Margaret Scotford Archer, brytyjska profesor socjologii, związana z University of Warwick i University College w Londynie, w latach 1986–1990 przewodnicząca Międzynarodowego Stowarzyszenia Socjologicznego, od 2014 do 2019 roku przewodnicząca Papieskiej Akademii Nauk Społecznych. Od lat pozostaje w kontakcie z polskimi ośrodkami socjologicznymi. W 2017 roku otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Autorka jest współtwórczynią nurtu realizmu krytycznego, który wzbogaciła m.in. oryginalną teorią sprawczego, refleksyjnego podmiotu. Do jej największych osiągnięć należy stworzenie koncepcji dualizmu analitycznego oraz ukucie pojęć konflacji i elizjonizmu, dziś podstawowych dla rozumienia relacji między strukturami a podmiotami działania społecznego.
Książką Kultura i sprawczość z 1988 roku Archer uzupełniła istotną lukę w teorii społecznej, która do tej pory analizowała ludzką sprawczość przede wszystkim w kontekście struktury społecznej. Jest to pierwsze polskie wydanie tego ważnego dla współczesnej socjologii dzieła.
Zamiarem Archer jest znalezienie sposobu badania dynamiki kultury, struktur społecznych i osobowości ludzi. Nie zadowala się stwierdzeniami, że to ludzie tworzą kulturę w interakcjach lub kultura kształtuje ludzi, a nawet nie godzi się na konstatację, że jest to funkcja zależności zwrotnej. Uczona pragnie zrozumieć, jak i dlaczego tak się dzieje.
Krzysztof Wielecki (fragment Wstępu)
Książka powstała na podstawie badań terenowych przeprowadzonych przez zespół ekspertów Narodowego Centrum Kultury. Realizatorzy sformułowali wnioski, które wymagałyby daleko idących zmian realiów życia kulturalnego w Polsce, jak np. porzucenie miejskocentryczności w polityce kulturalnej, odrzucenie uprzedzeń wobec miejscowości peryferyjnych oraz szersze ujmowanie kultury. Choć cele te są trudne do realizacji, to działania służące ich osiągnięciu już zostały rozpoczęte. Należy do nich m.in. publikacja niniejszej książki, która może się stać punktem wyjścia do dalszej debaty nad sytuacją kultury na peryferiach.
Form Follows Freedom to książka, która prezentuje najbardziej spektakularne realizacje opatrzone komentarzami znakomitych autorów – historyków i krytyków architektury. Publikacja jest niezwykłym kompendium na temat najnowszej architektury polskiej, i jej wizytówką za granicą.
Obiekty: Szczecin: Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza; Gdańsk: Ośrodek Kultury Morskiej Narodowego Muzeum Morskiego, Europejskie Centrum Solidarności, Gdański Teatr Szekspirowski; Poznań: Biblioteka Raczyńskich, Porta Posnania – Interaktywne Centrum Historii Ostrowa Tumskiego; Warszawa: Arkady Kubickiego, Służewski Dom Kultury, POLIN Muzeum Historii Żydów Polskich, Akademia Sztuk Pięknych; Żelazowa Wola: Park Fryderyka Chopina; Tarnów and Wisłą: kaplica Votum Aleksa; Łódź: Uczelniane Centrum Dydaktyki Nowych Mediów PWSFTviT; Radom: Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”; Gardzienice: Ośrodek Praktyk Teatralnych; Lusławice: Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego; Kraków: Pawilon Wyspiańskiego; Międzynarodowe Centrum Kultury, Małopolski Ogród Sztuki, Muzeum Tadeusza Kantora i Cricoteka; Katowice: Centrum Informacji Naukowej i Biblioteka Uniwersytetu Śląskiego, Muzeum Śląskie, NOSPR, Międzynarodowe Centrum Kongresowe; Opole: Muzeum Wsi Opolskiej; Wrocław: Narodowe Forum Muzyki
Istotą dziedzictwa jest wykorzystanie przeszłości do współczesnych celów – między innymi politycznych i społecznych. Co więcej, ma ono pośrednie i bezpośrednie przełożenie na rozwój gospodarczy w konkretnych miejscach. Niemniej mimo rozlicznych prób nie wypracowano jednego uniwersalnego modelu gwarantującego powodzenie takiego działania, nie można też spodziewać się nadzwyczajnych korzyści, one bowiem zawsze idą w parze z kosztami, jakie trzeba ponieść. Należy jednak wyciągać wnioski z praktyki; wnioski wypływające z uważnego zarządzania, nie zaś z automatycznej imitacji.
