Kamień węgielny kładzie się jako pierwszy - to na nim opiera się cała konstrukcja budynku. Coming out Krzysztofa Charamsy, do którego doszło w październiku 2015 roku, jest kamieniem węgielnym w jego życiu. W pełnym rozkwicie kariery teologicznej na najwyższych szczeblach w Watykanie Charamsa zdecydował się zdemaskować hipokryzję Kościoła katolickiego, instytucji, która od wieków używa seksu, aby zapewnić sobie władzę nad ludźmi. Przez nakazy, doktrynę i spowiedź Kościół reglamentuje radosne przeżywanie tego podstawowego wymiaru egzystencji. Wymusza na kobietach podporządkowanie się mężczyznom, a osoby homoseksualne dyskryminuje, traktuje jak trędowatych, wyniszcza. Unieszczęśliwia ludzi. Wszystko to skrywane jest pod płaszczykiem utkanym z hipokryzji, ponieważ, według Charamsy, głęboko homofobiczne katolickie duchowieństwo samo w dużej mierze składa się z homoseksualistów. Ludzie Kościoła, których seksualność jest stłumiona lub zepchnięta do podziemi, zmuszeni do respektowania nienaturalnego nakazu celibatu, nierzadko realizują swoje potrzeby dokonując czynów pedofilskich i innych nadużyć. Charamsa w Kamieniu węgielnym pragnie wstrząsnąć sumieniami i położyć podwaliny pod niezbędną odnowę Kościoła katolickiego, w który wciąż jeszcze chce wierzyć. Kościół, aby mógł dalej istnieć, musi wreszcie uwzględnić wyniki badań naukowych i zacząć szanować wszystkich ludzi niezależnie od ich orientacji seksualnej.
Książka oryginalnie wydana w języku włoskim została już przetłumaczona na francuski, hiszpański i portugalski - i oprócz Włoch ukazała się w Hiszpanii, Brazylii i Francji.
Część II
Rufin Piotrowski, zesłany na Syberię za zorganizowanie antycarskiej konspiracji w Kamieńcu Podolskim, szesnaście miesięcy zbierał żywność, suszył chleb na suchary, rysował mapy i oszczędzał pieniądze.
Wreszcie, w lutym 1846 roku, uciekł z niewoli i ruszył w najdłuższą podróż swojego życia.
Pamiętniki… ukazują tę niezwykłą drogę, ale także codzienność życia na zesłaniu, ponadto prezentują funkcjonowanie carskiego aparatu represji. Są świadectwem niezwykłej determinacji i hartu ducha człowieka o szlachetnym sercu i prawym umyśle.
Cześć I
Rufin Piotrowski, przebywający na emigracji w Paryżu powstaniec listopadowy, wciąż nie porzucił myśli o wolnej Polsce. Z angielskim paszportem wraca potajemnie do kraju, żeby po raz kolejny podjąć próbę uwolnienia Ojczyzny z niewoli.
Z niewielką gotówką, ale za to z ogromnym zapałem wyrusza w pełną trudów i niebezpieczeństw wędrówkę z Paryża – między innymi przez Wiedeń, Peszt i Kołomyję - do Kamieńca Podolskiego. Tu organizuje antycarską konspirację, za co zostaje skazany i osadzony w więzieniu w Kijowie, a następnie zesłany na dożywotnią katorgę pod syberyjski Omsk.
Pamiętniki… są przejmującym świadectwem niezwykłego poświęcenia, oddania życia walce o Polskę i ogromnej tęsknoty za wolną Ojczyzną.
Depresja sprawia, że ogarnia cię przygnębienie, tracisz apetyt, dopadają cię lęki i fobie, zaniedbujesz codzienne obowiązki, wreszcie – nie masz siły wstać z łóżka. Zazwyczaj przechodzisz kurację i po pewnym czasie wszystko wraca do normy, choroba mija, zdrowiejesz… Okazuje się jednak, że nie zawsze tak bywa.
Gillian Marchenko od wczesnego dzieciństwa zmaga się z dystymią – rodzajem przewlekłej depresji, którą postronni postrzegali przez lata jako skłonność do melancholii, wieczne niezadowolenie, wręcz ponuractwo. Zdarzają się jej także epizody ciężkiej depresji. Mimo tych trudności autorka znajduje siłę do walki o własne życie. Robi to nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla rodziny – męża i czterech córek.
