W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Prezentowany podręcznik umiejętnie łączy elementy tradycji i współczesności poprzez integrację klasycznych i nowych technik plastycznych. Przesłaniem podręcznika jest przekonanie uczniów, że tworzenie jest nie tylko dla wybrańców oraz obalenie stereotypu, że ze sztuką można obcować tylko w galeriach i muzeach.- Propozycje zadań aktywizują uczniów do samodzielnej i twórczej działalności.- Osie czasu na początku rozdziału pokazują dynamikę sztuki.- Ciekawe zdjęcia i reprodukcje są opatrzone podpisami zawierającymi najważniejsze wiadomości o dziełach sztuki.- Pytania i polecenia po każdym rozdziale uczą wykorzystania wiedzy w praktyce.- W pierwszej części podręcznika zaprezentowano historię sztuki w ujęciu chronologicznym, a w części drugiej omówiono techniki plastyczne, dziedziny sztuki oraz media je przekazujące.- Jeden podręcznik na cały cykl kształcenia.
To barwne wspomnienia jednego z bardziej rozpoznawalnych animatorów życia kulturalnego w Polsce, aktora, reżysera i pedagoga, od wielu lat dyrektora Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Pasjonująca opowieść o niezwykłych losach jego rodziny, przeplatana dygresjami historycznymi i refleksjami na temat meandrów rozwoju współczesnej sztuki teatru. Suma doświadczeń i obserwacji ilustrowana blisko setką interesujących zdjęć, często unikatowych, pochodzących z początku minionego wieku.
Ludzie czasem patrzą na mnie jak na głupka. „On chyba nie jest zbyt inteligentny, skoro robi tyle błędów gramatycznych. Tak długo już tutaj mieszka, a nie potrafi się dobrze wysłowić po polsku. To na pewno debil”. Mam brzuszek, śmieszny akcent, łysieję, nie przypominam typowego polskiego faceta. Mylę się, przyznaję do błędów. Ale wiecie co? To jest magnes, który przyciąga kobiety. Nigdy nie wstydziłem się być sobą – małym gówniarzem z akordeonem. Dorastałem w Kopenhadze, ale nie czułem się Duńczykiem, nawet przez jeden dzień. Rodzice wychowali mnie na Polaka, tylko tak się akurat złożyło, że mieszkaliśmy w Danii. Dopiero kiedy przyjechałem do Polski, dowiedziałem się, że chyba nie jestem prawdziwym Polakiem, bo jakoś dziwnie mówię, dziwnie się zachowuję. Są ludzie, którzy samo moje istnienie odbierają jako prowokację. Źle się z tym czują. „Bo niby kim on jest? Artystą? Błaznem? Wytworem mediów?” Jestem po prostu sobą, choć to niełatwe zadanie.
Piękno aktualności. Telewizja bycia u progu czasu to praca doktorska Janusza Bohdziewicza, która otrzymała specjalną nagrodę Dyrektora w konkursie Narodowego Centrum Kultury na najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze w 2013 roku. Problematyką obejmuje sposób funkcjonowania telewizji.
"Tekst jest ogromnym ambitnym esejem, stopniowo osaczającym temat, który jest dla autora bardziej tematem poetycko-filozoficznym, niż przedmiotem naukowego poznania, zmierza więc ku oryginalnej intuicyjnej i syntetycznej wizji, ku celebracji telewizji jako czegoś, co przydarzyło się ludziom jako gatunkowi…" - prof. Wincenty Grajewski
Teksty są zogniskowane wokół centralnej kategorii - kultury konwergencji - i prezentują jej szerokie spektrum interpretacji w oparciu o literaturę polską oraz światową. Tego typu rozważania są nowatorskie w polskiej literaturze pedagogicznej. Ta wielość ujęć, także konkurujących ze sobą, jest zaletą książki (...)
Godne podkreślenia jest również to, że w obecnym multikulturowym i cyfrowym społeczeństwie ranga edukacji estetycznej - o czym nie mówi się wystarczająco głośno i dobitnie - znacząco rośnie, i tym bardziej rośnie, im bardziej skłaniamy się ku kulturze obrazkowej. Zagrożenia i skutki pozytywne wynikające z nieuniknionej cyfryzacji życia społecznego zostały celnie wyartykułowane w zamieszczonych rozważaniach (...)
