Ze Słowa Autora i Wstępu: Podejmowana praca nie ma ambicji naukowych; wpisuje się raczej w nurt popularyzatorski, ale zawiera też podbudowę opartą na filozofii wychowania, szczególnie katolickiego. Stąd z jednej strony nie może zabraknąć teoretycznych uzasadnień potrzeby i wagi wychowania do patriotyzmu lecz z drugiej strony są to propozycje spotkań (w tym wydaniu dziesięciu) na tematy historyczne, narodowe i religijne. Niniejsza pozycja ma na celu przede wszystkim zebranie i opublikowanie scenariuszy zajęć, realizowanych zwłaszcza od 2018 roku, slużących wychowaniu do patriotyzmu.Jest próbą podzielenia się dotychczasowym dorobkiem w tej dziedzinie, z nadzieją, że przedstawiane treści będą mogly pomóc innym na niwie pracy wychowawczej, edukacyjnej i formacyjnej.
Ważne jest, aby być w pełni poinformowanym o wpływie Brexitu na stosunki angielsko-polskie. Książka, która ma na celu wyjaśnienie tła historycznego referendum 2016 roku, wyświadcza ogromną przysługę Luke Coppen, redaktor naczelny Catholic Herald Brexit okazał się zjawiskiem nowym w Unii Europejskiej, zaskakującym dla wszystkich. I właśnie to zaskoczenie wydaje się najważniejsze w analizie zjawiska. () To ważna lekcja, otwierająca nasze myślenie na rzeczy istotne, na pytanie o sens demokracji, o sens życia na ziemi, tu i teraz, a także na bezsens trzymania się za wszelką cenę wyjałowionych już szlaków, przy których nie wyrośnie żadna roślinność, żaden owoc prof. dr hab. Jan Żaryn Podczas gdy sama problematyka Brexitu nie jest w Polsce terra incognita, tym bardziej że dotyka około 1,5 mln polskich imigrantów w Wielkiej Brytanii, a dodatkowo ich bliskich w kraju, to zapewne niewielu potrafiłoby zobaczyć ją w szerokim kontekście brytyjskiej sytuacji politycznej, społecznej, kulturowej i religijnej. Obok swego rodzaju repetytorium moralnych, duchowych i religijnych pryncypiów integracji europejskiej, znajdziemy w książce wiele odniesień do sytuacji w Polsce. W każdym razie w hałasie i wielkim zamęcie wokół Brexitu Luxmoore i Glabisz-Pniewska pomagają usłyszeć głosy Boga prof. dr hab. Aniela Dylus
Wziąwszy pod uwagę powyższe refleksje, z pokorą publikuję kazania, który w większości i w nieco innej formie wygłosiłem w ostatnich latach w parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Korzkwi. Może przydadzą się komuś jako inspiracja do re- fleksji w niedziele, uroczystości i święta. Odwagi do publikacji dodaje mi fakt, że niewiele jest w tych tekstach mojej refleksji. Raczej jest to zbiór przykładów z literatury, filmu, muzyki, sztuk plastycznych i wydarzeń, które zostały zaczerpnięte z niezliczonych wprost źródeł: publikacji książkowych, internetowych czy innych mediów masowych, których dokładne udokumentowanie nie jest ani możliwe, ani potrzebne. Kazanie Pana Jezusa w Nazarecie, w którym, cytując proroka Izajasza, mówił o roku łaski od Pana, pomijając słowa: I dzień pomsty naszego Boga, okazało się katastrofą (por. Łk 4, 1630). Pytanie o to, czy nie jest to syn Józefa?, było tylko wstępem do próby strącenia Go z urwiska. Każdy ksiądz, czytając o podobnych niepowodzeniach Zbawiciela, z pokorą podchodzi do własnych doświadczeń kaznodziejskich. Amerykański kardynał Sean OMalley wspominał kiedyś o pierwszym kazaniu, jakie wygłosił do więźniów. Przeczytał w podręczniku homiletyki, że trzeba uwzględnić kontekst słuchaczy, więc postanowił mówić o wielkich ucieczkach opisanych w Biblii. Mówił o Danielu w jaskini lwów, o młodzieńcach w piecu oraz o cudownym uwolnieniu z więzienia Piotra i Pawła. Następnej nocy uciekło kilku więźniów. Nie każdy kaznodzieja może się pochwalić takim sukcesem, jakim było nawrócenie Pauliny Jaricot jednym kazaniem w czasie Wielkiego Postu 1816 roku. To jedno jedyne kazanie dało Rozważania na niedziele i święta6 początek Dziełu Rozkrzewiania Wiary i praktyce Żywego Różańca. Współczesny kaznodzieja rzadko też może sobie pozwolić na takie wystąpienie, jakim zasłynął dominikanin Fabian Birkowski podczas pogrzebu Piotra Skargi. Zaczął skromnie: Pierwej, niż ciało Wielebnego tego Ojca do ziemi włożycie, bracia najmilej- si, za łaską waszą niechaj słów kilka o nim przemówię. Później mówił przez prawie dwie godziny kazanie, które według relacji świadków zostało wysłuchane z wielką uwagą i zadowoleniem.
