W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Od czasów Oświecenia teologia i sztuka podążają odrębnymi drogami, w poczuciu wzajemnej obcości i izolacji. Artyści w swej autonomii rzadko inspirują się religią, o wiele częściej szukają motywów swej twórczości w sferze profanum niż w przestrzeni sacrum. Natomiast teologowie są nieufni wobec sztuki, w której trudno doszukać się wątków nawiązujących wprost do Objawienia. Raczej bywa ono przez nią skrywane, czasem kwestionowane. Reakcją teologów jest więc wcale nierzadko wysuwana wątpliwość: czy sztukę współczesną można jeszcze uznać za locus theologicus? W efekcie sugeruje się podział na sztukę religijną czy, ściślej, chrześcijańską, odnoszącą się w swych motywach do prawd wiary i sztukę świecką, milczącą o Bogu.
Minione dziesięciolecia obfitują w studia badające wątki teologiczne, czy też, szerzej, religijne w obrębie szeroko rozumianej sztuki. Doprowadziły one do trzech ważnych konkluzji. Po pierwsze, pozwoliły uświadomić teologom nie tylko zależność Biblii od formy literackiej, ale pokazały, że od powstania czterech Ewangelii poprzez autobiografie świętych czy też ich żywoty istnieje bardzo ważny rodzaj teologii narracyjnej rozwijanej obok teologii konceptualnej. Po drugie, pozwoliły przyjąć, że sztuka rozumiana szerzej może przyjąć formę teologii alternatywnej, pozawerbalnej. Po trzecie, i to chyba najważniejsze, studia te odsłoniły teologii sztukę pozornie wolną od wątków chrześcijańskich jako obfitującą w treści metafizyczne, stanowiące niezwykle interesujący materiał do analizy. Innymi słowy - zamazały granicę pomiędzy tzw. sztuką religijną i niereligijną.
Niewątpliwie w tych nielicznych publikacjach sztuka odzyskała na nowo rangę miejsca teologicznego. W moim przekonaniu nie wyjaśniono wyraźnie kwestii: Jakie funkcje pełni sztuka w poznaniu teologicznym? To pytanie stanowi problem mojej monografii. Chciałem pokazać, że sztuka może być sprzymierzeńcem teologa na każdym etapie jego poszukiwań, nawet taka sztuka, która wydaje się stać w opozycji do Objawienia i wiary.
Zanurz się w świat Photoshopa z najlepszym przewodnikiem! Scott Kelby, najczęściej wybierany przez czytelników autor książek o fotografii oraz programach graficznych, przygotował ucztę dla wszystkich miłośników narzędzia Photoshop - zaktualizowaną wersję swojej kultowej książki, poświęconej wyjątkowemu narzędziu. Najnowsze wydanie zostało poprawione i uzupełnione o nowości z wersji CS6. A wśród tych nowości znajdziesz takie perełki, jak mocno rozwinięta funkcja przesuwania elementów w kadrze oraz zaznaczanie obszarów o kolorze skóry wraz z pomocą w rozpoznawaniu twarzy. Sprawdź możliwości najnowszej wersji Photoshopa!Scott, z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru i lekkością, wprowadzi Cię w świat najbardziej rozpoznawalnego programu graficznego. W trakcie lektury w mig zrozumiesz, dlaczego Photoshop zdobył takie uznanie wśród profesjonalistów oraz dlaczego tak chętnie używają go amatorzy. Dzięki przejrzystym instrukcjom krok po kroku poznasz techniki zarządzania zbiorem fotografii oraz narzędziem Camera RAW. Ponadto opanujesz tworzenie pięknych czarno-białych zdjęć czy korzystanie z efektu HDR oraz nauczysz się rozwiązywać typowe problemy z fotografiami. To tylko część zagadnień, na które zwraca uwagę Scott Kelby w tym fantastycznym podręczniku. Został on stworzony dla osób ceniących sobie konkretne i rzeczowe informacje! Czyli właśnie dla Ciebie!Sprawdź, jak mistrz Scott Kelby:tworzy obraz HDR za pomocą sześciu kliknięćkoryguje wady optyki w kilku krokachretuszuje portrety w module Camera RAWedytuje film z lustrzanki cyfrowej Twoje zdjęcia będą jeszcze lepsze!
