Spis treści:WstępI. Kontekst militarny: rozpad hiszpańskiej armii i sił bezpieczeństwaII. Zmagania o AlcazarIII. Uzbrojenie używane podczas oblężenia AlcazaruBibliografiaSpis map O książce:Pisanie o hiszpańskiej wojnie domowej en bloc, a obronie toledańskiego alcazaru w szczególności jest przedsięwzięciem trudnym, a i niewdzięcznym. Podejmując związane z owym tematem zagadnienia nie sposób bowiem uniknąć formułowania ocen dotyczących jej natury. I to właśnie oceny, i to oceny najbardziej ogólne generują największą ilość kontrowersji. Stosunek do wojny hiszpańskiej od samego jej początku był bowiem rezultatem w większym stopniu poglądów politycznych piszących niż obiektywnej oceny faktów. Można nawet powiedzieć, że rolę faktów przejęła głęboka wiara w to, jak winny one wyglądać. W miarę upływu czasu sytuacja nie uległa zmianie, a prace dotyczące wojny hiszpańskiej wręcz uginają się pod ciężarem światopoglądowego oraz ideologicznego dogmatyzmu. Badacz zmuszony jest więc meandrować między pełnymi nienawiści filipikami z jednej, a często nonsensownymi opowiastkami dla pokrzepienia serc pisanymi z drugiej strony. Próba zachowania racjonalnego oglądu wydarzeń skutkuje zaś skokowym przyrostem ilości osób niechętnych zarówno dziełu, jak i autorowi.Skoncentrowanie wysiłku badawczego na obronie Alcazaru w Toledo wynikało z kilku powodów. Pierwszym jest to, że w literaturze polskiej wojskowy wymiar owych wydarzeń jest praktycznie nieznany. Autorzy wydawanych w dużych nakładach syntez sprowadzają działania w Toledo do kilkuzdaniowych akapitów, podsumowanych oceną wynikającą z ich politycznych poglądów oraz ideologicznych przekonań. (...)Drugi powód skoncentrowania się na Toledo wynika z faktu, że działania były swoistą soczewką oraz zwierciadłem całej pierwszej fazy hiszpańskiej wojny domowej... O autorze:Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak. Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
Spis treści:WstępI. Przygotowania do wyprawyII. Wzięcie MaltyIII. Podbój Dolnego EgiptuIV. Podbój Górnego EgiptuV. Instytut EgipskiAneksySpis mapMapyO książce:Obóz mamelucki rozłożony był w Chobrakhitt na równinie. Opisując widok Mameluków, Dominik di Pietro w swych Voyagae historique zanotował: Ich ozdobna broń, którą błyskami rozświetlały promienie słoneczne, przepych ich czerwonego ubioru, bogate ozdoby charakterystyczne dla azjatyckich nacji, stanowiły uderzający kontrast z armią francuską, która pozbawiona wszystkich tych dekoracji, zajmowała jedynie front obsadzony paszczami dział i lasem bagnetów. Żołnierze, którzy go tworzyli, spoglądali na ruchy wroga i czekali tylko chwili, gdy się on przybliży, aby dać mu poznać wyższość dyscypliny wojskowej nad nierozważną odwagą powodowaną impulsem woli bądź kaprysem. Oczywiście słowa te zostały napisane po fakcie i dlatego zawierają tyle pewności siebie.Tymczasem 1 200 konnicy skoncentrowane przez Murada Beja wokół dziesięciu proporców, połyskując złotem i metalem, ruszyło do szarży. Pędząc na front złożony z czworoboków Reyniera, Viala i Dugua, wypadli na ich flanki i tyły, ale wszędzie dostali się pod morderczy ogień. Rzucili się następnie w kierunku wsi Mahallet Bekr. Przyjęci tutaj ogniem przez czworobok Desaixgo, zostali odrzuceni i zmuszeni do zawrócenia. Rozstrzeliwani salwowym ogniem sześcioszeregowych linii kwadratów, wspomaganych przez artylerię, miotali się między tymi ruchomymi twierdzami, nie mogąc żadnej z nich skruszyć. Nie na wiele zdała się szalona brawura i sława najlepszych jeźdźców. Bezsilni, rzucili się w końcu do ucieczki. Próba ponownego sformowania przez nich szyków udaremniona została przez artylerię...O autorze:Tomasz Rogacki (1959) przez wszystkie lata aktywności zawodowej był związany z Nakłem nad Notecią. Obecnie urzędnik a la retraite. Członek-założyciel Nakielskiego Bractwa Kurkowego pw. św. Jerzego. Epoka napoleońska, a zwłaszcza historia wojskowości tego okresu, stanowi jądro jego zainteresowań. Nieobce są mu również zagadnienia dotyczące wojny siedmioletniej na ziemiach polskich, wojen kolonialnych, lat 1815-1914 oraz I i II wojen światowych. Z wydawnictwem Inforteditions, które wydało dotąd 26 książek jego autorstwa (w sumie ukazało się już ponad 40 książek tego autora), współpracuje od ponad dwudziestu lat; pisał także artykuły do periodyku De Re Militari
Spis treści:WstępI. Wietnam i Europa w połowie XIX wiekuII. Siły stron i teatr działań wojennychIII. Przyczółek w TouraneIV. Ekspedycja sajgońskaPodsumowanieBibliografiaSpis map O książce:Współczesna historiografia wojen kolonialnych XIX wieku to walka dwóch głównych narracji, które możemy umownie nazwać kolonialną i tubylczą. Narrację kolonialną tworzyli historycy reprezentujący państwo-zdobywcę, dlatego też prace te skupiają się na apologetyce Europejczyków i skrajnie marginalnym przedstawieniu zbrojnego oporu państw tubylczych. Narracja tubylcza powstawała równocześnie z kolonialną, ale szerokie rozpowszechnienie uzyskała dopiero w drugiej połowie XX wieku. Obserwujemy tu odwrotną tendencję opisy opierają się na miejscowych źródłach, nawet jeśli są one fragmentaryczne i niewiarygodne.Badacze, którzy opisują historię podbojów kolonialnych z perspektywy XXI wieku, zazwyczaj opowiadają się po jednej ze stron, pomimo deklarowanych zasad obiektywnego i wszechstronnego podejścia do tematu. Powód jest banalny niedostępność źródeł jednej lub drugiej strony, a także bariera językowa. Szczególnie trafna jest ta obserwacja, gdy mówimy o podbojach kolonialnych w Azji Wschodniej lub Południowo-Wschodniej O autorze:Eugen Gorb (1989), z wykształcenia i powołania jest historykiem, miłośnikiem historii wojskowości XVII-XIX wieku. Po tym, jak wiosną 2022 roku został zmuszony do opuszczenia Mariupola, mieszka i pracuje w Czerkasach. W 2023 roku rozpoczął studia doktoranckie na Mariupolskim Uniwersytecie Państwowym (Kijów), będąc jednocześnie wizytującym badaczem we Francuskim Centrum Badawczym Nauk Humanistycznych i Społecznych w Pradze (CEFRES). Jest autorem szeregu książek z zakresu historii wojskowości XVII-XIX wieku oraz ponad 40 artykułów w języku ukraińskim, polskim i angielskim.