Recenzowana praca nie formułuje prostych recept, uczula jednak Czytelnika na meandry współczesnej kultury estetycznej i zmusza do refleksji nad tożsamością współczesnego człowieka.
Z recenzji dr hab. Sławomira Sztobryna, prof. ATH w Bielsku-Białej
Maciej Stuhr szczerze i z dystansem o rodzinie, przyjaźniach i początkach kariery. O kulisach pracy na estradzie, w filmie i teatrze. O pułapkach popularności. O tym, ile Stuhra w Stuhrze. I dlaczego czasami chłopaki też płaczą. Wielu ludziom wydaje się, że go znają. Nic bardziej mylnego. Marianna Stuhr, siostra Maćka Jego ojciec chrzestny Jan Nowicki opowiadał mi, że był brzydkim dzieckiem. Z reakcji moich licznych koleżanek na Macieja dziś wysnuwam wniosek, że mu to przeszło. Kuba Wojewódzki Nie będę mówił, że jest fantastycznym kolegą. Ani że jest świetnym aktorem. Że jest dowcipny, inteligentny, że lubię się z nim spotykać, pracować, gadać. Nie będę mówił tego wszystkiego! Robert Więckiewicz Miał chyba kompleks taty i trochę ma go do dzisiaj, zupełnie niepotrzebnie. Magda Umer Możemy razem płakać, śmiać się, przeżywać chwile smutne i wspaniałe. Stąd nasz teatr. Krzysztof Warlikowski Jest mieszanką odpowiedzialnego mężczyzny i małego, wrażliwego chłopca. Maja Ostaszewska Nieraz z podziwem obserwowałem, jak zaspokaja głodną medialną bestię, uchodząc nie tylko z życiem, ale i z honorem, a nawet z rozumem. Jacek Żakowski
The World Atlas of Tattoo is a vibrant and well-informed showcase of the top 100 tattoo artists at work in the world today from Nazareno Tubaro in Buenos Aires to Colin Dale in Copenhagen, and from Susanne ‘Susa’ König in Amsterdam to Jill ‘Horiyuki’ Bonny in California and Steve Ma Ching in New Zealand.
Organized geographically, each section is introduced by a concise overview of the types of tattooing traditionally practised in that region, enabling you to trace historical threads in the careers of some of the profiled contemporary tattooers, as well as marvel at how other artists have managed to create wholly new forms of tattooing.
The styles and genres on show span a huge aesthetic range, from stark geometric blackwork to vibrantly coloured painterly masterpieces, and from tiny hand-tattooed shapes to vast machine-drawn designs that cover large areas of the body. The book also tracks the movement and development of styles from their indigenous settings, where they have often been transformed into creative, multicultural, hybrid designs.
Written by an international team of experts, this comprehensive atlas will enlighten and excite anyone who is passionate about tattoo art in all its many forms.
Jest to pierwsza monograficzna publikacja dotycząca architektury wielkopolskich obiektów leczniczych. Autorka skupia się na okresie dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to na ziemiach ówczesnego województwa poznańskiego prowadzono budowy nowych oraz rozbudowy już istniejących obiektów leczniczych - szpitali ogólnych i specjalistycznych, uzdrowisk, sanatoriów oraz zakładów psychiatrycznych. Książka jest również zapisem prowadzonych wówczas dyskusji nad kształtem architektonicznym placówek leczniczych. W tej bogato ilustrowanej publikacji zawarto zarówno analizy planów założeń, jak i badania nad śladami idei nowoczesnego lecznictwa odrodzonego państwa w architektonicznych projektach.
Na początku lat dziewięćdziesiątych szwedzki death metal zrewolucjonizował międzynarodową scenę metalową. Nagle okazało się, że Szwecja była na pierwszym froncie nowego, muzycznego ruchu, który odbił się echem na całym świecie, na czele z zespołami takimi jak Entombed, Dismember i At The Gates. Jednocześnie z rozwojem black metalu, muzyka stała się jeszcze bardziej ekstremalna. Blackmetalowe zespoły brzmiały ostrzej i mroczniej, i było widoczne, że wielbią śmierć. Wkrótce spłonęło kilka kościołów zarówno w Norwegii, jak i w Szwecji, ale nie trwało to długo, zanim satanistyczne przesłanie zaczęło być raczej łatwym sposobem na zwrócenie na siebie uwagi.
