Książka Konstantego Rostworowskiego jest czymś wyjątkowym. Należy do kręgu tych, jakie ukazują świat, który nieodwracalnie już przeminął. Bohaterami tej opowieści są konie. Konie ofiarowane dzieciom, konie cugowe i fornalskie, dworskie i chłopskie, konie z Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, no i wreszcie konie pułku kawalerii austriackiej. Dziś już, kiedy koń ustąpił drogi samochodom, miłość do niego jest tylko pewnego typu hobby niektórych ludzi. A jeszcze do lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku koń, przynajmniej tu, w Polsce, był tym królewskim zwierzęciem, jakie mogło się szczycić największą przyjaźnią człowieka.
Opowieść Rostworowskiego, która idzie śladami życia autora, przekazuje nam całą wiedzę o koniu, na którym do niedawna jeszcze spoczywał ciężar cywilizacji ludzkiej. A zatem dowiadujemy się o tym, gdzie koń mieszkał (stajnia), czym był żywiony, jak był ubierany do pracy, jak był ujeżdżany, kiedy czuł się zmęczony, jaki był jego stosunek do ludzi. Właśnie w owych relacjach pomiędzy koniem i jego właścicielem, człowiekiem, w opisach autora jawi się silna nuta liryzmu, jest to przekaz ciepłych uczuć, które zawsze są nam miłe. Dla osób, które z młodości znają jeszcze zapach stajni i obornika, ta książka będzie przypomnieniem czegoś, co może się w świadomości już zaciera lub może nigdy nie było dostatecznie silne, by zdać sobie sprawę z tego, że wy-chowanie konia to było zadanie niemałej rangi. Dworska stajnia, od-wracające się do wchodzącego łby koni, brzęk łańcuchów, odgłos chrupania marchwi, nagły przelot jaskółki wylatującej z gniazda nad naszą głową i stary stangret – człowiek, którego trzeba było szanować. To wszystko już jakoś odchodzi, choć jeszcze tkwi w naszej pamięci, a w pamięci Konstantego Rostworowskiego utkwiło na całe życie.
Stanisław Jan Rostworowski, fragm. Słowa wprowadzającego
Perfekcyjne pod względem literackim opowiadania Wasyla Machny, wybitnego pisarza ukraińskiego mieszkającego w Nowym Jorku, odsłaniają skomplikowane relacje międzyludzkie związane z zawieszeniem bohaterów w przestrzeni międzykulturowej. Dotyczy to zarówno mieszkańców zachodniej Ukrainy (niegdyś wschodnich terenów Rzeczypospolitej), jak i środowisk emigracyjnych w dzisiejszej Ameryce. Spotykamy w tych opowiadaniach Ukraińców, Polaków, Żydów, Cyganów, ale problemy, przed którymi stają bohaterowie, mają charakter uniwersalny – osamotnienie, nieumiejętność ocalenia własnego systemu wartości wobec presji niestabilnego otoczenia społecznego i geopolitycznych powikłań najnowszej historii. Jednakowo głęboko przeżywają ten dramat intelektualista na obczyźnie, rosyjski oficer białogwardyjski, ukraińska studentka w Nowym Jorku, emigrant zarobkowy próbujący zalegalizować pobyt w USA przez fikcyjne małżeństwo, drobny żydowski kupiec i polski oficer w obliczu rozpoczynającej się drugiej wojny światowej czy prosta kobieta pragnąca ratować syna przed unicestwieniem przez wojnę domową.
„Mężczyzna, aby budować związek z kobietą, a następnie przyjąć do tego związku poczęte życie, musi być zdolny do miłości, bo tylko wtedy w sposób całkowity może się zaangażować i poświęcić rodzinie. [...] Dla ojca rodziny najważniejszą karierą powinna być kariera ojcostwa, a nie zawodowa, polityczna czy inna. Tylko ojciec spędzający wiele czasu ze swoimi dziećmi, odpowiadający na trudne dla nich pytania, obecny podczas różnych chorób, stłuczeń, skaleczeń, z miłością rozumiejący ich świat jest ojcem prawdziwie kochającym”.
