Najłatwiej byłoby nazwać "Ułamek wieczności" poezją podróży, pamięci i kobiecości. Problem w tym, że ten tomik szybko wymyka się takim etykietom. Obok Galway, Sewilli, Edynburga czy Bordeaux równie ważne są tu: kawa przed lotem, walizka z zacinającym się kółkiem, chipsy na święta, second-hand czy kot zaglądający do piekarnika. Małgorzata Kozłowska-Doczyk nie szuka poezji w "muzeach wzniosłości". Interesuje ją bardziej to, co wydarza się "tu i teraz", co jest zanurzone w metafizyce chwili. To książka o ciągłym ruchu: między miejscami, językami, wspomnieniami i kolejnymi wersjami siebie, choć pod warstwą kolorów, muzyki i podróży kryją się tu także ciemniejsze tony, takie jak lęk, strata czy przemijanie. To poezja bardzo współczesna, która wydeptuje swoje ścieżki pomiędzy lotniskiem, codziennością, tęsknotą i drobnymi chwilami, które pałętają się za nami ukryte w podświadomości. To jest chyba właśnie ten nasz "ułamek wieczności".
"Kwantofrenia" Cezarego Lewanowicza jest niczym system zarządzania życiem, w którym każdy organizm - od człowieka po jętkę i jemiołę - dostaje swój kod i zostaje wciągnięty w chłodną logikę katalogu. Efekt jest niepokojący. Bo kiedy człowiek pojawia się tu jako jeden z wpisów: powtarzalny, wariantowy, pozbawiony uprzywilejowania, coś zaczyna się kruszyć. Ta pozycja, perspektywa, z której zwykle opowiada się o świecie. To już nie antropocentryczne gadanie przez mikrofon, to automatyczny raport z wszechistnienia. Autor gra w podwójną grę. Z jednej strony podszywa się pod kwantofrenicznego naukowca, stąd te wszystkie numery, indeksy i taksonomie. Z drugiej podkłada pod to miękką, lepką materię: ciało, rozpad, przemoc, niepokój, coś bardzo pierwotnego, nieklasyfikowalnego. I właśnie tam, w tym zgrzycie, ten zbiór zaczyna swoją mrówczą pracę. Nie ma tu jednak "piękna przyrody". Jest jej bezwzględna obojętność. Nie ma tu też pocieszenia. Co najwyżej świadomość, że jesteśmy tylko jednym z rekordów. A może to w zupełności wystarczy?
"Wałbrzych moje miasto - mój dom" to zbiór wierszy wydanych z okazji 600-lecia Wałbrzycha. Autorka wierszem opisuje swoje miasto, jego historię, ciekawe, warte zobaczenia miejsca. Uroku książce dodają ilustracje wykonane przez wałbrzyskie przedszkolaki - kolorowe, przedstawiające Wałbrzych widziany oczami dziecka. Marzeniem autorki jest zachęcenie młodych wałbrzyszan do poznawania miasta, odkrywania jego uroków, tajemnic, zaś starszym mieszkańcom, umożliwienie odbycia sentymentalnej podróży. Książka może być prezentem, może być również świetnym przewodnikiem dla turystów, chcących zwiedzić i poznać Wałbrzych, który wciąż pozostaje tajemniczy.
To poetycka opowieść o drodze - tej historycznej, prowadzącej przez pustynie, stepy i miasta dawnego Wschodu, oraz tej wewnętrznej, którą przemierza każdy człowiek. Motyw Jedwabnego Szlaku to metafora życia, spotkania kultur, przemijania i nieustannego poszukiwania sensu. Obrazy pustyni, ruin, karawan i współczesnej "infostrady" łączą przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że zmieniają się środki podróży, lecz nie zmienia się ludzka tęsknota. / Agnieszka Herman
"Blizny" to wiersze człowieka, który trochę już w życiu dostał i nie próbuje tego pudrować. Jest tu strata, przemijanie, zmęczenie, tęsknota za ludźmi i momentami, które już nie wrócą. A jednocześnie te teksty nie toną wyłącznie w mroku, co jakiś czas przebija przez nie czułość, pamięć o bliskich i zwykła potrzeba, żeby mimo wszystko jeszcze się nie poddać.
