Moje wspomnienia to wiązanka podziwu dla Kobiet, szczególnie Polek. Pragnę oddać cześć, ukłon przed Polskimi Kobietami. Polki są oddzielnym Narodem. Nie pasują do nich określenia , takie jak: robaczki, kwiatki, motylki, planety, słodycze. Polki to drzewa. Czasami wiotkie i giętkie, iglaste, liściaste, pokryte kwiatami, ale z mojej obserwacji najczęściej są dębami. Głębokie korzenie, szerokie konary, wspaniałe liście. Są odporne, trwałe, opiekuńcze, a przede wszystkim są szlachetne. I Tym Kobietom, które poznałam w czasie mojej wędrówki życiowej ofiaruję te wspomnienia. A szczególnie mojej Mamie, której geny odziedziczyłam i za które dziękuję. Krystyna Mozingo

Nowa, długo oczekiwana powieść Romy Ligockiej!Intymne wyznanie nastoletniej ,,dziewczynki w czerwonym płaszczyku"". Autorka odkrywa w niej nowy, do tej pory skrywany, fragment historii swojego życia. To opowieść o niezwykle emocjonalnej więzi córki z matką, o dojrzewaniu nastolatki, miłości, samotności i cierpieniu.Punktem wyjścia jest odkrycie przez córkę romansu matki z żonatym mężczyzną. Roma, dojrzewająca nastolatka, czuje się przez matkę zdradzona. Przeraża ją cielesność i zmysłowość miłości, szpieguje więc matkę, aby uniemożliwić ten związek, ale też by poznać nieznane oblicze najbliższej jej osoby. Niezgoda na rzeczywistość jest w Romie tak wielka, że prowadzi ją do anoreksji. Autorka śmiało i szczerze po raz pierwszy opowiada o tym doświadczeniu i walce z pragnieniem śmierci.Dziewczyna musi także stanąć do walki o życie swojej matki, która nie wytrzymując presji otoczenia i dramatyzmu sytuacji, podejmuje próby samobójcze. Jest to dla wrażliwej nastolatki przyspieszona lekcja dorosłego życia.W powieść wkomponowane są fragmenty Pamiętnika Anny Abrahamerowej - babci Romy. Jest to piękny opis przedwojennego żydowskiego świata Krakowa: bale, stroje, luksus... Lektura pamiętnika jest dla Romy ucieczką od rzeczywistości, przeniesieniem się do ulubionego świata wyobraźni, ale też do historii własnej rodziny.

Nowa, długo oczekiwana powieść Romy Ligockiej!Intymne wyznanie nastoletniej ,,dziewczynki w czerwonym płaszczyku"". Autorka odkrywa w niej nowy, do tej pory skrywany, fragment historii swojego życia. To opowieść o niezwykle emocjonalnej więzi córki z matką, o dojrzewaniu nastolatki, miłości, samotności i cierpieniu.Punktem wyjścia jest odkrycie przez córkę romansu matki z żonatym mężczyzną. Roma, dojrzewająca nastolatka, czuje się przez matkę zdradzona. Przeraża ją cielesność i zmysłowość miłości, szpieguje więc matkę, aby uniemożliwić ten związek, ale też by poznać nieznane oblicze najbliższej jej osoby. Niezgoda na rzeczywistość jest w Romie tak wielka, że prowadzi ją do anoreksji. Autorka śmiało i szczerze po raz pierwszy opowiada o tym doświadczeniu i walce z pragnieniem śmierci.Dziewczyna musi także stanąć do walki o życie swojej matki, która nie wytrzymując presji otoczenia i dramatyzmu sytuacji, podejmuje próby samobójcze. Jest to dla wrażliwej nastolatki przyspieszona lekcja dorosłego życia.W powieść wkomponowane są fragmenty Pamiętnika Anny Abrahamerowej - babci Romy. Jest to piękny opis przedwojennego żydowskiego świata Krakowa: bale, stroje, luksus... Lektura pamiętnika jest dla Romy ucieczką od rzeczywistości, przeniesieniem się do ulubionego świata wyobraźni, ale też do historii własnej rodziny.

