Położenie geograficzne Sycylii od wieków predysponowało ją do odgrywania kluczowej roli w świecie śródziemnomorskim. W starożytności Grecy rywalizowali o nią z Kartaginą i między sobą, aż wreszcie ich spór rozstrzygnęło pojawienie się nowego gracza w postaci Rzymu, dla którego wyspa odegrała ogromną rolę w ekspansji, szczególnie w kierunku Afryki Północnej, ale także dla wyżywienia Italii i swobody żeglugi po ich mare nostrum.Ponad dwadzieścia wieków później znaczenie tej położonej centralnie na Morzu Śródziemnym wyspy nie zmieniło się zbytnio. Dodanie trzeciego wymiaru sprawiło jedynie, że Sycylia stała się ""niezatapialnym lotniskowcem"" w rywalizacji państw Osi oraz Sprzymierzonych na tym akwenie, co z różnym skutkiem wykorzystywały te pierwsze. Niemniej ten stan rzeczy wzmacniał jedynie fakt, że mimo kontroli Suezu i Gibraltaru Brytyjczycy, a później Alianci, mieli na Morzu Śródziemnym związane ręce.Niniejsza książka opowiada o tym, jakimi meandrami musiały iść plany Aliantów Zachodnich, by wreszcie zdecydowano się na atak na tę wyspę, choć dla wielu lądowanie tam może się dzisiaj wydawać logiczne, zwłaszcza jeśli rozpatrywać to jako bezpośrednie następstwo zwycięstwa w Afryce Północnej i wykonanie posunięcia dokładnie odwrotnego, jak swego czasu Rzymianie, tj. przeprawienia się na Sycylię z Tunezji. Niemniej inwazja na tę wyspę miała wielu poważnych konkurentów, z których największym było dążenie administracji Roosevelta, usilnie naciskającej na lądowanie w Europie północno-zachodniej już w 1943 roku, a to celem odciążenia ZSRR w jego śmiertelnych zmaganiach z Wehrmachtem.[z Przedmowy do wydania polskiego]
Ostatni tom oklaskiwanej trylogii Richarda J. Evansa o narodzinach, rozkwicie i upadku nazistowskiego państwa. Wojna Trzeciej Rzeszy opisuje jak Niemcy ruszyły z impetem ku własnej zagładzie, niszcząc po drodze cały kontynent.
W 1939 r. Hitler zmobilizował Niemcy do wojny powszechnej. Zadziwiająca, przyjęta z wielkim uznaniem historia Richarda J. Evansa odsłania przed nami obraz całego społeczeństwa pogrążającego się w konflikcie – od generałów i walczących na froncie żołnierzy, po młodzież z Hitlerjugend i gospodynie domowe z klasy średniej. Śledzi wydarzenia od inwazji na Polskę i bitwy pod Stalingradem, po ludobójcze plany Hitlera i jego samobójstwo.
Mistrzowska (…) bez wątpienia przez wiele najbliższych lat będzie sztandarową historią Trzeciej Rzeszy (…). To przestroga na przyszłość i równocześnie osąd przeszłości.
Richard Overy, Daily Telegraph
Wszyscy wiemy, jak kończy się ta historia (…) ale Richard Evans wieńczy ją po mistrzowsku. (…) wspaniała.
Peter Preston, Observer
Mrożąca krew w żyłach, kapitalna lektura.
Dominic Sandbrook, Sunday Telegraph (Książka Roku)
Niełatwo oddać sprawiedliwość ludzkiemu i naukowemu zasięgowi Wojny Trzeciej Rzeszy (…) znakomita (…) mistrzowska narracja historyczna i zarazem najbardziej wszechstronne opracowanie dziejów nazistowskich Niemiec.
Nicholas Stargardt, The Times Literary Suplement
Daje czytelnikom przekonujące odpowiedzi na od tak dawna zadawane pytania, które to będą zadawane nadal, dotyczące tych niezrozumiałych, brutalnych reżimów.
Mark Mazower, Guardian
Sir Richard J. Evans jest profesorem historii współczesnej na Cambridge University. Wśród jego wcześniejszych prac znajdują się In Defence of History, Telling Lies about Hitler oraz towarzyszki niniejszego dzieła, Nadejście Trzeciej Rzeszy i Trzecia Rzesza u władzy.
