Dziękuję, że opisałeś to szalone życie tej niezwykłej grupy szaleńców – bo jakże inaczej określić waszą grupę rewiarzy i kaskaderów konnych w tamtych, ciągle jakże siermiężnych czasach?Wiem, co mówię, bo przecież byłam blisko was, bo od was się uczyłam, bo byłam z wami na planie filmu Chan Asparuch, bo dzięki temu, czego się od was nauczyłam, dostałam dużą rolę w amerykańskim filmie Hanna’s War, w którym robiłam również najcięższą kaskaderkę konną.Dorota Stalińska – aktorkaTo opowieść o determinacji w realizacji marzeń. Bardzo osobista, oparta na przeżyciach młodego człowieka, który z prowincjonalnego środowiska robi skok w nieznany, tajemniczy świat doznań i przeżyć. Opowieść o rodzeniu się nowej formy widowiska konnego, opartego na elementach kaskaderskich, cyrkowych i westernowych.Ze swojego krótkiego epizodu w tym przedsięwzięciu wiem, jak trudno było z tej zbieraniny urodzonych awanturników stworzyć zespół ludzi odpowiedzialnych za siebie i kolegów. Pamiętam przyjazd i pierwsze dni autora w Julinku. Wyróżniał się obyciem z końmi, odpowiedzialnością i umiejętnościami jazdy konnej. Jego opowieść ukazuje czytelnikowi ten świat przygód, romantycznych emocji i elementów kaskaderki filmowej, często ryzykownych.Rodzenie się Rewii Konnej, przy braku wzorów, było wyzwaniem heroicznym, ale zakończyło się sukcesem, czego dowodem są występy w kraju i za granicą.Bogusław Lustyk – plakacistaBez strachu przed porażką, z wiarą w piękno swoich marzeń oraz z mocą potrzebną do ich spełnienia autor książki, Leszek z Sierakowa nad Wartą, podążył za pasją. Młodzieńcze marzenia stały się jego rzeczywistością i to jest najpiękniejszy przekaz tej książki.Grażyna Polkowska – artystka Polskiej Rewii Konnej
Historia krakowskiego getta opowiedziana przez polskiego aptekarza. Tadeusz Pankiewicz z okien swojej apteki, znajdującej się w sercu krakowskiego getta, widział rozgrywającą się tragedię. Zagłada Żydów pochłonęła życie jego przyjaciół i sąsiadów. Spisując wiernie dzieje getta, udało mu się uratować ich przed zapomnieniem. Apteka „Pod Orłem” była jedyną, która funkcjonowała w utworzonym w 1941 roku getcie, a Pankiewicz był jedynym Polakiem z prawem stałego przebywania w nim. W tym miejscu nie tylko sprzedawano leki – szybko zaczęło ono pełnić rolę azylu i punktu kontaktowego dwu światów: zamkniętej w getcie społeczności żydowskiej i ludzi poza jego murami, cieszących się okupacyjną, ale jednak swobodą. Tu można było przeczytać ostatnie wiadomości z frontu, zapoznać się z treścią prasy podziemnej, a nawet znaleźć schronienie podczas nocnych aresztowań. Tu również zostawiano listy i paczki dla osób mieszkających po stronie aryjskiej, jak również odbierano od nich wiadomości i przesyłki. Książkę Tadeusza Pankiewicza, bezcenne i wzruszające świadectwo tamtych dni, opublikowano po raz pierwszy w 1947 roku. Nieliczni mieszkańcy getta, którzy zdołali przeżyć opisywany przez aptekarza okrutny czas wojny, zachowali do dziś we wdzięcznej pamięci aptekę „Pod Orłem” i jej właściciela.