Oto zbiór popularnych piosenek biesiadnych, których melodie znamy niemal wszyscy.
Głęboka studzienka czy Hej, bystra woda, śpiewane razem z przyjaciółmi i rodzina, wprowadzają nastrój dobrej zabawy podczas spotkań przy wspólnym stole, przy ognisku bądź w innych radosnych okolicznościach.
Ten wygodny kieszonkowy śpiewnik zawiera teksty najbardziej lubianych piosenek oraz przydatne chwyty gitarowe.
Oto zbiór popularnych pieśni patriotycznych, których melodie znamy niemal wszyscy.
Bogurodzica czy Mazurek Dąbrowskiego są częścią polskiej tradycji narodowej.
Wspólne śpiewanie tych pieśni podczas uroczystości narodowych jest wyrazem patriotyzmu i świadomości swoich korzeni.
Ten wygodny kieszonkowy śpiewnik zawiera teksty najbardziej znanych utworów, od piosenek żołnierskich po hymn narodowy.
Oto zbiór popularnych piosenek, których melodie znamy niemal wszyscy. Gdybym miał gitarę czy Mały biały domek od lat ożywiają spotkania w gronie przyjaciół i rodziny, przy ognisku i w wielu innych okolicznościach.
Ten wygodny kieszonkowy śpiewnik zawiera teksty najbardziej lubianych piosenek, których śpiewanie zawsze poprawia nastrój.
Jest to jedna z najważniejszych książek, które należą do wspólnego kanonu tekstów znanych zarówno historykom, jak i badaczom literatury. To klasyczny tekst źródłowy, który bazuje na kilkunastu różnojęzycznych wydaniach z XVII-XVIII wieku oraz wydaniach krytycznych XX wieku. Ikonologia stanowi jednocześnie najbardziej znany i rozpowszechniony &bdquokodeks&rdquo ikonograficzny pojęć, którymi posługiwali się malarze, rzeźbiarze i poeci aż do końca XIX wieku. To tekst podstawowy dla każdego, kto pragnie zajmować się kulturą nowożytną. W książce wydawca zamieścił nie tylko teksty Ripy, ale uzupełnił je drzeworytniczymi ilustracjami poszczególnych personifikacji. Polski przekład dzieła Ripy winien się znaleźć w każdej podręcznej biblioteczce.
W trzeciej części ,,Grunt to bunt"" znajduje się ponad 60 wywiadów, między innymi z Pawłem Kukizem, Kazimierzem Staszewskim, Zygmuntem Staszczykiem, Wojciechem Waglewskim, Krzysztofem Skibą, Pawłem ,,Konjo"" Konnakiem, Walterem Chełstowskim, Jerzym Owsiakiem, Agatą Młynarską, Krzysztofem Ibiszem, Tomaszem Budzyńskim, Wojciechem ,,Wampirem"" Jagielskim, Yach Paszkiewiczem, Siczką z KSU, Zygzakiem z TZN Xenna, Siwym z Defektu Muzgó, Sezonem ze Smaru SW, Młodym z Sedesu... W poprzednich tomach autor unikał wywiadów z tzw. celebrytami, tym razem jest inaczej. Gwiazdy opowiadają o ,,Jarocinie"" nieszablonowo. Czytelnicy mają możliwość zapoznania się z mało znanymi, albo wręcz nieznanymi historiami i anegdotami dotyczącymi Festiwalu, ale nie tylko. Wywiady często wybiegają poza ,,Jarocin"", choć są z nim pośrednio lub bezpośrednio związane. A to dlatego, że polski rock był ściśle z tą imprezą związany. Firmy fonograficzne, wideo klipy, załogi, sceny muzyczne w różnych rejonach naszej ojczyzny - rozmowy o tym wszystkim mają sens w kontekście ,,Jarocina""! W książce jest, poza wywiadami, ponad 200 unikatowych zdjęć. W większości są one wcześniej niepublikowane! Wśród nich znajdują się fotografie Wojtka Smarzowskiego, reżysera ,,Drogówki"", ,,Róży"", czy ,,Wesela"".
