Zawsze Oni. Obrazy historyczne i obyczajowe z czasów Kościuszki i Legionów.- Kajetana Suffczyńskiego z ilustracjami Juliusza Kossaka Reprint oryginału z 1875 roku. Trzy tomy w jednym woluminie. Bogato ilustrowana powieść Kajetana Suffczyńskiego- uczestnika powstania listopadowego. Jest to najbardziej poczytny zbiór opowiadań z dziejów chwały Wojska Polskiego w czasach Insurekcji Kościuszkowskiej i Wojen Napoleońskich.
Jedna z pierwszych, polskich encyklopedii powszechnych oraz jedna z najsłynniejszych książek literatury staropolskiej. Część trzecia dotyczy kwestii religijnych, relikwi, czarów i czartów. Autor wspomina również filozofów, teologów i inne ważne osobistości w ówczesnych dla niego czasach. ""Ma ona długą i mocno utrwaloną ""czarną legendę"". Od jej powstania, przez ponad dwa wieki utrzymuje się opinia, że jest ona symbolem obskurantyzmu czasów saskich. Oceny tej pierwszej polskiej encyklopedii powszechnej zmieniają się jednak od kilkudziesięciu lat. Kwestionowane są nawet dość przychylne zdania Marii i Jana J. Lipskich o tym, że ks. Chmielowski był ""Nikiforem polskiej nauki"", bo polegał on przecież na najwybitniejszych autorytetach nauki i filozofii XVI-XVII w. Nowe Ateny trzeba oceniać kryteriami historii. A wtedy okazują się one wielkim pomnikiem literatury, świadectwem światopoglądu i wiedzy XVIII w. w Rzeczypospolitej szlacheckiej, której trwanie w kulturze polskiej dokumentowali etnografowie i folkloryści w końcu XIX - na początku XX w."" prof. dr hab. Zbigniew Libera Instytut Etnologii i Anropologii Kulturowej Uniwersytet Jagielloński Kraków
Krzysztof Mikołaj Dorohostajski herbu Leliwa, o przydomku Monwid (1562 ? 1615), marszałek wielki litewski, pan na Dorohostajach na Wołyniu oraz Oszmianie Murowanej w województwie wileńskim, zaprzyjaźniony z Radziwiłłami, był postacią znaną, zarówno na królewskim dworze, jak i wśród braci szlachty. Wszelako do potomności przeszedł jako autor słynnej Hippiki, wydawanej kilkakrotnie w XVII i XVIII w. Podróżując w młodości po Włoszech, najdłużej bawił w Neapolu, gdzie zetknął się ze znakomitymi hodowcami koni i nauczycielami jazdy konnej (Caracciolo, Corte, Ferraro). Szczególnie Piero Antonio Ferraro, słynny ?hippolog? i nadworny koniuszy wicekróla neapolitańskiego, księcia de Osuna, udzielił Dorohostajskiemu lekcji konnej jazdy i niewątpliwie pierwszy zachęcił go do opracowania podręcznika hodowli tych zwierząt. Po trudach wojny inflanckiej (1602) Dorohostajski osiadł na wsi i tutaj doprowadził do końca swoje dzieło, nad którym od lat pracował: Hippika, to jest o koniach księgi. W ostatecznej redakcji rękopisu wielką rolę odegrał wojewoda trocki Mikołaj Krzysztof Radziwiłł Sierotka, także wybitny znawca hippologii. Autor wzorował się jednak na poznanych za młodu dziełach włoskich, na własnych zamiłowaniach do konia i na własnej stadninie. Tak więc Hippika miała być dziełem praktycznym (hodowla konia), a nie teoretycznym, tak dla ziemianina, jak i żołnierza w polu. Autor, przywiązując wagę do starannej szaty graficznej, zamówił miedziorytowe ilustracje bynajmniej nie za granicą, w Niderlandach, lecz u znanego radziwiłłowskiego sztycharza, Tomasza Makowskiego, popierając w ten sposób twórczość rodzimą. Grafik ten wykonał w Nieświeżu w r. 1602, na podstawie własnych rysunków, kartę tytułową i 44 tablice, w tym 24 plansze wyobrażające figury koni na tle krajobrazów. Te ostatnie ryciny są kopiami sztychów z serii Equile Joannis Austriaci Caroli V Imp., która ukazała się w Antwerpii w 1578 r. Pozostałe miedzioryty Makowskiego przedstawiały krajobrazy i zamki. Hippika, urozmaicona cytowanymi wierszami Wergiliusza, zawierała pierwszorzędne informacje o hodowli koni i przez długie lata była najpopularniejszym w tej mierze podręcznikiem, kasując konkurencyjną Hippikę Krzysztofa Pieniążka z 1607 r. Dzieło Dorohostajskiego ukazało się w Krakowie w 1603 r., u Andrzeja Piotrowczyka. Następne edycje miały miejsce w Poznaniu 1620 r.(z miedziorytami Makowskiego) oraz w Krakowie w 1647 r. w drukarni Łukasza Kupisza i w Drukarni Akademickiej (w obu tych wydaniach figurowały już gorsze ilustracje drzeworytowe). Notowane są jeszcze edycje z 1700 r . ok. 1730 r.