Ten dziennik ma duszę. Duszę ukrytą w miniaturach poezji, cudach i sentencjach.Niech będzie dla Ciebie inspiracją, przystankiem w codziennym biegu, cichym towarzyszem, który przypomina, że każda chwila ma sens.Znajdziesz tu miejsce na swoje pragnienia, cele i wyjątkowe momenty życia.To nie jest dziennik na jeden rok - to dziennik na lata. Wracając do tych samych dni, odkryjesz, jak wielką moc mają marzenia i dobre myśli.Powstał z potrzeby serca.Dla Ciebie.Dla codzienności, która również jest poezją.Joanna Omylak
Wnuczka, córka i siostra Kossaków. Młodsza siostra Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, kuzynka Zofii Kossak i ciotka Simony Kossak – należała do jednej z najbardziej znanych artystycznych rodzin w Polsce. Choć nazwisko zobowiązywało do powagi, ona wybrała humor, ironię i satyrę. Zamiast patosu – śmiech. Zamiast dystansu – błyskotliwy, często złośliwy dowcip. Jaka była naprawdę, gdy gasły światła salonów i literackich spotkań? Co ją cieszyło, co drażniło? Kogo darzyła sympatią, kogo unikała? Dlaczego zerwała relacje z jedyną córką? Odpowiedzi przynosi książka – wybór wspomnień zgromadzonych przez biografów pisarki – Gracjanę Miller-Zielińską i Rafała Podrazę. Magdalenę Samozwaniec wspominają wybitne postacie świata literatury, kultury czy sztuki, m.in.: Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimiera Iłłakowiczówna, Kornel Makuszyński, Karol Estreicher, Maja Berezowska, Andrzej Łapicki, Danuta Szaflarska. Głos zabiera rodzina pisarki m.in.: bratanica Gloria Kossak, siostry stryjeczne Zofia Kossak i Anna Kruczkiewicz, siostrzenice drugiego męża – Teresa Podraza i Małgorzata Darowska-Pulit.
ZBIGNIEW SKOCZYLAS(02.08.1928 – 07.05.2015) – polski wojskowy, taternik, alpinista, działacz społeczny i państwowy. Od 1949 roku służył w Ludowym Wojsku Polskim, m.in. w 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej oraz jako dowódca 9. Szkolnego Batalionu Powietrznodesantowego. Był adiutantem gen. Józefa Kuropieski. W 1979 roku, na własną prośbę, zakończył służbę wojskową w stopniu podpułkownika. Przez dekady należał do czołówki polskich taterników, wytyczając nowe drogi (m.in. „Kant hakowy” na Mnichu) i dokonując pionierskich przejść zimowych. Wspinał się z takimi postaciami jak Jan Długosz czy Janusz Onyszkiewicz.
Od 1974 roku był ratownikiem GOPR, a w latach 1979–1985 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu PZA. Przez długi czas opiekował się tatrzańską bazą PZA, kierując obozowiskami na Szałasiskach i Rąbaniskach. Był inicjatorem dorocznych Spotkań Oldboyów oraz prezesem kapituły „Złotego Jaja”. Doświadczenie górskie łączył z empatią, pracującm.in. jako wolontariusz w Indiach w obozie dla uchodźców tybetańskich. W latach 1980–1981 doradzał NSZZ „Solidarność”. W 1990 roku, z rekomendacji Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, został Pełnomocnikiem MSW do Spraw Uchodźców. Na tym stanowisku stworzył fundamenty polskiego systemu ochrony cudzoziemców i przyczynił się do powstania Biura Łącznikowego UNHCR w Polsce. W kolejnych latach pełnił funkcje dyrektora Departamentu Kadr MON oraz doradcy ministrów spraw wewnętrznych i obrony narodowej, w tym Andrzeja Milczanowskiego i Janusza Onyszkiewicza. W latach 1998–2000 kierował Gabinetem Politycznym w MON, a następnie doradzał Bronisławowi Komorowskiemu. Za swoje zasługi był dwukrotnie nominowany do prestiżowej Nagrody Nansena.
Po raz pierwszy w Polsce publikowane wspomnienia komandora Eugeniusza Pławskiego - jednego z najwybitniejszych oficerów PMW. Wspomnienia Żeńki to nie tylko opowieść człowieka, który był świadkiem historii. On ją po prostu współtworzył! Zarówno podczas zaślubin Polski z morzem (gen. Haller), jak i podczas tworzenia zrębów Polskiej Marynarki Wojennej, czy też pościgu za Bismarckiem.