Książka o Janie z Czyżowa to studium kariery dwu pokoleń rodziny Półkozów, która wywodząc się z kręgu średniozamożnej szlachty małopolskiej w ciągu pierwszej połowy XV w. weszła do elity społecznej i politycznej, wspięła na najwyższy szczebel władzy, jakim była w latach 1440-1447 funkcja namiestnika (tytułowanego też wicekrólem). Autorka stara się wyjaśnić drogi awansu Michała z Bogumiłowic, ojca głównego bohatera, i jego samego, analizując ich powiązania rodzinne, działania gospodarcze zapewniające wzrost zamożności, a przede wszystkim ukazując karierę w elicie władzy na tle sytuacji Polski świeżo związanej unią z Litwą, poddanej presji czynników wewnętrznych (stronnictw możnowładczych, aktywizującej się szlachty) i zewnętrznych (głównie Zakonu Krzyżackiego, cesarza Zygmunta Luksemburczyka i Papiestwa). Interesują ją zwłaszcza rządy namiestnicze Jana z Czyżowa jako przejaw rozwiązań ustrojowych w czasie kształtowania się nowego modelu państwa tzw. demokracji szlacheckiej.
Książka ta jest próbą przedstawienia głównych przyczyn przemian politycznych, jakie nastąpiły między rokiem 1814 i 1914. Wydaje mi się, że przyczyn tych doszukiwać się należy w zmianach techniczno-gospodarczych, w teoriach politycznych oraz w działalności wybitnych jednostek. Nie sądzę, aby którykolwiek z tych typów przy-czyn można było pominąć lub sprowadzić całkowicie do typów pozostałych. Technika nie uległaby takim zmia-nom, jakie w rzeczywistości nastąpiły, bez pomocy szeregu wybitnych wynalazców. Przyjęcie ideologii narodo-wej i demokratycznej przez znaczną część klasy panującej wywarło potężny wpływ na bieg wypadków i nie miało źródeł wyłącznie gospodarczych. Reżim wolnej konkurencji, popierany gorąco przez radykałów angiel-skich i amerykańskich jako główny bodziec postępu, był z pewnością propagowany głównie ze względów go-spodarczych, ale niewątpliwie miał też widoczny związek z protestantyzmem. Chociaż więc w technice gospo-darstwa szukać należy najważniejszej przyczyny przemian XIX wieku, nie była to jednak przyczyna jedyna; w szczególności nie tłumaczy ona podziału na wyraźnie wyodrębniające się narody.Rola jednostek w historii, wyolbrzymiona przez Carlyle'a i przeceniana jeszcze dziś przez jego reakcyjnych zwolenników, jest z drugiej strony niedoceniana przez innych, którzy znów wierzą, że sami odkryli wszystkie prawa przemian społecznych. Sądzę, że gdyby Bismarck umarł w dzieciństwie, historia Europy w ciągu ostat-nich 70 lat potoczyłaby się pod wieloma względami inaczej. W mniejszym stopniu to samo dałoby się powie-dzieć o wielu wybitnych ludziach XIX wieku.Nie możemy także pomijać znaczenia tak zwanego przypadku to znaczy pewnych pospolitych zdarzeń, które, jak się okazało, były brzemienne w wielkie skutki. Poważne przyczyny uczyniły Wielką Wojnę prawdopodobną, lecz nie nieuniknioną; aż do ostatniej chwili mogły ją jeszcze odsunąć drobne wydarzenia, które nie nastąpiły choć wszystko, co wiemy, wskazuje, że nie były bynajmniej niemożliwe; a gdyby wybuch wojny został odsunię-ty, siły działające na rzecz pokoju mogły tymczasem uzyskać przewagę.Historia, krótko mówiąc, nie jest jeszcze nauką i tylko przy pomocy przemilczeń i fałszów można ją do nauki upodobnić.Możemy jednak próbować zbadać, jakie były skutki przyczyn poważnych; nie popełniamy jeszcze tym samym zbytniego upraszczania sytuacji, jeśli tylko pamiętamy, że działały także przyczyny innego typu. Zadaniem tej książki jest właśnie przedstawić walkę i wzajemne oddziaływanie na siebie dwóch głównych momentów prze-mian XIX wieku: wspólnej liberałom i radykałom wiary w wolność oraz wynikającej z techniki przemysłowej i postępów nauki organizacji.W ciągu całej pracy nad tą książką brał w niej udział mój współpracownik, Peter Spence: należy do niego poło-wa poszukiwań źródłowych, znaczna część opracowania planu książki i niewielkie części samego tekstu, poza niezliczonymi uwagami, jakimi dzielił się ze mną.
