Rozpad Związku Radzieckiego i odzyskanie niepodległości przez republiki, a wcześniej jeszcze pierestrojka, dały m. in. impuls do odrodzenia się Kościoła katolickiego na Białorusi, prześladowanego przez niemal 70 lat. Wzięli w nim udział liczni kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz świeccy z Polski, ewangelizując wychowane bez Boga dwa pokolenia Białorusinów i odbudowując zniszczone struktury białoruskiego Kościoła. Wielkie zasługi na tym polu położyli polscy redemptoryści, jako pierwsi, już we wrześniu 1989 roku, zaangażowani przez bpa Tadeusza Kondrusiewicza, administratora apostolskiego Mińska, do dzieła nowej ewangelizacji poprzez misje i rekolekcje, a od 1990 także poprzez duszpasterstwo parafialne. Do szczególnie zaniedbanych duchowo należały dzieci i młodzież z Białorusi, do których wyszli z Dobrą Nowiną młodzi redemptoryści, seminarzyści i młody laikat katolicki, zorganizowani w Zespół Misyjny Wschód. Dziełu tych wszystkich ofiarnych misjonarzy i ewangelizatorów w ciągu 25 lat istnienia odrodzonego Kościoła białoruskiego poświęcona jest niniejsza książka.
W centrum Amoris laetitia znajduje się konkretne doświadczenie miłości przeżywanej codziennie w rodzinach. W tej, bardzo bogatej w treść, adhortacji chodzi przede wszystkim o umocnienie więzi małżonków i umożliwienie im przejścia aż do samego końca, bez zniechęcenia, drogi czułości. Niniejszy tom prezentuje owoce głębokich poszukiwań oraz gorących dyskusji wykładowców i studentów Akademii Alfonsjańskiej prowadzonych w ramach naukowego seminarium interdyscyplinarnego poświęconego konsekwencjom moralnym i duszpasterskim papieskiego dokumentu. Ciekawe, kompetentne i wielostronne spojrzenia na ten tekst, spojrzenia z wielu różnych punktów widzenia, łączy idea wymagającej łagodności duszpasterskiej św. Alfonsa, oparta na wrażliwości moralnej i duchu miłosierdzia. Publikacja ma również zaletę świeżości ujęcia i metody, inspirowanych nauczaniem papieża Franciszka oraz dwóch synodów poświęconych rodzinie, z roku 2014 i 2015.
Opracowanie ks. Andrzeja Zwolińskiego na temat Trzeciej Osoby Boskiej, ze szczególnym wskazaniem na dary Ducha Świętego oraz grzechy przeciw Niemu, stanowi bogate i erudycyjne, a jednocześnie napisane przystępnym językiem kompendium przydatne dla każdego chrześcijanina. Można je polecić zwłaszcza osobom przygotowującym się do bierzmowania czy katechumenom oraz ich rodzinom.
Książka jest propozycją medytacji podczas adoracji Najświętszego Sakramentu na każdy dzień miesiąca. Są one wyrazem ogromnej miłości, jaką św. Alfons darzył Najświętszy Sakrament. Miłość ta była wyrazem tego, co można nazwać geniuszem świętych. ()
O czym mówi Bóg?, Co Bóg mówi do mnie? Do czego wzywa mnie Bóg? Te trzy pytania składają się na praktykowaną od dawna we wspólnotach kościelnych metodę rozważania słowa Bożego. Szczególnie istotna dla chrześcijanina jest Ewangelia. W słowach i wydarzeniach życia Jezusa szukamy pomocy do lepszego życia dla nas na co dzień, do nieustannego nawracania się i podążania za Nim. Osobiste rozważanie Ewangelii w całym roku liturgicznym, a zwłaszcza w tzw. okresach mocnych, gdy wezwani jesteśmy do głębszej i gorliwszej modlitwy, przynosi też pokój serca, umocnienie w trudnościach i pewność, że Bóg zawsze dotrzymuje obietnic, a Jezus nigdy nie opuści tych, których umiłował, ponieważ przyszedł na świat po to, aby go zbawić.
Uzdrawiające słowa Chrystusa: Ufaj, synu. Odpuszczają ci się twoje grzechy (Mt 9, 2), możemy usłyszeć w sakramencie spowiedzi, która jest najwspanialszym lekarstwem na nasze zranienia i pozwala nam wrócić w ramiona miłosiernego Ojca. Dlatego warto o nią zadbać. Jak to zrobić? Ten niewielki poradnik zawiera odpowiedzi na wszystkie dręczące nas w tej kwestii pytania i wątpliwości, a także liczne wskazówki praktyczne pomocne w przygotowaniu się do spowiedzi i owocnym przeżyciu jej. Przypomina też o pozytywnym wymiarze Dekalogu oraz roli rachunku sumienia w codziennym podążaniu drogą nawrócenia ku pełni życia.