Są historie, które zaczynają się w dzieciństwie, ale nigdy naprawdę się nie kończą… Śliczna trzylatka wesoło podskakuje, trzymając babcię za rękę. Dla niej to tylko kolejny, zwykły spacer. Starsza kobieta jest przekonana, że pod adresem wskazanym przez Jugendamt dziewczynka będzie jedynie zbadana i wrócą razem do domu. Mimo trwającej wojny nie podejrzewa, że za chwilę zostaną brutalnie rozdzielone, a ślad po Basi zaginie na długie lata. Ośrodek Lebensborn w Połczynie-Zdroju rozpoczął funkcjonowanie w 1938 roku. Od 1942 roku do Połczyna kierowano polskie dzieci przeznaczone do germanizacji. Jednym z nich była przywieziona z Litzmannstadt (tak Niemcy nazwali Łódź) Barbara Paciorkiewicz. Wyrwana ze swojego życia trafiła do nowej niemieckiej rodziny i od tego momentu jako Bärbel Rossmann zamieszkała w Lemgo. To doświadczenie stało się początkiem historii, która nie skończyła się wraz z wojną. Dzięki staraniom Polskiego Czerwonego Krzyża Bärbel wróciła do Polski, gdzie na nowo musiała zmienić się w Basię… Czy była szczęśliwa? W swojej książce autorka wraca do miejsc, ludzi i wydarzeń zapisanych w pamięci dziecka, później młodej dziewczyny, a wreszcie dojrzałej kobiety. Jej opowieść jest niezwykle osobista, jednak nie wszystko da się wyrazić słowami. Liczne skany oryginalnych dokumentów, listy i zdjęcia zamieszczone w książce są świadectwem opisanych przejmujących wydarzeń. Barbara Paciorkiewicz (ur. 1938) została wywieziona do Niemiec podczas II wojny światowej przez nazistowską organizację Lebensborn. W latach 1942–1948 przebywała w niemieckiej rodzinie zastępczej w Lemgo. Dzięki staraniom Polskiego Czerwonego Krzyża wróciła do Polski. Dorastała w Łodzi, gdzie pierwszą pracę podjęła jako plastyczka w Teatrze Lalek Pinokio. Od końca lat 50. utrzymywała stały kontakt z niemiecką rodziną w Lemgo. W latach 1994–2006 była prezesem Zrzeszenia Dzieci Polskich Germanizowanych przez Reżim Hitlerowski. Z jej inicjatywy przy ul. Piotrkowskiej 113 w Łodzi odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą dzieciom, którym zabrano tożsamość i porwano do Niemiec w celu „zasilenia rasy aryjskiej”. Nieustannie działa jako świadek historii, przypominając o losie dzieci poddanych germanizacji w czasie II wojny światowej.
Wspomnienia Jerzego Zielińskiego, inżyniera urodzonego na Kresach Wschodnich przed II wojną światową, którego powojenne losy splotły się ze Śląskiem i Wrocławiem. To zapis wieloletniej pracy i doświadczeń - od realiów PRL, przez czas transformacji ustrojowej, aż po okres wstępowania Polski do Unii Europejskiej.