Czwarty tom w serii Heritologia zgromadzi teksty Gregory’ego Ashwortha – jednego z pionierów nowego myślenia o dziedzictwie i jego relacjach z ekonomią, znawcy problematyki planowania i zarządzania miastami historycznymi, specjalisty w zakresie turystyki kulturalnej i marketingu dziedzictwa.
Zgromadzone w książce teksty układają się w dwa główne nurty rozważań – poszukiwanie paradygmatów, koncepcji, definicji dziedzictwa i heritologii oraz próba odpowiedzi na pytanie, jak należy zarządzać dziedzictwem, aby osiągać zakładane cele.
W serii HERITOLOGIA dotychczas ukazały się:
1. Andrzej Tomaszewski, Ku nowej filozofii dziedzictwa (2012)
2. Joseph Rykwert, Pokusa miejsca. Przeszłość i przyszłość miast (2013)
3. Krzysztof Kowalski, O istocie dziedzictwa europejskiego – rozważania (2013)
"Pierwszą trudnością, jaką sprawia Rumunia, jest określenie jej miejsca na mapie Europy. Do której strefy przynależy? Do Europy Wschodniej, Bałkanów, Europy Środkowej? Nietrudno zauważyć, że z punktu widzenia sensu stricto geograficznego Półwysep Bałkański nie obejmuje Rumunii. Jego północną granicę tworzy Dunaj, Rumunia zaś znajduje się na północ od Dunaju; wyjątek stanowi jedynie Dobrudża, region usytuowany między Dunajem (na zachodzie i na północy) a Morzem Czarnym (na wschodzie). A jednak nie tylko ziemia, góry i rzeki definiują przestrzeń cywilizacyjną. Rumunia jest w dużej mierze bałkańska poprzez długoletnią historię, poprzez różnorodne relacje międzyludzkie i kulturalne". Od lat siedemdziesiątych XX wieku nie ukazało się w Polsce żadne całościowe opracowanie dziejów Rumunii. Sam kraj przeszedł w tym czasie skomplikowaną i obfitującą w paradoksy drogę transformacji od jednej z najcięższych dyktatur komunistycznych do demokratycznego kraju członkowskiego Unii Europejskiej. Przypadek Rumunii jest więc tyleż fascynujący, ileż wymagający na nowo całościowego i krytycznego spojrzenia. Oba te wymagania spełnia książka Luciana Boi, najwybitniejszego dziś historyka rumuńskiego, a zarazem jednego z najważniejszych intelektualistów obecnych w rumuńskiej debacie publicznej. Jego diagnozy odnośnie do roli historii we współczesnej świadomości Rumunów mają kluczowe znaczenie dla rozumienia tożsamości rumuńskiej dzisiaj oraz charakteru rumuńskiej transformacji i modernizacji przełomu XX i XXI wieku. Profesor Boia odważnie poddaje pod dyskusję rozmaite rumuńskie mity i autostereotypy, a o jego książkach dyskutuje się w Rumunii znacznie szerzej niż w naukowym kręgu historyków.
Książka "Socmodernizm. Architektura Europy Środkowej czasu zimnej wojny" to fascynująca i bogato ilustrowana podróż w głąb historii modernizmu socjalistycznego, który przez dekady pozostawał niedoceniany i marginalizowany w badaniach nad architekturą XX wieku. Publikacja stanowi nie tylko analizę zjawisk architektonicznych, ale także próbę rekonstrukcji pełniejszej opowieści o powojennych przemianach Europy Środkowej. Skojarzenie socmodernizmu z uprzemysłowioną i skolektywizowaną architekturą zbyt często przesłaniało wybitne osiągnięcia twórców, którzy rozwijali własne, unikalne języki estetyczne i prowadzili dialog z bogatym dziedzictwem poprzednich epok. Ta książka rzuca światło na architektów pewnych swojej wizji, działających w rzeczywistości pełnej ograniczeń w NRD, Czechosłowacji, Jugosławii, PRL-u, Litwie, Łotwie, Estonii, i wykorzystujących na swoją korzyść możliwości wynikających z utopijnego ducha tamtych czasów. Autorzy - dr Łukasz Galusek i dr Michał Wiśniewski - zwracają uwagę, że historia powojennej Europy była przez lata narracją pełną przemilczeń i nieobecności - zarówno w obszarze politycznym, jak i kulturowym. O ile te luki w historii społeczno-politycznej powoli zapełniano w ciągu ostatnich 30 lat, architektura nadal pozostaje obszarem pełnym przeoczeń. Publikacja ta jest odpowiedzią na potrzebę nowego spojrzenia, przywracającego równowagę w narracji o modernistycznym dziedzictwie Europy Środkowej. Książka zmusza do refleksji nad współczesnym odbiorem i znaczeniem architektury powojennej. To także apel o bardziej zniuansowane spojrzenie na spuściznę epoki zimnej wojny - pełnej sprzeczności, ale też bogactwa artystycznych poszukiwań.