Ale jaki był początek tego wszystkiego? Dlaczego Szwecja stała się krajem wiodącym prym w agresywnej muzyce? I właściwie jakie osoby, grupy i zjawiska wpłynęły na rozwój tej sceny?
Krew Ogień Śmierć – Historia szwedzkiego metalu pokazuje ewolucję hard rocka od lat siedemdziesiątych, gdzie królowały olbrzymie kolumny wzmacniaczy, przez podpalenia kościołów w latach dziewięćdziesiątych, aż do ekstremalnych i paradoksalnych gatunków, które obecnie występują w tej muzyce.
„Wspaniały reportaż” ANDRES LOKKO
„Dużej klasy dziennikarstwo … co za odważna książka.” EXPRESSEN
Poznałem go osobiście w połowie lat siedemdziesiątych, w trakcie realizacji wspólnego programu telewizyjnego. Czyli bardzo dawno. Mijały lata, zmieniała się historia, a Fogg śpiewał, śpiewał, śpiewał…
Taki też w mojej pamięci pozostał. Energiczny, pracowity, niezniszczalny – zarazem zdumiewająco skromny, niedzisiejszo elegancki, wzruszająco serdeczny. Może dlatego każdy, komu mówiłem o pisaniu tej książki, dziwił się: Przecież o Foggu wszyscy wszystko wiedzą!
Życie mnie nauczyło, że jeśli wszyscy – to znaczy: niewielu. A jak wszystko – to również niewiele, albo jeszcze mniej.
I dlatego wytyczyłem, zasiałem i przez kilkanaście miesięcy uprawiałem Poletko Pana Fogga.
Dariuszz Michalski
Człowiek zagadka – ogień i woda w jednej osobie. Pierwsza biografia Wojciecha Kilara.
Żył poza schematami, miał naturę pełną sprzeczności. Mówił o sobie: jestem jak Dr Jekyll i Mr Hyde.
Zawsze wzbudzał emocje. Rozdarty między ojczyzną, którą kochał, a Hollywood – gdzie spełnił swój american dream. Potrafił pędzić jednym ze swoich mercedesów z szaleńczą prędkością, a potem, w domowym zaciszu, odmawiał żarliwie różaniec. Angażował się w życie polskiego Kościoła, choć nigdy nie założył moherowego beretu.
Serce oddał swojej żonie Basi. Nazywano ich najpiękniejszą parą w polskim świecie artystycznym, chociaż przeżyli także trudne, pełne rozczarowań chwile.
Człowiek z krwi i kości. Uwielbiał drogie perfumy, eleganckie krawaty i podróże po świecie. Kochał książki i koty.
Był jednym z największych twórców epoki. W muzyce pozostał wierny przede wszystkim sobie. Pisał dla kina i szczerze przyznawał, dlaczego to robi. Cierpiał, czując lekceważenie ze strony środowiska muzycznego, ale był niezłomny.
Owoce jego współpracy z Andrzejem Wajdą, Romanem Polańskim czy Francisem Fordem Coppolą na trwale zapisały się w historii światowego kina.
Ta pełna anegdot biografia nie mogłaby powstać, gdyby nie wielogodzinne rozmowy, które autorka odbyła z Mistrzem przed jego śmiercią. Jest świadectwem prawdy – może nie zawsze wygodnej, ale zawsze szczerej.