"Janko Muzykant" to jedno z najbardziej przejmujących opowiadań Henryka Sienkiewicza - krótka historia chłopca, który słyszał więcej niż inni, ale urodził się w świecie, który nie miał dla niego miejsca. Janko, ubogi i chorowity, żyje na marginesie rzeczywistości, w której talent nie jest wartością, lecz ciężarem. Muzyka staje się dla niego jedyną przestrzenią wolności - czymś, co istnieje tuż obok, a jednocześnie pozostaje nieosiągalne. To opowieść o wrażliwości zderzonej z obojętnością, o darze, który zamiast zostać rozwinięty, zostaje zduszony w samym zarodku. Sienkiewicz pokazuje świat, w którym przypadek urodzenia potrafi przesądzić o wszystkim - nawet o tym, czy czyjś talent ma szansę wybrzmieć. Wydanie uzupełnione o zadania kreatywne, które pozwalają spojrzeć na los Janka z dzisiejszej perspektywy. Bo choć zmieniły się realia, pytanie pozostaje to samo: ile talentów wciąż ginie, zanim ktokolwiek zdąży je usłyszeć?
Świat nie runął, tylko się rozszczelnił. Na pierwszy rzut oka wszystko przecież działa: praca, zakupy, rozmowy. A pod spodem ciągnie się przemoc, wojny, zmęczenie, coś nienazwanego, o czym nie chcemy już nawet słyszeć w naszym codziennym zabieganiu. Widzimy to i uczymy się z tym żyć. Nie z przekonania, raczej z bezwładu. To nie wielkie zło jest tu najważniejsze, tylko ta cicha, lepka zgoda, która pozwala mu trwać. Język już nie jest w stanie tego opowiedzieć. Słowa się zużyły, krążą bez znaczenia. A życie idzie dalej obok rzeczy, których nie da się pomieścić: ktoś ginie, ktoś inny wraca do domu z zakupami. Ciało reaguje szybciej niż głowa: napięciem, bólem, lękiem. Czasem coś się jednak rozjaśni w umyśle, ale tylko na chwilę. Reszta to po prostu trwanie w świecie, z którego zdążył zdezerterować sens. Czas na ciche "Post Mortem".
Ta książka jest zbiorem krótkich zapisków: wspomnień z dzieciństwa, snów, zasłyszanych historii oraz szaleństw wyobraźni. Autor opisuje drobne zdarzenia z życia - spacery, rozmowy, nocne odgłosy czy pozornie przypadkowe sytuacje - które z czasem zaczynają nabierać niepokojącej dwuznaczności. Rdzeniem tych tekstów jest próba uchwycenia momentów wymykających się prostemu wyjaśnieniu: dziecięcych lęków, dziwnych zbiegów okoliczności i zdarzeń balansujących na granicy codzienności. Pojawiają się tu nocne głosy, miejsca, do których nie chce się wracać po zmroku, cmentarze oraz obrazy ze snów, które uporczywie wracają w pamięci. Te krótkie historie przypominają zapiski z prywatnego dziennika dziwnych doświadczeń - trochę wspomnień, trochę miejskich legend, trochę osobistego horroru. Zwyczajny świat w tych opowieściach nie rozpada się nagle. On raczej lekko pęka, a przez szczeliny zaczyna prześwitywać coś, czego nie da się już łatwo zignorować.
"Hipnagogik" Adriana Szarego to zbiór wierszy krótkich i precyzyjnych, zorganizowanych wokół różnych postaci snu - koszmarów, wizji, obrazów granicznych. Szary pisze oszczędnie: zdania są zwarte, język klarowny, rytm oparty na powtórzeniach i wyrazistych zestawieniach. Nie ma tu nadmiaru - każde słowo pracuje w pocie czoła w tej poetyckiej fabryce snu. Całość przypomina zapis stanu hipnagogicznego w dosłownym sensie: tekst pojawia się na granicy jawy i śnienia, gdzie sens błyska nagle, a potem - zgodnie z logiką przebudzenia - natychmiast się wymyka.