Żyję! Depresja mnie nie pokona to źródło wielu cennych wskazówek, jak sobie radzić z chorobą, i zastrzyk energii do walki o pełnię życia.
„Przez Syberię na gapę” to opowieść o samotnym spływie gumowym pontonem największą syberyjską rzeką Leną. Romuald Koperski zmierzył się z Syberią, nie posiadając odpowiedniego sprzętu, zapasu żywności i pieniędzy. Autor był w miejscach, które przez większość dziejów ludzkości pozostawały poza zasięgiem człowieczej wyobraźni. Książka opisuje piękno syberyjskiej ziemi oraz zamieszkałych Syberię narodów, plemion i grup etnicznych. Autor przepłynął pontonem 4500 km! Za tę niezwykłą podróż otrzymał prestiżową nagrodę „Kolosa” oraz tytuł Podróżnika Roku 1999.
Najnowsze wydanie jest uzupełnione o niepublikowane wcześniej zdjęcia z Syberii oraz nowy rozdział poświęcony wydarzeniom, o których jeszcze kilkanaście lat temu nie można było pisać!
Nie możesz zabronić ptakom smutku, by latały nad twoją głową, ale możesz zabronić im, by uwiły gniazdo w twoich włosach.
Sophie Daull, napisała przejmującą książkę, która jest pożegnaniem z jedynym dzieckiem. Camille odeszła nagle w wigilię Bożego Narodzenia po czterech dniach niespodziewanej gorączki. Pisała, żeby nie zapomnieć Camille, jej „szczerego, prostego, jasnego” spojrzenia, chwil bliskości, wspólnego śmiechu, kłótni. Pisała, żeby utrzymać się na powierzchni, żeby każdego dnia przeżyć jeszcze kilka godzin w towarzystwie dziecka, które odeszło. Wspomnienia Sophie nie są jednak lamentem matki pogrążonej w żałobie. Humor przeplata się w tu ze smutkiem i bardziej niż grobowiec przypomina „rozległy taras, z którego ja i Camille możemy jeszcze, razem, radosne, przyglądać się światu”.
Sophie Daull, francuska aktorka teatralna. Camille, moja ptaszyna to jej debiut. Kolejną książkę La suture (Szew, 2016) – napisała o swojej matce, zmarłej w tragicznych okolicznościach w 1985 roku.
„Przygoda z Panem G.”, czyli relacja o zmaganiach z nowotworem pnia mózgu, który od kilkunastu lat towarzyszy autorce, to opowieść bardzo odważna. Pozbawiona upiększeń i niepozostawiająca złudzeń co do charakteru choroby. Nie każdy potrafiłby w tak otwarty sposób mówić o najbardziej intymnych sprawach. Autorka nie tylko opowiada szczegółowo o przebiegu choroby, o jej leczeniu, ale także o codziennym funkcjonowaniu, które bardzo odbiega od normalnego życia z powodu spustoszenia, jakie nowotwór poczynił w organizmie. Nie należy się jednak bać lektury – wszystko podane jest ze smakiem, czasem dowcipnie, za każdym razem jednak bez woalu. Podziwiać należy ogromny dystans autorki do siebie i do choroby. Dorota Bieńkowska nie występuje w roli ofiary ani nie robi z choroby przedmiotu sensacji. To opowieść bardzo rzeczowa, przemyślana i celowa. Z jej lektury jasno wynika, że rak to nie wyrok i warto o siebie walczyć, nawet jeśli inni nie dają nadziei. Autorka stworzyła połączenie bardzo osobistej relacji, spowiedzi niemal, z poradnikiem profilaktyki chorób mózgu. Część poradnikowa to naprawdę przydatna lektura. Dowiadujemy się z niej nie tylko o tym, jak zbudowany jest mózg, jaką pełni rolę i jak funkcjonuje, ale także o tym, co nam grozi, jeśli nie będziemy o niego dbać należycie.
Żeby było jeszcze ciekawiej, jeden z rozdziałów to fantastyczne pole do zabawy. Autorka zamieszcza w nim cały zestaw zadań logicznych, które mogą rozruszać nawet najbardziej leniwy mózg.
„Przygoda z Panem G.” to książka mądra, przypominająca, co jest w życiu najważniejsze i że nic nie jest nam dane na zawsze.