Karl Jaspers (1883–1969), niemiecki filozof i psycholog, jeden z głównych przedstawicieli filozofii egzystencjalnej.
Napisana wkrótce po II wojnie światowej Idea uniwersytetu (wyd. drugie zmienione, 1946) jest wyrazem pogłębionej refleksji nad misją uniwersytetów, mającą niewątpliwe znaczenie dla kondycji człowieka i wielu aspektów jego działalności.
Zbiór tekstów podejmujących tematykę ezoteryzmu w kulturze Zachodu. Ezoteryzm, jako zjawisko kształtujące współczesne wyobrażenia o świecie, analizowane jest w kontekście religijnym, ideologicznym, literackim i naukowym.
„Koniunkcja obecna w tytule pracy sugeruje, że zostanie tutaj podjęta próba wydobycia związków między ezoteryzmem i nowoczesnością, ich przenikania, a nie prostej opozycji. W takim ujęciu sama nowoczesność okazuje się o wiele bardziej złożona niż jej obraz znany z większości podręczników i prac socjologicznych.”
dr hab. Andrzej Kasperek
Muzeum Stanisława Wyspiańskiego to nowy oddział Muzeum Narodowego w Krakowie, poświęcony wybitnemu polskiemu artyście malarzowi, grafikowi, architektowi, projektantowi mebli, dramaturgowi i poecie. W jego zbiorach znajdują się dzieła malarskie, szkice, projekty, pamiątki osobiste, księgozbiór prywatny oraz rękopisy i fotografie, w większości podarowane lub zakupione wkrótce po śmierci Wyspiańskiego w roku 1907.Otwarciu Muzeum towarzyszy publikacja będąca wznowieniem katalogu wystawy Wyspiański, prezentowanej w MNK w latach 20172019. Książkę otwiera kalendarium życia i twórczości artysty, a kolejne rozdziały (ilustrowane plastycznymi dziełami Wyspiańskiego i przerywane wyborem cytatów z jego dramatów i listów) opowiadają między innymi o życiu domowym jego rodziny, pracach w krakowskim kościele Franciszkanów (dekoracja malarska, witraże), zainteresowaniu historią i zabytkami, witrażach do katedr lwowskiej i krakowskiej, osiągnięciach na polu typografii i plastyki teatralnej, pobycie w Paryżu, działalności w Towarzystwie Artystów Polskich Sztuka oraz o projektowaniu wnętrz i mebli. Publikację zamyka tekst prezentujący wyniki badań nad kartonami witrażowymi.
Stała wystawa Przedmioty. Galeria Designu Polskiego XX i XXI wieku w Kamienicy Szołayskich im. Feliksa Jasieńskiego to pierwsza w historii Muzeum Narodowego w Krakowie prezentacja najciekawszych osiągnięć polskiego designu od projektów graficznych, przez modę i meble, po gry komputerowe podkreślająca jego znaczenie oraz odrębność wobec sztuk pięknych i rzemiosła artystycznego. Wśród eksponatów można zobaczyć przedmioty codziennego użytku, które dziś uznawane są za kultowe, a także wybitne dzieła polskich projektantów.Towarzysząca wystawie bogato ilustrowana publikacja przybliża zagadnienia związane z polskim designem. Omówiono w niej wzornictwo Młodej Polski, modernizmu i awangardy w II RP, czasów PRL i po roku 1989, a także trendy obecne w sztuce plakatu i w modzie. We wstępie natomiast zostały zaprezentowane założenia przyszłej działalności nowego oddziału Muzeum Narodowego w Krakowie w dawnym hotelu Cracovia, której galeria Przedmioty jest zapowiedzią.
