Celem książki jest próba przedstawienia całokształtu działań w wojnie koreańskiej 1950-1953. W miarę możliwości pełnego ukazania operacji lotniczych wojny koreańskiej w pracy zawarto informacje o działaniach prowadzonych przez siły powietrzne wszystkich uczestniczących w niej państwa państw głównie USA, ale ZSRR, ChRL, KRL-D czy Wielkiej Brytanii i Australii.
W rozdziale I przedstawiono przyczyny oraz ogólny zarys przebiegu konfliktu koreańskiego. Rozdziały II, III i IV przedstawiają działania lotnictwa. Zastosowano podział chronologiczno-problemowy, wyznaczony przez najistotniejsze wydarzenia tej wojny, jak wejście do działań lotnictwa ZSRR czy przejście z etapu wojny manewrowej do etapu wojny pozycyjnej. I tak w rozdziale II omówiono działania lotnictwa w okresie do dnia 01 listopada 1950r., w tym działania w początkowym okresie wojny, działania strategiczne przeciwko infrastrukturze przemysłowej Korei Północnej czy pierwsze działania lotnictwa morskiego. W rozdziale II skupiono się na pierwszych operacjach lotnictwa ZSRR oraz udziale lotnictwa USA w odpieraniu ofensywy wojsk chińskich. Rozdział IV omawia operacje prowadzone przez lotnictwo od lipca 1951 do lipca 1953. Skupiono się na przedstawieniu działań w warunkach stabilizacji linii frontu, operacjach przeciwko systemowi transportowemu wojsk ludowych, działaniach nocnych czy działaniach prowadzonych przez lotnictwo pomocnicze, jak rozpoznawcze, transportowe czy działania śmigłowców.
Do książki dołączono liczne załączniki prezentujące między innymi – wykazy jednostek lotniczych, zestawienia zwycięstw powietrznych, dane statystyczne udziału lotnictwa.
W 1906 r. Niemcy zaczęli budowę własnej floty drednotów wyposażonych w większe działa, a wieść o tym szybko dotarła do brytyjskiej Admiralicji. Nad Royal Navy pojawiło się więc niepokojące widmo, że wróg zdominuje jej flotę drednotów siłą ognia. Skłoniło ono Admiralicję do zamówienia własnych ""superdrednotów"". Stępkę pod pierwsze z nich położono w roku 1909, a trzy lata później nowe pancerniki weszły do służby. Brytyjska opinia publiczna popierała program ich budowy, a popularność zyskało hasło ""chcemy ośmiu, i to natychmiast"", nawiązanie do budowy ośmiu superdrednotów. Cztery następne superdrednoty weszły do służby w 1914 roku. Do tego czasu admiralicja rozwinęła program ""szybkich pancerników"" uzbrojonych w działa kalibru 381 mm. Te potężne okręty weszły do służby akurat na czas, żeby odegrać swoją rolę w bitwie jutlandzkiej w 1916 roku. I wojna światowa wybuchła, zanim Royal Navy dokładnie oceniła nowe okręty, tak więc wnioski należało wyciągać w oparciu o nabyte doświadczenia - nie był to łatwy sposób wprowadzania innowacji. Choć żaden z superdrednotów nie został utracony w tym starciu, to ich postawa w bitwie jutlandzkiej doprowadziła do ponownego przemyślenia sposobu ich działania. Niemniej przez cztery lata broniły dominacji morskiej przed zakusami nieprzyjaciela, w związku z czym odegrały ogromną rolę w ostatecznym upadku Cesarstwa Niemieckiego.