Książka została wydana wspólnie z Wydawnictwem Studio Emka. Jeszcze dziesięć lat temu wydawało się, że dr Olivier Ameisen - wybitny kardiolog, profesor Weil Cornell Medical College w Nowym Jorku, niezwykle utalentowany muzyk, uczeń Artura Rubinsteina - cierpiący na głębokie uzależnienie od alkoholu, zapłaci za nie życiem. Rezygnując z prowadzenia gabinetu, dr Ameisen wypróbował wszystkie dostępne terapie, łącznie z licznymi pobytami w klinikach odwykowych i przyjmowaniem naltreksonu. Bez skutku. Gdy poszukiwał ratunku, natrafił na informację o baklofenie, leku zwiotczającym, od lat stosowanym w leczeniu spastyczności mięśniowej. Sam go sobie przepisał i zaczął eksperymentować z różnymi dawkami, aż ustalił optymalną, której przyjmowanie uwolniło go od wszystkich objawów głodu alkoholowego. Teraz opowiada nam swoją historię. Jeśli baklofen uratuje życie choćby jednej osobie z chorobą alkoholową, która sięgnie po tę książkę, to już znaczy, że warto było ją wydać. Wiem o tym leku od Paula, mojego przyjaciela z Paryża. Do tej pory nie działały na niego inne leki i terapie, a teraz opowiada mi o swoim leczeniu. Po półrocznej kuracji wrócił do pracy, do rodziny i do życia, choć jeszcze rok temu myślał o samobójstwie. Dołączam to lekarstwo do środków, które stosujemy w mojej poradni w leczeniu osób uzależnionych. Nie zrobienie tego byłoby grzechem zaniechania. Jeśli terapia jest mieczem do walki z tą śmiertelną chorobą, to baklofen może być wykorzystany jako tarcza. Najlepiej stosować je razem. - ROBERT RUTKOWSKI - certyfikowany psychoterapeuta uzależnień z Warszawy, wykładowca, przewodniczący organizacji pożytku publicznego, która pomaga rodzinom z problemem uzależnień Powrót z U. To wspaniała okazja, aby napisać, że moim zdaniem dr Olivier Ameisen zasługuje na Nagrodę Nobla za pracę nad zastosowaniem baklofenu w skutecznym leczeniu uzależnień od substancji chemicznych. Zastosowałem metodę Ameisena u ogromnej liczby pacjentów z tą chorobą (nie korzystając oprócz baklofenu z żadnej innej terapii) i jako profesor psychiatrii na Akademii Medycznej im. Jonathana Feinberga przy Northwestern University w Chicago (Illinois) w USA nie mam najmniejszych wątpliwości, że metoda dr. Ameisena działa nadzwyczaj znakomicie. Z moich szacunków wynika, że w 99,4 proc. przypadków jej zastosowanie kończy się sukcesem. FRED LEVIN - profesor psychiatrii w Akademii Medycznej im. Jonathana Feinberga przy Northwestern University w Chicago (Illinois)w USA.

Czekając na bociana to książka o dojrzewaniu do adopcji i o drodze, jaką pokonała Autorka wraz z mężem, zanim zostali rodzicami. W tej historii ważne są polskie realia, jakże odmienne od tych kreowanych w amerykańskich filmach. Autorka niezwykle przejmująco opisuje własne przeżycia, zmaganie ze sobą, pokonywanie kolejnych trudności. Zwierza się Czytelnikowi z intymnych emocji. Ich tłem są praca, dom, znajomi i przyjaciele. To opowieść zwykłej dziewczyny walczącej o szczęście bycia matką. Bezpłodność dotyka coraz więcej par. Jeśli nie nas bezpośrednio, to kogoś w najbliższym otoczeniu. Jak sobie z tym poradzić? Jak się zachować? To bardzo delikatna sprawa. Może będzie Ci łatwiej, jeśli poznasz moje doświadczenia? Przeczytaj tę książkę, a zobaczysz, jak wiele wniesie ona do Twojego życia, jak pozwoli Ci spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Może dzięki niej nauczysz się walczyć o własne marzenia? Tego właśnie Wszystkim życzę. Agnieszka Kowalska

Znakomite szkice biograficzne autorstwa Anny Janko. Poetka i pisarka z niezwykłą błyskotliwością kreśli portrety niezwykłych osób - m.in. Margaret Mitchell, Mii Farrow, Czesława Miłosza, Dustina Hoffmana. Anna Janko - poetka, pisarka, krytyk literacki. Autorka wielu tomików wierszy. Jej debiut prozatorski Dziewczyna z zapałkami został doceniony zarówno przez krytyków, jak i czytelników.