Biłgorajskie "figury", jak nazywa lud kapliczki i krzyże przydrożne, wielokrotnie interesowały etnografów, profesjonalnie zajmujących się tą dziedziną architektury i sztuki, a także amatorów - miłośników kultury ludowej. Czy tylko?
Kamil Łuczaj – absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej i Uniwersytetu Jagiellońskiego, socjolog i filozof. Publikował m.in. w „Studiach Socjologicznych”, „Studiach Medioznawczych” i „Przeglądzie Kulturoznawczym”. Interesuje się socjologią kultury oraz współczesną myślą społeczną. Wszystkożerca kulturowy.
Praca pana Kamila Łuczaja […] stanowi próbę zbadania rzeczywistej recepcji tekstów popkulturowych, serialowych w warunkach polskich, w środowisku wiejskim, wśród kobiet. Pan Łuczaj dokonuje tym samym rzadkiej i wartościowej próby weryfikacji słynnych tez „populistycznych” m.in. szkoły z Birmingham dotyczących kultury popularnej. Pokazuje, że kompetencje kulturowe – lub raczej ich brak – mogą znacznie utrudnić „właściwe” (preferowane lub opozycyjne) odczytanie tekstu serialowego.
Z recenzji wydawniczej prof. Katarzyny Skowronek
Praca jest w moim odczuciu oryginalna w tym sensie, że łączy perspektywę badań nad społecznym wykluczeniem (marginalizacją) z perspektywą badań nad kulturą popularną. Autor stawia sobie ważne pytanie o to, jak osoby wykluczone uczestniczą w uniwersalnej kulturze popularnej.
Z recenzji wydawniczej prof. Janusza Muchy
Polskie Towarzystwo Socjologiczne nagrodziło pracę stanowiącą podstawę niniejszego opracowania Nagrodą im. Floriana Znanieckiego za rok 2012.
Przygotowana przez Annę Marię Żukowską książka "Edukacyjny i terapeutyczny aspekt sztuki" jest wyjątkową pozycją dotyczącą aktualnych problemów w szeroko pojętej edukacji artystycznej, które są mało dostrzegane i doceniane zarówno wśród twórców, jak i animatorów kultury, czy też ludzi zajmujących się kształceniem najmłodszego pokolenia. Wyjątkowość tej publikacji polega na tym, że zmusza ona do pogłębionej refleksji nad praktykami szkolnymi oraz doświadczeniami wyniesionymi z różnych sytuacji w kontaktach zarówno z młodzieżą, jak i osobami niepełnosprawnymi. Jest to bardzo starannie zredagowana całość, gdzie znakomicie dobrane są artykuły, które nie powielają się nawzajem, a wnoszą świeże spojrzenie na te problemy, oświetlając je z różnych stron. Mimo różnorodności podnoszonych tematów autorka skupia się jednak na podmiotowej roli młodego człowieka, ucznia czy też uczestnika warsztatów artystycznych, plenerów oraz na walorach edukacyjnych, jakie niesie plastyka czy muzyka.
Dwory i dworki, liczące sobie niekiedy po kilkaset lat i będące siedzibami kilku kolejnych generacji rodzin szlacheckich, stały się symbolem nieprzerwanego trwania. Dwór wyznaczał również rytm życia jego mieszkańców. Na podstawie opisów literackich i wspomnień możemy odnieść wrażenie, że czas płynął tam w ściśle określonych sekwencjach, stałych i niezmiennych w swojej kolejności. Siedziby szlachecki były z jednej strony świadkami i uczestnikami historii narodowej, z drugiej zaś pełniły funkcję materialnej kroniki dziejów poszczególnych rodów i rodzin. Szacuje się, że w 1939 roku na ziemiach Rzeczypospolitej istniało ponad dwadzieścia tysięcy dworów i pałaców. Pięćdziesiąt lat później było ich zaledwie dwieście, a i one z reguły przedstawiały widok godny pożałowania. Ogromna liczba siedzib rodowych znalazła się na ziemiach `skąd zabrano Polskę`, gdzie ich los dopełniał się szybciej i tragiczniej. A jednak dwór przetrwał - głównie w kulturze, tradycji i literaturze. Z ogrodów i parków dworskich pozostało niewiele. Mimo podejmowanych wysiłków renowacyjnych, dziś dużo dworów i założeń parkowo-ogrodowych można podziwiać jedynie na fotografiach.