To przede wszystkim książka potrzebna!
Ksiądz Jan Kaczkowski we wspomnieniach znajomych i przyjaciół
Bezkompromisowy, ale czuły. Zakochany w kapłaństwie. Prowadził hospicjum, jednocześnie zmagając się z chorobą. „Onkocelebryta” – tak mówił sam o sobie. I chociaż wiadomo było, że jego stan jest ciężki, śmierć w marcu 2016 roku wydawała się zdecydowanie przedwczesna.
Jednak ludzie, którzy osobiście poznali księdza Jana powtarzają – on cały czas jest z nami. W poruszających rozmowach z Katarzyną Szkarpetowską wspominają jego bliskość, pasję i… słabość do steków.
***
Katarzyna Szkarpetowska – dziennikarka, autorka bestsellerowej książki Dekalog księdza Jana Kaczkowskiego
Jan był bardzo prawym człowiekiem i księdzem. Utożsamiał się z tym, co mówił. Nie zawsze było z nim łatwo (śmiech). Bardzo lubił bezpośredniość. /Tadeusz Pawlicki/
Jan pokazał mi, że można robić wielkie rzeczy, szałowe wręcz, mimo lęku. Zobaczyłem człowieka, który – chociaż drży – idzie do przodu. /Grzegorz Kramer SJ/
Był na wskroś autentyczny! Johnny był na 100%, dosłownie. /Kapsyda Kobro-Okołowicz/
Czego by zatem Jan chciał od nas, albo raczej, czego by sobie od nas życzył? Myślę, że to oczywiste. Żebyśmy cholernie dobrze przeżyli swoje życie. Żebyśmy byli uczciwi, więcej niż przeciętni, dokładali wszelkich naszych wysiłków, dbając o bliskość. /ks. Krystian Krepel/]
„Drodzy Czytelnicy. Z całego serca polecam Wam tę uroczą i pouczającą książeczkę.Uroczą nie tylko ze względu na minimalistyczne, rysowane szybką, wrażliwą kreską ilustracje Autorki. Jej nieodparty urok zawiera się w tym, że jest wiernym opisem chwil dzieciństwa i dorastania dziewczynki. A także w tym, że nie są to bynajmniej chwile wiekopomne ani tragiczne lecz zwykłe zdarzenia z jej życia. Cóż w tym interesującego ?- zapytasz Drogi Czytelniku. Otóż poruszające - a może nawet wzruszające - będzie dla ciebie uczucie bliskiego obcowania z chwytającym chwilę umysłem dziecka/dziewczynki. Bo tylko dzieci, poeci lub przebudzeni potrafią w dzisiejszych czasach realizować słynne carpe diem. Gdyby nie czas przeszły używany w tych migawkowych notatkach , można by je nawet porównać do chwytającego absolutny wymiar chwili japońskiego haiku. Większość z nas doświadcza pełni, świeżości i niepowtarzalności przeżytych chwil tylko czasami - w snach lub w czasie psychoterapii. I tu dochodzimy do edukacyjnego pożytku płynącego z tej książki. Polega on na podniesieniu i zilustrowaniu wagi dziecięcych wspomnień dla zrozumienia procesu bycia formowanymi przez nasze wczesne doświadczenia ze sobą, ze światem i z dorosłymi. Zostawiam Czytelnikowi próby odgadnięcia dlaczego właśnie te a nie inne chwile przypomniały się Autorce i jak ją mogły ukształtować. Jestem pewny, że ta lektura zachęci Was do zapisania w podobnej formie swoich migawek z dzieciństwa. Mnie już zachęciła.”
WOJCIECH EICHELBERGER
Aż do teraz sądziliśmy, że na temat Pablo Escobara, narkotykowego króla wszech czasów, powiedziano już wszystko. Jednak dotychczas wszelkie opowieści pochodziły z zewnątrz, nigdy z prywatnej przestrzeni jego domu.
Ponad dwadzieścia lat po zakończeniu polowania na króla kokainy Juan Pablo Escobar przenosi się w przeszłość, by ukazać pełny portret swojego ojca – człowieka zdolnego do niewyobrażalnego okrucieństwa, ale i do nieskończonej miłości względem swoich bliskich.
Nie jest to opowieść o dziecku chcącym odkupić grzechy ojca, lecz szokujące spojrzenie na konsekwencje przemocy i ogromną potrzebę pokoju i przebaczenia.