Nie jest łatwo być ojcem we współczesnym świecie. Wydaje się, że ta rola i powołanie mężczyzny napotyka obecnie na szczególne trudności i przewartościowania. Wzmacniająca się społeczna pozycja kobiety, odgradzanie się dzieci i młodzieży od rodziców za zasłoną współczesnych technologii, nowe trendy obyczajowe i liberalizacja zasad moralnych sprawiają, że załamuje się tradycyjny obraz ojca jako głowy rodziny. Ojcowie niejednokrotnie czują się odsunięci na margines życia rodzinnego. Jednak rodziny bez silnych i kochających ojców skazane są na cierpienia i porażki. Fundament, który dla życia rodzinnego, a szerzej i społecznego, tworzą matki i ojcowie we wspólnym działaniu dla dobra swojej rodziny, jest niepodważalną wartością ładu społecznego i szczęścia poszczególnych ludzi. Dlatego niezbędne jest podjęcie przez mężczyzn trudu dojrzewania do ojcostwa i wypełnienia pola miłości wartościami, które umacniają więzi. Autor Odpowiedzialnego ojcostwa stawia na świadomy rozwój psychiczny i duchowy mężczyzny, na uczynienie z ojcostwa prymatu działań i dążeń w stronę pełnego człowieczeństwa.
Fragment książki
Pustelnik Jano przekazuje w ręce Czytelnika swą mistyczno-filozoficzną książkę, zakotwiczoną w klimacie ziemi bieszczadzkiej. Jest to autobiografia, w której Jano, oprócz swego szczególnie ciekawego życia, prezentuje również sylwetki ludzi, których napotkał na swojej drodze; dużo miejsca poświęca bohemie bieszczadzkiej – artystom i zakapiorom – oraz Bieszczadzkim Zlotom Leśnych Ludzi.
Głównym tematem książki są doświadczenia mistyczne (widzenia i ekstazy) Pustelnika Jano, oparte na fenomenie Christophorosa, skonfrontowane z naukami zawartymi w Biblii oraz duchowością największych mistyków chrześcijańskich: św. Jana od Krzyża, św. Teresy z Avila i św. Faustyny. Pustelnik Jano zajmuje się również studiowaniem dzieł wybitnych filozofów, dając swą oryginalną interpretację idei w nich zawartych. Zgłębia przemyślenia Pascala, Nietzschego, Simone Weil i Bierdiajewa.
Książka adresowana jest do Czytelników lubiących literaturę zmuszającą do myślenia oraz głębszej refleksji.
Relacja z zesłania do Kazachstanu autorstwa ks. Tadeusza Fedorowicza zapoczątkowała serię wydawniczą ?Duchowieństwo polskie w więzieniach, łagrach i na zesłaniu w ZSRR?. Ks. Fedorowicz na własną prośbę w 1940 r. został deportowany na Syberię, a następnie do Kazachstanu, by pełnić wśród wywiezionych na ?nieludzką ziemię? Polaków swą kapłańską posługę. Dał świadectwo człowieczeństwa w najbardziej nieludzkich okolicznościach i bezkompromisowego zawierzenia Opatrzności. Jego podążanie za głosem wewnętrznej Prawdy było nacechowane heroizmem; łączył chrześcijański optymizm z niebywałą otwartością duchową. Ojciec Święty Jan Paweł II w swej książce nazwał go ?swym kierownikiem duchowym, któremu wiele zawdzięcza?.