"Książkę Mirosława Filiciaka można czytać w sposób co najmniej dwojaki. Po pierwsze jako pogłębioną analizę relacji zachodzących dziś pomiędzy mediami, jako refleksję na temat sposobów ich używania przez odbiorców oraz kulturowych i społecznych konsekwencji przeobrażeń, jakim ulega system medialny. Po drugie jako tekst zawierający propozycję znaczącej korekty w sposobie uprawiania nauk humanistycznych, propozycję detronizującą tekst jako podstawowy przedmiot analiz na rzecz przyglądania się społecznym praktykom, technologiom, działaniom aktorów jako czynnikom odpowiedzialnym za formowanie się określonego porządku społecznego i kulturowego". (prof. Marek Krajewski)
"Media, wersja beta Mirosława Filiciaka to książka, która znakomicie odświeża dyskurs rodzimego medioznawstwa i kulturoznawstwa. To znakomite, ciekawie napisane studium ?starych? i ?nowych? mediów jako praktyk oraz praktyk samego medioznawstwa; praca kulturoznawcza o walorze wybitnie interdyscypliarnym, pokazująca pośrednio, jak niefunkcjonalny jest obecny akademicki podział pracy, który do tej pory separował filmoznawstwo i badania nad mediami od etnografii, socjologii i ?teorii praktyki?, teorię mediów od historii kultury; medioznawstwo od socjologii wiedzy, archeologię mediów od software studies". (prof. Tomasz Majewski)
Mirosław Filiciak ? medioznawca, adiunkt w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, redaktor kwartalnika ?Kultura Popularna?. Jego zainteresowania ogniskują się na przecięciu zjawisk kultury współczesnej i mediów cyfrowych.
Książkę Rafała Janowicza &bdquoKomunikacja marketingowa w architekturze&rdquo przeczytają z pewnością specjaliści (urbaniści, architekci, teoretycy i praktycy komunikacji marketingowej). Przeczytają ją jednak także z uwagą miejscy aktywiści, którzy walczą z &bdquozaśmieceniem&rdquo licznymi reklamami codziennie przemierzanej przez nas przestrzeni, a także ci z mieszkańców miast, którzy ich w tej walce wspierają. Reklam i innych komunikatów marketingowych jest dziś tak wiele, że stały się one elementem przekształcającym architekturę (zarówno jej tworzenie, jak i percepcję). Znajdziemy w książce przykłady rozwiązań zdecydowanie złych, tworzących &bdquoefekt choinki&rdquo, ale i dobrych, starannie przemyślanych. Rafała Janowicza interesuje jednak nie tylko stan faktyczny, ale i jego poprawa. Od wizualnej komunikacji marketingowej w miastach raczej w najbliższym czasie nie uciekniemy, konieczna jest więc zmiana podejścia do niej architektów. Janowicz przekonuje, że tylko czynny udział architektów w jej tworzeniu przy jednoczesnej zmianie obowiązujących dzisiaj regulacji prawnych pozwoli na poprawę jakości przestrzeni, na której &bdquozaśmiecenie&rdquo słusznie narzekamy. Przeprowadzona przez Autora argumentacja jest starannie uporządkowana i przejrzysta, a fakt, iż analizom towarzyszy bogata dokumentacja fotograficzna dodatkowo wzmacnia atrakcyjność książki.Prof. dr bab. Anna Zeidler-Janiszewska - przewodnicząca Komisji Konkursowej
Monografia prof. dra hab. Ryszarda Pichalskiego pt. Twórczość literacka i plastyczna niepełnosprawnych zawiera sześć rozdziałów, w których są prezentowane najważniejsze pozycje teoretyczne z zakresu pedagogiki kultury i wychowania estetycznego, pozwalające na dokonanie pogłębionej analizy osobowości twórców i ich dzieł ? utworów literackich, zdjęć, rysunków. Pierwsza warstwa analizy zawiera teoretyczną podstawę rozważań, druga warstwa ? empiryczna ? dotyczy omówienia treści myślowych i wyrażających je środków artystycznych. W pracy przedstawiono bogaty materiał faktograficzny zamknięty dość obszernym wykazem cytowanej literatury. Prezentowane opracowanie pokazuje znaczenie uprawianej twórczości jako aktywności przejawianej w życiu i rehabilitacji niepełnosprawnych.