Książkę otrzymasz w pierwszej kolejności - zamówienie wysyłamy po otrzymaniu tytułu od wydawnictwa.Kiedy wybuchła II wojna światowa, jedynie skandynawskie armie posiadały tradycję prowadzenia działań nawet w czasie najbardziej srogich zim, często na dużych wysokościach. Na początku 1940 roku świat został zaskoczony niesłychanym oporem Finów wobec sowieckich najeźdźców, spośród których wielu było dobrymi narciarzami. Owe walki stanowiły przeciwieństwo łatwego zwycięstwa Niemców nad brytyjskimi i francuskimi siłami ekspedycyjnymi, odniesionego kilka zaledwie miesięcy później w Norwegii. Związek Radziecki wyciągnął wnioski z porażek, natomiast sukcesy Hitlera wprawiły go w samozadowolenie. Zimą przełomu lat 1941/42 doprowadziło to do katastrofalnych klęsk Wehrmachtu na froncie wschodnim. Niniejsza fascynująca publikacja pokazuje, jak wojska Aliantów i Osi zostały zmuszone do poważnego podejścia do walki w zimie i w górach. Opisuje także szkolenie i rozwój wyposażenia przystosowanego do użycia w ekstremalnych warunkach pogodowych i w terenie wysokogórskim. Książka, oparta na podręcznikach z czasów wojny i analizie rzeczywistych zdarzeń, została zilustrowana fotografiami, oryginalnymi rysunkami i kolorowymi planszami, przedstawiającymi scenariusze taktyczne.
W ciągu kilku ostatnich lat poświęcono wiele uwagi czynom i osobowościom najsłynniejszych piratów, nie opisano jednak szczegółowo ich okrętów. W tym tytule nadrobiono te braki, dogłębnie badając różnorodne typy jednostek, na pokładach których piraci przemierzali morza i oceany podczas ""złotej ery piractwa"" (1690-1730), od najeżonych działami okrętów wojennych po mniejsze statki jak slupy, brygantyny i wczesne szkunery. Pod uwagę wzięto także najnowsze badania archeologiczne, które wzbogacają tę fascynującą opowieść o pochodzeniu, rozwoju i taktyce walki stosowanej przez pirackie okręty. Wielka ilość historycznych źródeł ikonograficznych i przepięknych, szczegółowych ilustracji przywracają okręty ""złotej ery"" do życia.
Każdy z niemieckich rodzajów sił zbrojnych okresu II wojny światowej, posiadał co najmniej jedną jednostkę, która zasłużyła na unikalną bojową reputację. Oddziały te miały jeszcze jedną wspólną cechę – rozwinęły się o wiele bardziej, niż zakładały to oryginalne plany ich twórców. Herman Göring, głównodowodzący sił powietrznych, był zdeterminowany w pragnieniu, aby jego Luftwaffe także wzięła udział w podziale chwały w nadchodzących niemieckich podbojach lądowych i nadał swoje imię pułkowej grupie piechoty i artylerii przeciwlotniczej. Ta elitarna jednostka, rozrosła się stopniowo do rozmiarów najpierw brygady, potem dywizji pancernej, wreszcie złożonego z dwóch dywizji korpusu, wyróżniając się w walkach w Tunezji, na Sycylii, we Włoszech kontynentalnych i na froncie wschodnim. Nasza zwięzła historia oddziału HG, ilustrowana jest rzadkimi prywatnymi fotografiami oraz najwyższej jakości kolorowymi planszami, przedstawiającymi każdy element różnorodnego umundurowania i insygniów, charakterystycznych dla tej formacji.
Japońska armia w okresie przedwojennym używała czołgów w szerokim zakresie i ze sporymi sukcesami. Zainspirowany konstrukcjami europejskimi, nowatorski program konstrukcji czołgów ułatwił Japończykom prowadzenie kampanii w Chinach przed wybuchem wojny na Pacyfiku w grudniu 1941. Podczas późniejszych starć z Aliantami w początkowym stadium konfliktu, czołgi skierowano z dużą wyobraźnią do walki w terenie porośniętym dżunglą, wcześniej uważanym za niemożliwy do spenetrowania przez tego typu pojazdy. W ten sposób odegrały ważną rolę w kampanii na Malajach i zajęciu Singapuru. Jednakże rozwój myśli technicznej w zakresie japońskiej broni pancernej został zahamowany przez priorytetowe traktowanie potrzeb marynarki wojennej. Japońskie czołgi z powodu zawrotnego tempa wprowadzania coraz nowocześniejszych konstrukcji alianckich, szybko okazały się przestarzałe i nieskuteczne w walce. Steven J. Zaloga używa szczegółowych fotografii i kolorowych plansz do zapoznania czytelnika z japońskimi czołgami okresu II wojny światowej.