Kampania w północnej Wirginii lipiec - wrzesień 1862 Spis treści:I. Sytuacja w dolinie Shenandoah i innych obszarach północnej Wirginii po zakończeniu ofensywy Jacksona. Zmiany personalne i zmiana strategii stron wojnyII. Organizacja Armii WirginiiIII. Liczebność i organizacja Armii Północnej Wirginii w lipcu i sierpniu 1862 rokuIV. Kadra dowódcza Armii Wirginii i jednostek do niej przydzielonychV. Kadra dowódcza Armii Północnej WirginiiVI. Bitwa pod Cedar Mountain 9 sierpnia 1862 rokuVII. Działania na terenie północnej Wirginii w okresie 10-23 sierpnia 1862 rokuVIII. Ofensywa Armii Północnej Wirginii 24 sierpnia 27 sierpnia 1862 rokuIX. Działania 28 sierpnia 1862 roku. Dzień pierwszy II bitwy nad Bull RunX. Dzień drugi II bitwy nad Bull Run 29 sierpnia 1862 rokuXI. Dzień trzeci II bitwy nad Bull Run 30 sierpnia 1862 rokuXII. Działania 31 sierpnia 2 września 1862 roku. Bitwa pod Chantilly (Ox Hill) i potyczka pod Germantown 1 września 1862 rokuXIII. Podsumowanie kampaniiAneksyBibliografiaSpis map O książce:Zwycięstwa pod Cross Keys i Port Republic 8 i 9 czerwca 1862 roku były ostatnimi akordami ofensywy Jacksona w dolinie Shenandoah. Armia Doliny Jacksona została następnie przetransportowana do Richmond, gdzie weszła w skład Armii Północnej Wirginii, która w końcu czerwca 1862 roku rozpoczęła kontrofensywę. Tymczasem siły armii USA, które walczyły z Armią Doliny Mountain Departament, Departament of Shenandoah i Departament of Rappahannock poniosły ciężkie straty w kolejnych bitwach i uległy dezorganizacji. Dowódca Departament of Shenandoah generał major Banks zaczął nadużywać alkoholu, a dowódca dywizji Shieldsa generał brygady James Shields z dnia na dzień zniknął, a jego dywizja została rozformowana. Stanton nie wiedział, gdzie znajduje się większość jednostek. Stanton uznał siebie samego za współwinnym tej porażki i zaczął dążyć do utworzenia armii, w skład której miały wejść jednostki wyżej wymienionych departamentów. Na dowódcę nowej armii Armii Wirginii Stanton i Lincoln wybrali generała majora Johna Popea, który 24 czerwca 1862 przybył do Waszyngtonu. Pope spotkał się z Stantonem, który wyznaczył zadanie Armii Wirginii zagrożenia linii kolejowej Virginia Central Railroad w rejonie Gordonsville i Charlottesville. Stanton miał nadzieję, że działania zaczepne doprowadzą do przerzutu części Armii Północnej Wirginii w ten rejon i przez to Armia Potomaku będzie miała większe szanse przy szturmie Richmond... O autorze:Robert Rogoń (1976), ukończył studia historyczne w 2002 roku na Uniwersytecie Śląskim, uczeń docenta Antoniego Molendy. W zakresie jego zainteresowań znajdują się działania wojsk lądowych na froncie wschodnim II wojny światowej i amerykańska wojna secesyjna.
Geneza, historia, ewolucja Spis treści:PodziękowaniaWstępI. Podstawowe źródła narracyjne na temat tropajonówII. Geneza tropajonówIII. Pozostałości najwcześniejszych tropajonów na polach bitew (V w. przed Chr.)IV. Tropajony w IV w. przed Chr. i okresie hellenistycznymV. Początki tradycji wznoszenia tropajonów w RzymieVI. Monumentalizacja rzymskich tropajonówVII. Tropajony na rzymskich monetachVIII. Tropajony w sztuce rzymskiejPodsumowanieAneksyWykaz skrótów użytych w tekścieBibliografiaSummary O książce:Kreowanie tożsamości obywateli w Grecji oraz w Rzymie, opierało się na prowadzonych niemal każdego roku kampaniach militarnych. Sukcesy w boju, ułatwiały identyfikację z własną tradycją oraz bogami, którym zawdzięczano pomyślność. Nie dziwi, więc fakt, że wszelkie zwycięstwa tak chętnie podkreślano na każdym niemal kroku; dedykując w sanktuariach zdobycz zagarnięta na wrogach (?????) czy stawiając tropajony na polach bitew (????????/tropaeum). Te dwa odrębne akty dedykacji łupów miały długi rodowód, dobrze zakorzenione w świadomości Greków, już w pierwszej połowie V w. przed Chr. Wystarczy nadmienić, iż zwyczaj ofiarowania broni i elementów uzbrojenia w świątyniach, w imieniu całych społeczności, jak i indywidualnie był praktykowany już od połowy VIII w. przed Chr. W przypadku budowy trofeów ich geneza jest zdecydowanie bardziej niejednoznaczna... O autorze: Adam Jakub Jarych (1987), doktor nauk humanistycznych w zakresie archeologii. Absolwent Uniwersytetu A. Mickiewicza oraz Uniwersytetu Łódzkiego. Obecnie pracuje w Ośrodku Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej (Uniwersytet Warszawski). Uczestnik badań archeologicznych na Bałkanach oraz we Włoszech. Autor artykułów naukowych i popularnonaukowych oraz monografii Grabież i wykorzystanie łupów wojennych w republikańskim Rzymie (2020). Swoje zainteresowania koncentruje głównie na okresie rzymskiej Republiki i wczesnego Cesarstwa.