Zanim sukces Operacji Cobra doprowadził w sierpniu 1944 roku do klęski Niemców w Normandii, Sprzymierzeni musieli przez wiele tygodni toczyć żmudne walki w niesprzyjającym terenie. Niniejsza publikacja omawia na szczeblu taktycznym bitwę o St-L, do której doszło w dniach 7-19 lipca 1944 roku. Książka, stanowiąca owoc pracy dwóch amerykańskich oficerów, została wydana w cyklu American Forces in Action. W przeciwieństwie do bardziej znanej ?Zielonej Serii?, opowiadającej o największych kampaniach US Army podczas II wojny światowej, mamy tutaj do czynienia z dokładniejszym opisem pewnego wyrywka działań zbrojnych. W tym wypadku jest to epizod ?bitwy o żywopłoty?, podczas którego amerykański XIX Korpus toczył zażarte walki na przedpolach tytułowego normandzkiego miasta. Czytelnik ma szansę skrupulatnie prześledzić przebieg owej bitwy z perspektywy pułków, batalionów i kompanii. Umożliwiają to liczne mapy, których obecność zawsze działa na korzyść tego rodzaju publikacji, znacznie pomagając również tłumaczowi. Odpowiednie zrozumienie, a następnie przedstawienie następujących po sobie zdarzeń jest bowiem znacznie łatwiejsze gdy znamy rozlokowanie jednostek, czy położenie poszczególnych miejscowości. Tym bardziej że nazewnictwo typów terenu i terminologia wojskowa nie w pełni pokrywają się w obu językach.Nie da się ukryć, iż jest to opowieść głównie o stronie amerykańskiej, napisana krótko po wojnie dla czytelnika amerykańskiego, pragnącego poznać szczegóły walk toczonych przez swych krajanów po przeciwnej stronie oceanu. Otrzymujemy zatem opis walk z perspektywy jednostek US Army. Autorzy nie zapomnieli jednak o stronie przeciwnej, która nie stanowi bynajmniej bezbarwnego tła tej opowieści. Czytelnik z pewnością zauważy, że większa część podrozdziałów kończy się osobnym fragmentem poświęconym niemieckiej 7. Armii. Pozwala to popatrzeć na sytuację oczami jej dowódcy i oficerów sztabowych. Jest to, jak można się domyślać, spojrzenie niejednokrotnie odmienne od amerykańskiego
Aleksy I Komnen zajmuje ważne miejsce zarówno w osobnej historii Bizancjum, jak i historii powszechnej. Będąc założycielem dynastii, Komnen nadał polityce bizantyjskiej kierunek, który miała zachować przez całe stulecie. Jego panowanie zainaugurowało nową erę w historii stosunków między Wschodem a Zachodem, a można powiedzieć, iż dla zrozumienia relacji między Grekami a Łacinnikami w ciągu XII wieku, jak i dramatycznych wydarzeń, których zakończeniem była tragiczna wyprawa z 1204 roku, trzeba cofnąć się do czasów pierwszych kontaktów między Grekami a towarzyszami Gotfryda z Bouillon. Z punktu widzenia imperium bizantyjskiego, panowanie Aleksego również było bardzo ważne. Wstąpienie na tron Komnena położyło kres anarchii, panującej przez cały XI wiek, a ułatwiającej szczególnie inwazje barbarzyńców, sąsiadów Bizancjum. Aleksy odzyskał dla Cesarstwa znaczną część jego dawnego terytorium i przygotował chwalebne rządy Jana i Manuela Komnenów.Pomimo ogromnego znaczenia tego okresu, panowanie Aleksego nie było dotąd przedmiotem żadnej osobnej pracy. Jedynie Wilken przedstawił jego krótki zarys w historii dynastii Komnenów, pracy nagrodzonej przez Acadmie des Inscriptions.To przypomnienie panowania Aleksego stanowi tezę cole des Chartes. Mam nadzieję, uda się wkrótce wydać ciąg dalszy w postaci studium na temat panowania Jana i Manuela Komnenów. Niech będzie mi wolno skierować podziękowania pod adresem Societ de l`cole des Chartes, które zachciało uczynić mi zaszczyt opublikowania mej pracy w ramach swojej serii Collection des Mmoires et Documents. Dziękuję również Panu Auguste`owi Molinier, profesorowi cole des Chartes za wysiłek, który zechciał włożyć, przeglądając i poprawiając niniejszą pracę.
