Spis treści:WprowadzenieI. Bitwa pod Haliartos 395 p.n.e.II. Bitwa nad Nemeą 394 p.n.e.III. Bitwa pod Narthakion 394 p.n.e.IV. Bitwa pod Koroneją 394 p.n.e.V. Morska bitwa pod Knidos 394 p.n.e.VI. Bitwa między korynckimi Długimi Murami 393 p.n.e.VII. Walki wokół KoryntuVIII. Wyprawa Agesilaosa na Peiraion 390 p.n.e.IX. Wyprawa Agesilaosa do Akarnanii 389 p.n.e.X. Kampania Króla Agesipolisa przeciwko Argos 388 p.n.e.XI. Wojna na morzuBibliografiaSpis mapIndeks osób O książce:Zwycięstwo w wojnie peloponeskiej nie zadowoliło wszystkich, którzy przyczynili się do takiego jej zakończenia. W zasadzie tylko Sparta była jej beneficjentem, uzyskując status hegemona w Helladzie. Jak zapisał Diodor Sycylijski: W Helladzie Lacedemończycy po zakończeniu wojny peloponeskiej sprawowali akceptowaną ogólnie przez wszystkich hegemonię zarówno na lądzie, jak i na morzu. Powoławszy Lizandra na urząd nauarchy, rozkazali mu objechać wszystkie miasta i w każdym ustanowić urzędników, których sami Lacedemończycy nazywali harmostami. [Działo się tak, gdyż] Lacedemończycy czuli odrazę do ustroju demokratycznego i chcieli, by w tych miastach ustanowiono rządy oligarchiczne. Narzucili również na pokonane narody trybut i chociaż wcześniej nie posługiwali się bitymi monetami, zaczęli wówczas uzyskiwać z trybutu dochody przekraczające tysiąc talentów rocznie (XIV.10.12).Jednym z twórców zwycięstwa Sparty w wojnie peloponeskiej i architektem jej potęgi był Lizander, syn Arystoklejtosa, pod wieloma względami człowiek niezwykły. Twierdził, że pochodzi z rodu Heraklidów, choć nie należał do żadnej rodziny królewskiej i wychowywał się w ubóstwie. Wychowanie spartańskie (agoge) uczyniło go odważnym i walecznym w bitwie, sprawnym i utalentowanym dowódcą. Gardził przekupstwem i korupcją. O autorze:Witold Biernacki (1946). W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.
Spis treści: I. Wojskowość europejska w I połowie XVII wieku w dobie wojny 30-letniejII. Wojskowość armii cesarskiej i armii Ligi KatolickiejIII. Tilly wkracza do Saksonii. Upadek LipskaIV. Bitwa pod Breitenfeld szwedzkie KannyZakończenieBibliografiaSpis map i schematów O książce: Artyleria sprzymierzonych początkowo nie mogła odpowiedzieć na ogień, ponieważ nie dało się jej ustawić, dopóki wojsko nie wyszło z obniżenia terenu. Jednak Torstensson, jak się wydaje, z godną podziwu szybkością doprowadził działa do pozycji. Sam król pisał, że nie trwało to długo, zanim także i nasze zaczęły grać. Także artyleria saska z początku spisywała się dobrze. Na obu skrzydłach rozwinęła się intensywna wymiana ognia, która trwała około 2 godzin, zanim przeszła w fazę właściwej bitwy. W miarę jak sprzymierzeni posuwali się naprzód, zmniejszając dystans, siła rażenia cesarskich dział stawała się coraz bardziej dotkliwa. Na początku ostrzału armia sprzymierzonych była jeszcze w ruchu. Stopniowo jednak marsz został wstrzymany, zapewne najpierw na lewym skrzydle. Gdy Sasi oraz lewe skrzydło i centrum szyku szwedzkiego zatrzymały się około 1 kilometra przed liniami Tillyego, ukrytymi za grzbietem wzgórza, prawe skrzydło szwedzkie, które dzięki wcześniejszemu przesunięciu w prawo znalazło się już poza zakresem lewego skrzydła cesarskiego, nadal posuwało się naprzód. W tym momencie plan natarcia króla Szwecji będący w istocie odpowiednikiem manewru Epaminondasa pod Leuktrami stał się niemożliwy do ukrycia. Jeśli Tilly pozostałby bierny, jego lewe skrzydło w krótkim czasie zostałoby objęte z flanki przez siły wielokrotnie liczniejsze, podczas gdy cała jego linia frontu znalazłaby się pod naporem przeważającego przeciwnika. W wyniku dalszego ruchu prawe skrzydło, a z nim cała armia szwedzka, znalazły się na dystansie mniejszym niż 1 kilometr od wojsk cesarskich... O autorach: Witold Biernacki (1946). W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.Paweł Skworoda (1978). Autor kilkunastu książek i artykułów popularnonaukowych z historii wojskowości. Specjalizuje się w staropolskiej sztuce wojennej XVIXVIII wieku.