Bitwy pod Reichenbach, Chojnowem i Rogoźnicą Spis treści:WstępI. Po Budziszynie faza francuskiego pościgu i początek odwrotu sprzymierzonychII. Bitwa kawaleryjska pod Reichenbach (22 maja 1813 roku)III. Odwrót sprzymierzonych na ŚląskIV. Bitwa pod Chojnowem (26 maja 1813 roku)V. Dalsze walki na ŚląskuVI. Bój pod Rogoźnicą (31 maja 1813 roku)VII. Zawieszenie broni w Pielaszkowicach (4 czerwca 1813 roku)AneksyBibliografiaSpis map O książce:Desperacki opór stawił także 153. pp, ale przyłapany w szczerym polu nie mógł odeprzeć nawały ciężkozbrojnej jazdy pruskiej. Wschodniopruski Pułk Kirasjerów rozniósł na kopytach trzy francuskie czworoboki, zaś 10. bateria konna von Schffer bezpośrednim ogniem na wprost dosłownie rozłupała czwarty czworobok. [] U wejścia do Michowa stała jedna z francuskich baterii, których działa usiłowały osłonić rozbijane na części bataliony. W samej wiosce bohatersko broniły się dwa bataliony 151-ego. Francuzi prowadzili ogień dosłownie z każdego otwartego okna lub drzwi. Prusacy galopowali uliczkami miejscowości i ostatecznie zupełnie się wymieszali. Mimo okrążenia wsi, zaciekłe walki nie ustawały, a Francuzi się nie poddawali... Publikacja rozpoczyna się z chwilą, gdy pobite wojska rosyjsko-pruskie rozpoczęły odwrót spod Budziszyna, który miał je zaprowadzić na Dolny Śląsk i nad Odrę. Wielka Armia Napoleona, choć zmęczona i wymagająca reorganizacji, ruszyła w pościg. Daleko jej było jednak do dawnych napoleońskich blitzkriegów. Brakowało przede wszystkim kawalerii, zaś korpusy piechoty nie mogły często nadążyć za wycofującymi się koalicjantami, osłaniającymi swój odwrót przeważającą liczebnie jazdą. Walki na trasie odwrotu toczyły się każdego dnia. Cesarz był bliski rozbicia koalicji rosyjsko-pruskiej (zanim dołączyła do niej Austria) i zakończenia całej kampanii ostatecznym zwycięstwem. Dlaczego tak się nie stało? Próbę odpowiedzi na to pytanie podejmuję na łamach książki. O autorze:Szymon Jagodziński (1974), nauczyciel historii w I LO w Koninie, popularyzator wiedzy o kampaniach napoleońskich. Obecna publikacja jest dziesiątą książką o wspomnianej tematyce, z czego piątą wydaną przez Inforteditions. W dalszych planach są książki poświęcone zmaganiom toczonym na froncie niemieckim w 1813 roku oraz bitwom kampanii francuskiej 1814 roku.
Zamiast wstępuTom II. WALKI W SERBII I CZARNOGÓRZE W LATACH 19151916I. Pauza operacyjna, styczeń wrzesień 1915 rokuII. Teren działań wojennych (wschodnia Serbia, Czarnogóra, północno-zachodnia Albania)III. Siły zbrojne przeciwników w 1915 rokuIV. Plany stronV. Pierwsza faza ofensywy Państw Centralnych na Serbię (614 października 1915 roku)VI. Walki odwrotowe armii serbskiej (15 października 24 listopada 1915 roku)VII. Nieudane próby sojuszników wsparcia armii serbskiejVIII. Walki w pasie obrony armii czarnogórskiej (od 6 października do końca grudnia 1915 roku)IX. Odwrót armii serbskiej do Morza Adriatyckiego. Serbska Golgota (24 listopada 1915 kwiecień 1916 roku)X. Klęska Czarnogóry (styczeń 1916 roku) i inwazja na północną i środkową Albanię (styczeń luty 1916 roku)XI. Działania flotylli rzecznych i sił morskich podczas wojnyXII. Siły powietrzne w czasie wojnyXIII. Straty stronXIV. Zbrodnie wojenne popełniane przez siły inwazyjne na terytorium Serbii w latach 19141915Próba podsumowaniaAneksyBibliografiaSpis map Najazd Austro-Węgier na Serbię będący katalizatorem I wojny światowej zupełnie niespodziewanie zakończył się porażką Wiednia. Ostatnia ofensywa przeprowadzona w listopadzie i grudniu 1914 roku zakończyła się zaś całkowitą klęską napastnika, którego rozgromione wojska wycofały się na własne terytorium. Kompletnie wyczerpani zwycięzcy nie zdołali jednak wykorzystać osiągniętego sukcesu i zatrzymali swoje wojska na linii rzek Dunaj, Sawa i Drina, przechodząc do defensywy.Po poniesionych porażkach również Austriacy zrezygnowali na razie z aktywnych działań przeciwko Serbii i pozostawili na jej froncie dwa korpusy, pozostałe przerzucając w Karpaty w celu przeciwdziałania ofensywie rosyjskiej. Niepowodzenia poniesione w wojnie z Serbią wywołały duże zaniepokojenie sojusznika Wiednia II Rzeszy. Przez Belgrad bowiem wiodła najkrótsza droga łącząca Niemcy z Turcją. W tej sytuacji Berlin postanowił zdecydowanie włączyć się do działań na froncie bałkańskim w1915 roku. Do akcji przeciwko Serbii dowództwo niemieckie zamierzało oprócz wojsk austro-węgierskich włączyć także siły sąsiedniej Bułgarii, którą miano nadzieję nakłonić do przyłączenia się do Trójprzymierza. Główne i decydujące natarcie na Serbię i Czarnogórę planowano przeprowadzić jesienią 1915 roku. Miało ono ostatecznie doprowadzić do klęski obu państw i oczyścić południową flankę Państw Centralnych z wrogich im sił...