Historia wojen morskich obfituje w opisy wielu kampanii, bitew i starć. Rozpala umysły nie tylko historyków, miłośników okrętów, ale również tych dla których morze i okręty stają się atrakcją w kilka dni co roku. Jest coś niezwykłego w ludzkim marzeniu by władać morzami, oceanami świata. Jest coś niezwykłego w szumie wiatru, gdy okręt powoli przyspiesza i odkłada większa falę, rozcinając toń morza swoim dziobem. Ile razy człowiek staje na pokładzie takiej jednostki czuje się wyjątkowo. Może właśnie dlatego historia wojen morskich ciągle cieszy się ogromnym zainteresowaniem.
Druga wojna światowa była nie tylko największym z konfliktów zbrojnych jaki dotknął świat, ale także starciem wielkich potęg na morzu. Zgromadzone ogromne siły i środki, odbudowane lub unowocześnione w okresie dwudziestu lat, które minęły od zakończenia Wielkiej Wojny, teraz miały ponownie stanąć do walki o panowanie nad morzami. I tym razem, ponownie, wojna miała swoim zasięgiem objąć wszelkie akweny. Starcia, których widzem miała stać się ludzkość, dotknęły nie tylko Oceanu Spokojnego, gdzie do walki stanęła flota Cesarstwa Japonii rzucając wyzwanie flotom kilku państw alianckich, czy Oceanu Atlantyckiego na wodach, którego rozegrać się miała najdłuższa bitwa morska o panowanie nad tym akwenem. Wojna dotarła także na dużo mniejsze morza, jak Czarne, Czerwone czy Bałtyckie, wszędzie niosąc za sobą bohaterstwo oficerów i marynarzy, radość zwycięstw i tragedię klęski w morskich odmętach. Nigdy dotąd wojna na morzu nie była tak totalna. Prowadzono ją na wodzie, pod wodą, nad wodą, wykorzystując do tego wszelkie możliwe środki przenoszenia uzbrojenia. Choćby z tego powodu warto by te wydarzenia zyskały sobie właściwe miejsce w świadomości miłośników historii.
Nóż jest jednym z najstarszych narzędzi, a także jednym z najstarszych typów broni towarzyszących człowiekowi od epoki górnego paleolitu po dzień dzisiejszy. Na przestrzeni dziejów wraz z rozwojem cywilizacji ulegał on ewolucji, polegającej na zróżnicowaniu jego kształtów i wymiarów w zależności od lokalnych tradycji i potrzeb. Posiadał także swoją symbolikę, bywał również oznaką i wyrazem władzy. W średniowieczu cechy nożowników należały do najbardziej zasobnych a majstrzy zobowiązani byli do znaczenia swoich wyrobów. Podobnie jak każda broń podlegał on ograniczeniom prawnym w zakresie formy, używania i noszenia. W całej historii noża przeplatają się jego funkcje użytkowe z funkcjami bojowymi. I pomimo zmian zachodzących w uzbrojeniu i taktyce walczących wojsk pozostaje on nadal ważnym elementem wyposażenia żołnierza.
Saperzy Wehrmachtu znajdowali się na czele blitzkriegu, szturmując wszelkie przeszkody, jakie napotykali na swojej drodze. To nie tylko po prostu saperzy, lecz przede wszystkim żołnierze szturmowi, a dopiero w drugiej kolejności pododdziały budowlane. Uzbrojeni w specjalistyczne wyposażenie jak ładunki wybuchowe czy straszliwe miotacze płomieni, wyznaczali byli do przełamywania umocnień, oczyszczania pól minowych i zdobywania przyczółków pod ogniem. Książka ta wraz z towarzyszącym jej wyborem fotografii i szczegółowych plansz barwnych, jest kompletnym studium życia typowego Pioniera i śledzi jego losy od szkolenia podstawowego i działań ofensywnych z pierwszego okresu wojny aż po ostatnie rozpaczliwe wysiłki by spowolnić Aliantów.