emat monografii podjęty przez Annę Piestrzyńską jest interesujący poznawczo i aplikacyjnie, istotny zarówno dla teorii pedagogiki ogólnej, pedagogiki specjalnej, pedagogiki rodziny, surdopedagogiki, andragogiki i socjologii. [...] Celem monografii jest zaprezentowanie rodzinnych relacji dziadków z niesłyszącymi wnukami. Autorka dąży do ukazania roli dziadków jako jednego z ważnych środowisk wychowawczych, wspierających, a czasem nawet zastępujących rodzinę biologiczną, znajdującą się w obliczu różnorodnych trudności wychowawczych. Badaczka przestawia wielowymiarowy obraz doświadczania głuchoty, który zatrzymuje uwagę na źródłach i uwarunkowaniach rozumienia prarodzicielstwa dziadków w kontekście głuchoty wnuków. Praca ta przedstawia wyjątkową wartość poznawczą dla teoretyków wychowania, prowadząc ich przez kolejne piętra wiedzy pedagogicznej, a w sposób szczególny pedagogiki rodziny, surdopedagogiki i andragogiki. Niepodważalne jej walory łączą się z odniesieniami do realnych problemów wychowania dziecka niesłyszącego. W związku z tym monografia powinna być obowiązkową lekturą dla wrażliwych i ambitnych wychowawców, nauczycieli i rodziców. Jednym i drugim (teoretykom i praktykom) lektura ta przybliża kolejne tajniki zarówno rodziny, jak i dziecka niesłyszącego oraz wspólnotowości życia jako podstawowego wymiaru ludzkiej egzystencji. Dr hab. Teresa Olearczyk, prof. UAFM Książka podejmuje podwójnie ważny temat: znaczenie wsparcia psychospołecznego dla rodziców i rodziny w wychowaniu dziecka głuchego oraz rolę dziadków w udzielaniu tego wsparcia, w perspektywie ich osobistych doświadczeń związanych z budowaniem relacji z niesłyszącymi wnukami. Problem postrzegany jest i ujęty wielowymiarowo, i z pewnością zainteresuje zarówno specjalistów, nauczycieli i terapeutów z zakresu pedagogiki, pedagogiki specjalnej, psychologii, logopedii, wczesnego wspomagania rozwoju, jak też same osoby głuche i ich rodziny. Autorka zadała sobie trud dotarcia do rodzin niesłyszących dzieci, w szczególności ich słyszących dziadków, by odtworzyć z ich perspektywy kształtowanie się wspomnianych relacji, jak też poznać proces stawania się dziadkiem lub babcią w tej szczególnej sytuacji związanej z niepełnosprawnością dziecka. Monografia zawiera wiele poruszających materiałów, może być znakomitą lekturą ułatwiającą zarówno dziadkom, jak i rodzicom proces adaptacji do niepełnosprawności dziecka. Wypowiedzi dziadków pokazują, jak mimo poważnych, a czasem i złożonych niepełnosprawności buduje się prawdziwa miłość do wnuka. Dr hab. Dorota Podgórska-Jachnik, prof. UŁ
Warszawa płonie, a białe opatrunki przesiąkają czerwienią. Sanitariuszka Helena Sobiecka robi, co może, żeby ograniczyć żniwo śmierci. To jej osobista wojna, która nie zaczęła się wraz z wybuchem powstania. I nie zakończy się, dopóki kobieta nie odzyska tego, z czego została ograbiona przed laty. Najpierw musi jednak przeżyć i nie utracić wiary w sens walki. Walki, która zmusza do stawiania sobie wielu trudnych pytań.Historia inspirowana wspomnieniami Heleny Kamerskiej (ps. Halina, Hala), sanitariuszki Armii Krajowej, uczestniczki Powstania Warszawskiego.