Spis treści:Wstęp (Maria Kotowska) Jan Kidoń-GabaWspomnienia1. Rodzinna miejscowość2. Matura, praca, rodzina3. Aresztowanie i więzienie4. Podróż i pobyt w łagrach5. W armii Andersa6. Uganda7. Do Polski Maria KotowskaLosy rodziny w czasie wojny1. Opowieść córki Marii2. Nie wszyscy wojnę przeżyli3. Moje starania o prawdę historyczną4. Genealogia. Rodzina Jana Kidoń-Gaby Posłowie (Marian Małecki) O książce:Dnia 11 kwietnia 1940 roku o godzinie drugiej w nocy zostałem aresztowany i zawieziony do rejonu w Hłuboczku na przesłuchanie. Przedtem otoczono szkołę, pod każdym oknem stał striłok z bronią gotową do strzału. Dopiero wówczas zastukano bardzo głośno do drzwi, domagając się natychmiastowego otwarcia. Pożegnałem się z żoną i dziećmi. Żona miała łzy w oczach, a dzieci były jeszcze zaspane i nie orientowały się dobrze, co się właściwie stało. Wyprowadzono mnie z domu. Na furze siedziałem tyłem do kierunku jazdy, a przede mną siedział enkawudzista z karabinem na kolanach. Uprzedził mnie, że gdybym chciał uciekać, to połuczę kulu. Ale nigdzie nie można było uciec, dookoła teren odkryty: łąka przecięta rzeczką, brak drzew, a nieliczne krzaki w tym czasie nie miały jeszcze liści. Po przybyciu do gminy poddano mnie gruntownej rewizji (zabrano na wet kamerton) i zamknięto w byłym gminnym więzieniu była to taka komórka z zakratowanym oknem...(ze Wspomnień Jana Kidonia-Gaby) Gdy mój ojciec ukończył 80 lat, poprosiłam go, aby spisał swoje wspomnienia z okresu wojennej tułaczki. Stały się one zalążkiem tej książki i przesłaniem dla następnych pokoleń. Moja rodzina pochodzi z regionu południowo-wschodniego dawnej Rzeczpospolitej, z Podola.Po zajęciu tych terenów 17 września 1939 r. przez wojska sowieckie, rodzina uległa rozsypce. Rozpoczęła się długa tułaczka mojego taty poprzez łagry i nieludzką ziemię syberyjską do Afryki.Nasza tułaczka prowadziła na zachód do Krakowa, a stamtąd do Gruszowa. Tutaj, po powrocie do Polski w 1948 r., dołączył do mamy tato. Odtąd wspólnie pracowali, ucząc w szkole aż do osiągnięcia emerytury...(ze Wstępu Marii Kotowskiej córki Jana Kidonia-Gaby).
O książce:Wojna między Austro-Węgrami a Serbią stała się zapalnikiem I wojny światowej, starciem, które okazało się bezpośrednią przyczyną tego konfliktu. Pretekstem do jej wybuchu był zamach na austro-węgierskiego następcę tronu inspirowany przez Belgrad, ale faktyczną przyczyną wojny stała się obawa Austro-Węgier przed rosnącą w siłę Serbią i popularnością tego państwa wśród ludów słowiańskich zamieszkujących cesarstwo. Królestwo Serbii od lat było solą w oku monarchii naddunajskiej, której cesarz widział w tym zamieszkałym przez Słowian kraju nowy Piemont Bałkanów. W Wiedniu obawiano się Belgradu, bano się, że stanie się on zapalnikiem słowiańskich ruchów odśrodkowych, które mogłyby rozsadzić wielonarodową monarchię. Z uwagą śledzono sukcesy Serbów podczas I i II wojny bałkańskiej i obserwowano ich bliskie związki z Rosją, w której popularne były hasła panslawizmu. Z kolei Serbowie uważali Austro-Węgry za naturalnego wroga swojego państwa, ciemiężącego ludy słowiańskie, co prawda w mniejszej niż Turcy skali. Po aneksji przez Wiedeń Bośni i Hercegowiny dla niektórych serbskich intelektualistów stało się jasnym, że cesarstwo stanowi największe zagrożenie dla niepodległości kraju i wcześniej czy później dojdzie do konfliktu między obu państwami. Zabójstwo w Sarajewie stanowiło dla Wiednia wygodny pretekst do zrobienia porządku z niepokorną Serbią i raz na zawsze rozwiania marzeń Słowian o niezależności i stworzeniu wielkiego państwa Słowian Południowych Jugosławii. Szybka, łatwa kampania miała też wzmocnić pozycję Wiednia wobec innych państw i umocnić autorytet monarchii wśród podległych jej narodów. Ku zaskoczeniu całej Europy mała Serbia skutecznie przeciwstawiła się mocarstwu, a układ przymierzy militarnych doprowadził w przeciągu kilku dni do wybuchu wojny światowej... O autorze:Jarosław Dobrzelewski (1971), absolwent Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego.Specjalizuje się w historii wojskowości, a szczególnie interesują go konflikty zbrojne w Ameryce Południowej i na Bliskim Wschodzie. Spis treści:Od autoraTom I. INWAZJA AUSTRO-WĘGIER NA SERBIĘ I CZARNOGÓRĘ W 1914 R.I. Przyczyny wojny Austro-Węgier z SerbiąII. Siły zbrojne i plany przeciwników w lipcu 1914 rokuIII. Pierwsza ofensywa austro-węgierska (28 lipca 24 sierpnia 1914)IV. Ofensywa serbska na Srem (6-14 września 1914)V. Druga ofensywa austro-węgierska (8 września 4 października 1914)VI. Walki w Bośni i Hercegowinie (31 sierpnia 25 października 1914). Ofensywa serbsko-czarnogórska w Bośni (15 września 25 października 1914)VII. Trzecia ofensywa austro-węgierska (6 listopada 15 grudnia 1914)VIII. Podsumowanie kampanii 1914 rokuAneksySpis map