Polska ze swym ustrojem politycznym, społecznym i ekonomicznym – zwłaszcza wobec skażenia obyczajów i upadku charakterów – dotąd tylko mogła być groźną dla sąsiadów, dopóki oni sami byli słabi. Stąd druga wojna szwedzka stanowi bodajże najważniejszy moment w jej dziejach. Klęska Karola XII na polach Połtawy to początek potęgi dzisiejszej Rosji. Dopiero po upadku tego bohatera 100 bitew, zwycięski car Piotr poczuł się na siłach i zwraca oczy na zachód – a jego następcy dalej prowadzą zapoczątkowane dzieło. W miarę zaś rozwoju tej nowej potęgi, coraz bardziej upadało znaczenie Rzeczypospolitej. Dlatego to dzieje awanturniczego króla Szwedów, który pośrednio wywarł tak wielki wpływ na jej losy, tym większe mają dla nas znaczenie. Już wprawdzie ten smutny okres naszej historii jest dostatecznie przerobiony, niemniej jednak dziwić się należy, dlaczego to dzieło jednego z największych pisarzy Francji dotychczas, o ile wiem, jeszcze nie znalazło tłumacza. Sądzę więc, iż niniejszy przekład będzie przychylnie przyjęty i znajdzie uznanie u szerszego koła czytelników. Jest to bowiem obraz barwnie skreślony, czyta się jakby jakąś powieść fantastyczną, a tym bardziej interesuje, że dotyczy faktów prawie nieprawdopodobnych, a jednak prawdziwych.
Pod względem rozwoju technologicznego działa kolejowego II wojna światowa stanowiła okres szczytowy. Podczas niej, obok ogromnych, lecz niepraktycznych 80 K (E) „Gustav” i „Dora”, Niemcy przydzieliły do walki również nowoczesne i uniwersalne nowe działa w rodzaju 28 cm K 5 (E), czego przykładem było słynne „Anzio Annie”. Chociaż działa kolejowe Wehrmachtu były coraz bardziej narażone na ataki lotnicze, brały udział w walce w całej Europie – poczynając od pojedynków artyleryjskich nad Kanałem La Manche, przez oblężenia Sewastopola i Leningradu, po ostrzał przyczółków utworzonych podczas alianckich desantów.
Oprócz zaawansowanych modeli niemieckich dział książka dokonuje także przeglądu dział kolejowych opracowanych, zaimprowizowanych i użytych w walce przez wszystkich uczestników wojny – Francję, Belgię, Włochy, Finlandię, ZSRR, Japonię, Wielką Brytanię oraz USA – a także przedstawia zróżnicowane role, jakie odgrywała artyleria kolejowa przez cały czas trwania tego konfliktu zbrojnego. Publikacja, opatrzona kolorowymi ilustracjami – rekonstrukcjami wizerunków najważniejszych dział kolejowych II wojny – opowiada, jak broń ta osiągnęła swój szczytowy punkt rozwoju tuż przed pojawieniem się pocisków balistycznych, które sprawiły, że stała się przestarzała.
Plemię Apaczów z południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych i północnego Meksyku stało się tak znane ze swojej walki partyzanckiej, że ich imieniem wciąż określa się zaciętego, nieuchwytnego i nieprzewidywalnego nieprzyjaciela. Mistrzowie sztuki przetrwania i szybkiego przemieszczania się w trudnym terenie przez stulecia stawiali opór próbom naruszania ich terytorium przez Hiszpanów i Meksykan – a od czasu do czasu także próbom wytępienia – zanim spotkali się z pierwszymi osadnikami amerykańskimi w XIX wieku. Od 1860 do 1886 zaskakująco niewielkie grupy wojowników Apaczów prowadzone przez wodzów takich jak Cochise, Czerwone Rękawy, Victorio, Nana i Geronimo potrafiły wywieść w pole, a często także pobić jednostki amerykańskie, które były rozproszone po całym Terytorium Apaczów. Po raz pierwszy ta książka analizuje i wyjaśnia szczegóły taktyki i strategii Apaczów – sięgając zarówno do źródeł archiwalnych jak i badań autora na polach poszczególnych potyczek. Pośród ilustracji można znaleźć dokładne fotografie terenu oraz kolorowe plany odtwarzające niektóre starcia.