Ukazała się ona po ukraińsku i polsku (1902). Stanowiła ważny przełom w badaniach nad Huculszczyzną i na długie lata stała się nieomal encyklopedią kultury huculskiej. Także współcześni badacze korzystają ze szczegółowych opisów Szuchiewicza. Wielkim walorem jego pracy jest zaprezentowanie nazewnictwa wszystkich opisywanych obiektów oraz zwyczajów, a także załączenie niezwykle bogatego materiału ilustracyjnego prezentującego omawiane zagadnienia. Znajdujemy w niej szczegółowe dane na temat budownictwa, stroju, zajęć ludności, przemysłu domowego, obrzędowości, pieśni i podań. Monografia ta była owocem dwudziestoletnich własnych badań i obserwacji.
Ukazała się ona po ukraińsku i polsku (1902). Stanowiła ważny przełom w badaniach nad Huculszczyzną i na długie lata stała się nieomal encyklopedią kultury huculskiej. Także współcześni badacze korzystają ze szczegółowych opisów Szuchiewicza. Wielkim walorem jego pracy jest zaprezentowanie nazewnictwa wszystkich opisywanych obiektów oraz zwyczajów, a także załączenie niezwykle bogatego materiału ilustracyjnego prezentującego omawiane zagadnienia. Znajdujemy w niej szczegółowe dane na temat budownictwa, stroju, zajęć ludności, przemysłu domowego, obrzędowości, pieśni i podań. Monografia ta była owocem dwudziestoletnich własnych badań i obserwacji.
Ukazała się ona po ukraińsku i polsku (1902). Stanowiła ważny przełom w badaniach nad Huculszczyzną i na długie lata stała się nieomal encyklopedią kultury huculskiej. Także współcześni badacze korzystają ze szczegółowych opisów Szuchiewicza. Wielkim walorem jego pracy jest zaprezentowanie nazewnictwa wszystkich opisywanych obiektów oraz zwyczajów, a także załączenie niezwykle bogatego materiału ilustracyjnego prezentującego omawiane zagadnienia. Znajdujemy w niej szczegółowe dane na temat budownictwa, stroju, zajęć ludności, przemysłu domowego, obrzędowości, pieśni i podań. Monografia ta była owocem dwudziestoletnich własnych badań i obserwacji.
Przedsięwziąłem tę część królestwa, w której się urodziłem i gdzie mi najpiękniejsze chwile życia mego ubiegły, tę, która tm samm jest i lepiej mi znajomą i bliższą, że tak powiem, serca mojego niż inne"". Adam Lerue (1825-1863) urodził się w roku w Dubience. W latach 1844-1851 uczył się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Jeszcze w trakcie studiów został zaangażowany jako rysownik Delegacji do Opisywania Starożytności w Królestwie Polskim pracującej pod kierownictwem K. Stronczyńskiego. Delegacja inwentaryzowała zabytki znajdujące się guberniach Królestwa Polskiego. Adam Lerue postanowił opublikować swoje akwarele wykonane w 1852 roku w Guberni Lubelskiej. Dzieło zatytułowane Album Lubelskie składało się z 12 zeszytów, wydawanych od 1857 do 1859 roku w Zakładzie Litograficznym Adolfa Pecqa i S-ki w Warszawie. Każdy zeszyt zawierał 4 lub 5 litografii przedstawiających zabytki Guberni Lubelskiej oraz krótki opis obiektów. Litografie ukazujące reprezentacyjne, zabytkowe fragmenty Lublina, przygotował sam Lerue oraz trzech innych litografów: Julian Cegliński, Alfons Matuszkiewicz i Władysław Walkiewicz.
Główniejsze sceny i postacie z powieści i nowel Sienkiewicza w dwudziestu illustracyach (...). Z wstępem krytycznym Stanisława hr. Tarnowskiego. W części zasadniczej 19 fragmentów dzieł Sienkiewicza z całostronicowymi ilustracjami m.in. J. Brandta, J. Chełmońskiego, A. Kamieńskiego czy J. Kossaka. Album z 20 ilustracjami przedstawiającymi główne sceny i postacie z powieści i nowel Sienkiewicza. Treść właściwa poprzedzona portretem Henryka Sienkiewicza oraz wstępem Stanisława Tarnowskiego.