Recenzenci omawianej pracy wskazują na jej walory społeczne zasługujące na szerokie upowszechnianie. Prof. dr hab. Tadeusz Gałkowski zwraca uwagę na interesujący materiał faktograficzny dotyczący rozmaitych aspektów twórczości osób z niepełnosprawnością fizyczną, psychiczną i umysłową, a prof. dr hab. Jacek Kazimierz Zabłocki stwierdza, że niepełnosprawność przedstawiona w opracowaniu ?jest jakby zagadnieniem drugoplanowym, a najważniejsza staje się wspólna wszystkim ludziom potrzeba tworzenia?.
Książka próbuje zmierzyć się z problemem swoistości obrazu w jego tradycyjnej i aktualnej postaci. Autor wychodzi z założenia, że widzenie różni się zasadniczo od czytania, co oznacza, że dzieł sztuk wizualnych nie można traktować w najgłębszej warstwie jako języka. Na szeregu przykładów stara się pokazać odmienność obrazowego medium, wychodząc od hermeneutycznej rekonstrukcji ich struktury. Tropi też otwartość na obrazy poetów i pisarzy (Czesława Miłosza, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Adama Zagajewskiego). Jednocześnie stara się pokazać, że ?widzialność? obrazu nie ogranicza się do warstwy formalnej, lecz kształtowana jest przez kulturę, światopogląd czy ideologie. Przedmiotem analiz stają się dzieła takich artystów jak Aleksander Gierymski, Władysław Strzemiński, Andrzej Wróblewski, Ryszard Jurry Zieliński, Zbylut Grzywacz, Luc Tuymans, Konrad Pustoła i Tomasz Tatarczyk.
Wojciech Bałus ? ur. 1961, historyk sztuki; studiował też filozofię. Profesor zwyczajny w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się teorią i historią sztuki XIX-XXI wieku oraz związkami sztuki z filozofią, antropologią kulturową i literaturoznawstwem. Redaktor serii ?Ars Vetus et Nova?. Przewodniczący Polskiego Komitetu Narodowego Corpus Vitrearum. Członek zwyczajny Hessische Akademie der Forschung und Planung im Ländlichen Raum i członek AICA. Autor książek: Mundus melancholicus. Melancholiczny świat w zwierciadle sztuki (1996), Malarstwo sakralne (2001), Krakau zwischen Traditionen und Wegen in die Moderne. Zur Geschichte der Architektur und der öffentlichen Grünanlagen im 19. Jahrhundert (2002), Figury losu (2003), Sztuka sakralna Krakowa w wieku XIX: część pierwsza (współautor, 2003), Sztuka sakralna Krakowa w wieku XIX: część druga. Matejko i Wyspiański (2007) i Gotyk bez Boga? W kręgu znaczeń symbolicznych architektury sakralnej XIX wieku (Monografie FNP, 2011).
Jedyna publikacja tak dokładnie omawiająca zagadnienia z dziedziny akustyki!NOWE UZUPEŁNIONE WYDANIE Mając na uwadze czytelników hobbystów, entuzjastów elektroniki oraz audiofili, autor przybliża naukę o dźwięku w sposób niezwykle interesujący i zrozumiały. Jedynie ktoś, kto rozumiał akustykę tak dobrze, jak rozumiał ją Everest - Członek Stowarzyszenia Filmowców i Inżynierów Telewizyjnych oraz Honorowy Członek Amerykańskiego Towarzystwa Akustycznego - potrafi wytłumaczyć jej zasady w sposób tak prosty, przystępny i z tak dużym odniesieniem do domowych projektów. Pozbawiony nadmiernej ilości skomplikowanych równań matematycznych, a obfity w zrozumiałe tłumaczenia trudnych zagadnień technicznych, Podręcznik akustyki F.Altona Everesta jest znakomitą publikacją pomagającą podnieść do wyższych standardów każdy projekt instalacji audio. Niewyczerpane źródło pomysłów, inspiracji oraz technik, jest klasycznym dziełem, jakie każdy audiofil pragnie posiadać.