Spis treści:WstępI. Zdobycie Jerozolimy (1099)II. Kontratak wyznawców islamuIII. Jerozolima nadeszłaIV. i zwyciężyła!ZakończenieAneksyBibliografiaSpis map O książce:Po dziś dzień imiona tych, którzy rycerską sławę zdobyli podczas cieszących się wyjątkowym prestiżem wypraw krzyżowych, są szeroko znane i otoczone szacunkiem. Krucjaty podejmowano po to, aby odzyskać Ziemię Świętą z rąk muzułmanów. Jednak prawdziwą sztuką było nie tylko zdobyć Jerozolimę, ale ją utrzymać. Na dobrą sprawę potrafili tego dokonać jedynie królowie Jerozolimy, przewodzący zastępom Franków, gdyż tak wyznawcy Allacha określali przybywających na ziemie Bliskiego Wschodu feudalnych rycerzy z Europy, zarówno tych osiadłych niczym kolonizatorzy w krajach Lewantu, jak też krzyżowców. Zbrojnym ramieniem Królestwa Jerozolimy, jak i ruchu krucjatowego powinny być zakony rycerskie, te jednak rychło utworzyły swoiste państwa w państwie, w dodatku rywalizujące ze sobą. Nie zmienia to jednak faktu, że ta Święta Armia Boga wciąż wypełniała swoje główne zadanie, czyli ochronę pątników podążających do Grobu Pańskiego. Pielgrzymowanie do Palestyny odbywało się bowiem co najmniej od czasów panowania cesarza Konstantyna Wielkiego i jego matki Heleny. Wtedy to na domniemanym miejscu groty, gdzie złożono ciało ukrzyżowanego przez Rzymian Jezusa Chrystusa, syna Bożego, zbudowano w Jerozolimie bazylikę Grobu Pańskiego. W Betlejem zaś, w miejscu narodzin Zbawiciela, zbudowano Kościół Narodzenia Pańskiego. We wnętrzu bazyliki jerozolimskiej miały być przechowywane krzyż oraz tabliczka ze skrótem INRI (Iesus Nasarenus Rex Judaeorum Jezus Nazareński Król Żydów)... O autorze:Paweł Skworoda (1978). Autor kilkunastu książek i artykułów popularnonaukowych z historii wojskowości. Specjalizuje się w staropolskiej sztuce wojennej XVIXVIII wieku. Publikował na łamach m.in.: Mówią Wieki, Focus Historia i De Re Militari
Spis treści: Wstęp I. Klasa krążowników liniowychII. Geneza krążowników liniowychIII. Ewolucja japońskich krążownikówIV. Typy krążowników liniowychV. Potencjał bojowy floty krążowników liniowych w 1941 rokuVI. Przynależność organizacyjna krążowników liniowychVII. Potencjał bojowy floty krążowników liniowych w 1942 rokuVIII. FlotylleIX. Potencjał bojowy floty krążowników liniowych w 1943 rokuX. Krążowniki liniowe w morskich okręgach obronnychXI. Potencjał bojowy floty krążowników liniowych w 1944 rokuXII. Krążowniki liniowe we flotachXIII. Potencjał bojowy floty krążowników liniowych w 1945 rokuXIV. Krążowniki liniowe w grupach flotXV. Wojenny stan floty krążowników liniowychAneks. Słowniczek terminologiczny japońsko-polskiBibliografiaSpis tabelSpis fotografii O książce: Celem niniejszej monografii jest całościowe przedstawienie organizacji floty krążowników liniowych Japońskiej Marynarki Wojennej (jap. Dai Nippon Teikoku Kaigun) oraz jej możliwości bojowych w okresie wojny na Pacyfiku. W opracowaniu dane zostały ukazane w różnych przekrojach, z szerokim wykorzystaniem tabel, które jak sądzę pozwalają niejednokrotnie przystępniej zobrazować fakty, ułatwiając też ich porównywanie i przede wszystkim odnajdywanie potrzebnych danych. O ile zatem opierałem się na materiale źródłowym względnie łatwo dostępnym wnikliwym poszukiwaczom wiedzy historycznej, o tyle sposób jego przedstawienia jest moim pomysłem autorskim i mam ogromną nadzieję, że przypadnie do gustu jak największej grupie zainteresowanych dziejami tego jak dotychczas największego konfliktu morskiego i zarazem istotnej części II wojny światowej. Znajduje się w niej opis wszystkich krążowników liniowych cesarskiej floty oraz struktur organizacyjnych, w ramach których operowały w latach 1941-1945, jak też wiele kluczowych i interesujących faktów z ich dziejów. O autorze: Jarosław Jastrzębski, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie; administratywista oraz historyk prawa i wojskowości. Specjalizuje się w badaniach nad Japońską Marynarką Wojenną oraz szkolnictwem wyższym II Rzeczypospolitej. Jest autorem ponad 140 publikacji naukowo-badawczych i popularnonaukowych, w tym kilkunastu opracowań monograficznych. Do jego ważniejszych prac należą: Okręty podwodne Japońskiej Marynarki Wojennej 7 XII 1941 2 IX 1945. Organizacja i potencjał bojowy, t. 1-4, Tarnowskie Góry 2024-2025; Instytucja profesury nadzwyczajnej w polskim państwowym szkolnictwie akademickim w latach 1920-1939, Kraków 2025; Krążowniki ciężkie Japońskiej Marynarki Wojennej 7 XII 1941 2 IX 1945. Organizacja i potencjał bojowy, Tarnowskie Góry 2023; Niszczyciele Japońskiej Marynarki Wojennej 7 XII 1941 2 IX 1945. Organizacja i potencjał bojowy, t. 1-4, Zabrze 2021-2023; Lotniskowce Japońskiej Marynarki Wojennej 7 XII 1941 2 IX 1945. Organizacja i potencjał bojowy, Zabrze 2020; Instytucja profesury zwyczajnej w polskim państwowym szkolnictwie akademickim w latach 1920-1939, Kraków 2018; Midway, Warszawa 2014; Organizacja Japońskiej Marynarki Wojennej na poziomie strategicznym 7 XII 1941 2 IX 1945, Oświęcim 2014; Kuantan 10 XII 1941. Anatomia brytyjskiej klęski, Zabrze 2014; Państwowe szkolnictwo akademickie w II Rzeczypospolitej. Zagadnienia systemowe, Kraków 2013; Bitwa na Morzu Koralowym 2-8 V 1942 r., Zabrze 2012. Aktywnie działa społecznie, m.in. pełniąc rozmaite funkcje w organach lub komisjach kilku stowarzyszeń naukowych i sportowych. Jest stałym współpracownikiem czasopisma popularnonaukowego Okręty Wojenne.