Jest to na polskim rynku wydawniczym pozycja wyjątkowa. Konwencję, w jakiej porusza się Marcińczak, umieścić by można na pograniczu wywiadu (gatunku typowo dziennikarskiego) i eseju (przynależnego bardziej do literatury pięknej). [...] Nie chodzi tu bowiem o wydobycie maksimum prawdy o konkretnym rozmówcy, osadzonym w rekonstruowanym przy pomocy reportera historycznym kontekście, ale raczej o trud dochodzenia do szeregu prawd na temat świata i jego przeżywania, możliwości poznawczych człowieka, historiozofii, które w takiej rozmowie, wspólnym wysiłkiem, mogą być odsłonięte.
Czytelnik tej książki, który rozgląda się dookoła po swoim kulturowym otoczeniu, żeby znaleźć coś, co pomoże mu uczynić jego własne życie pełniejszym i szczęśliwszym, przekona się, że jej bohaterowie stawiają światu podobne pytania, że warto się trudzić i że trud ten nie będzie zmarnowany. To, co łączy prezentowane tu teksty, to także próba wyjaśnienia, jak się rodzą ludzkie pasje i jak się żyje z pasją. Marcińczak potrafi uruchamiać w swoich rozmówcach głębokie pokłady autorefleksji, może dlatego że sam nosi w sobie ciągle niezaspokojoną ciekawość świata, którą w rozmowach ujawnia. [...]
Zwraca uwagę perfekcja tak zwanego warsztatu pisarskiego. Styl tych rozmów jest szlachetny, ale niepozbawiony znamion żywej mowy. Nie ma tu jednak irytującego – a modnego ostatnio – udawania, że zapisuje się wypowiedź w jej swobodnym toku, z wszystkimi kiksami, zahamowaniami, powtórzeniami, nadużywaniem zaimków itp. To zapis przemyślany, przez język dociera się do interesujących orzeczeń na temat świata – energia lektury nie może się wypalić przedwcześnie.
To bardzo dobra książka, więcej: to książka potrzebna. W czasach, gdy media żywią się wyłącznie krwią, sensacją i śmiertelnym klinczem polityków, dzięki tekstom napisanym przez Marcińczaka odkrywamy postawy i tematy, które wcale nie są mniej ekscytujące, a przecież dają nadzieję, a nie chwilowe zapomnienie.
Jest rok 2025. Siedemnastoletnia Anna ? córka zamordowanej w 2008 roku w stanie Vermont w USA Haliny Szadurskiej i Kanadyjczyka, Jonathana Sussmana ? mieszka z babcią w Warszawie, gra w szkolnym przedstawieniu Braci Karamazow, przeżywa gwałtowną miłość. Ze znalezionej w antykwariacie książki W cichym lesie Vermontu dowiaduje się o okolicznościach śmierci matki i postanawia wrócić do Ameryki, aby spotkać się z osobami, które znały Halinę Szadurską. Będzie wśród nich sławny pisarz, Edward Rubin, przed którego domem ugodził matkę Anny śmiertelny strzał. Dalsza droga życiowa, jaką wybiera Anna, zaskoczy wszystkich jej bliskich.
Nie wątek kryminalny i nie elementy futurystyczne decydują o gatunku literackim Tranzytu, jest to bowiem tradycyjny bildungsroman, opowieść o przejściu ze świata dzieciństwa w świat dojrzałości, a w przypadku Anny także o pełnej dramatów podróży między Polską matki i Ameryką ojca.
Syntetyczne i wszechstronne studium podstawowej metody pracy kuratorów sądowych z nieletnimi przestępcami. Prezentuje wyniki badań prowadzonych przez Autorki wśród grupy kuratorów w latach 1996–1998, umieszczone w kontekście najnowszych polskich i zagranicznych prac dotyczących tej problematyki. Traktuje m. in. o warunkach pracy kuratora w środowisku szkolnym, rodzinnym i rówieśniczym nadzorowanego oraz o tzw. kontrakcie kuratora z nadzorowanym jako skutecznej metodzie zapobiegania przestępczości.