Opracowanie ks. Andrzeja Zwolińskiego na temat Trzeciej Osoby Boskiej, ze szczególnym wskazaniem na dary Ducha Świętego oraz grzechy przeciw Niemu, stanowi bogate i erudycyjne, a jednocześnie napisane przystępnym językiem kompendium przydatne dla każdego chrześcijanina. Można je polecić zwłaszcza osobom przygotowującym się do bierzmowania czy katechumenom oraz ich rodzinom.
Książka jest propozycją medytacji podczas adoracji Najświętszego Sakramentu na każdy dzień miesiąca. Są one wyrazem ogromnej miłości, jaką św. Alfons darzył Najświętszy Sakrament. Miłość ta była wyrazem tego, co można nazwać geniuszem świętych. ()
O czym mówi Bóg?, Co Bóg mówi do mnie? Do czego wzywa mnie Bóg? Te trzy pytania składają się na praktykowaną od dawna we wspólnotach kościelnych metodę rozważania słowa Bożego. Szczególnie istotna dla chrześcijanina jest Ewangelia. W słowach i wydarzeniach życia Jezusa szukamy pomocy do lepszego życia dla nas na co dzień, do nieustannego nawracania się i podążania za Nim. Osobiste rozważanie Ewangelii w całym roku liturgicznym, a zwłaszcza w tzw. okresach mocnych, gdy wezwani jesteśmy do głębszej i gorliwszej modlitwy, przynosi też pokój serca, umocnienie w trudnościach i pewność, że Bóg zawsze dotrzymuje obietnic, a Jezus nigdy nie opuści tych, których umiłował, ponieważ przyszedł na świat po to, aby go zbawić.
Uzdrawiające słowa Chrystusa: Ufaj, synu. Odpuszczają ci się twoje grzechy (Mt 9, 2), możemy usłyszeć w sakramencie spowiedzi, która jest najwspanialszym lekarstwem na nasze zranienia i pozwala nam wrócić w ramiona miłosiernego Ojca. Dlatego warto o nią zadbać. Jak to zrobić? Ten niewielki poradnik zawiera odpowiedzi na wszystkie dręczące nas w tej kwestii pytania i wątpliwości, a także liczne wskazówki praktyczne pomocne w przygotowaniu się do spowiedzi i owocnym przeżyciu jej. Przypomina też o pozytywnym wymiarze Dekalogu oraz roli rachunku sumienia w codziennym podążaniu drogą nawrócenia ku pełni życia.
W dziełach św. Alfonsa poświęconych przepowiadaniu trudno dopatrywać się teologii Vaticanum II. Zachwycają jednak one po dziś dzień ponadczasowymi wartościami, takimi jak bezkompromisowa wierność słowu Bożemu, Tradycji Kościoła czy powołaniu do pełnienia zaszczytnej posługi głosiciela słowa Bożego. Przede wszystkim walczy on o zachowanie zagrożonej przez oświeceniowe idee godności ambony. Przepowiadanie traktuje jak naśladowanie Chrystusa, wręcz utożsamianie się z Nim w Wypełnianiu posłannictwa do głoszenia słowa Bożego. Proszę was to jego słowa byście zechcieli zrozumieć, że głoszę wam kazanie nie ja, lecz Jezus Chrystus.
Zdziwiony i rozczarowany będzie każdy, kto w Praktycznym przewodniku dla spowiednika będzie poszukiwał konkretnych wskazówek do posługi w konfesjonale. Nie należy po tę książkę sięgać z takim nastawieniem. Ale każdy spowiednik, który zdoła w niej odnaleźć zmaganie św. Alfonsa z osiemnastowiecznym rygoryzmem i ignorancją religijną, by nawet najbardziej zagubiony penitent przystępujący do spowiedzi mógł wrócić na drogę zbawienia, znajdzie w niej inspirację do kształtowania własnej duchowości kapłana. Spowiednik nie może nigdy zapominać, że grzesznik jest nie tyle winnym, ile raczej przede wszystkim chorym, którego należy kochać i leczyć. W dialogu sakramentalnym kapłan powinien pomóc penitentowi w rozpoznaniu korzeni jego zła, aby następnie móc przepisać najbardziej odpowiednie lekarstwa. Sabatino Majorano CSsR Św. Alfons Maria de Liguori (1696-1 787), będąc uznanym adwokatem, po przegranym procesie sądowym wstąpił do seminarium iw 1726 roku przyjął święcenia kapłańskie. W Neapolu pracował wśród ludzi ubogich i prostych, do których inni kapłani nie docierali. Takich ludzi spotkał również w wioskach koło Neapolu. Z myślą o nich założył Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela (redemptoryści), któremu powierzył misję głoszenia Ewangelii najbardziej opuszczonym. W 1762 roku został biskupem diecezji SanfAgata dei Goti. Papież Pius IX ogłosił go doktorem Kościoła, a Pius XII patronem spowiedników i moralistów.