Hrabia Tallard i początek wojny o sukcesję hiszpańską Kolejna akcja Francuzów nie kazała długo na siebie czekać o 5.00 rano 21 kwietnia obrońcy Kaiserswerth rzucili się na pozycje holenderskie. Atak prowadzono jednocześnie na dwóch odcinkach przeciwko holenderskiej baterii przy rowie i przy okopie znajdującym się bliżej Renu. Pierwszą falę atakujących stanowiło pięć kompanii grenadierów markiza de Brancas, za którymi podążało 300 fizylierów, kilku dragonów pieszych i 200 saperów, którzy mieli zniszczyć umocnienia wroga. Francuzi mieli nadzieję, że atak będzie szybki i nieoczekiwany dla Holendrów, ale plany obrońców Kaiserswerth pokrzyżowała zła pogoda. Tego dnia holenderskimi oddziałami w okopach dowodzili generał major Jorgen Rantzau i brygadier Carle. Początkowo Francuzi rzeczywiście odnieśli sukces pokonali przednie posterunki Holendrów i zniszczyli około 150 metrów wrogich okopów. Jednak potem dwa holenderskie bataliony gwardii, osłaniające prace ziemne, przeszły do kontrataku. Francuzi trzykrotnie ich odrzucali, aż z obozu oblężniczego nadciągnęły kolejne posiłki dwa szwadrony kawalerii, które z łatwością mogły odciąć francuską piechotę od drogi krytej. Blainville rozkazał wycofać się. Francuzi stracili 20 żołnierzy zabitych i 40 rannych. Jednak najbardziej odczuwalne były straty wśród oficerów zginął kapitan i lejtnant, a ośmiu kapitanów i tyle samo lejtnantów zostało rannych... (fragment książki)
O książce:Dzieje polskie doby saskiej należą do najmniej albo też zgoła nie opracowanych naukowo. Zwrócił na to, między innemi, uwagę wydawca w szczegółowym wywodzie, złożonym Zjazdowi historyków polskich w Krakowie w 1900 r., podnosząc zarazem nieodbitą konieczność zapełnienia tej dotkliwej luki. Że dotychczas, w historyografii naszej nie zajmowano się dostatecznie epoką saską, rozliczne były po temi powody, a wśród nich i takie, ogólniejszej natury, które utrudniały podobnież porządne opracowanie innych okresów dziejów nowożytnych polskich. Ale były też powody natury specyficznej, a mianowicie: fachowej i pojęciowej... (z Przedmowy Szymona Askenazego) Kości zostały rzucone; nastąpił zwrot nieodwołalny. Rząd Augusta III zerwał sojusz ze stronnictwem familii, aby go nigdy nie wznowić. Od chwili ogłoszenia reskryptu, oddającego ordynacyę ostrogską w ręce królewskich administratorów, od tej krytycznej daty 2 listopada 1754 r. ród Czartoryskich ostatecznie przestaje być podporą dynastyi wettyńskiej w Polsce, opuszcza dworskie komnaty i gabinety, odjeżdża do województw. A odjeżdża z piętnem haniebnem... (ze Wstępu) O autorze:Władysław Konopczyński (18801952) wybitny polski historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek m.in. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Polskiej Akademii Umiejętności, Koła Krakowskiego Towarzystwa Historycznego, współtwórca i pierwszy redaktor naczelny Polskiego Słownika Biograficznego, poseł na Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego. Erudyta i poliglota znał biegle 14 języków. Jego zainteresowania naukowe obejmowały historię Polski XVII i XVIII wieku, historię państwa i prawa polskiego, historię parlamentaryzmu europejskiego, edytorstwo oraz biografistykę.
Spis treści:Zaproszenie na Polesie (Grzegorz Tyluś)WstępI. O sensie latania nad poleskimi błotamiII. Hydroplany nad Polesiem, czyli od pomysłu do Rzecznego Plutonu Lotniczego i Rzecznej Eskadry LotniczejIII. Ludzie poleskich skrzydeł czyli Pińscy zesłańcyPoleskie posłowieAneksWykaz wykorzystanych źródeł i opracowań O książce:W XX wieku, drogą nieustannych ewolucji, aeroplan, zwany najczęściej samolotem, jak i hydroplan zwany najczęściej wodnosamolotem, z niekształtnych pudełek przerodziły się w doskonałe narzędzie, posłuszne człowiekowi i oddające mu niezastąpione usługi we wszystkich dziedzinach życia. W siłach zbrojnych II Rzeczpospolitej dominowało lotnictwo lądowe choć miało ono młodszego brata jakim było lotnictwo morskie. A co wiemy o lotnictwie rzecznym II Rzeczpospolitej? Polesie po walkach o granice odradzającej się II Rzeczpospolitej w latach 1919-1920 z sowiecką Rosją, do roku 1939 znajdowało się w granicach polskiej państwowości.Słynny Polesia czar tak mocno reklamowany na niwie turystycznej i etnograficznej, przez okres 20-lecia międzywojennego, kusił i przyciągał polskich turystów, choć w środowisku wojskowym, region ten traktowany był jako rejon służbowych zesłań, tak mocno opóźniających awanse kadry oficerskiej. Polesie zmieniające się każdej wiosny i jesieni w tzw. pińskie morze, którego zmorą były komary, było oprócz wybrzeża Bałtyku drugim na mapie II Rzeczpospolitej, wodnym i morskim przyczółkiem polskiej Marynarki Wojennej wraz z pojawieniem się na wodach jego rzek i jezior Flotylli Pińskiej Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej... (ze Wstępu Grzegorza Tylusia)...