O książce:30 kwietnia 1633 roku nad Dunajem wybuchły bunty w armiach Bernharda i Horna. Niezadowolenie spowodowane było zaległościami w wypłacie żołdu. Żołnierzom nie wypłacano pełnego żołdu od 1631 roku. Zalegano im też z wypłatą obiecanych premii za udział w bitwach pod Breitenfeld i Ltzen. Dyscyplina w wojsku stawała się więc coraz gorsza, co pokazała kampania księcia Bernharda we Frankonii i czterodniowe grabieże i mordy w Landsbergu nad rzeką Lech. Czasami udawało się utrzymać żołnierzy pod całkowitą kontrolą, jednak skutkiem tego zdychali oni jak psy z braku pieniędzy i jedzenia. W niektórych miejscowościach żołnierze chodzili na wpół nago, a pod murami miast kopali sobie jamy, w których starali się przetrwać. Kiedy i to nie pomagało, a na dodatek skończyły się pieniądze i zapasy żywności, żołnierze dopuszczali się wbrew wszelkim zakazom i wyrzutom sumienia grabieży i tak już ciężko doświadczonych mieszkańców okolicznych prowincji. W ciągu nadchodzącego półrocza drastycznie zwiększyła się liczba kradzieży i napadów. Oddajemy do rąk Czytelników drugą część naszej pracy, której pierwsza część: Ratyzbona 1633. Kampania zimowo-wiosenna ks. Bernharda Weimarskiego i Gustawa Horna. Całość miała ukazać się w jednym tomie, ale z przyczyn obiektywnych tak się nie stało. Podział taki jest podziałem sztucznym, gdyż wymuszony został niedyspozycją jednego z autorów. Autorzy kontynuują zatem narrację przerwaną w pierwszej części. O autorach:Witold Biernacki, częstochowianin. W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.Adrian Cichon, pasjonat XVII-wiecznej wojskowości. Mieszka w Simmern w Niemczech.
Witold Biernacki jest pasjonatem historii wojskowości Jego dbałość o opisanie najmniejszych szczegółów wyposażenia militarnego armii i dogłębna charakterystyka taktyki sprawia, że jego książka nie może być traktowana jedynie jako opis wydarzeńhistorycznych dotyczących samej bitwy pod Białą Górą. To także skarbnica wiedzy o sztuce wojskowości epoki.To pierwsze tak szerokie opracowanie na naszym rynku dotyczące okresu początkowego Wojny Trzydziestoletniej, zwanego okresem pa-latynacko-czeskim (16181623), którego kulminacyjnym momentem jest bitwa pod Białą Górą w roku 1620.
Spis treści:WstępDramatis personaeI. Lew północy wkracza do NiemiecII. Książę Maksymilian zajmuje RatyzbonęIII. Czas wielkich bitewIV. Po LtzenV. Armia Frankońska księcia Bernharda Weimarskiego. Działania wojenne od stycznia do kwietnia 1633 rokuVI. Imperium kontratakujeVII. Wiosna 1633 roku: armie Gustawa Horna i Bernharda Weimarskiego atakują BawarięAneksBibliografiaSpis map O książce:Wojna trzydziestoletnia (Bellum tricennale) jest uważana przez niektórych historyków za rzeczywistą pierwszą wojnę światową. W poszczególnych jej fazach wzięły udział prawie wszystkie państwa europejskie. Według jednych to toczona od prawie pół wieku wojna Habsburgów hiszpańskich ze zbuntowanymi Niderlandami doprowadziła do przekształcenia się tej wojny w konflikt o zasięgu globalnym. Według innych badaczy była to wojna religijna prowadzona przez protestantów z katolikami. W istocie bowiem tak zwana defenestracja praska, kiedy to czescy rajcy w 1618 roku wyrzucili przez okno cesarskich namiestników, doprowadziła do wybuchu wojny między zbuntowanymi stanami czeskimi a Cesarstwem. Stłumieniu zaś rebelii czeskiej nie oznaczało końca konfliktu. Walki rozgorzały w wielu punktach Europy, choć przyczyny większości z tych zmagań były różne.Autorzy nie zamierzają konkurować na kartach tej książki z czołowymi tuzami nauki, historykami wojskowości. Pragniemy jedynie zaprezentować Szanownym Czytelnikom w sposób, jaki potrafimy fragment działań militarnych toczonych głównie na południu Niemiec w 1633 roku, kiedy to książę Bernhard Weimarski podjął zamiar zdobycia Ratyzbony, miasta o dużym znaczeniu strategicznym i politycznym. Miasto to było niezwykle ważnym ośrodkiem dla rozwoju protestantyzmu. Wybudowany tutaj Neupfarrkirche był pierwszym kościołem ewangelicko-luterańskim. Jest on uznawany za punkt, z którego protestantyzm rozpowszechniał się na południe Europy oraz na Bałkany. Zdajemy sobie sprawę, że w tym roku walki toczyły się na wielu frontach i w wielu krajach, o czym, jeśli walki te wiążą się z głównym nurtem opowieści, najczęściej wspominamy, choć niekiedy je pomijamy... O autorach:Witold Biernacki, częstochowianin. W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.Adrian Cichon, pasjonat XVII-wiecznej wojskowości. Mieszka w Simmern w Niemczech.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