Kopiowanie twórczości wielkich malarzy to nie tylko rodzaj ćwiczenia naśladowczego. Stanowi ono formę doskonalenia o wielkim znaczeniu dydaktycznym, metodę obserwacji, analizy i przyswojenia sobie środków technicznych używanych w wielkich dziełach z przeszłości. Niniejsza książka przeznaczona jest dla miłośników historii sztuki, dla tych, których oczarowało dawne malarstwo, dla doświadczonych artystów pragnących rozwijać swoje umiejętności lub poszerzyć znajomość technik, wreszcie dla wszystkich tych, którzy spragnieni są poznania nowej dziedziny sztuki. Zawiera: materiał multimedialny wykorzystujący rzeczywistość rozszerzoną 14 oryginalnych dzieł do wydruku 27 filmów instruktażowych 14 ćwiczeń przeprowadzonych krok po kroku 70 propozycji obrazów do dalszych ćwiczeń
Historia Polski liczy ponad 1000 lat. Świadkami tych długich i burzliwych dziejów są budowle powstałe na przestrzeni wieków, które do dziś świadczą o często gwałtownych decyzjach władców, fanaberiach architektów czy po prostu o potrzebach społeczeństwa. Ponad sto obiektów przedstawionych w książce "Polska. Skarby architektury" przybliży Czytelnikowi klimat dawnych czasów. Warto posłuchać zaskakującej opowieści o dziejach każdego z tych obiektów i odbyć niezwykłą podróż do miejsc i ludzi.
rzygoda w pociągu to alternatywna historia kluczowego dla polskiego kina okresu „szkoły polskiej” przełomu lat 50. i 60. Korzystając z pojęć wypracowanych przez francuskiego filozofa Gilles’a Deleuze’a w jego słynnym Kinie, autorka w nowatorski sposób analizuje kanoniczne filmy Jerzego Kawalerowicza, Wojciecha Jerzego Hasa i Tadeusza Konwickiego, a także umieszcza w nowym kontekście twórczość Andrzeja Munka i Kazimierza Kutza. Proponuje przemyślenie podstaw estetycznych, na jakich opiera się film polski tego czasu, wskazując związki między nowym językiem filmowym a otaczającą twórców rzeczywistością oraz między ówczesną kinematografią polską i europejską. Dzięki niezwykłemu połączeniu erudycji i dyscypliny intelektualnej Przygoda w pociągu dokonuje rzeczy niełatwej – na nowo otwiera dyskusję o zjawisku, o którym, jak mogłoby się wydawać, napisano już niemal wszystko.
Sztuka rysowania to nieoceniona pomoc zarówno dla początkujących twórców, jak i dla tych, którzy pierwsze artystyczne próby mają już za sobą, ale chcą rozwijać swój warsztat.
Autor wprowadza w tajniki rysowania, podpowiada, jak zorganizować stanowisko pracy i jakie przybory wybrać, a następnie, zaczynając od najprostszych przykładów, pokazuje krok po kroku drogę od szkicu do gotowego dzieła.
Dzięki bogatemu zestawowi ćwiczeń, rysowanie roślin, zwierząt, portretów, postaci w ruchu, pejzaży i martwej natury zamienia się w fascynującą artystyczną przygodę.
Rysując wraz autorem, poznasz stopniowo najważniejsze techniki, zasady i pojęcia, a także rozmaite artystyczne chwyty, dzięki którym powstaje oryginalne, intrygujące dzieło.
Luigi Nono (1924-1990) był jedną z najważniejszych postaci powojennej muzycznej awangardy i zarazem artystą o radykalnie lewicowych poglądach, pragnącym swą twórczością służyć sprawie rewolucji. Opowiadał się po stronie państw realnego socjalizmu, jednak całkowicie odrzucał płynące z nich estetyczne dyrektywy – jego zdaniem prawdziwie rewolucyjna sztuka winna sięgać po najbardziej zaawansowane rozwiązania techniczne i formalne. Za godny kontynuacji artystyczny wzór uważał nie muzykę „ludową w formie i socjalistyczną w treści”, lecz awangardowy teatr rosyjski okresu po rewolucji (Meyerhold, Majakowski). W ostatnich latach życia Nono całkowicie porzucił koncepcję muzyki agitacyjnej o „plakatowym” charakterze i zwrócił się w stronę problematyki uwzględniającą perspektywę historyczną i egzystencjalną. Jego ostatnie utwory są wyrazem chęci wzmożenia intensywności percepcji dźwiękowego przekazu, rozwinięcia tłumionej umiejętności słuchania i koncentracji. Przezwyciężenie powierzchownego oglądu rzeczywistości, „sakralne tęsknoty” w dziele kompozytora-marksisty to elementy współtworzące niepowtarzalną aurę jego muzyki, twórczości która stała się przedmiotem kultu nieustannie przyciągającego nowych wyznawców.