Szanowny Czytelniku! Oddajemy Ci niniejszym do rąk jedno z ciekawszych źródeł średniowiecznych poświęconych arkanom stosowanych i nauczanych wówczas sztuk walki. Przypisywany niemieckiemu autorowi, Peterowi von Danzig, traktat szermierczy stanowi kompilację nauk wybitnych mistrzów fechtunku i walki wręcz: Johannesa Liechtenauera, Martina Hundsfelda, Andreasa Liegnitzera, Otta Żyda oraz samego Petera.
Szeroka różnorodność opisywanych metod walki: pieszo, konno, w opancerzeniu i bez, z wykorzystaniem szerokiego wachlarza broni od sztyletu aż po kopię oraz wysoce rozwiniętymi technikami walki wręcz, pokazuje jak złożone i interesujące były
sposoby i okoliczności, w jakich dokonywały się różnego rodzaju zmagania pomiędzy kombatantami. Pokazane w nim techniki miały zastosowanie w pojedynkach sądowych, bitwach i potyczkach, ale mogły też służyć do samoobrony w wypadku napadu
czy bójki.
Jako źródło XV-wieczne, traktat przypisywany Peterowi von Danzig wciąż jeszcze ukazuje sztukę walki w jej bardziej pragmatycznej postaci, zanim nabrała ona bardziej rozrywkowego charakteru w postaci zmagań mieszczan w trakcie pokazów walk zwanych wówczas „szkołami szermierczymi” (fechtschule). Można z czystym sumieniem założyć, że prezentowane w nim sposoby walki są reprezentatywne dla danego okresu, nie tylko w niemieckojęzycznym, ale też i w innych kręgach kulturowych, w tym też prawdopodobnie na obszarze Unii polsko-litewskiej.
W historii pojawiają się osoby o ponadludzkiej energii produktywnej. Tworzą one coś dzięki własnej żywiołowej sile i na nadchodzące stulecia kładą podwaliny pod prawa myśli oraz działania. Nie należał do nich cesarz Karol V. Można go zaliczyć do innej grupy: tych zwanych wielkimi, gdyż skoncentrowały się w nich odwieczne siły historii, gdyż stopili w nowe formy odziedziczone idee władzy, wiary i postępowania, tym samym rozwiązując w samych sobie wieczne sprzeczności ludzkie.
Z tego punktu widzenia można również i jego nazwać budowniczym.
Karol V wyniósł dynastię habsburską na szczyty wielkości. Zjednoczył i uzupełnił jej ziemie; połączył stare burgundzkie idee rycerstwa z sumienną pobożnością niderlandzką, hiszpańskim samoograniczaniem i uniwersalnymi tradycjami cesarstwa rzymsko-niemieckiego, tworząc postawę typową później dla jego dynastii. W tym samym czasie z wielu odziedziczonych ziem zbudował nowy imperializm europejski (i w pewnym sensie zamorski) – światowe imperium zależne po raz pierwszy w historii nie od podbojów i jeszcze mniej od współzależności geograficznych, ale od teorii dynastycznej oraz jedności wiary.
Cesarz dał swemu państwu nie tylko nowe fundamenty, lecz i ambicje, które znalazły wyraz w konflikcie niderlandzkim oraz wojnach w Niemczech, Włoszech i Hiszpanii.
Na polach bitewnych wojen napoleońskich ciężka kawaleria pełniła funkcję maczugi i zazwyczaj pozostawała w rezerwie aż do decydującego momentu. Nie wszystkie armie były w stanie pokryć koszty utrzymania licznej ciężkiej kawalerii, lecz w tych, które mogły to zrobić – zwłaszcza w Wielkiej Armii samego Napoleona – jej skuteczność jako czynnika rozstrzygającego bitwy dramatycznie wahała się od przytłaczającego triumfu (jak pod Pruską Iławą) do całkowitej porażki (jak pod Waterloo). Dobrze rozumiano doktrynę najlepszego zastosowania ciężkiej kawalerii, lecz w praktyce wynik zależał zarówno od terenu, synchronizacji, morale i dyscypliny, jak i od manewrów wyłuszczonych w podręcznikach. W oparciu o liczne źródła z epoki, zarówno oficjalne, jak i osobiste, niniejsza książka zwięźle i przy pomocy ilustracji wyjaśnia, jak ciężcy kawalerzyści i dragoni byli zorganizowani, wyposażeni i rozmieszczani, od korpusu aż do szyków formowanych przez szwadron. Ukazuje również, jak walczyli, uwzględniając sposób obchodzenia się kawalerzysty z jego wierzchowcem i pałaszem.