„Dopust Boski” powstał w latach osiemdziesiątych. Losy swojej rodziny skazanej na zesłanie przedstawił Autor z punktu widzenia dziecka, jakim był wtedy. Z dokładnością, jakby czas na zawsze się zatrzymał w miejscu utraconego dzieciństwa. Z dziecięcą ciekawością postrzegany świat był niezrozumiały, bo nikt nie wiedział, za co, dlaczego spotkał go ten dopust. Na swój sposób trzeba było jednak za wszelką cenę przeżyć, by wrócić do utęsknionego domu. Przeżycia zostały świeże, czas nie zatarł pamięci krzywdy, ocalił każdy drobiazg zdarzenia, uwiarygodniając jego przebieg. Część wspomnień sama układa się Autorowi wierszem, budząc go w środku nocy, wkładając długopis w rękę. W takiej postaci zostały zamieszczone na końcu powieści i stanowią jej poetyckie dopełnienie. Wspomnienia napisane z prostotą i szczerością, mają wartość niecodziennego dokumentu czasu.

Książka "Czas pokoju i niepokoju", jest piątą książką autora. Zamyka jego wspomnienia dotyczące wojennej drogi, pełnej wielkich przeżyć: katorgi syberyjskiej, gehenny kazachstańskiej, następnie lat przedfrontowych i dramatycznych lat walki, w czasie których brał udział w bataliach na przyczółku warecko-magnuszewskim, w ciężkiej, dramatycznej bitwie z forsowaniem Wisły podczas niesienia pomocy Powstaniu Warszawskiemu, w szturmach na Wał Pomorski oraz w dziesięciodniowych walkach w Kołobrzegu, zwanych kołobrzeskim piekłem, kiedy to został ciężko ranny i za te walki odznaczony Orderem Virtuti Militari. "Czas pokoju i niepokoju" przedstawia ostatnie tygodnie wojny i jej - przywitane z radością - zakończenie, wreszcie refleksję autora nad czasem przyszłym.

Opowieść o kobiecie w świecie rządzonym przez mężczyzn. Nieocenzurowana historia kariery w agencji reklamowej na Madison Avenue w latach 60. i później. W 2007 roku widzowie oszaleli na punkcie serialu MAD MEN, wielkiego świata amerykańskich agencji reklamowych, dusznej atmosfery intryg, biurowych romansów, nieustannych walk o dominację, spiczastych staników i ponętnych sekretarek, skrycie sterujących swoimi szefami. Ten ponury, ale i fascynujący świat Nowego Yorku lat 60. jest zdominowany przez tytułowych mężczyzn i to właśnie ich oczami obserwujemy rzeczywistość sprzed czasów rewolucji obyczajowej. Jane Maas mogłaby być jedną z bohaterek kultowych MAD MEN. Od Peggy Olson różni ją tylko to, że jest postacią rzeczywistą. W swojej książce przedstawia pracę w biurze przy Madison Avenue z kobiecej perspektywy i opowiada, jak to było NAPRAWDĘ. MAN WOMEN w błyskotliwy i ironiczny sposób obnaża obyczajową hipokryzję tamtych czasów i ukazuje sytuację ówczesnych kobiet, rozdartych między pragnieniem zawodowej realizacji a obowiązkami żony i matki. JANE MAAS to wielokrotnie nagradzana legenda branży marketingu. Pracowała w agencjach reklamowych od lat 60., a najważniejsza dla jej kariery była praca w agencji Ogilvy&Mather oraz Wells Rich Greene. Mając blisko 80 lat nie działa już aktywnie w branży, ale wciąż udziela się jako konsultant i wykładowca. W życiu prywatnym spełniła się także jako szczęśliwa żona i matka dwóch córek.