W kręgu problemów dotyczących życia ludzkiego refleksja antropologów, etyków, filozofów i teologów była od zawsze obecna i bardzo uważna ze względu na przyrodzoną i niezbywalną godność osoby ludzkiej oraz jej indywidualnego, osobowego życia. Kto podejmuje dyskusję na temat życia, szczególnie nad jego początkiem i końcem, staje w obliczu wyzwań bardzo specyficznych i nieraz całkowicie nowych, zależnych od współczesnego szybkiego rozwoju technologii biomedycznych.
Wyzwania te coraz częściej musi podejmować także spowiednik, stąd potrzebuje konkretnej wiedzy i dobrego zrozumienia zarówno tych kwestii, jak i aktualnych wytycznych Magisterium Kościoła w sprawach takich jak aborcja, in vitro, homoseksualizm, transseksualizm, pedofilia itp. Temu właśnie służy niniejsze vademecum, wzbogacone dodatkowo o wskazówki dotyczące posługi w konfesjonale według patrona spowiedników i moralistów św. Alfonsa Marii de Liguoriego, głęboko przekonanego, że jej podstawowym elementem jest miłosierdzie.
Można () stawiać pytanie: co sprawiło, iż były adwokat, późniejszy neapolitański kapłan o zapędach misyjnych (pragnął udać się do Chin), znalazł się na ołtarzach jako ze wszystkich neapolitańczyków największy święty, a spośród świętych największy neapolitańczyk? () Może warto je [jednak] przeformułować i zapytać najpierw o to, kto (lub Kto) sprawił, iż gorliwy misjonarz ubogich pasterzy kóz i owiec z amalfiańskich wzgórz został ostatecznie nazwany doktorem Kościoła? Bulla papieska z 1871 roku, zaczynająca się od słów Qui Ecclesiae suae, którą papież Pius IX, dziś błogosławiony, ogłaszał św. Alfonsa Liguoriego doktorem Kościoła, już w pierwszym zdaniu stwierdza, iż to właśnie Chrystus Pan, powodowany własną, niezawodną troską o swój Kościół, nieustannie wzbudza mężów wyróżniających się pobożnością i wiedzą, napełnionych duchem przenikliwego zrozumienia, którzy jak obfity deszcz mają wylewać potoki mądrości, by Oblubienica Pana zachowała swoją nieskalaną formę.
Fiat i Magnificat to dwa kluczowe momenty w życiu Maryi i tematy, które do dziś mają ogromne znaczenie w mariologii i pobożności maryjnej. Od wieków oświecają i inspirują chrześcijan, a zwłaszcza wielbicieli Matki Bożej, do praktykowania bezwarunkowej akceptacji woli Bożej i rewolucyjnego obwieszczenia, że Pan nasyci głodnych i wywyższy pokornych, a pysznych rozproszy i bogaczy odeśle z niczym. Maryja w Magnificat symbolizuje wiarę, która nabiera wymiaru społecznego. Matka Jezusa głosi, że zbawienie Boże ma wiele wspólnego ze sprawiedliwością dla ubogich, istnieje również autentyczne zobowiązanie wobec innych ludzi, naszych braci, zwłaszcza najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących, oraz do niezbędnej transformacji społeczeństwa (św. Jan Paweł II). Książka stanowi owoc ponad dwunastu lat studiów, wykładów i misji ludowych autora, redemptorysty pracującego w Brazylii; także obserwacji, refleksji i bardzo wielu lektur. Jest próbą zrozumienia i pomocy w przejściu od często płytkiej i zwykłej pobożności maryjnej do rewolucyjnego stylu Magnificat i do zmiany w konkretnym życiu chrześcijanina, który wraz z tą wyjątkową modlitwą powinien nie tylko głosić sprawiedliwość i dobroć Boga, ale także wcielać je w swoje życie i czyny.
Zbiór przykładów z literatury, filmu, muzyki, sztuk plastycznych i rozmaitych wydarzeń, zaczerpniętych z publikacji książkowych, internetowych i innych mediów masowych, zestawionych w oryginalny sposób z tematami czytań liturgicznych okresów mocnych i otwartych na własne interpretacje, pomaga w przygotowaniu ciekawej homilii i dzięki temu w duchowym umocnieniu słuchaczy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