Juliusz Osterwa pisał dzienniki przez całe życie. Zachowana rękopiśmienna spuściznapochodzi jednak głównie z okresu II wojny światowej. Dziennik 19341935 różni sięzasadniczo od tych dotychczas opublikowanych. Obejmuje czas pomiędzy 19 lutego 1934 a22 czerwca 1935, kiedy Osterwa pełnił funkcję dyrektora Teatru Miejskiego im. JuliuszaSłowackiego. W związku z jego pozycją zawodową i towarzyską w tamtych latach dziennikjest wyjątkowym świadectwem wydarzeń, w których uczestniczył. Osoby publiczne, ludzieteatru, pisarze, politycy, arystokraci, znajomi otrzymują w tych notatkach portretyinteresujące, bo pisane w sposób bezpardonowy, krytyczny, niekiedy nawet surowy. Bardzociekawe jest, uchwycone przez autora trochę mimochodem, także szersze tło społeczno-polityczne: śmierć Józefa Piłsudskiego, zamach na ministra Bronisława Pierackiego, wizyta Josepha Goebbelsa w Polsce, nadciągające widmo faszyzmu i radykalizacja nastrojówspołecznych. Również teatr pozostaje ważnym tematem notatek: premiery w TeatrzeMiejskim, sprawy Reduty, występy gościnne, problemy dyrektorskie, kontakty z magistratemi urzędnikami, organizacja teatru szkolnego, środowisko aktorów krakowskich iwarszawskich, teatr plastyków Cricot, w którego pracach brała udział córka Osterwy -Elżbieta. Dziennik 1934-1935 to jednak przede wszystkim obraz zakochanego mężczyzny. Głównymtematem zapisków jest bowiem jego ówczesna relacja z Hanką Ordonówną, aktorką,popularną pieśniarką. Notatki ujawniają bardzo intymną, nie do końca kontrolowaną sferęafektu osobistą, prywatną, emocjonalną.Publikacja opatrzona jest wyjątkowym i bardzo rzetelnym aparatem krytycznym. Autorkaopracowania, prof. Wanda Świątkowska, w 1032 przypisach przeprowadza czytelników przezzawiłości biografii, powiązań genealogicznych, historycznego kontekstu.
W tomie III (i ostatnim) pism hr. Adama Gurowskiego znalazł się wybór jego wspomnień, dzienników oraz listów. W większości nieznane dotąd badaczom teksty pochodzą z archiwów i bibliotek Polski, Rosji, Francji i Ameryki. Gurowski jako kronikarz i herold heglowskiego Ducha Dziejów prowadzi nas przez Stary i Nowy Kontynent, doświadczające głębokich wstrząsów, z których miał się dopiero wyłonić postulowany świat przyszłości. Zapis tej geograficznej, politycznej i intelektualnej podróży zawierają m.in. nieznane dotąd szkice amerykańskie, których przenikliwość analizy cywilizacji Nowego Świata jest porównywana do Listów z Ameryki Henryka Sienkiewicza. Ich kontynuacją są dzienniki wojny amerykańsko-amerykańskiej (18611865), publikowane na bieżąco, oraz wybór listów pisanych w języku polskim, francuskim, rosyjskim, niemieckim i angielskim. Gurowski utrzymywał korespondencję z elitami politycznymi i intelektualnymi ówczesnego świata, od carów Rosji Mikołaja I i Aleksandra II po prezydenta USA Abrahama Lincolna. Wymieniał myśli z pisarzami, filozofami i badaczami cywilizacji, od Henryka Heinego i Astolphea de Custinea po Johna Stuarta Milla, Horacego Greeleya (redaktora największej wtedy gazety New York Daily Tribune) i amerykańskich poetów Henryego Wadswortha Longfellowa oraz Walta Whitmana.
Czym dla Polski stał się rok 1926? Jak młoda państwowość radziła sobie z wewnętrznym sporem i jaki wpływ miał on na dalsze losy II RP? Jakie znaczenie dla zachowania wspólnoty ma dialog i czym grozi jego brak? W odpowiedzi na te pytania oddajemy głos uczestnikom przewrotu majowego by wybrzmiały wszystkie racje i argumenty obu skonfliktowanych stron.O rosnącym napięciu przed majem 1926, roli Marszałka Józefa Piłsudskiego i przebiegu przewrotu, który wywołał, oraz o konsekwencjach krwawych starć także mówią świadkowie mieszkańcy Warszawy, wojskowi i obserwatorzy z innych miejsc Polski.Książka bogato ilustrowana zdjęciami z wydarzeń.
Książka Wielcy i dziwacy to zbiór opowiadań Wojciecha Wiśniewskiego o tym, dlaczego i jakich okolicznościach prowadził swoje wywiady z pisarzami. Kim byli, jakie mieli poglądy, zachowania i reakcje, przyzwyczajenia i nawyki, a nawet dziwactwa, których wcale nie ukrywali. Dygat, Redliński, Bryll, Świrszczyńska, Marian Brandys, Juliusz Wiktor Gomulicki, ale też Erwin Kruk i Bogdan Wojdowski – to i tak nie wszyscy bohaterowie. A każdy z nich widziany jest oczami Wojciecha Wiśniewskiego, czasami z zachwytem, innym razem z dystansem i ironią. Na pewno z bardzo osobistej perspektywy, co jest szczególną zaletą jego najnowszej opowieści.