Przedmiotem niniejszej publikacji jest pochodzący z epoki opis najazdu mongolskiego na Węgry w 1241 r. W samym tekście użyto jednak nazwy Tatarzy, co miało podkreślić szczególnie destrukcyjny wydźwięk tej agresji na Europę Środkową a w szczególności na Królestwo Węgierskie. Tatarzy kojarzyli się bowiem z łacińsko-greckim Thartarorum czyli podziemiem, zaświatami, piekłem. Dziwnie zbieżna była bowiem nazwa jednego z plemion koczowniczych w Azji Tatarów z owymi mieszkańcami antycznych piekieł. Wiadomości o Mongołach najpierw dotarły do krzyżowców V krucjaty, kiedy to podczas oblężenia Damietty pojawiła się daleko nad Nilem informacja o sukcesach militarnych niejakiego króla Dawida, który zwyciężył muzułmanów na Wschodzie, a która to informacja dziwnie zbiegła się z sukcesami Mongołów. W sposób naturalny uznano ich za sojuszników chrześcijan, nie wiedząc, że właśnie wtedy podbijali ziemie chrześcijańskich Ormian... (ze Wstępu dra hab. Mariana Małeckiego, prof. UJ)
Dzieje Władysława I, zwanego Łokietkiem, oraz jego panowanie na polskim tronie, od zawsze są przedmiotem zainteresowania badaczy, popularyzatorów i pasjonatów.Jego życie, ciągła walka, toczona często o samo przetrwanie, a potem polską koronę, były ciągiem rozmaitych wydarzeń, następujących szybko po sobie. Wiele z nich było bardzo niepomyślnych, inne są słabo opisane w źródłach. Razem tworzy to skomplikowany obraz stanu ówczesnej Polski.Władysław i inni polscy władcy toczyli wtedy ciężkie walki z sąsiednimi państwami. Jedne z nich, jak Czechy, dążyły do całkowitego podboju podzielonej Polski, inne prowadziły grabieżcze najazdy. Wobec nich wszystkich polska obrona wykazywała się aktywnością i nierzadko rozmachem. Mimo to sam przebieg wojen i polska wojskowość za rządów Łokietka nie cieszą się już takim zainteresowaniem.Podczas toczonych przez niego wojen miało miejsce wiele pouczających ważnych zdarzeń, których upamiętnianie jest konieczne. Przynajmniej tak byłoby w każdym kraju, który szanuje własną historię. Poza tym ważne jest również to, że wydarzenia te miały decydujący wpływ na dalsze dzieje Polski i okolicznych krajów. Potęga królestwa za Kazimierza Wielkiego oraz kolejne osiągnięcia Polski były możliwe dzięki zwycięstwom Władysława I.Podczas jego walk szczególnie zapisało się współdziałanie polsko-węgierskie, które było stałe mimo zmieniającej się sytuacji politycznej. Doszło też do sojuszu polsko-litewskiego. Mimo zagrożenia Polski ze wszystkich stron, Łokietek potrafił w najtrudniejszych momentach znaleźć korzyść w niesprzyjających warunkach geopolityki...
Spis treści:WstępI. Rynsztunek przeciwnikówII. Batalia pod RawkąIII. Odzyskanie swobody operacyjnejIV. Ostatnia bitwa KościuszkiZakończenieBibliografiaSpis map i schematów O książce:Roku Pańskiego 1794 szóstego dnia czerwca wydarzyła się duża bitwa, w której wojska prusko-rosyjskie pokonały mniejszą liczebnie armię polską. Zwycięstwo aliantów nie przyszło jednak łatwo. Masa pruskiej piechoty nacierała pod okrutnym ogniem polskiej artylerii. Ciężkie lite kule wyrywały krwawe bruzdy w nieprzyjacielskich szeregach, urywały kończyny, rozrywały ludzkie korpusy. Brawurowy kontratak 1. Regimentu Piechoty Koronnej zachwiał lewym, odsłoniętym skrzydłem Prusaków. W zażegnaniu kryzysu i porządkowaniu oddziałów zaangażował się sam monarcha Prus Fryderyk Wilhelm II. Widząc grożące swemu wojsku niebezpieczeństwo, posłał na pomoc chwiejącej się piechocie kawalerię. Szarża przeszło 20 szwadronów aliantów doszła do polskiej linii, gdzie załamała się w blasku ściany kos i pik. Na prawym skrzydle Prusaków niewiele brakowało a powtórzyłaby się racławicka scena i bateria artylerii padłaby łupem kosynierów. Lecz pruscy kanonierzy byli lepiej zorganizowani i ładunkiem kartaczy zmusili Grenadierów Krakowskich do odwrotu. Ze względu na zbyt wielką nierówność sił, trudno było oczekiwać, aby Tadeusz Kościuszko mógł przełamać prawo racji silniejszych batalionów, a co za tym idzie pobić sprzymierzonych. Pod koniec bitwy podłamany Wódz niechybnie padłby ofiarą pruskich huzarów. Ale na ich drodze stanęła polska kawaleria, która osłoniła manewr odwrotu i tym samym wydatnie wpłynęła na bieg historii insurekcji. Niestety Najwyższy Naczelnik nie wyciągnął wniosków z surowej lekcji, jaką otrzymał 6 czerwca 1794 roku. Cztery miesiące później po raz kolejny zlekceważył ekonomię sił... O autorze:Maciej Maciejak (1980), politolog i pisarz, wychowanek Drugiego Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Gdyni, absolwent Instytutu Politologii Uniwersytetu Gdańskiego. Niniejsza książka stanowi piątą w jego dorobku.