„Cudowny i wspaniały był wjazd pana księcia d’Engiem do Bourges w długo oczekiwanym dniu jego chrztu”. Tak opisane zostało pierwsze publiczne pojawienie się Ludwika Burbona, księcia d’Enghiem, który w następnych stuleciach znany był jako „Wielki Kondeusz”. Lista imponujących tytułów, które zdobył w późniejszych latach podane zostały przez wczesnego biografa: „Ludwik Burbon, drugi tego imienia, książę Condé; pierwszy książę krwi, zwany Wielkim”.
Chociaż życie Marlborougha zostało opisane wiele razy i w różnym stylu, opisanie go jeszcze raz jest aż nadto uzasadnione.
Dwaj i tylko dwaj biografowie potraktowali temat w odpowiedni sposób. Książka archidiakona Coxe’a jest bardzo dokładna, jeśli chodzi o okres po 1702 roku. Książka lorda Wolseleya, która kończy się na tej dacie, zupełnie zdezaktualizowała wcześniejsze rozdziały archidiakona. Łącznie te dwie prace obejmują cały temat. Zebranie wyników żmudnych badań ich autorów w jednym tomie wydaje się wskazanym, choć niezbyt ambitnym przedsięwzięciem.
Podejmując się tego, usiłowałem stworzyć opis, który bez nadmiernego znużenia będzie mogło przeczytać wielu ludzi nie będących zawodowymi historykami. Książka archidiakona Coxe’a, która z powodu obciążenia nieocenionymi fragmentami korespondencji Marlborougha jest niepotrzebnie długa, cierpi na pewną rozwlekłość i chaotyczność, irytującą dla wszystkich, którzy czytają dla przyjemności. Nawet lord Wolseley, z powodu pragnienia przedstawienia tła swego portretu w odpowiednich barwach, ma tendencję do dygresji i powtarzania się, co nie sprzyja ani zwięzłości, ani spójności. Z wyjątkiem kilku przypadków, w których rozwinięcie wydawało mi się potrzebne, konsekwentnie dążyłem do zwięzłości.
Nie roszczę sobie pretensji do ustalenia czegoś nowego ani do odkrycia nieznanych faktów. Obecnie opublikowano jednak wiele dokumentów niedostępnych dla archidiakona Coxe’a, a po części niedostępnych dla lorda Wolseleya; w ostatnich latach wielu współczesnych historyków, zarówno Anglików, jak i cudzoziemców, wydało pouczające prace na temat osób i wydarzeń z czasów Marlborougha. Swobodnie korzystałem z nich wszystkich.
Marlborough był albo żołnierzem, albo nikim. Nawet jego sukcesy dyplomatyczne można było w dużej mierze przypisać jego zwycięstwom w polu. Potraktowałem zatem jego karierę wojskową bardziej szczegółowo niż życie polityczne lub prywatne. Pisałem nie roszcząc sobie pretensji do posiadania fachowej wiedzy, lecz zawsze w nadziei, że moja praca może się przydać ludziom wykonującym zawód księcia.
Wiele z tego, co napisałem (niektórzy mogą uznać, że zbyt wiele) ma polemiczny wydźwięk. Jednakże zarówno za życia, jak i po śmierci, Marlborough był prześladowany przez tak wielu nieprzejednanych przeciwników, że z konieczności otaczają go kontrowersje.
Wzmianka o Wojsku Polskim, które walczyło o swoją ojczyznę w 1939 r., przywodzi od razu na myśl tragiczne obrazy całkowicie pobitej piechoty i pełnej werwy, lecz skazanej na zagładę kawalerii. Jednak w latach 30-tych XX w. Polska rozpoczęła program przezbrajania swojej armii, żeby odeprzeć zagrożenia ze strony potężnych sąsiadów. Kiedy w 1939 r. uderzyły niemieckie Panzery, armia polska posiadała nie tylko przestarzałe Renault FT oraz tankietki, ale także nowoczesne francuskie R-35, ulepszone przez Polaków czołgi Vickers oraz skonstruowany w samej Polsce 7TP – czołg porównywalny z wszystkimi, jakimi mogli chwalić się niemieccy czy radzieccy najeźdźcy.