Autorami dialogów byli m.in. Platon, Plutarch, Lukian, Cyceron, a z bliższych nam Mistrz Wincenty zwany Kadłubkiem, Mateusz z Krakowa czy Andrzej Krzycki oni położyli fundament pod różnorodną tradycję tego gatunku, w której zmieszczą się dzieła o różnej tematyce i wspólnej formie.Trzech przyjaciół spotyka się co jakiś czas na pogawędkę. Z pozoru dzieli ich niemal wszystko: losy życiowe, wykształcenie, droga kariery Łączy Wrocław, Uniwersytet Wrocławski i Zrzeszenie Studentów Polskich jedynew swoim rodzaju w krajach bloku radzieckiego.Rozmawiają o wszystkim, lecz przede wszystkim o Polsce widzianej z odmiennych perspektyw: historyka i dyplomaty, reżysera teatralnego i uchodźcy, geologa i odkrywcy. Poruszają wątki historyczne, życiowe, emocjonalne, naukowe Odnoszą się do wydarzeń z ostatnich 80 lat naszych dziejów widzianych nierzadko z centrum ich przebiegu. A Wrocław jest nie tylko miejscem dyskusji, lecz jej zwornikiem, motywem wspólnym i punktem odniesienia. W ten sposób, przywołując osobiste wspomnienia, przyczyniają się do ugruntowania jego polskości.
Oskar Singer (1893-1945) to jeden z najważniejszych autorów tekstów dokumentujących życie w getcie w Litzmannstadt, jak nazywała się oficjalnie łódź w okresie okupacji hitlerowskiej. Singer, piszący po niemiecku czeski Żyd, dziennikarz i dramaturg, był w łódzkim getcie pracownikiem, a z czasem kierownikiem Wydziału Archiwum. Ten instytucjonalny kontekst tłumaczy specyficzny charakter jego tekstów i narzuca szczególny tryb ich lektury. Autor nie miał możliwości nazywania wprost grozy życia dziesiątków tysięcy ludzi stłoczonych na niewielkim obszarze, głodujących, poddanych eksterminacyjnemu terrorowi władz niemieckich. Jego teksty miały w jakiejś mierze oficjalny, a niekiedy wręcz propagandowy charakter. W pozytywnym tonie Singer relacjonuje pracę i osiągnięcia działających w getcie różnych resortów" produkcyjnych, wspierając opisy danymi liczbowymi i tabelami. Zarówno te dane, jak i same relacje mają potwierdzać zaradność i pracowitość mieszkańców getta, a tym samym ich dającą nadzieję na przetrwanie przydatność dla Niemców, zgodnie z zasadniczą ideą żydowskich władz łódzkiego getta: Naszą jedyną drogą jest praca". Prawda o życiu w getcie ujawnia się między wierszami reporterskich relacji, w rozdźwięku między optymizmem tonu a przedmiotem opisu, gdy jest nim na przykład proces powstawania z resztek żywności, z podgniłych ziemniaków i warzyw, sałatki jarzynowej" dla wygłodzonych mieszkańców getta. Niekiedy zresztą groza wydarzeń ujawnia się wprost, gdy Singer rzeczowo relacjonuje deportację z getta, w tym tak zwaną wielką szperę we wrześniu 1942 roku, kiedy wszystkie dzieci do dziesiątego roku życia i osoby starsze, niezdolne do pracy, wywieziono do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Publikację sfinansowano ze środków Funduszu na rzecz Nauki Polskiej w ramach nagrody Copernicus 2022 dla Krystyny Radziszewskiej.