Imperium Rzymskie zostało zbudowanie nie tylko dzięki sile legionów, ale również dzięki flocie, która prawdopodobnie była jedną z największych potęg morskich w historii. Nie mając na morzu żadnych poważnych przeciwników podczas trwania Pax Romana, Rzymianie zaczęli budować w dużych liczbach mniejsze, szybsze okręty w miejsce wielkich galer, które zniszczyły niegdyś flotę Kartaginy. Rzeki również stały się bardzo istotne, ponieważ rzymskie jednostki operowały teraz na Renie i Dunaju, kontrolując nadgraniczne regiony. Wykorzystanie okrętów miało także kluczowe znaczenie podczas podbojów dokonywanych w okresie wczesnego cesarstwa, od Morza Północnego aż po rzeki Dacji. Przyszło im także walczyć między sobą podczas tzw. roku czterech cesarzy.Wzbogacona o szczegółowe ilustracje, spektakularne wyobrażenia scen bitew i starannie dobrane fotografie, książka ta wyjaśnia w jaki sposób doszło do powstania pierwszych rzymskich stałych flot, jaka była ich organizacja i sposób działania. Odpowiada także na pytanie, w jaki sposób rzymska technologia morska została dostosowana do nowych realiów władzy cesarskiej.
Zwodowanie HMS Dreadnought w 1906 r. zmieniło obliczę wojny morskiej. Pierwszych sześć drednotów to zmodyfikowane wersje podstawowego projektu Dreadnoughta, wszystkie były uzbrojone w działa 305 mm. Dopiero w 1911 r., wraz z wodowaniem HMS Neptune, układ tego potężnego uzbrojenia zmieniono w oparciu o zdobyte do tego czasu doświadczenia. W późniejszych miesiącach tego samego roku do służby weszły dwa kolejne warianty Neptune'a. Tych dziewięć drednotów stworzyło rdzeń brytyjskiej floty pełnomorskiej. Jednakże wkrótce miały zostać wyprzedzone przez młodsze pokolenie pancerników, ""superdrednoty"", które są tematem drugiego tomu tej dwuczęściowej historii. Choć nowe jednostki dysponowały większymi działami kalibru 343 mm, to okazały się mniej udane jako wszechstronne pancerniki, niż ich lżej uzbrojeni poprzednicy. Ostatni drednot wyposażony w działa 305 mm wszedł do służby w 1914 r., kiedy to budowany dla Turków, siedmiowieżowy pancernik został przekazany Royal Navy i przemianowany na HMS Agincourt. Nowy tytuł z serii New Vanguard, pierwszy z dwóch opisujących te słynne okręty, opowie pełną historię brytyjskich pancerników z I wojny światowej. Niniejsza książka rzuca również światło na ich rewolucyjne konstrukcje oraz zapewniające im siłę ognia działa 305 mm, a także sposób w jaki ich używano.
Podczas II wojny światowej wojska pancerne Trzeciej Rzeszy walczyły na pierwszej linii w każdej ważniejszej kampanii lub bitwie, od inwazji na Polskę i Francję po ostatnią wielką kontrofensywę w Ardenach. Czołgiści niemieccy służyli na każdym froncie, zdobywając ogromny respekt dzięki swej energiczności w ataku i wytrwałości w obronie. Niniejsza książka przedstawia rekrutację, szkolenie, warunki służby i doświadczenie bojowe typowego niemieckiego czołgisty w II wojnie światowej, służącego na różnych frontach ? od skwaru Pustyni Zachodniej po zamarzniętą tundrę frontu wschodniego. Tekst wzbogaca wiele niepublikowanych dotąd fotografii pochodzących z dwóch głównych źródeł: od prywatnych kolekcjonerów i od samych weteranów Panzerwaffe.