Spis treści:I. ParagwajII. Wojna domowa w Urugwaju i brazylijska interwencjaIII. Geneza wojnyIV. Przeciwnicy V. Teatr działań wojennychVI. Okręty, ich uzbrojenie i taktykaVII. Ofensywa paragwajska w Mato Grosso VIII. Walki o Corrientes i paragwajska ofensywa południowaIX. Bitwa pod RiachueloX. Yatay i UruguayanaXI. Przygotowania do inwazji terytorium ParagwajuXII. Walki pod Itapiru i bitwa z chatasXIII. Upadek Paso de la PatriiXIV. Estero Bellaco i Tuyuti XV. Wykorzystanie przez Paragwajczyków min w obronie HumaityXVI. Walki pod Curuzu i CurupaitiXVII. Działania wojenne od września 1866 do sierpnia 1867 roku na głównym froncieXVIII. Próba odzyskania przez Brazylijczyków Mato Grosso, 1867XIX. Obejście przez aliantów Humaity od wschodu i sforsowanie przez eskadrę brazylijską paragwajskich pozycji pod CurupaitiXX. Druga bitwa pod TuyutiXXI. Sforsowanie przez okręty brazylijskie pozycji paragwajskich w Humaicie i TimboXXII. Próba zdobycia przez Paragwajczyków okrętów brazylijskich pod HumaitąXXIII. Upadek HumaityXXIV. Próba zdobycia przez Paragwajczyków pancerników brazylijskich pod TayiXXV. Ewakuacja Timbo i przełamanie paragwajskich linii obronnych u ujścia TebicuaryXXVI. Działania bojowe pod Angosturą oraz bitwy pod Ytororo, Arroio Avai i Lomas ValentinasXXVII. Zagłada resztek floty paragwajskiej na rzece Manduvira XXVIII. Zakończenie działań wojennych XXIX. Plany zorganizowania działań korsarskich przeciw żegludze aliantówXXX. Bilans wojny AneksBibliografiaSpis map O książce:Wśród państw Ameryki Południowej połowy XIX wieku Paragwaj był krajem wyjątkowym, co wynikało tak z jego historii, jak i położenia. W latach trzydziestych XVI wieku Hiszpanie założyli w estuarium La Plata przy ujściu rzek Parana i Uruguwaj (Uruguay) kilka osad, w tym Buenos Aires. Warunki do osadnictwa okazały się jednak trudne, a potencjalne zdobycze problematyczne. Kontynuowali więc eksplorację nowych terenów, poruszając się wzdłuż biegu rzeki Parana, a następnie Paragwaj (Paraguay), zakładając w 1537 roku, na wschodnim brzegu tej ostatniej, naprzeciw ujścia do niej Pilcomayo, osadę Asunción. Nowe tereny weszły w skład kolonii La Plata, przy czym wraz z poszerzeniem jej obszaru doszło do podziału na dwie części: południowa, ze stolicą w Buenos Aires, zachowała dotychczasową nazwę La Plata, północna zaś, ze stolicą w Asunción, otrzymała nazwę Guayara, która jednak szybko ustąpiła pierwszeństwa potocznej nazwie Paragwaj.Nowa kolonia leżała na uboczu i odcięta była od morza. Dawało to lokalnym władzom kolonialnym większą niezależność, utrudniało też dopływ nowych osadników hiszpańskich. Miało to ten skutek, że o ile w innych koloniach hiszpańskich czołową rolę odgrywali zawsze biali przybysze z metropolii wraz z rodzimymi elitami kreolskimi, o tyle w Paragwaju tych pierwszych było bardzo mało, na czoło więc wysunęli się Kreole i Metysi (ci ostatni odgrywali wyraźnie większą rolę niż w innych koloniach hiszpańskich)...
Spis treści:Wstęp. Nadpływają smoki z PółnocyI. Czasy pierwszych rabunków, mordów i gwałtów ludzi PółnocyII. Wyspy Brytyjskie w VIII-IX wiekuIII. Taktyka walki mieszkańców Wysp Brytyjskich (449-878)IV. Nadchodzą poganieV. Kampania Alfreda, króla WessexuVI. Bitwa, która rozstrzygnęła o przyszłości Wessexu i losie poganZakończenieAneksyBibliografiaSpis map O książce:Bitwa pod Ethandun (Edington) niewątpliwie była kluczowym momentem w heroicznych wysiłkach Alfreda, aby odeprzeć najazdy wikingów i utrzymać niezależność Królestwa Wessexu. Wynik bitwy był znaczący dla późniejszych negocjacji i traktatu między królem Alfredem a pokonanym w bitwie wodzem wikingów Guthrumem. Otoczeni na wzgórzu wikingowie po dwóch tygodniach, nie mając nadziei na żadną odsiecz, musieli prosić o pokój z powodu głodu, zimna, strachu i rozpaczy. Pokonani dali też tylu zakładników, ilu zażądał król, a sami nie dostali żadnego w zamian. Jeszcze tego samego roku 878 obaj królowie wynegocjowali tzw. traktat z Wedmore []Kolejny traktat z 880 roku ustanowił Danelaw, region, w którym duńskie prawo i zwyczaje miały być przestrzegane. Umowa określiła też granicę między terytoriami anglosaskimi i kontrolowanymi przez Duńczyków (wikingów). Guthrum nawrócił się na chrześcijaństwo już w 878 roku, a jego ojcem chrzestnym był Alfred Wielki. Nawrócenie to miało znaczenie symboliczne i odegrać miało dużą rolę w późniejszym współistnieniu Anglosasów i Duńczyków w Anglii. Na mocy układu z 880 roku oprócz Wessexu anglosaska część Anglii objęła też zachodnią Mercję pod zarządem ealdormana Aethelreda (Ceolwulf bowiem niedawno zmarł). Linia podziału biegła mniej więcej wzdłuż dawnej rzymskiej drogi Watling Street, z Londynem przynależnym do Wessexu...
Spis treści:WstępI. Tło polityczne konfliktuII. Floty stron walczącychIII. Przeciwnicy na morzu początek działań wojennychIV. Bitwa koło przylądka Elli, 16 grudnia 1912 rokuV. Pomiędzy Elli a LemnosVI. Bitwa pod Lemnos, 18 stycznia 1913 rokuVII. Pokój na morzuZakończenieIndeks nazwiskIndeks nazw geograficznychIndeks okrętów wojennych Indeks statkówBibliografiaSummarySpis map O książce:Uzasadnienie dla podjęcia tematyki działań morskich podczas I wojny bałkańskiej można odnaleźć choćby w jednym ze szkiców Jarosława Rubacha: Wojny bałkańskie z lat 1912-1913 należy uznać za jedno z najważniejszych wydarzeń z dziejów politycznych Europy Południowo-Wschodniej. Ich wynikiem było bowiem zakończenie procesu rugowania Turcji z jej europejskich posiadłości, zapoczątkowanego w 1878 r. Trudno się z tą opinią nie zgodzić. Pomimo to nie ma wątpliwości, że konflikty te nie są zbyt dobrze znane. Odnosi się to także do działań morskich, do których doszło w ich toku. Dlatego podjęcie próby ich przybliżenia wydaje się uzasadnione.Brak zainteresowania tymi starciami nie dotyczy jedynie polskiej historiografii. Podobne podejście można odnaleźć także w innych środowiskach historycznych. Świetna czeska seria "Valecne lode", opisująca okręty wojenne i wojny morskie w dziejach, także nawet nie wspomina o tym konflikcie. Można zastanawiać, na ile te starcia były więc istotne dla historii kontynentu europejskiego, skoro pamięć o tych zdarzeniach nie jest na tyle silna, by zyskać choćby kilka akapitów w opracowaniach, mających ambicje w miarę kompletnych syntez tematyki wojenno-morskiej. Tych konstatacji nie zmieniają pojawiające się publikacje, także w polskiej historiografii, odnoszące się do losów I wojny bałkańskiej . Działania morskie podczas tej wojny pozostają bowiem na marginesie zainteresowań ich autorów.Tymczasem była to wojna niezwykle ważna, choć najpewniej nie zawsze doceniana i przez to dostrzegana...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