Miał czternaście lat, gdy zobaczył ojca na kolanach z lufą karabinu przy głowie. Miał dziewiętnaście, gdy wyzwalał Polskę jako podporucznik artylerii. Miał czterdzieści trzy, gdy ta sama Polska kazała mu się wynosić. "Jeśli Żyd chce być uznany za Polaka - rozsądek widać doradza, by stał się uchodźcą" - napisał pod koniec życia.Badał wykluczenie, bo poznał je wielokrotnie na własnej skórze. Niechciane dziecko. Jedyny Żyd w klasie. Chłopiec, który czytał Jacka Londona, bo niemiał z kim grać w piłkę. Potem - uchodźca, żołnierz, komunista, rewizjonista, wygnaniec i jeden z najczęściej cytowanych myślicieli współczesnego świata.Bauman wprost i swoimi słowami opowiada o ucieczce z bombardowanego Poznania i krzyku "Tu jest moja mat'!", który uratował rodzinie życie na sowieckiej granicy, o fascynacji komunizmem czy straconych złudzeniach po referacie Chruszczowa. Wraca do Marca '68, pogróżek oraz wyjazdu, z którego nie było powrotu.Gdy w Europie powraca język wykluczenia, a granice znów dzielą ludzi na "swoich" i "obcych", wspomnienia Baumana czyta się nie jak historię minioną, lecz jak ostrzeżenie - napisane przez kogoś, kto każdy z tych mechanizmów przeżył osobiście.
Oddajemy do rąk Czytelnika dzieło niezwykłe, skreślone z bólem i we łzach, ale napisane z wiarą, nadzieją i miłością, które przebijają ze wszystkich jego kart. Literatura pamiętnikarska ma w naszym kraju długą tradycję, naznaczoną cierpieniem jednostek, rodzin czy całych grup społecznych, wśród których poczesna rola przypada zesłańcom syberyjskim podczas II wojny światowej. Hekatomba wywiezionych uwieczniona została w wielu utworach. Niniejsze zapiski są szczegółowym i mozolnym świadectwem rzeczywistości oglądanej praktycznie dzień po dniu, sporządzonym w zeszytach, na luźnych kartkach, a nawet na kawałkach tapety, opisującym okrutną rzeczywistość, jakiej Autor doświadczył w sowieckiej niewoli. To opis wydarzeń od chwili rozpoczęcia wojny, przez wywózkę do Rosji Sowieckiej, surowe życie w tajdze i dramatyczną podróż do Uzbekistanu, aż do wstąpienia do armii Andersa. Książka opracowana skrupulatnie przez dr. Bartłomieja Czech-Kosińskiego przenosi nas w odległy zarówno pod względem geograficznym, jak i mentalnym świat, ukazuje fascynujący punkt widzenia Polaka zagubionego w meandrach historii.
Czasem, by zostać matką, trzeba zaufać innej kobiecie Co robić, gdy marzenie o macierzyństwie okazuje się nieosiągalne? Autorka „Ciąży we troje”, szczęśliwa i spełniona zawodowo kobieta, musiała stanąć przed tym najtrudniejszym w życiu dylematem. Gdy kolejne próby in vitro kończyły się niepowodzeniem, zdecydowała się na wynajęcie surogatki. Ta książka to poruszający zapis doświadczeń ze spędzonych we troje dziewięciu miesięcy. Tworzą ją zarówno opowieści autorki – gęste od buzujących w niej, skrajnych emocji – jak i fragmenty pamiętnika Amelii, kobiety, która umożliwiła jej macierzyństwo i z którą połączyła ją wyjątkowa więź. Jak wygląda relacja z surogatką? Kim ona staje się w życiu rodziny oczekującej dziecka? I czy małego człowieka, którego nie nosiło się w łonie, można pokochać matczyną miłością? „Ciąża we troje” odpowiada na te i wiele innych pytań. Ta osobista, przejmująca i wielogłosowa historia odczarowuje stereotypy oraz przełamuje tabu, a przez to udowadnia, że współczesne rodzicielstwo może mieć wiele twarzy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