Gdy w pierwszym poważnym turnieju wygrał wakacje w Hiszpanii, odsprzedał je za pół ceny koledze. Zamiast słońca i plaży wolał obskurne i wypełnione dymem kluby, gdzie od najmłodszych lat pod czujnym okiem ojca szlifował swoje snookerowe umiejętności.
W latach 80. to właśnie on, obok takich legend jak Ray Reardon, Dennis Taylor czy Alex Higgins, a także młodych gniewnych, jak Jimmy White, zmienił snooker z prowincjonalnej rozrywki w obsesję Brytyjczyków i dyscyplinę uwielbianą przez miliony. Był jedną z twarzy złotej ery tej gry.
W tej książce Steve Davis mówi o swojej drodze na szczyt, wspomina mecze, które przeszły do legendy, i opowiada o największych rywalach. Interesting to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chciałby poznać historię ikony tej dyscypliny i odkryć fascynujące kulisy WIELKIEGO SNOOKERA.
***
To książka, która zdaje się potwierdzać, że snooker to choroba na całe życie, a autor jest wręcz przypadkiem klinicznym. Steve Davis zabiera nas w sentymentalną podróż przez pięć dekad, opisując na przykładzie własnych sukcesów i porażek ewolucję pełnoprawnej i prestiżowej dziś dyscypliny sportu, a kiedyś zwykłej rozrywki dla klasy robotniczej. Cała historia została podlana uwielbianym przeze mnie poczuciem humoru i mnóstwem anegdot. Koniecznie!
- Rafał Jewtuch, Eurosport
Interesting pokazuje poświęcenie w dążeniu do celu i profesjonalizm Steve’a Davisa oraz całą historię zarówno sukcesów, jak i porażek tego sześciokrotnego mistrza świata. Świetna książka, którą można polecić nie tylko zagorzałym fanom snookera.
- Adam Stefanów
To nie tylko historia o tym, jak młody rudzielec z południowego Londynu podbił snookerowy świat, ale też fascynująca podróż w czasie aż do lat, kiedy w piłce nożnej nie wolno było przeprowadzać zmian w trakcie meczu, a kobiety do klubów wpuszczano tylko w niedziele. To kopalnia anegdot i obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy chcą poczytać więcej o brytyjskim sporcie w XX wieku i dowiedzieć się, dlaczego snooker jest lepszy niż seks.
- Monika Sułkowska, Trójka - Polskie Radio
Interesting to fascynująca opowieść o historii snookera widzianej oczami kogoś, kto był jednym z jej głównych twórców. Dla wielu ludzi Steve Davis to wręcz synonim rywalizacji przy zielonym stole. Rywalizacji, która swoją obecną pozycję w olbrzymim stopniu zawdzięcza właśnie temu wyjątkowemu człowiekowi.
- Grzegorz Podolski, Blog Snookerowy
Książka „Dziecko autystyczne. Prawdziwa opowieść o Maciusiu” porusza trudny temat autyzmu dziecięcego.
Chociaż na rynku wydawniczym jest wiele poradników poświęconych tej problematyce, jednak ich autorzy to najczęściej lekarze, psycholodzy i pedagodzy. Książka Beaty Zawiślak to pozycja szczególna. Jego autorka jest pedagogiem, ale przede wszystkim mamą sześcioletniego chłopca, która towarzyszy dziecku autystycznemu w każdej chwili jego życia, na każdym etapie jego rozwoju, w każdym momencie jego zmagań z chorobą. Autorka jest nie tylko osobą, która aktywnie uczestniczy w terapii dziecka autystycznego, ale także kreuje tę terapię, od kilku lat poszukując różnych możliwości pomocy.