Kuchnia Haute Couture jest moją pierwszą książką otwierającą serię opowieści o życiu, kuchni, pasjach odkrywanych przy wspólnym stole z rodziną i przyjaciółmi. Jest opowieścią o szukaniu inspiracji, o wspaniałych smakach i więzi, jaka buduje się podczas wspólnego biesiadowania. Mam nadzieje, że stanie się dla Państwa miłą lekturą inspirującą do wspólnego gotowania i wniesie dużo radości w codzienność. Marta Grycan

Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie to niezwykłe świadectwo wypraw Marka Kamińskiego na krańce świata dosłownie i w przenośni. Autor przedstawia swój dziecięcy rejs do Danii i Maroka, młodzieńczą podróż po Europie, na Spitsbergen, Grenlandię, biegun północny i południowy, Kilimandżaro, Atlantyk, Pustynię Gibsona w Australii, absolutnie wyjątkowy wyjazd z niepełnosprawnym Jaśkiem Melą na bieguny Ziemi, „Z Polą przez Polskę” i zimowy spływ Wisłą. Miłość, wiara i nadzieja, wzloty i upadki, determinacja, siła i słabość człowieka w sytuacjach ekstremalnych – o tym pisze. I jak niemożliwe staje się możliwe. Marek Kamiński - polarnik, podróżnik, filozof. Pierwszy na świecie zdobył w jednym roku dwa bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz: 23 maja 1995 roku wraz z Wojciechem Moskalem dotarł na biegun północny, a 27 grudnia 1995 roku zdobył samotnie biegun południowy. Uczestnik wypraw w różne zakątki świata, m.in. na Pustynię Gibsona, Kilimandżaro i Atlantyk. Zasłynął także z podróży na bieguny z niepełnosprawnym chłopcem, Jasiem Melą. Ma w swoim dorobku dziesięć książek. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, między innymi statuetkę Chopina „Za Sławienie Polski i Polaków”, został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Lecha Wałęsę. Uzyskał wpis do Księgi Rekordów Guinnessa w dziale „Ludzkie Możliwości”. 2% z każdego sprzedanego egzemplarza książki zostanie przekazane na statutową działalność Fundacji Marka Kamińskiego.

Z miłością do świata, psa, kota, dziecka i faceta Kontynuacja bestsellerowej Autobiografii na czterech łapach. Dom pełen kochających się ludzi i ocalonych zwierząt. Miejsce, w którym rodzą się wspaniałe pomysły na książki, na życie i na  to, jak poprawić świat. Dorota Sumińska opowiada o swoich pasjach, podróżach, o nowo poznanych  ludziach i zwierzętach? Wymarzone siedlisko pod lasem, gdzie mieszka Autorka, ma swoje legendy i dobre duchy, które strzegą ludzi i zwierzęta. Domownicy maja swoje rytuały i tajemnice. Tu się żyje, pracuje, podróżuje i powraca. Tu powstają projekty ochrony przyrody, ginących gatunków, akcje społeczne na rzecz zwierząt i wyjątkowy pomysł resocjalizacji więźniów przez opiekę nad bezdomnymi psami. Drugim domem Doroty Sumińskiej jest Indonezja. Zabiera tam w podróż swoich najbliższych. Okazuje się, że nawet na końcu świata dzikie zwierzęta wychodzą z dżungli na spotkanie i przytulanie do pani doktor Sumińskiej. Z polskiej puszczy przychodzi łoś, a zdarza się też, że lisek nocuje na werandzie.  Książka mądra, wzruszająca i pełna pozytywnej energii. Wciąga od pierwszego zdania, kiedy  dowiadujemy się, o tym, jak po trzech nieudanych małżeństwach, autorka spotkała swoją licealną miłość, Tomasza, który stał się jej towarzyszem życia. Dalej na czterech łapach i dalej z miłością. Do świata, psa, kota, dziecka i faceta.