Książka po raz pierwszy prezentuje szeroką panoramę kształtowania się form ogrodowych w XVIII wieku, zarówno regularnych, francuskich, jak i krajobrazowych.- dr hab. Tadeusz Bernatowicz, prof. ucz.W bogato ilustrowanej monografii autor omawia XVIII-wieczne założenia ogrodowe w kontekście kulturowym, filozoficzno-artystycznym i społecznym, na podstawie materiałów kartograficznych, ikonograficznych, inwentarzy, opisów oraz dzieł literackich. Rodzime rozważania konfrontuje z przemyśleniami zagranicznych badaczy. Publikacja, ukazująca się w cyklu Kurs na Kulturę, jest dziełem kompleksowym i erudycyjnym. Miłośnikom i teoretykom sztuki ogrodowej umożliwia zgłębienie interesujących ich zagadnień i dostarcza wskazówek do własnych studiów. Książka powstała na podstawie pracy doktorskiej dr. Seweryna Malawskiego pt. Polskie ogrody rezydencjonalne XVIII wieku w świetle materiałów źródłowych. Rośliny i kompozycje, obronionej w 2019 r., napisanej pod kierunkiem dr hab. Ireny Rolskiej, prof. ucz., w Instytucie Historii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie. Rozprawa otrzymała I nagrodę w Konkursie NCK na najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze.
Danuta Wróblewska poświęciła swoje życie przede wszystkim krytyce artystycznej, pisała również prace naukowe z zakresu historii sztuki, uprawiała eseistykę, a nawet poezję. Poszukiwała sztuki opierającej się czasowi, ciążącej ku nieśmiertelności.Sztuka prawdziwa jest sprawą bardzo poważną. Szukamy jej, zdając sobie z tego sprawę albo nie zdając, tak jak się szuka okrucha wieczności. I każde spotkanie galeryjne i muzealne jest u wielu ludzi podbite nadzieją na odkrycie czegoś ważnego w obrazie, czego jeszcze nie znamy. Czy jeden milion malarzy zajętych rywalizacją ze sobą albo odkrywaniem nowych rewolucyjnych technik wie, że w gruncie rzeczy nam nie chodzi o wyścig, ani tym bardziej o rewolucję? Tylko o tajemnicę świata i nasz w tej tajemnicy udział? pisała w 1997 roku na łamach Pokazu.fragment wstępu Karoliny ZychowiczPisarska twórczość krytyczna Danuty Wróblewskiej-Frączak realizowała się w trzech podstawowych nurtach: w artykułach prasowych publikowanych zarówno w prasie specjalistycznej jak i popularnej, we wstępach do licznych katalogów wystaw i pokazów artystycznych oraz w publikacjach książkowych poświęconych sztuce i projektowaniu. Artykuły i teksty krytyczne, pisane żywym, sugestywnym piórem były charakterystycznym i bardzo ważnym elementem polskiego życia artystycznegoProf. dr hab. Wiesław Juszczak
SzczegółyPełna fascynujących postaci i ciekawostek.W niebanalnej oprawie graficznej.Opatrzona propozycjami zadań i projektów do samodzielnej realizacji.Dwudziestolecie międzywojenne to okres pod wieloma względami wyjątkowy, choć trudny. Powiew wolności działał ożywczo na rozmaite obszary życia. Atmosfera sprzyjała rozwojowi biznesu, handlu, nauki, a także kultury i sztuki. Obok uznanych dziedzin rozwijały się także zupełnie nowe media XX wieku.Kolejny tom z serii 20 lat XX wieku pokazuje barwny świat fotografii, radia, filmu, czasopism oraz początki telewizji mediów, które w latach dwudziestych i trzydziestych ubiegłego stulecia zawładnęły sercami szerokiej publiczności.
Herbert Marshall McLuhan (1911–1980), z wykształcenia literaturoznawca (uhonorowany doktoratem w Cambridge i tytułem profesorskim w University of Toronto), z zamiłowania niestrudzony badacz kultury, występujący przeciwko sztywnym ramom akademickiej nauki. Przedmiotem jego zainteresowania były przede wszystkim role, jakie w społecznym i jednostkowym życiu człowieka pełnią szeroko rozumiane media oraz związane z nimi sposoby komunikacji.