Czytam opowieści klasztorne Tadeusza Chabrowskiego ... z nieskrywaną fascynacją z przejęciem. To jasne że chodzi najpierw w tym najgłębszym zainteresowaniu o tajemnicę jakiej głodny jest zawsze człowiek świecki nie przynależny siłą rzeczy do żadnego zakonu zanurzony w powszedniość swego życia. O pytanie zatem co naprawdę jest za tym murem . Tam bowiem - domniemuje człowiek z ulicy - jest istnienie całkiem osobne całkiem odrębne od mojego drastycznie różne w swym nieznanym i wzniosłym porządku wymagające szczególnej inicjacji i absolutnej rezygnacji z dobrze wiadomego mi kształtu. Oddane zupełnie sacrum nie banałowi pospolitej mej egzystencji. ... Idzie więc nade wszystko o to co naprawdę realne nie zaś o karby oficjalnych ustanowień. Idzie o rzeczywistą egzystencję w jej wymiarze duchowym psychicznym intelektualnym obyczajowym. O faktyczną wiarę i faktyczną socjologię wspólnoty zakonnej i o bycie w niej osoby. Tej oto osoby. Osoby z całym jej wyjątkowym przecież doświadczeniem i szczególną psychiką z jej niepowtarzalnymi potrzebami religijnymi emocjonalnymi cielesnymi. Czy klasztorna tedy reguła i zakonna mistyka odsyłają wniwecz i w niepamięć to wszystko Czy coś z tego zostaje A jeśli tak to co I jak się mają te ogólne zasady i wzorce starające się uformować konkretnego człowieka w figurę nader uniwersalną - w zakonnika czy mnicha - do tego właśnie co w nim najgłębiej osobiste niepowtarzalne co jego tylko Jakie dramaty duszy jakie dramaty ciała to buduje I jakie konflikty - te wewnętrzne i te zbiorowe których nie brak przecież w każdej wspólnocie nawet najbardziej rygorystycznie uporządkowanej i ściśle hierarchicznej I co zrobić wówczas kiedy niebo staje w płomieniach Bo przecież musi stawać w nich wtedy kiedy mamy w sobie wiarę prawdziwą. Kryzys wiary oraz zwątpienie należą wszakże do jej natury jeśli ma być ona czymś niekłamanym czymś autentycznym. fragm. Posłowia prof. nadzw. dr hab. Zbigniew Mikołejko
"Praca ma na celu przedstawienie problemu podmiotowego traktowania wychowanka w nadzorze rodzinnego kuratora sądowego. Nadzór ten jest przeze mnie ujmowany przede wszystkim jako oddziaływanie wychowawcze. (...)
Ponadto do głębszej analizy zagadnienia zastosowania idei podmiotowości w nadzorach kuratora skłonił mnie fakt, iż nieletni bardzo często mają za sobą doświadczenia traktowania przedmiotowego. (...)
Przedstawiany zbiór rozpraw jest pokłosiem pracy Komisji Frazeologicznej Komitetu Językoznawstwa PAN. Wyraźnie zarysowujący się nurt badań nad biblizmami reprezentują dwie rozprawy: Stanisława Koziary Tradycyjna frazeologia biblijna a nowe przekłady Pisma Świętego w języku polskim i Mariusza Krajcarza O różnicach pomiędzy niderlandzkimi i polskimi frazeologizmami pochodzenia biblijnego. Prof. dr hab. Stanisław Koziara od wielu lat prowadzi badania nad językiem polskich przekładów Pisma Świętego, jest autorem kilku książek i kilkudziesięciu artykułów poświęconych tej problematyce. Artykuł, prezentowany w tomie 9, został przedstawiony na posiedzeniu Komitetu Językoznawstwa PAN jako szczególnie ważny dla współczesnej polszczyzny religijnej.