"Leukodystrofia metachromatyczna… Co za barbarzyńska nazwa! Nie do wymówienia. I nie do przyjęcia. Podobnie jak choroba, która się za nią kryje. Nazwa zupełnie niepasująca do mojej księżniczki, która stoi teraz przy drzwiach i klaszcząc w rączki, dopomina się o tort i świeczki. Na ten widok pęka mi serce. To nie do zniesienia. Moja pełna życia córeczka może umrzeć. Nie tak wcześnie. Nie teraz. Jeszcze przez chwilę powstrzymuję łzy - przytulam ją i włączam ulubioną kreskówkę. Zamykam drzwi. Thais uśmiecha się do mnie." Historia zaczyna się na plaży, kiedy Anne-Dauphine zauważa, że jej córeczka lekko powłóczy nóżką, a jej chód jest nieco chwiejny. Po serii badań lekarze stwierdzają, że Thais cierpi na rzadką chorobę genetyczną, leukodystrofię metachromatyczną. Dziewczynce, która właśnie obchodzi swoje drugie urodziny, zostało zaledwie kilka miesięcy życia. Autorka składa swojemu dziecku obietnicę: "Będziesz miała piękne życie. Nie takie, jak inne małe dziewczynki, ale życie, z którego będziesz mogła być dumna. Życie, w którym nigdy nie zabraknie ci miłości". Niniejsza książka - świadectwo matczynej miłości i zaangażowania - opowiada o tym, w jaki sposób rodzice, rodzina, niania i przyjaciele spełnili złożoną Thais obietnicę. Fragment Książki Ślady małych stóp na piasku Leukodystrofia metachromatyczna... Co za barbarzyńska nazwa! Nie do wymówienia. I nie do przyjęcia. Podobnie jak choroba, która się za nią kryje. Nazwa zupełnie niepa-sująca do mojej księżniczki, która stoi teraz przy drzwiach i klaszcząc w rączki, dopomina się o tort i świeczki. Na ten widok pęka mi serce. To nie do zniesienia. Moja pełna życia córeczka nie może umrzeć. Nie tak wcześnie. Nie teraz. Jeszcze przez chwilę powstrzymuję łzy - przytulam ją i włączam ulubioną kreskówkę. Zamykam drzwi. Thais uśmiecha się do mnie. Mama czeka na rnnie w salonie. Pękam. Jest gorzej, niż myśleliśmy. Thais jest bardzo chora. Umrze. Umrze". Moja mama, która nie umie płakać - wybucha płaczem. Nie jestem w stanie powiedzieć jej nic więcej. Po prostu nic nie pamiętam. Zanim wyszliśmy ze szpitala, przewidująca lekarka wsunęła mi do ręki karteczkę /, nazwą choroby: „leu-ko-dys-tro-fia me-ta-chro-ma-tycz-na". Sylabizuję, próbując odnaleźć sens stów. Ukonkretnić rzeczywistość. Dopiero za trzecim razem udaje mi się wpisać bezbłędnie nazwę choroby w wyszukiwarce. Klikam. Ale nie otwieram wyświetlających się linków. Za bardzo się boję poznać kryjącą sit; za nimi grozę. Automatyczne powiadomienie o przychodzącym e-mai-lu. To Łoić. On miał więcej odwagi. Przejrzał strony dotyczące choroby i przysyła mi złagodzone w swej formie streszczenie. Jak bardzo go kocham! Nikt inny, tylko on, pomaga mi teraz zrozumieć, czym jest leukodystrofia metachromatyczna. Koszmar! Zbieżność nieprawidłowych genów, Loica i moich. Oboje jesteśmy zdrowymi nosicielami anomalii genetycznej i przekazaliśmy defektywny gen Thais. Jej komórki nic produkują specyficznego enzymu - arylo-sułfatazy A, odpowiedzialnej za rozkład pewnego rodzaju lipidów, sulfatydów. Niedobór tego enzymu powoduje spichrzanie sulfatydów w komórkach i niszczenie otoczki mielinowej, „osłonki" nerwów, która odpowiada za przepływ impulsów nerwowych. Na początku choroba atakuje organizm w ukryciu. Z chwilą, gdy się ujawnia, stopniowo niszczy cały układ nerwowy. Na początku prowadzi do ubytku funkcji motorycznych, utraty mowy, wzroku... aż do śmierci, która następuje od dwóch do pięciu lat od zachorowania. Obecnie nie ma na nią lekarstwa. Thais jest dotknięta najgroźniejszą, późnoniemowlęcą rormą choroby. Nie ma najmniejszych szans na przeżycie.  

