Prawie niewidzialni to obejmująca lata 1929-1939 pierwsza część fabularyzowanej opowieści o losach rodzeństwa karłów, aktorów cyrkowych i teatralnych – Anieli i Stefana Pycków, pochodzących ze Strzegowa na Mazowszu. Historia opowiadana ustami Stefana Pycki (1906-1979) rozpoczyna się w rodzinnym Strzegowie w latach poprzedzających epokę wielkiego kryzysu. Rokiem przełomowym dla obojga rodzeństwa jest rok 1932, kiedy to najpierw Stefan, a potem Anielka (1924-1975) zostają zaangażowani do znanego i cenionego w tamtych czasach berlińskiego cyrku Apolonii i Carla Schaeferów „Schaefer’s Liliputaner”. Zespół liczący ponad trzydzieści osób niskiego wzrostu wszędzie budzi ogromne zainteresowanie. Siedem lat rodzeństwo Pycków podróżuje wraz z cyrkiem państwa Schaeferów niemal po całej Europie. Odwiedzają m.in. Paryż, Amsterdam, Rzym, Palermo, Londyn, Brukselę, biorą udział w Wystawach Światowych, występują w największych miastach Niemiec. W roku 1935 rodzi się wielka i niespełniona miłość Stefana do Klary Lis, aktorki niskiego wzrostu, pochodzącej z Budapesztu. Powracającym motywem Prawie niewidzianych jest rodzenie się hitlerowskiego nazizmu, oglądane w Norymberdze, Monachium czy Berlinie okiem „podwójnego podczłowieka” – Słowianina i karła. Latem roku 1939 cyrk zostaje czasowo rozwiązany i Aniela i Stefan wracają do Polski. Opowieść kończy się w przededniu II wojny światowej, ostatniego dnia sierpnia 1939 roku.

Dzięki publikacji Czytelnik przeżyje nowe spotkanie z Witkacym: ujrzy go jako rozmówcę i teoretyka rozmowy; podważającego religię poszukiwacza Absolutu; obywatela podbitego państwa pozującego do zdjęć w stroju kolonialisty, człowieka współczującego cierpiącej musze i psom na łańcuchach, o krok od konwersji na buddyzm. Najważniejsze problemy etyczne dwudziestego wieku – dialog, stosunek do religii, kolonializm, ekologia, wielokulturowość – znajdują odbicie w biografii i twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza: nie tylko w powieściach i dramatach, ale i w listach, komentarzach, tekstach publicystycznych. Autorka podejmuje temat dotychczas niezbadany: rekonstruuje poglądy etyczne artysty, wnikliwie śledząc ich rozwój, złożoność, ukazując źródła i artystyczne konsekwencje. Wydobywa szczeliny między deklaracjami a poglądami wynikającymi z tekstów, sytuuje na tle najważniejszych twórców epoki, pokazuje dramatyczne zwroty, a wreszcie i to, że etyka Witkacego rodziła się w dialogu z Innymi – i tylko dzięki sztuce ich głosy mogły wybrzmieć.

Książka profesora Jana Wiktora Sienkiewicza Artyści Andersa. Continuita e novita jest długo oczekiwanym i niezmiernie ważnym w dziejach polskiej historii sztuki XX wieku wypełnieniem luki, w ramach ciągle nie w pełni rozpoznanego obszaru zagadnień związanych z polską plastyką powstałą poza granicami Polski. Głównym tematem opracowania, są dzieje plastyki polskiej w łonie 2 Korpusu generała Andersa, w których jak w soczewce przenikały się zarówno „continuita” jak i „novita” zjawisk i prądów artystycznych, charakterystycznych dla malarstwa europejskiego pierwszej połowy XX w. (z recenzji prof. zw. dr. hab. Andrzeja Kazimierza Olszewskiego) Dopiero po 1989 r. polska sztuka powstała poza krajem zaczęła przeżywać zasadnicze zmiany w obszarze systemów metodologicznych, a szczególnie w zakresie jej oceny i interpretacji, czego wyrazem była m.in. wystawa „Jesteśmy” zorganizowana przez warszawską Zachętę w 1991 r. Po opublikowanym przez Jana Wiktora Sienkiewicza opracowaniu naukowym poświęconym polskim galeriom sztuki współczesnej w powojennej stolicy Wielkiej Brytanii, pt. Polskie galerie sztuki w Londynie w drugiej połowie XX wieku (2003), monografiach twórczości artystycznej malarzy z polskiego Londynu związanych z Armią Andersa: Mariana Bohusza-Szyszki (1995), Wojciecha Falkowskiego (2005), Halimy Nałęcz (2007) i Ryszarda Demela (2010) oraz zbiorze studiów pt. Sztuka w poczekalni. Studia z dziejów plastyki polskiej na emigracji 1939-1989 (2012), najnowsze opracowanie Artyści Andersa jest wypełnieniem luki, a jednocześnie rodzajem klamry zamykającej do niedawna nierozpoznany kolejny obszar zagadnień związanych z XX-wieczną polską plastyką powstałą poza granicami Polski. Oddana do rąk czytelnika książka obejmuje ramy czasowe od wyjścia Polskich Sił Zbrojnych (zwanych Armią Andersa) w 1942 r. z terenów ówczesnego ZSRR aż po rok 1949, w którym to zakończyła się rzeczywista opieka generała Władysława Andersa nad uratowanymi polskimi żołnierzami-artystami. Wówczas to mieszkający na Wyspach Brytyjskich polscy malarze powołali do życia w Londynie awangardową grupę artystyczną pod nazwą Grupa 49. (z recenzji prof. zw. dr. hab. Jerzego Malinowskiego)