Wojnę Iwana IV z Rzeczpospolitą o Inflanty przerwał za czasów Zygmunta Augusta trzyletni rozejm, kończący się w czerwcu 1573 roku. Interesy obu państw były jednak tak sprzeczne, a ich stosunki tak napięte, że wojna mogła wybuchnąć ponownie w każdej chwili, jeszcze przed upływem rozejmu. Przerwano właściwie - a i to nie w pełni - jedynie otwarte walki, starcia zaś polityczne czy dyplomatyczne nie straciły na sile. Iwan, zamykając umowę o rozejmie, realizował równocześnie projekt królestwa inflanckiego, ogłaszając jego władcą księcia Magnusa (na warunkach podległości feudalnej). Posłowie Zygmunta Augusta, zawierający umowę o zawieszeniu broni, donieśli o tym po powrocie swemu władcy, wywołując jego znaczne zaniepokojenie, gdyż owa kombinacja polityczna kierowała się przeciw interesom Rzeczpospolitej. Zygmunt August ze swej strony dokładał wszelkich starań, by już w zarodku zniszczyć moskiewską flotę bałtycką, zwaną wtedy żeglugą narewską - upatrywał w niej bowiem wielkiego zagrożenia nie tylko dla Rzeczpospolitej, ale całej zachodniej Europy.
Walki wojsk polskich z konną armią Budionnego, prowadzone od czerwca do listopada 1920 roku na obszarach Wołynia i Podola i nieprzewidziane sukcesy jazdy sowieckiej, wzbudziły powszechne zainteresowanie poza granicami obu walczących państw. Nie spodziewano się bowiem, by jazda mogła osiągnąć tak wielkie sukcesy w walce z piechotą uzbrojoną w nowoczesną broń, względnie nie rozumiano przyczyn, dlaczego wyższe dowództwa polskie nakazywały cofanie się szerokich frontów z powodu przedostania się na ich tyły kilku dywizji nieprzyjacielskiej jazdy. Zachodzi więc konieczność szczegółowego zebrania dotyczącego materiału i wyjaśnienia tych zdarzeń.
Niewiele oddziałów niemieckich sił zbrojnych uczestniczyło w walkach na tak wielu frontach jak strzelcy górscy, inaczej Gebirgstruppen. Od kampanii Blitzkriegu w 1940 roku przez ataki na Bałkany i Rosję oraz kampanię w Afryce Północnej, po obronę Rzeszy od 1944 do 1945 roku, strzelec górski zdobył reputację niezawodności i odwagi. Każdy taki żołnierz był niezwykle sprawnym człowiekiem: tego wymagała konieczność pokonywania trudnego terenu z pełnym ekwipunkiem, bez wsparcia zmotoryzowanego taboru zaopatrzeniowego. Ta nowa pozycja pokazuje proces naboru, szkolenia oraz doświadczenia wojenne typowego strzelca górskiego.
Korzystając z dokumentów i podręczników wojskowych, niniejsza książka stara się przedstawić taktykę oraz przykłady działalności operacyjnej niemieckich okrętów podwodnych w trakcie II wojny światowej. Mimo, że niemiecka Marynarka Wojenna uważała swoją początkowo małą flotę podwodną za drugorzędną w stosunku do reszty Kriegsmarine, z nadejściem 1942 roku U-Booty adm. Karla Dnitza zagrażały funkcjonowaniu najważniejszych morskich linii komunikacyjnych na Atlantyku, zatapiając setki transportowców, przyćmiewając tym samym osiągnięcia niemieckiej floty nawodnej. Ta bezlitosna i kosztowna walka trwała na tych warunkach do wiosny 1943, kiedy to dramatyczne zwycięstwa Aliantów odwróciły bieg wojny na morzu. Jednakże U-Booty aż do ostatnich dni wojny prowadziły skazaną z góry na porażkę kampanię dla odzyskania przewagi. Tekst ilustrowany jest zdjęciami z czasu wojny i kolorowymi planszami, próbującymi ukazać i wyjaśnić ulegający wahaniom przewagi obydwu stron pojedynek technologii i taktyki.