NAJWAŻNIEJSZA KSIĄŻKA ROKU CZYTANA PRZEZ SAMEGO AUTORA Posłuchaj głosu jednego z najwybitniejszych polskich aktorów. Ten audiobook to niezwykła rozmowa Jerzego Stuhra  ze słuchaczami, czytelnikami,  a zarazem  z samym sobą:  o życiu, o miłości, o sztuce – o rzeczach najważniejszych.   Gdy Jerzy Stuhr w zeszycie podarowanym mu przez córkę zaczął notować swoje  przemyślenia i obserwacje, był październik 2011 roku, początek jego walki z chorobą nowotworową. Choć dziennik powstawał w tak ciężkim dla Autora okresie, to nie rak jest głównym tematem i bohaterem zapisków. Dziesiątki anegdot, polityka, sport, kultura, refleksje o roli aktora we współczesnym świecie, recenzje oglądanych filmów, wspomnienia  i głębokie przemyślenia na temat rodziny, przyjaciół i wielbicieli – o tym Autor  pisze najwięcej.  A choroba? Oczywiście jest, ale jakby w tle. Jerzego Stuhra najbardziej zajmuje to, co za szpitalnymi oknami.   „Tak sobie myślę… ma wszelkie walory szlachetnej literatury dziennikowej. Szlachetnej przez swą wielobarwność, czułość, przez żarliwy i szczery stosunek autora do spraw i ludzi. To pisanie wartkie, emocjonalne, niewydziwione i bezpretensjonalne, bardzo Stuhrowe – jak jego teatr i jego kino”. Tadeusz Nyczek                   JERZY STUHR (ur. 1947 r.) – jeden z najpopularniejszych i najbardziej wszechstronnych aktorów polskiego teatru i filmu, przez wiele lat związany z krakowskim Starym Teatrem i scenami teatrów włoskich, reżyser filmowy i teatralny, wykładowca krakowskiej PWST i wieloletni rektor tej uczelni, jest laureatem wielu prestiżowych nagród i członkiem Europejskiej Akademii Filmowej. Autor książek: Sercowa choroba, czyli moje życie w sztuce i Stuhrowie. Historie rodzinne.

a niewielka książeczka, której bohaterami są święci, przypomina, że świętość nie polega na naszej doskonałości, lecz na wtargnięciu Bożej łaski w nasze poranione, niedoskonałe i ograniczone człowieczeństwo. To dlatego spisane przez Odile Haumonté historie, czasem wzruszające, a czasem zabawne, przywołują losy zwyczajnych mężczyzn i zwyczajnych kobiet, których życie, złożone w ręce Boga, stało się nadzwyczajne. W tych podnoszących na duchu opowiastkach, można odnaleźć siebie, swoje ułomności, skryte pragnienia czy codzienne krzyże, bo świętość, w przeciwieństwie do geniuszu, jest po prostu dla każdego...