W dziełach św. Alfonsa poświęconych przepowiadaniu trudno dopatrywać się teologii Vaticanum II. Zachwycają jednak one po dziś dzień ponadczasowymi wartościami, takimi jak bezkompromisowa wierność słowu Bożemu, Tradycji Kościoła czy powołaniu do pełnienia zaszczytnej posługi głosiciela słowa Bożego. Przede wszystkim walczy on o zachowanie zagrożonej przez oświeceniowe idee godności ambony. Przepowiadanie traktuje jak naśladowanie Chrystusa, wręcz utożsamianie się z Nim w Wypełnianiu posłannictwa do głoszenia słowa Bożego. Proszę was to jego słowa byście zechcieli zrozumieć, że głoszę wam kazanie nie ja, lecz Jezus Chrystus.
Zdziwiony i rozczarowany będzie każdy, kto w Praktycznym przewodniku dla spowiednika będzie poszukiwał konkretnych wskazówek do posługi w konfesjonale. Nie należy po tę książkę sięgać z takim nastawieniem. Ale każdy spowiednik, który zdoła w niej odnaleźć zmaganie św. Alfonsa z osiemnastowiecznym rygoryzmem i ignorancją religijną, by nawet najbardziej zagubiony penitent przystępujący do spowiedzi mógł wrócić na drogę zbawienia, znajdzie w niej inspirację do kształtowania własnej duchowości kapłana. Spowiednik nie może nigdy zapominać, że grzesznik jest nie tyle winnym, ile raczej przede wszystkim chorym, którego należy kochać i leczyć. W dialogu sakramentalnym kapłan powinien pomóc penitentowi w rozpoznaniu korzeni jego zła, aby następnie móc przepisać najbardziej odpowiednie lekarstwa. Sabatino Majorano CSsR Św. Alfons Maria de Liguori (1696-1 787), będąc uznanym adwokatem, po przegranym procesie sądowym wstąpił do seminarium iw 1726 roku przyjął święcenia kapłańskie. W Neapolu pracował wśród ludzi ubogich i prostych, do których inni kapłani nie docierali. Takich ludzi spotkał również w wioskach koło Neapolu. Z myślą o nich założył Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela (redemptoryści), któremu powierzył misję głoszenia Ewangelii najbardziej opuszczonym. W 1762 roku został biskupem diecezji SanfAgata dei Goti. Papież Pius IX ogłosił go doktorem Kościoła, a Pius XII patronem spowiedników i moralistów.
Można () stawiać pytanie: co sprawiło, iż były adwokat, późniejszy neapolitański kapłan o zapędach misyjnych (pragnął udać się do Chin), znalazł się na ołtarzach jako ze wszystkich neapolitańczyków największy święty, a spośród świętych największy neapolitańczyk? () Może warto je [jednak] przeformułować i zapytać najpierw o to, kto (lub Kto) sprawił, iż gorliwy misjonarz ubogich pasterzy kóz i owiec z amalfiańskich wzgórz został ostatecznie nazwany doktorem Kościoła? Bulla papieska z 1871 roku, zaczynająca się od słów Qui Ecclesiae suae, którą papież Pius IX, dziś błogosławiony, ogłaszał św. Alfonsa Liguoriego doktorem Kościoła, już w pierwszym zdaniu stwierdza, iż to właśnie Chrystus Pan, powodowany własną, niezawodną troską o swój Kościół, nieustannie wzbudza mężów wyróżniających się pobożnością i wiedzą, napełnionych duchem przenikliwego zrozumienia, którzy jak obfity deszcz mają wylewać potoki mądrości, by Oblubienica Pana zachowała swoją nieskalaną formę.
Fiat i Magnificat to dwa kluczowe momenty w życiu Maryi i tematy, które do dziś mają ogromne znaczenie w mariologii i pobożności maryjnej. Od wieków oświecają i inspirują chrześcijan, a zwłaszcza wielbicieli Matki Bożej, do praktykowania bezwarunkowej akceptacji woli Bożej i rewolucyjnego obwieszczenia, że Pan nasyci głodnych i wywyższy pokornych, a pysznych rozproszy i bogaczy odeśle z niczym. Maryja w Magnificat symbolizuje wiarę, która nabiera wymiaru społecznego. Matka Jezusa głosi, że zbawienie Boże ma wiele wspólnego ze sprawiedliwością dla ubogich, istnieje również autentyczne zobowiązanie wobec innych ludzi, naszych braci, zwłaszcza najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących, oraz do niezbędnej transformacji społeczeństwa (św. Jan Paweł II). Książka stanowi owoc ponad dwunastu lat studiów, wykładów i misji ludowych autora, redemptorysty pracującego w Brazylii; także obserwacji, refleksji i bardzo wielu lektur. Jest próbą zrozumienia i pomocy w przejściu od często płytkiej i zwykłej pobożności maryjnej do rewolucyjnego stylu Magnificat i do zmiany w konkretnym życiu chrześcijanina, który wraz z tą wyjątkową modlitwą powinien nie tylko głosić sprawiedliwość i dobroć Boga, ale także wcielać je w swoje życie i czyny.
Zbiór przykładów z literatury, filmu, muzyki, sztuk plastycznych i rozmaitych wydarzeń, zaczerpniętych z publikacji książkowych, internetowych i innych mediów masowych, zestawionych w oryginalny sposób z tematami czytań liturgicznych okresów mocnych i otwartych na własne interpretacje, pomaga w przygotowaniu ciekawej homilii i dzięki temu w duchowym umocnieniu słuchaczy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