Ekspert od historii morskiej Angus Konstam bada rozwój raczkującej floty Tudorów od jej początków w charakterze tymczasowo mobilizowanej floty statków handlowych w XV wieku do stałej marynarki pod panowaniem Henryka VIII. Zarysowane zostało innowacyjne użycie przez Henryka okrętów jako platform artyleryjskich w latach przed bitwą pod Portsmouth w 1545 roku, w której jego flota pokonała znacznie większą francuską armadę. Nieszczęsna ?Mary Rose? była zaledwie jednym z wielu potężnych okrętów, które wytyczyły drogę do późniejszej angielskiej morskiej dominacji. Ta książka ożywia te ogromne drewniane okręty wraz z ewolucją ich konstrukcji za pomocą kolorowych rysunków i historycznych źródeł ikonograficznych.
Do roku 1920 Armia Czerwona wystawiła olbrzymią różnorodność samochodów pancernych, pociągów pancernych oraz oddziałów czołgów. Na początku lat dwudziestych odegrały one zasadniczą rolę w scalaniu nowopowstającego sowieckiego imperium. Zważywszy na fakt, że szlaki kolejowe były strategicznymi arteriami pozwalającymi panować nad przestrzeniami Rosji, to właśnie pociągi pancerne w sposób zasadniczy wpłynęły na bieg historii i nigdy wcześniej nie odegrały takiej roli, jak podczas wojny domowej. Niniejsza książka omawia struktury organizacyjne, produkcję, personel, szkolenie i walki bolszewickiej broni pancernej na wszystkich frontach, włącznie ze słynnym pociągiem specjalnym Trockiego.
Pomimo, że jestem przeciwnikiem państwa, muszę przyznać, iż to znakomita książka pióra najbardziej otwartego i analitycznie przenikliwego umysłu wojskowej inteligencji. Kilcullen niezłomnie stawia czoła koszmarowi wiecznej wojny w slumsach tego świata"".Mike Davis, autor Planet of Slums""David Kilcullen rzuca światło na nadchodzący, dystopijny, miejski świat, przypominający 'Łowcę androidów' i 'Raport mniejszości'. Przekonująco argumentuje, że chcąc przygotować się na nastanie epoki miejskiej partyzantki, musimy szybko znaleźć sposób na budowę własnych sieci bezpieczeństwa. 'Z gór do miasta' w barwny i praktyczny sposób krystalizuję tę smutną, lecz prawdopodobną przyszłość"". David Kilcullen jest autorem cieszących się ogromnym uznaniem książek The Accidental Guerilla oraz Counterinsurgency. Były żołnierz i dyplomata. Podczas wojen w Iraku i Afganistanie służył w roli starszego doradcy generała Davida H. Petraeusa i sekretarz stanu Condoleezza?y Rice. W ostatnich latach skoncentrował się na pracy w terenie, wspierając agencje pomocowe, organizacje pozarządowe i lokalne społeczności w rejonach dotkniętych klęskami, a także na rozwijaniu nowych sposobów myślenia o skomplikowanych konfliktach w sieciowych środowiskach zurbanizowanych.