Waleczne polskie jednostki pancerne ścierały się jednak z przeciwnikami mającymi znaczną przewagę liczebną, były atakowane na wielu frontach i ograniczała je przestarzała francuska doktryna, nie mogły wobec tego powstrzymać najazdu. Niniejsza książka, będąca wynikiem badań naukowych świeżo przeprowadzonych w Polsce i obejmująca temat polskich czołgów, tankietek, samochodów pancernych oraz ciągników pancernych, stanowi istotne nowe źródło informacji o siłach pancernych, które stawiały czoła Panzerom Wehrmachtu.
Poniższa książka, napisana przez piechura i weterana z Wietnamu, przedstawia ocenę taktyk stosowanych w tym konflikcie przez małe jednostki i proces ich rozwijania. Amerykańskie formacje kierowane od roku 1965 do Południowego Wietnamu były sformowane i wyszkolone do użycia na konwencjonalnym polu walki. Dopiero po przybyciu musiały na miejscu przystosować się do wymagań wojny nieliniowej, w zróżnicowanym, ale zawsze trudnym terenie i dokuczliwym tropikalnym klimacie. Mimo przewagi Amerykanów i ich sojuszników w sile ognia, a także w lotnictwie i mobilności, jednostki prowadzące na ziemi wojnę lekkiej piechoty musiały na drodze bolesnej praktyki przyswoić sobie techniki patrolowania i tworzenia zasadzek. Ilustrowany zdjęciami, kolorowymi diagramami i scenariuszami, poniższy tekst przedstawia rozwiązania zastosowane przez piechurów Amerykańskiej Armii, Korpusu Piechoty Morskiej, ANZAC i ARW.
Tylko walcząc zaczepnie, czyli prowadząc natarcie, można osiągnąć zwycięstwo. Jednakże w pierwszym okresie natarcia, tj. zanim nastąpi zbliżenie umożliwiające walkę na broń białą, nacierający znajduje się w sytuacji mniej korzystnej niż obrońca. Podczas gdy ten drugi, wygodnie ukryty i osłonięty, zasypuje go ogniem nacierający, dążąc do najszybszego pokonania dzielącej go od obrońców przestrzeni, wystawiony jest na strzały, na które jedynie rzadko i mniej celnie może odpowiadać. W skutecznym ogniu obrony, dziesiątkującym szeregi nacierającego, łatwo załamać się może morale oddziału, względnie poniesie on tak wielkie straty, że zbliżywszy się do nieprzyjaciela nie będzie już zdolnym do wydarcia przeciwnikowi zwycięstwa szturmem – natarcie więc załamie się. Dlatego też mówimy o konieczności przygotowania natarcia ogniem, tj. zachwiania morale obrońców i zdziesiątkowania ich, zanim własne oddziały ruszą do szturmu. W czasach, gdy nie znano jeszcze dalekonośnej broni palnej, gdy strzelano z procy, łuku, kuszy lub muszkietu, wprawdzie strasznych z bliska, lecz tylko z bliska, aby móc razić obrońców, należało najpierw zbliżyć się do nich, a tym samym również wystawić na ich ogień, prowadzony w warunkach korzystniejszych, bo z ukrycia. Należało więc znaleźć rozwiązanie, które pozwoliłoby strzelcom możliwie szybko przybliżyć się do stanowisk nieprzyjaciela oraz osłonić ich od jego ognia, aby uchronić ich od natychmiastowej zguby. W tym celu już w czasach zamierzchłej starożytności stworzono w Egipcie, Asyrii, Grecji itd. pierwsze wozy bojowe, ciągnięte przez konie. Następnie na polu walki pojawiły się słonie bojowe. Jeszcze później siłę pociągową zwierząt wynalazcy próbowali zastąpić siłą wiatru lub ludzkich mięśni. Przez szereg wieków najgenialniejsze umysły poszukiwały rozwiązania, które połączyłoby w jednym uniwersalnym rodzaju broni oba sprzeczne z sobą elementy walki – ruch i ogień. Aż wreszcie na przełomie XIX i XX wieku wynalezienie maszyny parowej, silnika spalinowego, gąsienicy oraz karabinu maszynowego ułatwiło rozwiązanie tego problemu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?