Jan Jaworski urodził się 3 grudnia 1939 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Tam ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące (1958). Od roku 1969 mieszka w Chicago, w USA. W latach 1980?1987 studiował (eksternistycznie, równocześnie pracując) teologię i socjologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Studia te uwieńczył pracą magisterską, opublikowaną pt. Jan Paweł II wśród Polonii Amerykańskiej (Lublin 1991). Doktorat uzyskał w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie w Londynie (2011). Jest autorem licznych artykułów i reportaży w prasie krajowej i polonijnej oraz stałym korespondentem Katolickiej Agencji Informacyjnej (wcześniej: Pisma Okólnego Episkopatu Polskiego).
Czynnie uczestniczy w życiu Polonii Amerykańskiej jako członek wielu organizacji polonijnych: Zjednoczenia Polskiego Rzymskokatolickiego, Związku Narodowego Polskiego, Kongresu Polonii Amerykańskiej w stanie Illinois, Ligi Katolickiej, Koła Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II, Stowarzyszenia Pamięci Ofiar Katynia i Smoleńska. Był współzałożycielem i wieloletnim prezesem Koła Przyjaciół KUL w Chicago, pomagającego Uniwersytetowi, a w szczególności jego Bibliotece w trudnych latach. W roku 1994 otrzymał Medal za Zasługi dla KUL. Koordynował akcje charytatywne z ramienia Kongresu Polonii Amerykańskiej: fundusze na budowę Hospicjum św. Brata Alberta oraz aparaturę medyczną i leki dla szpitala w Dąbrowie Tarnowskiej oraz pomoc dla powodzian w Polsce. W latach 1992?2011 był rzecznikiem prasowym Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego w USA. Był również w latach 1996?2009 przedstawicielem paryskiego Zakładu Biografistyki Polonijnej w USA.
Otrzymał wysokie odznaczenia Kościoła: medal Pro Ecclesia et Pontificae (od papieża Jana Pawła II, 1994), medal Ecclesiae Populoque servitium praestanti (od Prymasa Polski, kard. Józefa Glempa, 2000). Komandorię Orderu św. Sylwestra (od papieża Benedykta XVI, 2008), złoty medal Jana Pawła II za zasługi dla Archidiecezji Krakowskiej (2009).
Od roku 2003 jest konfratrem Zakonu OO. Paulinów. Czynnie wspomaga Sanktuarium Jasnogórskie.
Książka przedstawia dzieje zsyłki do sowieckiego łagru ks. Michała Woronieckiego – misjonarza, prowadzącego duszpasterstwo po II wojnie światowej we Lwowie i okolicach. Autor wiernie relacjonuje motywy i sposób swego aresztowania, śledztwo i stawiane mu zarzuty, absurdalny „sąd”, wyrok skazujący na 25 lat łagrów, drogę do łagru Dżezkazgan Rudnik w Kazachstanie, późniejsze przeniesienia do innych oddziałów, wreszcie uwolnienie w 1956 r. Opisuje warunki życia w poszczególnych otdielienijach obozu, rodzaj pracy wykonywanej przez więźniów, wzajemne relacje, kontakty z wolnym światem. Szkicuje też sylwetki ludzi – zarówno łagierników, funkcyjnych, jak i bliskich, wspierających zakliuczonnych poprzez listy i paczki. Jesteśmy świadkami świąt obchodzonych w obozie, a także działań duszpasterskich – sprawowania potajemnych Eucharystii i sakramentu pokuty przez wielu kapłanów, skazanych przez sowietów na „poprawcze obozy pracy”.
Relację ubogacają liczne listy i fotografie z miejsc zsyłki. Tekst wspomnień został zaopatrzony w przypisy tłumaczące rosyjskie skróty i objaśniające ich zawartość, jak również przybliżające nazwy wspominanych miejscowości. Liczne nazwy rosyjskojęzyczne, używane przez autora (i objaśnione), nadają książce posmak autentyzmu i pozwalają odczuć klimat tamtych wydarzeń.