Wielkie znaczenie lotnictwa myśliwskiego Królewskich Sił Powietrznych we wczesnym okresie II wojny światowej nie ulega wątpliwości, jednak rola w bitwie o Anglię tych nielicznych, jak ich określił Churchill, zarówno w tamtym okresie, jak i w latach późniejszych była i wciąż pozostaje przedmiotem daleko idącej mitologizacji.Niniejsza książka umieszcza lotników Fighter Command we właściwym kontekście historycznym, opisując rekrutację, szkolenie i przeżycia pilotów myśliwskich walczących pod niebem Francji i Wielkiej Brytanii. Nie byli to nieustraszeni, aroganccy chłopcy z elitarnych szkół, jak ich przedstawia powszechna legenda, lecz niespokojni, ale dzielni ludzie reprezentujący wszystkie grupy społeczne. Ich dzieje, opowiedziane poprzez ich własne wspomnienia, tworzą wszechstronną relację o Fighter Command pierwszych lat wojny, od przestworzy nad hrabstwem Kent, przez pola północnej Francji, po norweskie śniegi.
Opublikowana w roku 1928 monografia Joseph'a Chartrou o Andegawenii w I połowie XII w., pozostaje do dzisiaj jedyną książką w której znalazł wspólne omówienie okres rządów Fulka V i Gotfryda Plantageneta. Ten fakt świadczy dobitnie o znaczeniu pracy francuskiego historyka, gdyż pomimo pojawiających się głosów krytycznych pod jej adresem, nie było potrzeby stworzenia nowej monografii poświęconej temu okresowi w dziejach Andegawenii i to w ujęciu zaproponowanym przez Chartrou. W przeciwieństwie do kresu wcześniejszego i późniejszego w dziejach hrabstwa, które to żywo zajmowały historyków a prac pojawiło się wiele. Tym bardziej warto udostępnić pracę francuskiego historyka polskiemu czytelnikowi zainteresowanemu tym fragmentem dziejów europejskiego średniowiecza.
… Autor omawia to zagadnienie w oparciu o bogaty zasób źródeł, począwszy od zapisów epigraficznych poprzez przedstawienia ikonograficzne na źródłach archeologicznych kończąc. Problem wojny został tutaj zaprezentowany w jasny i przejrzysty sposób; Autor wykazał się dużą znajomością tej tematyki cytując najważniejsze opracowania poświęcone wojnie w Mezoameryce. W tej części można ewentualnie zwrócić większą uwagę na wciąż rosnący korpus danych bioarcheologicznych (prace takich badaczek jak Vera Tiesler czy Andrea Cucina), a w opisie ośrodków postklasycznych nieco więcej miejsca można by poświęcić tak ufortyfikowanym miejscom jak Utatlan, Iximche czy Mixco Viejo, które zostały potraktowane nieco marginalnie. Choć można spierać się z pewnymi tezami stawianymi przez Autora (według których wojny na wyniszczenie nie było na ziemiach Majów – w moim przekonaniu koncepcja prowadzenia wojny zmienia się w ciągu okresu klasycznego), to jednak temat ten został przedstawiony w sposób zasługujący na uznanie, i w oparciu o bogate analogie do innych kultur, zarówno z Nowego, jak i Starego Świata...
Z recenzji dr. hab. Jarosława Źrałki
Instytut Archeologii UJ
Piloci myśliwcy zawsze zajmowali elitarne miejsce w historii wojny. Myśliwcy Luftwaffe - Jagdflieger byli bez wątpienia wśród najlepszych na świecie, a ich odwaga, umiejętności i niekiedy niesamowita ilość zestrzeleń osiągnęły status niemal legendarny. Przez lata wiele zostało napisane o tych asach, jednak ta książka w odróżnieniu od innych, próbuje przeegzaminować ""zwykłego"" pilota Luftwaffe, którego zwycięstwa powietrzne mogły liczyć kilka samolotów, niemniej jednak tak samo trudne do osiągnięcia. Ci ludzie, asy i ""nie-asy"" równocześnie, dzielili tego samego agresywnego ducha walki, przyjemności z udziału w akcji i pasję ""myśliwego"". Ta książka bada każde stadium kariery Jagdflieger, od zaciągnięcia się i intensywnego szkolenia do śmiertelnych walk powietrznych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?