikropowieści. Pierwsza z nich, Rodzeństwo z 1998 roku, opowiada o dziesięciorgu braciach i siostrach. Przede wszystkim o najstarszym z rodzeństwa, który uczy pozostałych mówić, przygotowuje do zawodu aptekarza, przywiązuje do siebie, a w końcu od siebie uzależnia. Córka Kartezjusza (2023) druga część zbioru rozgrywa się podczas ostatniej podróży filozofa, rejsu z Holandii do Sztokholmu jesienią 1649 roku. Kartezjusz wiezie skrzynię i wyobraża sobie, że mieszka w niej jego córka, która zmarła w wieku pięciu lat.
Prawdopodobnie każdy byłby w stanie opowiedzieć jakąś grimmowską fabułę – czy to opierając się na przekładach z oryginału, czy też na licznych przeróbkach i adaptacjach. Tymczasem biografia tych dziewiętnastowiecznych uczonych stoi niejako w cieniu spisanych przez nich historii. Jacob i Wilhelm przez większość swojego życia byli skromnymi bibliotekarzami, a u jego schyłku nobliwymi profesorami. Ich biografia jest jednak zaskakująco bogata, pełna zwrotów akcji, wpisana w historię Europy i Niemiec. Jacob i Wilhelm cale życie mieszkali razem, pracowali w sąsiadujących ze sobą gabinetach, dzielili bibliotekę, a gdy któremuś zdarzyło się wyjechać, pisali do siebie obszerne listy. Grimmowie w swojej ojczyźnie są postaciami pomnikowymi – to nie tyle baśniopisarze, ile założyciele filologii germańskiej, badacze i zbieracze zabytków kultury, a nawet politycy zaangażowani w obronę liberalnej konstytucji i pierwszy oddolny niemiecki parlament w roku 1848.
Biografia braci Grimm pióra Hansa-Georga Schedego wprowadza czytelnika w zawiłości historii Niemiec w XIX wieku, wszechstronnie ukazując na tym tle życie braci. Szczególną wartość mają liczne źródła, które cytuje autor, m.in. listy i dzieła naukowe, a także ilustracje, w tym portrety wykonane przez młodszego brata Jacoba i Wilhelma. Przekład przygotowała Eliza Pieciul-Karmińska, badaczka i tłumaczka baśni braci Grimm, która również opatrzyła edycję posłowiem i przypisami, dodatkowo przybliżającymi bohaterów polskim czytelnikom.
Obłęd Jerzego Krzysztonia to jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł XX wieku. Tysiąc trzysta stron świadectwa mroków. Bohaterowie tej książki to nie tylko chorzy na życie, piękni popaprańcy; ich zmagania z losem, systemem i sobą samym są opowieścią o nas. Porażająca i olśniewająca kronika popadania w obłęd i odradzania się to jednak nade wszystko epos: po części antyutopia, po części powieść metafizyczna, niepokojąco aktualna, poruszająca do głębi. Trzytomowa edycja Obłędu inauguruje serię Polskie Prozy. W trzy lata, sześć miesięcy i dwadzieścia trzy dni, nie licząc dojrzewania, w trudzie i znoju, tropiony i osaczony, przywiązany do masztu, wystukałem tę księgę. Nawiedzony i obdarzony siłą, przenikliwą struną światła, abym żył i dał świadectwo mrokom, w których cierpią ze mną pospołu moi bracia obłąkańcy. Śpiący wśród wraków, przytuleni do szczątków swoich łodzi, nawet we śnie skurczeni, z rozpaczy, moi towarzysze. Już czas (fragment książki).
Anna Nasiłowska we wspomnieniowej książce Węzeł rodzinny opowiada dzieje swojej familii od zabójstwa św. Stanisława, w którym, wedle rodzinnej legendy, brali udział przodkowie autorki, do czasów współczesnych, ze szczególnym uwzględnieniem lat 19051980 oraz losów pradziadków i dziadków, odpowiedzialnych za wyhodowanie nowego gatunku cebuli tzw. rawskiej. Wspomnienia układają się w fascynującą opowieść o zawiłych losach polskiej inteligencji od ziemianina do profesora.
Kauri to powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce w 1761 roku. Francuski statek, wiozący niewolników, rozbił się na Oceanie Indyjskim. Ocalali marynarze i niewolnicy przez kilka miesięcy żyli razem na wyspie o powierzchni 1 km2 (dzisiejsza nazwa to Tromelin). Po kilku miesiącach francuscy marynarze pozostawili niewolników i odpłynęli łodzią, zbudowaną ze szczątków rozbitego statku. Na wyspie pozostało kilkudziesięciu niewolników. Po 15 latach z wyspy „uratowano” 7 kobiet i niemowlę. Nie ustalono, kto był ojcem dziecka, ani co stało się z pozostałymi niewolnikami. Archeologowie i historycy wysuwają w tym zakresie sprzeczne hipotezy. Powieść opowiada powyższą historię z różnych punktów widzenia, w różnych perspektywach czasowych, mieszając historyczne ustalenia z fikcją. Narracja skupia się na dwóch osobach: pierwszym oficerze (postaci autentycznej), który przejął dowództwo po rozbiciu statku i który odpowiadał za zbudowanie łodzi ratunkowej, oraz na malgaskiej niewolnicy (postaci fikcyjnej), która była dzieckiem w chwili katastrofy i dorosłą kobietą „uratowaną” 15 lat później. Powieść – w zamierzeniu autora – oddaje atmosferę czasów oraz klaustrofobię oceanicznej wyspy. Znajdują się w niej odniesienia do wydarzeń historycznych: handlu niewolnikami na Oceanie Indyjskim, Wielkiej Rewolucji Francuskiej, monopolu Kompanii Wschodnioindyjskiej.