Zbiór tekstów wybitnego teoretyka i historyka literatury, emerytowanego profesora KUL, w latach 1971-1983 prorektora KUL, członka Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL. Rozważania te, pisane w ciągu minionych trzydziestu lat, wypływają z osobistych doświadczeń kontaktu z postacią, nauczaniem i twórczością Ojca Świętego. Profesor dzieli się z czytelnikiem refleksją zrodzoną pod wpływem spotkań z Janem Pawłem II oraz lektur papieskich encyklik (głównie Redemptor hominis), dzieł literackich (cenne analizy dramatów Karola Wojtyły i Tryptyku rzymskiego), a także wywiadu z Vittoriem Messorim Przekroczyć próg nadziei. Dopełnieniem portretu są syntetyczne ujęcia fenomenu życiowej postawy Papieża, zawarte między innymi w wywiadzie udzielonym Wacławowi Tkaczukowi w 2004 r.
Dziś, kiedy liczba wspólnot neokatechumenalnych w Polsce sięga tysiąca, warto cofnąć się w czasie, by zobaczyć, jakie były ich początki, jak zaczęła się historia, która wpisała się w los setek tysięcy osób na całym świecie.
Jest to opowieść o tym, jak Bóg na krzywych linijkach ludzkiego życia pisze proste wiersze. Czy można było oczekiwać, że pośród skrajnej biedy madryckiego przedmieścia uformuje się na nowo perła, jaką w początkach historii Kościoła był katechumenat – droga prowadząca do wiary dojrzałej, która nie sprowadza się wyłącznie do liturgicznych rytów czy formowania umysłów, ale dzięki trzem elementom: Słowu Bożemu, Liturgii i braterskiej Wspólnocie, zdąża do przemiany serc dokonującej się mocą Ducha Świętego? W naszych oczach bieda jest tylko biedą, pustynia – tylko pustynią, ale zapewne w oczach Boga sytuacje te wyglądają inaczej: pustynia może przynosić bogate duchowe owoce, tak jak przynosiła je w pierwszych wiekach historii Kościoła. [...]
fragment Do Czytelników
Książka ks. Zbigniewa Tyburskiego powinna się znaleźć w każdym polskim domu. Warto, by to wartościowe studium wziął do ręki każdy, komu jest bliska myśl Jana Pawła II; kto chce ją jak najlepiej poznać, by potem stosować z pożytkiem w swoim życiu.
Fragment Przedmowy,
ks. prof. dr hab. Edward Walewander
Nieraz zastanawiałam się, co stanowiło tajemnicę nieodpartego uroku osobowości ojca Tomasza Rostworowskiego i jego tak silnego oddziaływania na ludzi, przede wszystkim przez żywe słowo? Bo słowa napisane, bez jego głębokiego, dźwięcznego głosu, bez jego uśmiechu, bez ognia jego oczu działały już znacznie słabiej. Ojciec jednoczył w sobie wysoki ideał chrześcijańskiego i apostolskiego życia z niegasnącą nigdy radością i ufną, nieomal dziecięcą wiarą w moc Boga i zwycięstwo dobra.
Irena Józefowicz, Taki pozostał w mej pamięci
Dużym walorem książki Pawła Wojciechowskiego jest umiejętność rozszyfrowania palimpsestowej struktury tekstów Antoniego Langego. W zaproponowanej tu lekturze rozszyfrowane zostają wykorzystane przez artystę interteksty. Podkreślić trzeba także kompetencje autora w dziedzinie filozofii i projektów antropologicznych przełomu XIX i XX wieku.
prof. E. Paczoska
Psalm łaski
Litania do Matki Zbawiciela
Psalm błagalny
Pieśń do Matki Bożej Sokalskiej
Modlitwa wieczorna
Psalm sokalski
Zamyślenie
Oto Matka twoja...
Panteon Maryjny
Hymn uwielbienia
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