Kobieta sukcesu rozpada się na kawałki. Miriam Meckel cieszyła się uznaniem jako profesor uniwersytetu, dziennikarka i specjalistka od politycznego PR, a w rodzinnych Niemczech uważana była za symbol zawodowej skuteczności ? wszystko do czasu załamania nerwowego związanego z wypaleniem zawodowym. Książka ?List do mojego życia?, w której opisała swoje doświadczenia, stała się bestsellerem i zainicjowała debatę na temat etyki pracy oraz ciągłej presji osiągania sukcesów. To poruszające, osobiste świadectwo wypalenia zawodowego - ceny sukcesu i pułapki, w jaką wpada całe pokolenie. To opowieść o tym, jak zawsze w biegu i ciągle online tracimy zdolność zobaczenia tego, co naprawdę nas cieszy. Książka była bestsellerem w rankingu prestiżowego niemieckiego tygodnika "Der Spiegel". Przedmowę do wydania polskiego napisała Ewa Wanat, wieloletnia redaktor naczelna radia TOK FM, która zainicjowała wiele społecznych debat. Miriam Meckel (1967) jest profesorem komunikacji korporacyjnej i dyrektorem Instytutu Zarządzania Mediami i Komunikacją na Uniwersytecie St. Gallen w Szwajcarii. Miała 31 lat, kiedy została najmłodszym w Niemczech profesorem uniwersytetu i rzeczniczką rządu Wolfganga Clementa w Düsseldorfie. Córka teologa, absolwentka wydziału komunikacji społecznej. Prowadzi programy telewizyjne, pisze eseje naukowe, artykuły i książki na temat mediów, ekonomii i cyberpolityki. Laureatka nagrody Cicero dla najlepszego mówcy.

Biografia Prymasa Tysiąclecia skupia się wokół najważniejszych momentów jego życia i wątków nauczania. Prowadzi Czytelnika przez dzieciństwo i młodość, lata wojenne, biskupstwo lubelskie, prymasostwo Polski i internowanie. Osobny rozdział omawia relacje Stefana Wyszyńskiego i Karola Wojtyły.

?Moi skrzydlaci pacjenci? to wyjątkowa książka o wyjątkowych ptakach. Andrzej Kruszewicz opisuje w niej perypetie rozmaitych swoich pacjentów, podopiecznych Azylu dla Ptaków w warszawskim zoo. Część z nich Czytelnicy mieli okazję poznać z książki ?Ptaki Polski? tego samego autora. Tutaj mamy sposobność zapoznać się z tak wybitnymi ptasimi osobowościami, a nawet osobistościami, jak: ?Wyścigówka ?Pepo ?Letricia ?Mateusz ?Marian i wieloma innymi. ?Moi skrzydlaci pacjenci? to porywająca lektura, zabawna i wzruszająca, gdyż stworzona z pasją, humorem i miłością.

Niezwykła historia kobiety, która na krańcach świata poszukuje szczęścia. Jestem współczesną koczowniczką. Podróżuję od dwudziestu sześciu lat. Nie mieszkam nigdzie na stałe, mam tylko to, co mogę ze sobą zabrać. Często nie wiem, gdzie będę za pół roku. Wiedziona instynktem podróżuję po świecie bez żadnego planu. Poznawanie ludzi to moja pasja. Nawiązuję kontakt z miejscowymi i osiadam wśród nich, zyskując z czasem ich zaufanie. Mieszkałam pod strzechami szałasów i sypiałam w olśniewających pałacach, w towarzystwie tubylców brałam udział w religijnych ceremoniach i zapuszczałam się na terytoria czarnej magii. W wieku czterdziestu ośmiu lat, znalazłam się na krawędzi rozwodu, rozejrzałam się wokół siebie i stwierdziłam, że muszą istnieć jakieś inne sposoby na życie. I tak właśnie jest. Czasami szczęście czeka tuż za rogiem. Czasem trzeba poszukać go w egzotycznym miejscu. Czy Rita niczym Elizabeth z Jedz, módl się i kochaj odnajdzie je podczas swojej podróży?

To rodzice są najczęściej pierwszymi osobami, które zauważają, że ich dziecko jest inne na tle rówieśników w rodzinie, w przedszkolu, szkole czy po prostu na placu zabaw. Po uzyskaniu diagnozy są pełni naturalnych ludzkich emocji typowych dla żałoby. Na początku mogą twierdzić, że dziecko wyrośnie lub dorośnie, lekarz się myli. Kiedy jednak dotrą do ostatniej fazy żałoby, czyli akceptacji, otwiera się przed nimi nowy świat i okazuje się, że jest on ciekawy, bogaty i wcale nie gorszy. Ze Wstępu