„Jaskinia hałasu” Wojciecha Lisa i Tomasza Godlewskiego zasługuje na uwagę nie tylko dlatego, że jest pierwszą monograficznie zakrojoną książką o rodzimej scenie muzyki metalowej, ale przede wszystkim dlatego, że pokazuje ze szczegółami mechanizmy animowania nowych zjawisk muzycznych i z muzyką rozmaicie związanych. Jest to, rzecz jasna, piękny prezent dla fanów, ale przecież nie tylko dla nich. Mamy tu bowiem do czynienia z „gęstym” opisem fenomenu muzycznego undergroundu wraz z całym jego subkulturowym folklorem: estetyką (i antyestetyką) wyglądu, zine’ami, zachowaniem na koncertach, specyfiką klubów muzycznych, przekraczaniem granicy między kulturą spontaniczną a instytucjonalną – wszystko to z pewnością zainteresuje dziennikarzy, socjologów i badaczy kultury.
-dr Mirosław Pęczak (kulturoznawca, publicysta „Polityki”).
Nie ulega wątpliwości, że to bardzo ciekawa publikacja. Absolutny MUS dla wszystkich zainteresowanych polską sceną podziemną!
-Krzysztof Brankowski (dziennikarz związany m.in., z Na Przełaj, współprowadzący Muzykę Młodych (II Program Polskiego Radia) i Muzyczną Pocztę UKF w radiowej „Trójce”).
To pierwsze, tak przemyślane i tak obszerne, ujęcie historii tworzenia się polskiego metalowego undergroundu. Autorom udało się skontaktować i przepytać większość głównych animatorów tej sceny, z czego powstał autentyczny i wielobarwny obraz widziany przez pryzmat wrażeń i wspomnień jego twórców i uczestników.
„Jaskinia hałasu” podzielona jest na 8 części, które opisują czas powstania metalowego undergroundu, główne idee jego organizatorów, najważniejsze oficjalne media promujące muzykę ekstremalną, sposoby i kierunki wymiany kaset, płyt i zinów, najciekawsze imprezy, tamtejsze realia lat 80. i wreszcie rolę Metal Mind Productions. Ponadto książka zawiera biografie najważniejszych kapel wraz z dyskografiami oraz ogromną ilość zdjęć, flyerów, newsletterów, okładek kaset, zinów, fragmentów artykułów i pism. To niezapomniany kawał naszej historii, wyjątkowa publikacja i pozycja obowiązkowa dla każdego wielbiciela ekstremy.
-Tomasz „Ryłkołak” Ryłko (dziennikarz prasowy i radiowy).
Książkę przeglądnąłem i sądzę, że to rzecz poważna; po pierwsze znacząca dla samego metalu, bo w Polsce dotąd tylko punki i punkoidzi potrafili o sobie książki pisać, a po drugie - dla wiedzy o tym, co działo się w kraju w latach początku współczesnej kontrkultury. Warto też wspomnieć o informacjach szczegółowych, które książka zawiera i które mogą posłużyć historykom, antropologom, socjologom, muzykologom, prasoznawcom itd.
-prof. Wojciech Kajtoch (Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego).
Szlachetna w rysunku melodyka, trafnie dobrana harmonizacja, bardzo modlitewny charakter. Muzyka zdaje się wykorzystywać wszystkie środki w celu podkreslenia treści tekstu słownego, co przesądza o ich zdecydowanie sakralnym charakterze.
PROF. DR MARIA WACHOLC
z recenzji Mszy o Miłosierdziu
Muzyka z płyty Desiderii Carmina jest przesączona wiarą; prosta, ale szlachetna. Zwraca uwagę melodyjna narracja, harmonijna kontemplacja, optymizm i ufność oraz wspólna dla wszystkich aura brzmienia. To muzyka niosąca przesłanie ze słowa.
Ważnym potwierdzeniem talentu i pracy Pawła Bębenka są wyjątkowo licznie prowadzone przez niego warsztaty i szkolenia, a także popularnośc pieśni wśród rozmaitych zespołów kościelnych i akademickich.
W każdym kolejnym tworzonym przez niego utworze widać rozwój artystyczny i duchowy.