Poznańska kamienica, a w niej ciemne mieszkanie, i rzeczywistość, która kurczy się do rozmiarów butelki. Piotr, niegdyś ceniony tłumacz i intelektualista, dziś toczy walkę o każdą minutę trzeźwości. W jego hermetycznym, wyniszczonym przez alkohol świecie, granica między dnem a trwaniem jest cienka jak warstwa farby na starej ścianie. Wszystko zmienia się w chwili, gdy przez próg mieszkania przechodzi bezdomny kot. To nie jest jednak sentymentalna opowieść o uzdrowieniu. To surowy, poetycki zapis walki o resztki godności w obliczu systemowej obojętności i widma eksmisji. Czy jedna krucha relacja wystarczy, by stanąć na nogi i nie osunąć się w wieczny mrok? Dowiesz się, gdy przekroczysz "Próg".
Gdy zabieramy się za "Dzikie poziomki", pojawia się przed nami słowo "smultronstllet", które wprawia nas w osobliwy stan. Nie ma dobrego polskiego określenia na to słowo i chyba właśnie o to chodzi: o miejsce, którego nie da się do końca nazwać, ale które każdy intuicyjnie rozpoznaje. To wiersze o potrzebie znalezienia własnego kawałka podłogi, swojego parapetu, swoich dziesięciu minut ciszy przed resztą świata - i o tym, że to może być właśnie kwintesencja naszego przeżywania. Autorka potrafi postawić obok siebie zachwyt i zmęczenie, bez oceniania ich i kategoryzowania na "ładne"i "brzydkie". Lęk sąsiaduje tu z miłością, a czułość wobec siebie nie brzmi jak gotowa formułka, tylko jak coś, do czego dochodzi się powoli, czasem z oporem, nigdy raz na zawsze. Najlepiej czytać ten tom powoli, jakbyśmy przeżuwali dzikie poziomki, wygrzane w czerwcowym słońcu. Smacznego!
To nie jest książka z odpowiedziami, co ironicznie sugeruje okładka. To arkusz świata, w którym wszystko powoli się rozmazuje. W tych wierszach splatają się pamięć i jej erozja, historia i codzienność, sacrum i procedura. Mit, technologia i instytucje próbują nadać sens temu, co z natury wymyka się porządkowi. Każde "pytanie" odsłania raczej kruchość ludzkich konstrukcji niż pewność wyboru. To poezja o cywilizacji, która wciąż zaznacza kratki, choć nie ma to już żadnego sensu.
Burnettto to powieść o żałobie, emocjonalnym zaniedbaniu i odzyskiwaniu życia krok po kroku. Książka pokazuje, że izolacja daje pozorne bezpieczeństwo, ale prawdziwy wzrost zaczyna się wtedy, gdy ktoś odważy się wyjść poza własny lęk.Wydanie zostało uzupełnione o zadania dla uczniów, które pomagają odczytać powieść we współczesnym kontekście jako historię o samotności, odpowiedzialności i potrzebie relacji.
"Inne światy" biorą poezję za rękę i prowadzą ją tam, gdzie zwykle dostojne wersy nie zapuszczają się w lakierkach: do lochów, na martwe statki, pod miasta w zarazie, na śnieżne respawny, w brudne dialogi i czyste olśnienia. Czasem są to ekfrazy, czasem kryptocytaty, czasem literacka kontrabanda przemycona z ekranu do języka. Jeśli znasz te tytuły, opukasz drugie dno tych wierszy. Jeśli nie znasz - i tak poczujesz, że stawka jest prawdziwa, a ta poezja doskonale radzi sobie sama, bez kroplówki od popkulturowego żywiciela. /Zagrajcie w te frazy/
Kruchość życia w tych wierszach ma wymiar fizyczny: świadomość od nieświadomości dzieli trwałość tętnicy. Autor - lekarz - porusza się w przestrzeni, gdzie istnienie jest materią podlegającą rozpadowi; w nozdrzach czuć formalinę, a ciało zapisuje własny koniec. Życie przypomina tu chodzenie po lodzie cienkim jak kartka papieru, a jedynym spoiwem pozostaje drobna nić relacji - obecność "jej", która na chwilę utrzymuje świat w całości. "Mgnienia" są zapisem momentów pomiędzy trwaniem a zanikiem, na kilka chwil przed prywatnym (i nie tylko) końcem świata.