Reprint oryginału z 1889 r. przetłumaczone przez p. prof. dr. Henryka Łuczkiewicza.Jest to tłumaczenie/ przekład starożytnego klasyka lekarskiego Celsusa, zwanego rzymskim Hipokratesem.Tytuł do XVIII wieku był najwybitniejszym dziełem medycznym, który ze względu na szczegółowo opisaną i skompilowaną wiedzę medyczną był traktowany jako podręcznik lekarski. Zawiera nie tylko opisy zielarskich sposobów zwalczania i zapobiegania chorób, ale również przedstawione zostały opisy chirurgiczne i narzezia potrzebne do wykonania wszelkich operacji.
Przedmowa: ""Swawolny ten żart sceniczny jest "" jak wieść niesie "" pierwszą próbą pisarską przyszłego komedyopisarza, a powstał jeszcze za czasów wojaczki napoleo""skiej. Oto co w tej sprawie pisał jeszcze za życia Fredry jego przyjaciel głośny ongi autor Parafia""szczyzny Leszek Dunin Borkowski: Ułożył Fredro naprzód dla towarzyszów młodości swojej, uczestników wypraw i płochych wybryków dramat wszeteczny pod nazwiskiem: Piczomira, pełen tłustych dowcipów i rozuzdanej wesołości. Wkrótce rozeszło się to dzieło w licznych odpisach, zachwytywane z zapałem przez młodzież, która miejsc najrozpustniejszych uczyła się na pamięć i z wielkiem powtarzała upodobaniem. To zwróciło uwagę autora na talent jego utajony do tych czas... (Tygodnik literacki Pozna"" 1842. tom V. str. 398.) Krążąca w licznych, zeszpeconych błędami odpisach nie była Piczomira dotąd ogłoszoną drukiem, jakkolwiek w literaturze Zachodu podobne jej utwory poetów mają oddawna prawo obywatelstwa w drukach prywatnych. Wychodząc z założenia, że również rodzime płody Muzy sekretnej należy chronić przed zagładą, albowiem są one dokumentami kultury obyczajowej w danej epoce "" dajemy Czytelnikom Piczomirę w dokładnym i wiernym przedruku wedle współczesnego odpisu.""
Autor wykorzystuje szereg wcześniej niewyzyskanych źródeł, ukazuje czasy kontrreformacji obfitujące w liczne tumulty, burdy i awantury, wszczynane przeciw innowiercom. Tłum, podbechtywany przez żarliwych kaznodziejów, nienawidził, choć sam sobie nie zdawał sprawy dlaczego.... Naprzeciw jednak tego tłumu stanęli obro""cy tolerancji - garstka , którzy zgnębili w sobie żywiołowe, zwierzęce porywy. Ta garstka jak pisze dalej Sobieski z charakterystyczną dla siebie emfazą - wzięła udział w pracy wszechludzkości, toczącej się od wieków, aby na ziemi na przekór wszelkim wybuchom namiętności ras, religii, narodów zstąpił kiedyś wymarzony, spodziewany przez tylu ...
Reprint oryginału wydanego w 1928 roku. Ponad 100 prostych, tradycyjnych przepisów na domowe wypieki: chleba (jasnego i ciemnego), bułek i słodkich rozmaitości. Wydanie broszurowe. Znajdują się tu przepisy na m.in. chleb, chleb żytni, razowy; chleb z kartoflami, chleb na serwatce, suchary żytnie, postne, bułki postne, bułki postne na oliwie, bułki bez jaj i masła, bułki parzone, bez jaj i masła, bułki wiejskie, codzienne, strucle maślane, strucle orzechowe, rogaliki, sucharki, obwarzanki, baby, rurki z kremem i wiele, wiele innych.
Reprint na podstawie oryginału z roku 1917. Reprint, który pomimo upływu lat nie stracił na aktualności. Prawdziwy skarbiec potraw mięsnych, rybnych, jarskich, ciast, marynat, i porad kuchennych. Doskonała polska kuchnia domowa.
Reprint oryginału z 1899 r. Jest to nieoficjalny spis jasnych zasad pojedynku. W dawnych czasach honoru i sporów poza sądami dochodzono tez w pojedynkach. Mimo, ze bywał on niekiedy surowo zakazany często dochodziło do walki na śmierć i życie. Istniała więc potrzeba zebrania i ustalenia jasnych zasad pojedynku. Jednym z kilku nieoficjalnych kodeksów honorowych był Kodeks Honorowy i Reguły Pojedynku Zygmunta Pomiana.