Wspomnienia autorki bestsellerowej „Sztuki kochania”. Michalina Wisłocka – jak na rewolucjonistkę przystało – niezwykle otwarcie opisywała siebie. W wydanych na kilka lat przed śmiercią wspomnieniach zabiera nas w podróż do miejsc, które ją wychowały i ukształtowały. W pełnej ciepła i humoru opowieści pokazuje ludzi, zdarzenia i drogę życiową, bez której nie byłoby doktor Michaliny Wisłockiej i bestsellerowej „Sztuki kochania”. Kanwą wspomnień są dzienniki, które po latach zaskakują literacką wyobraźnią oraz trafnością obserwacji. Można powiedzieć, że prawie od urodzenia byłam lekarzem. Wszystkim swoim lalkom i misiom – a było ich trzynaście – urządzałam szpital, bo bez przerwy chorowały, każde na inną chorobę. Do leczenia tej całej hałastry miałam walizeczkę, a w niej narzędzia: nożyczki, strzykawki z igłami oraz słuchawki, nici do szycia, a nawet wyszachrowane gdzieś u szewca krzywe igły, którymi zszywało się rany. […] W ten sposób odbyło się moje elementarne przeszkolenie medyczne. Fragment książki Michalina Wisłocka (1921–2005) – lekarz, ginekolog, cytolog i seksuolog. Autorka bestsellerowego poradnika „Sztuka kochania”. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
The Princess Diarist is Carrie Fisher’s intimate, hilarious and revealing recollection of what happened behind the scenes on one of the most famous film sets of all time, the first Star Wars movie. * Named a PEOPLE Magazine Best Book of Fall 2016 *A New York Times Bestseller * „Bright Lights: Starring Carrie Fisher and Debbie Reynolds” premieres on HBO in January 2017. When Carrie Fisher recently discovered the journals she kept during the filming of the first Star Wars movie, she was astonished to see what they had preserved--plaintive love poems, unbridled musings with youthful naivete, and a vulnerability that she barely recognized. Today, her fame as an author, actress, and pop-culture icon is indisputable, but in 1977, Carrie Fisher was just a teenager with an all-consuming crush on her costar, Harrison Ford. With these excerpts from her handwritten notebooks, The Princess Diarist is Fisher’s intimate and revealing recollection of what happened on one of the most famous film sets of all time--and what developed behind the scenes. Fisher also ponders the joys and insanity of celebrity, and the absurdity of a life spawned by Hollywood royalty, only to be surpassed by her own outer-space royalty. Laugh-out-loud hilarious and endlessly quotable, The Princess Diarist brims with the candor and introspection of a diary while offering shrewd insight into the type of stardom that few will ever experience.
Opowieść biograficzna o dorastaniu w czasach PRL. O tym, jak zagubiony dzieciak zmienia się w zagubionego nastolatka, a zagubiony nastolatek wchodzi w wiek męski, trochę dorośleje, ale nadal jest zagubiony. To nic, że nie byliśmy, jak autor, konduktorami wagonów sypialnych, to nic, że mieliśmy innych przyjaciół, inne przygody, inne miłości. Ale wszyscy byliśmy kiedyś młodzi. A młodość ma uniwersalny smak, zapach i kolor.
I to wszystko znajdziecie w tej książce.
Najbardziej zaskakujące wydarzenie literackie ostatnich lat.
Bestseller „New York Timesa”. Międzynarodowy fenomen.
„To jest moje życie. Nie chcę innego”.
James Rebanks powrócił z wielkiego miasta na wieś, aby pracować na farmie, którą jego rodzina prowadzi od sześciuset lat. Z dala od zgiełku wiedzie proste życie w Krainie Jezior, gdzie ludzie od wieków hodują owce. Jego wybór stał się inspiracją dla milionów zabieganych, uzależnionych od smartfonów i poszukujących spokoju ludzi. Rebanks opowiedział im o świecie, w którym najważniejsze wartości wciąż mają sens, a relacje między jego mieszkańcami pozostały autentyczne, choć nie zawsze są łatwe.
Książka Rebanksa to poruszająca historia człowieka, który wbrew trendom odnalazł spełnienie w prostocie życia i pokorze wobec natury. Opowieść o związku z rodzinną tradycją, wyjątkowym regionem oraz z naturą, która wyznacza rytm życia mieszkańców.
Życie pasterza szczerością i wrażliwością autora podbiło serca milionów czytelników i zachwyciło najbardziej wymagających krytyków. Stało się wydarzeniem literackim w Wielkiej Brytanii i USA oraz bestsellerem w Niemczech, Hiszpanii i Norwegii.
Urzekająca książka Jamesa Rebanksa (…) to opowieść o tradycji, znaczeniu korzeni i poczuciu przynależności w erze upływającej pod znakiem mobilności i autokreacji. Autor opisuje sposób życia niezmieniony od wieków, który całkowicie kontrastuje z otaczającą nas rzeczywistością, podporządkowaną zasadzie nieustannej zmiany. Książka Rebanksa to świadectwo ponad sześciusetletniej historii jego rodziny, rozgrywającej się na tle wzgórz, wsi i pastwisk w północnoangielskiej Krainie Jezior.