Oto historia podróży do Tybetu dwóch braci, którzy pragną zdobyć tytułową, nieoznaczoną na żadnej mapie górę. To podróż z cywilizacji do archaicznej krainy, gdzie to, co pierwotne, wciąż trwa. Wędrówka, która na zawsze rozdzieli braci. A może i połączy. Książka austriackiego pisarza Christopha Ransmayra jest przede wszystkim przypowieścią o trudnej miłości do drugiego człowieka. O umiłowaniu życia. Tęsknocie za spełnieniem. Powieść została napisana w formie poematu. Wersyfikacja nie jest w tym wypadku problemem czytelniczym, ale zbawieniem: nadaje nowe sensy, porządkuje obrazy.
Pai Hsien-yung to najlepiej znany na Zachodzie pisarz tajwański, a przy tym jedna z najbardziej cenionych i barwnych postaci tajwańskiej sceny literackiej, kulturalnej i obyczajowej. Grzeszni chłopcy to najgłośniejsza powieść Pai Hsien-yung. Jej akcja toczy się na początku lat 70. w środowisku tajpejskich homoseksualistów. Opisuje mniej lub bardziej burzliwe, czasami tragiczne losy kilku młodych gejów; prawdziwym jej tematem jest jednak ich relacja z otaczającym światem, emocjonalne związki z rodzicami, możliwość (lub brak możliwości) emocjonalnego odnalezienia się w społeczeństwie. Z punktu widzenia treści, na swoje czasy powieść była na scenie tajwańskiej wręcz rewolucyjna, dzisiaj uważana jest za prekursorską wobec współczesnej tzw. „literatury towarzyszy” (tongzhi wenxue).
PUK to uniwersalny głos obywatela świata, którego domem jest polszczyzna, głos upominający się – nie tonem manifestu, lecz rozmowy bezpośredniej, jak podanie ręki – o miejsce poezji w coraz mniej poetyckich czasach. Dąbrowski nie obraża się jednak na współczesną rzeczywistość, raczej stara się dostrzec na wysypisku wartości to, czym można się jeszcze pożywić lub co daje się – dzięki metaforze – zrecyklingować w prawdę i piękno. Adam Zagajewski pisał o nim tak: „Dlaczego lubimy wiersze Tadeusza Dąbrowskiego? Lubimy jego wiersze, ponieważ są niezmiernie konkretne. Dlaczego podobają nam się wiersze bardzo konkretne? Podobają nam się, ponieważ w ich percepcji uczestniczą wszystkie władze umysłu. Tadeusz Dąbrowski jest w dziedzinie poezji kimś, kogo Francuzi nazywają le grand reporter. Posiada temperament realisty, lecz jego realizm jest z natury poetycki, prowadzi do odkryć, nie zaś do oskarżeń. Jego wiersze osiągają nadzwyczajny poziom skupienia, stanowiąc adekwatną odpowiedź na absurd naszego świata”. Nowy tom wierszy Tadeusza Dąbrowskiego zawiera wszystko, co „Dąbrowskie”: lekkość, ironię, dowcip, precyzję, konkret oraz wrażliwość na „metafizyczne promieniowanie tła”.
Oto pokaźny zbiór opowiadań angielskiego klasyka Rudyarda Kiplinga, ułożony przez Jorge Luisa Borgesa. Borges wielokrotnie pośrednio lub wprost - dawał wyraz uwielbieniu dla Kiplingowskich opowiadań. Prześledziliśmy te miejsca i według Borgesowskich wskazań ułożyliśmy spis treści naszego tomu. W tomie znajdują się zarówno pierwsze polskie przekłady, jak i ponowienia przekładowe. Przekładu dokonał Maciej Świerkocki.
Czeski profesor historii Petr Cornej w przystępnej formie dokonuje analizy jednego z najważniejszych wydarzeń w historii Czech, które w dużym stopniu wpłynęło na ukształtowanie tego, co można nazwać czeskim charakterem narodowym. Książka jest nie tylko zbiorem pieczołowicie zebranych faktów autor nie stroni także od osobistego komentarza. Obrazowo i ze znawstwem opisuje przebieg walk (w tym szczególnie kluczową taktykę zastosowania wozów bojowych taboru), kreśli sylwetki kluczowych postaci, a także umieszcza rewolucję husycką na mapie wydarzeń w Europie XV wieku w aspekcie politycznym, społecznym i religijnym. Petr ornej jest też autorem wydanej w 2024 roku przez PIW biografii Jana Ziki.
Poetycko-dokumentalny cykl amerykańskiego poety Charlesa Reznikoffa Świadectwo tworzą tzw. recytatywy, epickie utwory o dziejach Stanów Zjednoczonych z lat 1885-1915, oparte na amerykańskich księgach i rejestrach sądowych. Pisane metodą obiektywistyczną, czyli podążające za detalem, za tym, co widać i słychać, bez komentarza, bez oceny. Autor przytacza relacje świadków, ofiar i sprawców. To najambitniejszy projekt Reznikoffa. Opracowując te epizody, wyobrażałem sobie, że jestem kimś w rodzaju archeologa. Nie wymyśliłem ich, ale nie wymyślili ich także autorzy pierwszych opisów. Wyczyściłem je ze słów, które wydawały mi się niekonieczne, tu i tam zastąpiłem je słowami, które wydały mi się bardziej wydajne niż oryginalne sformułowania, i kiedy tylko mogłem, wprowadzałem rytm, jak do wiersza. Wyboru i przekładu dokonał Piotr Sommer.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
