Renoma starożytnej rzymskiej machiny wojennej jest nierozerwalnie związana z jej najbardziej znaną klasą oficerów centurionami. Ich wygląd ewoluował na przestrzeni wieków, ale odwaga i przywództwo okazywane podczas bitwy zawsze były podstawowymi wymogami, które im stawiano. Jeśli któryś z nich miał szczęście i był dostatecznie ambitny, mógł awansować na kolejne stopnie w obrębie legionu osiągając prawdziwe wpływy i bogactwo, a przez to uzyskać wyższe stanowiska wojskowe i cywilne oraz wraz z rodziną wejść do wyższej klasy społecznej. Opierając się na szerokich badaniach źródłowych i archeologicznych, druga część poświęcona dziejom centurionów śledzi ścieżki ich karier i przedstawia ekwipunek, którym się posługiwali od czasów Augusta po upadek Cesarstwa na Zachodzie.
Popularne wyobrażenie żywione na temat rzymskiego legionu jest związane z tą najbardziej znaną rangą oficerską centurionatem, wyróżniającym się pod względem wizualnym poprzecznym grzebieniem na hełmie, zdobionymi nagolennikami chroniącymi nogi i rózgą z winnych pędów trzymaną w dłoni. To właśnie centurionowie szkolili i dyscyplinowali legionistów, brutalnie lecz skutecznie, zaś ich przymioty wojskowe i odwaga uformowały rdzeń rzymskiej machiny wojennej. Napisana na podstawie licznych źródeł archeologicznych i literackich, książka ta zawiera rozważania na temat ich obowiązków, karier i wyglądu w czasach poprzedzających rządy Augusta.
W okresie przypadającym na lata pomiędzy rządami Augusta i Septymiusza Sewera wschodnie prowincje Cesarstwa Rzymskiego często były angażowane w brutalne walki, szczególnie podczas podboju Dacji przez Trajana, tłumienia Wielkiego Powstania w Judei i sporadycznych starć toczonych z wielkim rywalem Rzymu Partią. W tych wojnach żołnierze rzymscy musieli walczyć w różnych warunkach klimatycznych i na różnych terenach, od pustyń Bliskiego Wschodu po wyspy wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego.Korzystając z kolorowych rekonstrukcji, autor książki analizuje różnorodność wyposażenia i umundurowania występującego zarówno w różnych jednostkach wojskowych, jak i w armiach stacjonujących w różnych regionach Imperium. Korzystając ze znalezisk pochodzących z najnowszych wykopalisk archeologicznych, odmalowuje żywy portret zbiorowy oddziałów armii rzymskiej stacjonujących we wschodnich prowincjach w I-II w. po Chr.
Imperium Rzymskie zostało zbudowanie nie tylko dzięki sile legionów, ale również dzięki flocie, która prawdopodobnie była jedną z największych potęg morskich w historii. Nie mając na morzu żadnych poważnych przeciwników podczas trwania Pax Romana, Rzymianie zaczęli budować w dużych liczbach mniejsze, szybsze okręty w miejsce wielkich galer, które zniszczyły niegdyś flotę Kartaginy. Rzeki również stały się bardzo istotne, ponieważ rzymskie jednostki operowały teraz na Renie i Dunaju, kontrolując nadgraniczne regiony. Wykorzystanie okrętów miało także kluczowe znaczenie podczas podbojów dokonywanych w okresie wczesnego cesarstwa, od Morza Północnego aż po rzeki Dacji. Przyszło im także walczyć między sobą podczas tzw. roku czterech cesarzy.Wzbogacona o szczegółowe ilustracje, spektakularne wyobrażenia scen bitew i starannie dobrane fotografie, książka ta wyjaśnia w jaki sposób doszło do powstania pierwszych rzymskich stałych flot, jaka była ich organizacja i sposób działania. Odpowiada także na pytanie, w jaki sposób rzymska technologia morska została dostosowana do nowych realiów władzy cesarskiej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