Michiko Kakutani, „The New York Times”
„Wraz z odejściem o. Gabriele Amortha straciliśmy jedną z najważniejszych postaci XX wieku”
o. Francesco Bamonte, przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów
Ojciec Gabriele Amorth był jednym z najznamienitszych egzorcystów i demonologów naszych czasów. Większość swego kapłańskiego życia poświęcił walce z szatanem, dzięki czemu pomógł tysiącom ludzi uwolnić się od opętań i dręczeń.
Za sprawą książki znakomitego pisarza, ks. Marcella Stanzionego w zupełnie nowym świetle odkrywamy wyjątkową postać o. Gabriele Amortha. Zebrane przez autora wspomnienia współpracowników i przyjaciół słynnego egzorcysty ukazują go nie tylko jako odważnego przeciwnika szatana, ale również znakomitego duszpasterza i pełnego ciepła oraz poczucia humoru przyjaciela. Ta książka to przejmująca opowieść o życiu wybitnego duchownego, a także zapis wielu świadectw bliskich mu osób oraz tych, którym pomógł odnaleźć Jezusa.
Człowiek, który odprawił 70 tys. egzorcyzmów mówi, że skuteczność modlitwy zależy od wiary. Historia o. Gabriele Amortha pomaga uwierzyć nie tylko w istnienie diabła, ale i w to, że jest Ktoś, kto diabła ma pod kontrolą.
Jakub Jałowiczor, „Gość Niedzielny”
Świadectwo imponujące – wiele tysięcy stron pokrytych gęstym maczkiem – powstawało codziennie przez 34 lata. A w nim utrwalona wspólna historia Polaków i Litwinów. Autor dzienników, Michał Römer (prawnik, publicysta, działacz społeczny i polityczny, wolnomularz) był postacią znakomitą. Wyprzedzał swój czas, umiał wyjątkowo celnie uchwycić istotę otaczającej go rzeczywistości. Dzięki niemu dziś można zrozumieć polsko-litewskie doświadczenie XX wieku.
6-tomowa edycja dzienników Michała Römera, obejmująca lata 1911–1945, przedstawia – obok spraw największej wagi – także codzienność epoki, sprawy społeczne i obyczajowe. Autor w tomie 2 relacjonuje m.in. wydarzenia polityczne i militarne z początku I wojny światowej, przedstawia wojenną atmosferę Wilna, nastroje mieszkańców. Zapisuje też swój udział w Legionach Polskich, przedstawia głównych dowódców i działaczy niepodległościowych.
Świadectwo imponujące - wiele tysięcy stron pokrytych gęstym maczkiem - powstawało codziennie przez 34 lata. A w nim utrwalona wspólna historia Polaków i Litwinów. Autor dzienników, Michał Rmer (prawnik, publicysta, działacz społeczny i polityczny, wolnomularz) był postacią znakomitą. Wyprzedzał swój czas, umiał wyjątkowo celnie uchwycić istotę otaczającej go rzeczywistości. Dzięki niemu dziś można zrozumieć polsko-litewskie doświadczenie XX wieku.6-tomowa edycja dzienników Michała Rmera, obejmująca lata 1911-1945, przedstawia - obok spraw największej wagi - także codzienność epoki, sprawy społeczne i obyczajowe. Autor w tomie 1 relacjonuje m.in. życie Wilna i jego mieszkańców: Polaków, Litwinów, Białorusinów, Żydów, Rosjan, przedstawia swoje wybory ideowe oraz te najbardziej osobiste.
Dokonując przeglądu mojej wiedzy, pisząc, chciałbym cieszyć się od pierwszego wersu Waszą obecnością, światłem Waszej łaski, gładzącym cień i niedoskonałość grzechu Adama, żywy obrazie nowego, niebieskiego Adama, Boski odbiciu piękna, racz wybawić nas od plamy pierworodnego grzechu. Niechaj po wszystkie wieki, ludzie i anioły, śpiewają pieść na cześć czystego i niepokalanego poczęcia, wolnego od grzechu.
Z Przedmowy
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