Włochy, Mediolan, rok 1977. Spotkanie dwojga ludzi. On ? Patrizio Bertelli ? przedsiębiorca i wulkan pomysłów. Ona ? Miuccia Prada ? wytworna signorina, spadkobierczyni rodzinnej firmy i walcząca feministka. Nić porozumienia związała ich zarówno na gruncie zawodowym, jak i prywatnym.
Obecnie Prada to coś znacznie więcej niż dochodowa firma. To także symbol koncepcyjnego stylu, który przełamał dotychczasowe kanony estetyczne, stworzył nowe trendy i odcisnął piętno na modzie. W niezwykłej książce Paracchini analizuje kluczowe etapy tego fenomenu: od powstania firmy przez jej rozkwit i ekspansję po ślubie Miucci z Bertellim aż po osiągnięcie pozycji uznanej marki eksperymentującej w tak różnych dziedzinach, jak sztuka, architektura i?regaty żeglarskie.
A co z parą głównych bohaterów? Pośród niezliczonych sukcesów i nielicznych porażek Miuccia Prada i Patrizio Bertelli stanowią epicentrum tego uniwersum. Pod wieloma względami ich historia sprawia wrażenie zaczerpniętej wprost z kart powieści.
Bezkompromisowe i szalone życie ekscentrycznej damy, która w wieku pięćdziesięciu lat zaczęła fotografować.Dwie wielkie artystki, dwie niezwykłe kobiety. Ich dzieła zmieniły historię kultury. Ich życie przeszło do legendy.W swojej jedynej sztuce teatralnej angielska pisarka Virginia Woolf (1882-1941) portretuje najsłynniejszą fotografkę epoki wiktoriańskiej, swoją cioteczną babkę, Julię Margaret Cameron (1815-1879). Freshwater to skrząca się ciętym dowcipem i językową maestrią farsa napisana przez Woolf na użytek domowego teatru i wystawiona tylko raz, w 1935 roku, w gwiazdorskim składzie artystów z grupy Bloomsbury. Pół wieku później w nowojorskim przedstawieniu dramatu udział wzięli m.in. Eugene Ionesco, Alain Robbe-Grillet i Nathalie Sarraute.Komórkę na węgiel zamieniono w ciemnię, kurnik - w atelier. Wioślarzy - w króla Artura, a wiejskie dziewczęta - w królową Ginewrę. Bezkompromisowe i szalone życie ekscentrycznej damy, która w wieku pięćdziesięciu lat zaczęła fotografować, opisuje Woolf w biograficznym tour de force, jakim jest esej o życiu Cameron. Znakomite studium jej sztuki fotograficznej pióra Marii Poprzęckiej ukazuje artystkę przy pracy: w sukni poplamionej chemikaliami, wytrwale podejmującą kolejne próby uzyskania tego szczególnego efektu, dzięki któremu jej modele, zwykli ludzie, stawiali się nieśmiertelni.Całość skomponowała, poprzedziła wstępem i z nerwem przetłumaczyła Magda Heydel.
Ogrom okrucieństw II wojny światowej zatarł w pamięci społeczeństw ślady Wielkiej Wojny 1914?1918. Na długie lata zapomniano też o śmiałym zamierzeniu zrealizowanym przez cesarstwo austro-węgierskie - rozsianych wśród pól i wzgórz Galicji Zachodniej cmentarzach wojskowych. Upamiętniają one ofiarę dziesiątek tysięcy żołnierzy poległych na frontach Galicji Zachodniej od jesieni 1914 roku po wielkie zwycięstwo w bitwie gorlickiej wiosną 1915. Dzięki zaangażowaniu licznej grupy artystów, architektów, inżynierów i wojskowych powstał liczący blisko czterysta cmentarzy, niepowtarzalny w skali Europy pomnik wojskowej sztuki cmentarnej, gdzie towarzysze broni - żołnierze armii austro-węgierskiej i niemieckiej, oraz ich wrogowie - żołnierze rosyjscy, spoczęli obok siebie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