Podręcznik fotografii praktycznej Vogla cieszył się w swoim czasie ogromnym powodzeniem. Doczekał się czternastu reedycji, wielu uzupełnień i tłumaczeń. Był to przewodnik objaśniający wszystkie sposoby używane w fotografii. Treść wzbogaca ponad sto rycin i fotografii szczegółowo pokazujących podstawy tej sztuki, najważniejsze ówcześnie stosowane techniki i najczęstsze błędy. Podaje zasady optyki oraz obchodzenia się ze starymi aparatami, ustawiania kompozycji itd. Z pewnością będzie to gratka nie tylko dla każdego bibliofila, ale i miłośnika robienia zdjęć. Książka jest oprawiona w twardą okładkę, posiada dopasowane kolorystycznie kapitałki i wstążeczkę czytelniczą.

Franciszek Sobieszczański był wybitnym znawcą sztuki, historykiem i varsavianistą. Wśród wielu jego naukowych prac szczególne miejsce zajmuje obszerne dzieło - Wiadomości historyczne o sztukach pięknych. Było to pierwsze syntetyczne ujęcie polskiej historii sztuki ujmujące okres od czasów najdawniejszych po wiek XVIII. Książka jest ozdobiona pięknymi cynkografiami, których użyczali autorowi ze swych zbiorów kolekcjonerzy, historycy, a także sami artyści. Reprint tej obszernej, dwutomowej publikacji oprawiony jest w twardą, laminowaną na matowo okładkę. Całości dopełniają wstążeczki czytelnicze oraz ozdobne kapitałki.

This is the final volume of drawings and photographs from Danzig Baldaev and Sergei Vasiliev, which completes the Russian Criminal Tattoo Encyclopaedia trilogy. Danzig Baldaev documented over three thousand tattoos during a lifetime working as a prison guard. His recording of this esoteric world was reported to the KGB who unexpectedly supported him, realising the importance of being able to establish facts about convicts by reading the images on their bodies. The motifs depicted represent the uncensored lives of the criminal classes, ranging from violence and pornography to politics and alcohol. The illustrated criminals of Russia tell the tale of their closed society. With an introduction by historian Alexander Sidorov, exploring the origin of Russian criminal tattoos and their meaning today.

Imponujący dorobek chrześcijańskiej kultury i cywilizacji. Naprawdę wielka i bogato ilustrowana historia Kościoła od zarania po dzień dzisiejszy. Ojciec Guy Bedouelle – szwajcarski dominikanin, zasłużony profesor historii na uniwersytecie we Fryburgu – kreśli dzieje Kościoła od czasów pierwotnych aż do pontyfikatu Benedykta XVI, przywołuje wszystkie najważniejsze historyczne postaci. Nie unika opisu spraw bolesnych – sporów, schizm, krucjat, wypraw kolonizatorskich, ruchów protestanckich. W niezwykle interesujący sposób ukazuje, że Kościół nie rozwijał się w próżni, lecz nawiązywał dialog z innymi światopoglądami i wydarzeniami historycznymi. Autor opisuje, jak reagował ogół katolików, a także papiestwo i w ogóle hierarchowie, na nowe prądy filozoficzne, doktryny, ideologie, na nowe style życia, mody i trendy w sztuce. Równolegle do rozważań słownych, toczy się w tej książce historyczna opowieść za pomocą obrazów. Jest tu ponad 600 (!) ilustracji opatrzonych obszernymi podpisami - komentarzami, które dopowiadają to, czego samo słowo wyrazić nie potrafiło. Wśród tych znakomitych świadectw minionych dziejów są dzieła najwybitniejszych twórców architektury, malarstwa czy rzeźby, takich jak Michał Anioł, Peter Rubens, Rembrandt albo Wit Stwosz. Rozdział XII autorstwa polskiego historyka Kościoła, ks. prof. Jacka Urbana (Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie) to znakomite uzupełnienie rozważań szwajcarskiego dominikanina, podkreślające wkład polskiego katolicyzmu do spuścizny Kościoła powszechnego. Pierwsza w Polsce taka publikacja!