"Pieśniarz" to zbiór sześciu opowiadań osadzonych we współczesnych, realistycznych przestrzeniach: szkole, parku, mieszkaniu czy odległej wsi. Ich bohaterowie - dzieci i dorośli - trafiają w sytuacje, które z pozoru wyglądają niewinnie, lecz stopniowo odsłaniają swój mroczny, zdeformowany rdzeń. Szkolna legenda zaczyna żyć własnym życiem, fascynacja zamienia się w obsesję, relacja w pułapkę, a strata w impuls do przemocy. Nad tymi historiami unosi się tytułowy "Pieśniarz" - postać na granicy mitu i rzeczywistości, pojawiająca się jako grajek, kochanek lub echo, zawsze związana z przyciąganiem, muzyką i niepokojem.Klimatem zbiór przywodzi na myśl duszną, psychologiczną grozę Edgara Allana Poe oraz mroczne opowieści balansujące między realizmem a fantazją znane z prozy Neila Gaimana. To historie prowadzone klasycznie, z wyraźną fabułą i narastającym napięciem, w których groza rodzi się z emocji, relacji i powracających motywów, a nie z tanich efektów. "Pieśniarz" jest propozycją dla czytelników szukających niepokojącej, lekko baśniowej prozy - takiej, która zaczyna się cicho, a kończy się tam, gdzie codzienność traci swoje bezpieczne kształty.
Czy człowiek naprawdę może się zmienić? Ebenezer Scrooge wierzy wyłącznie w liczby, bilanse i chłodny rozsądek. Święta są dla niego zbędnym rytuałem, a drugi człowiek - kosztem. Jednej nocy zostaje jednak zmuszony do konfrontacji z własnym życiem: tym, kim był, kim jest i kim może się stać."Opowieść wigilijna" Charlesa Dickensa to klasyczna historia przemiany, która nie traci aktualności w świecie pośpiechu, presji i nieustannego liczenia zysków oraz strat - także tam, gdzie w grę wchodzą relacje między ludźmi. To opowieść o odpowiedzialności za własne wybory i o tym, że żadna decyzja nie dotyczy wyłącznie jednostki. Dickens pokazuje, że zmiana zawsze ma swoją cenę - ale jej brak kosztuje znacznie więcej.Niniejsze wydanie zostało uzupełnione o zadania dla uczniów umieszczone na końcu książki, które pomagają odczytać sens opowieści w dzisiejszym kontekście. Dzięki nim tekst przestaje być wyłącznie szkolną lekturą, a staje się punktem wyjścia do rozmowy o współczesnych postawach, relacjach i odpowiedzialności. Dickens wraca tu nie jako pomnik literatury, lecz jako autor, który wciąż trafnie opisuje ludzkie lęki i mechanizmy obronne.
"Światło" nie prowadzi do jasnych konkluzji i nie chce nikogo ratować. To tom o świecie po instrukcjach obsługi - pełnym napięć, pustych obietnic i drobnych przebłysków sensu. Wiersze Moniki Telki są precyzyjne, uparte i odporne na łatwe porywy serca. Ta poezja nie świeci dla ozdoby - raczej sprawdza, co jeszcze da się zobaczyć w mroku codzienności.
Ta książka mówi o intymności jako o przestrzeni, w której można być sobą. Bez masek, bez udawania, bez potrzeby tłumaczenia się ze swoich emocji. Wiersze Agnieszki Walczak skupiają się na relacji między dwojgiem ludzi, na tym, jak bliskość zapisuje się w ciele i pamięci - w dotyku, oddechu, napięciu chwili. Obok krótkich, skupionych wierszy pojawiają się tu także fragmenty prozy poetyckiej, bardziej rozbudowane, sensualne, pozwalające wejść głębiej w obraz i zostać w nim na dłużej. Autorka uważnie (i pożądliwie) przygląda się temu, co dzieje się między ludźmi, gdy są razem wystarczająco długo, by zostać ze sobą na zawsze.
To tom wierszy pisanych z potrzeby przyszpilenia myśli, emocji, drobnych obserwacji codzienności. Rymy pojawiają się tu jako narzędzie porządkowania doświadczeń: czasu, relacji, ciała, starzenia się, pamięci i niepokoju. Obok wierszy autotematycznych są tu także teksty o kobietach, rodzinie, depresji, naturze i przemijaniu. Całość układa się w zapis życia widzianego z perspektywy dojrzałości, z powracającymi niczym księżyc motywami i pytaniami.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