PROF. DR HAB. PAWEŁ ŁUKASZEWSKI
z recenzji Desiderii Carmina
Książka zawiera zbiór tekstów krytycznych Tadeusza Pawlikowskiego.
Legendarny dyrektor i reżyser teatru sięgnął po pióro recenzenta dwukrotnie.
Po raz pierwszy w młodości, kiedy dopiero zaczynały kiełkować jego marzenia o przyszłej karierze. W latach 1885–1887 w „Nowej Reformie” pisał recenzje krakowskich przedstawień. I ponownie – jako doświadczony artysta i osoba publiczna – na przełomie
1910 i 1911 roku publikował w „Kurierze Lwowskim” pełne emocji omówienia lwowskiej sceny muzycznej.
Można mieć nadzieję, że rok 2015 – setna rocznica śmierci Pawlikowskiego – przyniesie nową falę zainteresowania jego osobą i dorobkiem. Powinien się także do tego przyczynić długo oczekiwany zbiór Recenzji teatralnych i kronik opery pisanych przez Pawlikowskiego w dwóch różnych okresach życia, a publikowanych pod kryptonimami.
Nie przynoszą one wprawdzie wyraziście sformułowanego programu czy poglądów teatralnych Pawlikowskiego – nie ma tu manifestów ani deklaracji ideowych, bo takich dyrektor nie składał. Stanowią jednak niezwykle cenny dokument, pozwalający z jednej strony poznać jego osobowość, rozległą wiedzę, język, jakim się posługiwał pisząc o teatrze, a z drugiej – jak wszystkie ówczesne recenzje – dający szansę przybliżenia choć trochę codzienności dawnego teatru krakowskiego i lwowskiej opery. Wciąż jeszcze mało mamy takich całościowo i wnikliwie opracowanych zbiorów źródłowych tekstów teatralnych, z tym większą więc radością należy powitać ten – szczególnie ze względu na osobę Autora.
Z recenzji prof. dr. hab. Dariusza Kosińskiego
Ostatnia dekada to okres wyraźnych zmian społeczno-przestrzennych w polskich miastach. Inwestycje w miejskim centrum, powstawanie nowych deweloperskich osiedli mieszkaniowych, ekspansja wielopowierzchniowych obiektów handlowo-usługowych i powiększanie się przedmieść – to tylko wybrane przejawy i elementy tych zmian. Towarzyszą im przemiany wartości i praktyk przestrzennych mieszkańców i użytkowników miasta.
Książka podejmuje temat postaw szczególnej kategorii mieszkańców wobec miasta – nastolatków w wieku gimnazjalnym. Główne pytania stawiane w książce dotyczą mechanizmów wpływających na ich postawy wobec miejskiego centrum, miejsca zamieszkania i galerii handlowej:
• Od jakich czynników zależą intensywność korzystania z tych przestrzeni i ich społeczne funkcje?
• Czy korzystanie z galerii handlowych przez nastolatki układa się w uniwersalny, ponadlokalny wzór typowy dla tej generacji?
• Czy w mieście – jako całości społeczno-przestrzennej – można wyróżnić specyficzne, lokalne wzory socjalizacji do życia w sąsiedztwie, przestrzeni publicznej i zbiorowości terytorialnej?
dr Marta Smagacz-Poziemska jest adiunktem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania badawcze oscylują przede wszystkim wokół socjologii miasta, socjologii przestrzeni, społeczności lokalnych, problemów społecznych, rewitalizacji. Od 2015 roku kierownik projektu badawczego NCN „Różnice i granice w procesie tworzenia wielkomiejskich społeczności sąsiedzkich. Studium społeczno-przestrzenne”. Autorka książki Revitalisation of Urban Space. Social changes in Krakow’s Kazimierz and the Ticinese district in Milan (2008, Edizioni Plus, Pisa); współautorka książek: Wykluczone sąsiedztwa. Społeczne aspekty rewitalizacji w przestrzeni wielkiego miasta (2007), Dzieci ulicy. Studium szczególnego problemu miejskiego (2011), Nasze problemy. Bezrobocie i bieda we współczesnym społeczeństwie polskim (2011). Autorka i współautorka artykułów naukowych dotyczących wymienionych zagadnień.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