Kronika Polska, Litewska, Żmudzka y wszystkiey Rusi, Kijowskiey, Moskiewskiey, Siewierskiey, Wołyńskiey, Podolskiey, Podgorskiey, Podlaskiey, etc., Y rozmaite przypadki woienne y domowe Pruskich, Mazowieckich, Pomorskich y inszych krain Krolestwu Polskiemu y Wielkiemu Xięstwu Litewskiemu przyległych... Maciej Stryjkowski Reprint pierwszego wydania z 1582 r. Ważne źródło naukowe pisane w języku polskim dotyczące historii Europy Wschodniej. Autor, opierając się na kronikach Jana Długosza, kronikach ruskich i innych źródłach, które skrzętnie wymienia, opisał w swej kronice przede wszystkim losy Litwy, Rusi oraz Prus Wschodnich. Monumentalne dzieło urozmaicone fragmentami wierszowanymi, szczegółowo przedstawia historię do czasów dla autora współczesnych.
Wydanie na podstawie oryginału wydania 22 z 1917 roku. Lucyna Ćwierczakiewiczowa to jedna z najbardziej znanych autorek książek kucharskich i poradników traktujących o prowadzeniu gospodarstwa domowego w XIX wieku. Autorka posiadała nowoczesne, jak na swoje czasy, poglądy na kwestie np. higieny, czystości i zdrowia. Dodatkowy walor realizmu i autentyczności jej poradom dodawał fakt odwoływania się do opinii znanych i cenionych warszawskich autorytetów medycznych (i nie tylko). ""365 obiadów"", przez wiele lat obowiązywał dłuższy tytuł ""365 obiadów za 5 złotych"", to bestsellerowa pozycja, którą w ówczesnych dla autorki czasach wypadało mieć i z niej korzystać. Autorka pisała, że świeżość i wybór dobrego prowiantu jest pierwszym warunkiem dobrej kuchni, bo ze złych rzeczy nic dobrego wytworzyć nie można. Dyspozycja w jej obiadach składa sią zwykle z czterech dań, a z każdym, nowym wydaniem p. Lucyna starała się uaktualnić przepisy do panujących realiów i mody.
Książka, którą trzymasz w dłoni, drogi Czytelniku, jest poradnikiem kulinarnym, kierowanym na początku XX wieku do pań domu, jako praktyczna pomoc w prowadzeniu gospodarstwa. Obok przepisów potraw prostych aż do najwykwintniejszych, podane są sposoby pieczenia ciast, przyrządzania wędlin, konfitur i rozmaitych konserw oraz różnych porządków domowych, mając na względzie, aby książka ta była również pożyteczna dla pań mieszkających na wsi, jak i w mieście. W wydaniu obecnym zawarta jest nowość, jak na tamte czasy - 4 kolorowe tablice, odtwarzające różne rodzaje mięs, co młodym paniom domu ułatwi zapoznanie się z gatunkami i świeżością tychże.
Szkolne przygody Pimpusia Sadełko to opowieść o małym kotku, którego rodzice postanowili oddać do kociej szkoły. Młody czytelnik poznaje kolejno beztroskie życie Pimpusia w domu rodzinnym Sadełków, liczne jego przygody w szkole i poza nią, w tym także potyczki z psami. Wierszowana historia kończy się postanowieniem poprawy przez kotka. Drugie wydanie.
Podręcznik dla każdego żydowskiego domu, zawierający najrozmaitsze sposoby gotowania i pieczenia, z szczegółowym jadłospisem i wskazówkami do urządzenia i prowadzenia religijnego, żydowskiego gospodarstwa. Wznowienie na podstawie dwunastego wydania oryginału z 1904 roku. Kolejna książka kucharska Rebekki Wolff, dla wszystkich, którzy pragną zdrowe, gospodarskie jedzenie połączyć z pewną oszczędnością i prowadzić żydowski dom. Autorka książkę kierowała do młodych dziewcząt, które nie miały sposobności nauczyć się prowadzenia gospodarstwa, a dzięki temu dziełku nauczą się wszystkiego, co dobra gospodyni powinna umieć w każdej porze roku. I tak opisane są tu przygotowania do różnych obrzędów religijnych i świąt, o koszerowaniu mięsa i drobiu, sposoby przechowywania pożywienia oraz 680 przepisów na wszelakie potrawy.""
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