Książka Galaktyka Gutenberga. Tworzenie człowieka druku (1962), ukazująca konsekwencje wynalezienia prasy drukarskiej z ruchomymi czcionkami, weszła na stałe do kanonu literatury traktującej o wzajemnych relacjach kultury, społeczeństwa i mediów. Jej pierwsze pełne polskie wydanie oddajemy właśnie w ręce czytelników.
Theodor W. Adorno (1903-1969) - niemiecki filozof, socjolog, myśliciel polityczny, muzykolog i kompozytor. Jeden z czołowych przedstawicieli szkoły frankfurckiej, reprezentant teorii krytycznej. Prezentowane eseje poruszają problem powszechnej komercjalizacji oraz standaryzacji procesu produkcji dóbr kultury, które stają się podobne do innych towarów. Autor wskazuje na banalność i szkodliwość kultury masowej, na jej globalny negatywny skutek, jakim jest zanik indywidualności. Na tom składa się dziesięć esejów poświęconych m.in. muzyce, telewizji, filmowi, fetyszyzmowi, pojęciu czasu wolnego czy mechanizmom faszystowskiej propagandy. Dla Adorna przemysł kulturalny przede wszystkim stanowi zagrożenie dla naszego doświadczenia sztuki: po pierwsze, degraduje dzieło sztuki poprzez sprowadzenie go do obiektu w dobie reprodukcji technicznej [...] oraz po drugie, niweluje on samo przeżycie estetyczne jako coś wyjątkowego i niepowtarzalnego. Z jednej strony mamy zatem powtarzalność "dzieła", reprodukowanego wedle zestandaryzowanych wzorców, z drugiej zaś - standardowe reakcje na obiekty oferowane przez przemysł kulturalny. dr hab. Tomasz Maślanka, dr hab. Rafał Wiśniewski, prof. ucz. (fragment Wstępu)
Domy kultury odgrywają w środowisku lokalnym różnorodne role: od kształtowania i przekazywania kulturowego potencjału i dziedzictwa, po budowanie wspólnoty lokalnej, a w rezultacie społeczeństwa obywatelskiego. Publikacja pokazuje ten obraz dzięki prezentacji wyników badań środowiskowych przeprowadzonych przez Narodowe Centrum Kultury, naświetla też nie tylko problemy, z jakimi na co dzień mierzą się pracownicy lokalnych domów kultury, lecz także ich zaangażowanie, poczucie misji i przedsiębiorczość.
Koniec I wojny światowej w całej Europie oznaczał początek nowej epoki. Zmieniło się wszystko, począwszy od mapy świata, poprzez politykę czy gospodarkę, aż po styl życia. Na te zmiany zareagowała również architektura. Projektanci zaczęli szukać nowych form, które miały odpowiadać potrzebom nowego świata. Zmiany te miały jeszcze ważniejszy wymiar dla Polski, która po 123 latach odzyskała niepodległość. Zniszczony wojną i podziałami kraj potrzebował nowych domów, fabryk, a nawet całych miast.
Książka omawia wielokierunkową propagandę sowiecką, która kształtowała obraz Polski i Polaków oraz relacje polsko-rosyjskie na przestrzeni blisko trzydziestu lat (1917–1945). Pokazuje, że niezależnie od nasilenia działań propagandowych przekaz ten był niezmiennie negatywny. W zależności od bieżących celów zmieniał się jedynie rozkład akcentów: początkowo podważano prawa Polski do panowania nad ziemiami na wschodzie, wzmacniano poczucie narodowej odrębności Białorusinów i Ukraińców, zarzucano Polakom prześladowanie mniejszości narodowych. Po roku 1926 pojawiły się wobec Polski oskarżenia o dążenie do wojny z ZSRS, w latach 30. zaś – o jej faszyzację. Po agresji we wrześniu 1939 r. propaganda miała z kolei legitymizować zagarnięcie polskich ziem – podkreślano aprobatę Białorusinów i Ukraińców dla sowieckiego panowania, przypominano o nędzy pod polskimi rządami, deprecjonowano dorobek państwa polskiego.
Wychodząc od opisu organizacji aparatu propagandy, autor omawia metody jego działania, koncentrując się na kulturze i historiografii. Monografia została oparta na szerokiej podstawie źródłowej: zbiorach dokumentów, artykułach prasowych, licznych utworach literackich, plakatach, sowieckich filmach propagandowych i tekstach historiograficznych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