Biografia napisana przez Petera Ackroyda ukazuje mroczne prawdy, które kryją się za twórczością Alfreda Hitchcocka, jednego z najsłynniejszych dwudziestowiecznych reżyserów filmowych Alfred Hitchcock był dziwnym dzieckiem: samotny tłuścioch, karmiący się żarliwymi trwogami i niemniej gorącymi ambicjami żył w izolacji od rówieśników. Wyobraźnia jednak nie dawała się zamknąć w ścianach domu, więc planował wielkie podróże wzdłuż i wszerz Europy, do czego wykorzystywał kolejowe rozkłady jazdy. Jak więc do tego doszło, iż ten płochliwy malec stał się jednym z najbardziej szanowanych i cenionych reżyserów filmowych w historii? W wieku dorosłym Hitchcock bardzo starannie kontrolował to, jaki jego portret kreśli prasa i niektóre wydarzenia ze swego dzieciństwa bardzo rozbudowywał i upiększał, podczas gdy inne spychał w cień. Peter Ackroyd jednak sięga głębiej i pokazuje nam skutki: oto dumny ze swych sytuacyjnych żartów człowiek, który nawet w chwilach wesołości w głębi ducha pozostawał ponury i który codziennie tłukł jedną filiżankę, aby nieustannie przypominać sobie o kruchości życia. W książce Ackroyda na chwilę migają wielkie gwiazdy kinowe, trochę na wzór słynnych cameo, pojawiających się w jednym, góra kilku kadrach filmu samego reżysera: widzimy Grace Kelly, Careya Granta czy Jamesa Stewarta, jak są zdegustowani jego pełnym dystansu stylem reżyserowania. Że była w tym pewna bezwzględność, o tym w sposób może najbardziej przekonujący świadczy fakt, iż w trakcie zdjęć do Ptaków Tippi Hedren została posiniaczona i pokaleczona przez najprawdziwsze, przerażone ptaki. W swojej znakomitej książce Peter Ackroyd stara się dotrzeć do sedna naznaczonego okrucieństwem i pragnieniem dominacji życia i twórczości Alfreda Hitchcocka, jednego z najsłynniejszych dwudziestowiecznych reżyserów filmowych, który w przeciągu ponad pięćdziesięciu lat nakręcił ponad pięćdziesiąt filmów, z których wiele portretuje psychotycznych morderców. „Ta niesłychanie przenikliwa biografia odsłania przed nami mechanizmy psychologiczne, które sterowały mistrzem filmów grozy”. THE GUARDIAN

„Jest to praca z pogranicza antropologii kulturowej i socjologii kultury ukierunkowanych językoznawczo, ze swoim bogatym w tym zakresie dorobkiem. Jest to także interesujące, a nawet w pewnych fragmentach nowatorskie studium socjologiczno-antropologiczne subkultury rap, pokazanej na płaszczyźnie porównań jej dwóch „narodowych” wariantów […]. Po lekturze recenzowanej rozprawy należy uznać, że może ona stanowić klucz do zrozumienia istoty kultury młodzieżowej, podłoża nieustannie odradzającego się w różnych częściach świata buntu i protestu młodzieży, a także do wytyczenia dróg dialogu z młodym pokoleniem, podstaw jego edukacji kulturowej i kulturalnej i, co ważne, edukacji społecznej, w dwóch różnych kontekstach państwowo-narodowych”. Prof. zw. dr hab. Halina Rusek, Uniwersytet Śląski „Praca lokuje się w obszarze bardzo dobrze metodologicznie przemyślanej i przeprowadzonej analizy antropologiczno-socjologicznej. Ma w pewnej mierze interdyscyplinarny charakter […].Badania tożsamości młodych Polaków i Ukraińców, prowadzone w dwóch krajach i językach, same w sobie stwarzają bariery i trudności komunikacyjne i badawcze. Autorowi udało się przeprowadzić i zinterpretować postawy, tożsamości i opinie o subkulturze rap, pozwalające na analizę porównawczą i poszukiwanie – niezależnie od różnic – wspólnych elementów obrazu rapu funkcjonującego w warstwie językowo-symbolicznej”. Prof. zw. dr hab. Tadeusz Paleczny, Uniwersytet Jagielloński B a r t ł o m i e j K o t o w s k i – doktor nauk humanistycznych, antropolog, filolog. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Jana Kochanowskiego. Ukończył studia doktoranckie z zakresu socjologii i antropologii kulturowej (2013) prowadzone przez Uniwersytet Warszawski, gdzie również obronił swoją dysertację (2015). Najważniejsze zainteresowania badawcze: antropologia lingwistyczna, antropologia tożsamości, antropologia młodzieży, antropologia współczesności, kultura popularna, semiotyka kultury, etnogra?a Federacji Rosyjskiej i Ukrainy, socjoantropologia.

180 photographs of Russian criminal tattoos with accompanying text from original Soviet Police Files.

Najpiękniejsze piosenki dla dzieci z muzyką Jerzego Wasowskiego. Zabawna i pogodna opowiastka poszerzająca wyobraźnię małego słuchacza. Wyjątkowi wykonawcy (szczegóły poniżej). Nowe, barwne aranżacje Michała Jurkiewicza. Ponad 2 godziny znakomitej zabawy! Obsada (w kolejności pojawiania się): Głos: Grzegorz Wasowski, Autor: Krzysztof Wakuliński, Armand (kogut): Sławomir Pacek, Misia: Nina Sadowska, Wisia: Martyna Madej,Krzyś: Szymon Bogdański, Zbyś: Wojciech Jasiński (wszystkie dzieci - z Chóru ARTOS im. W.Skoraczewskiego), Wesoły Antoni: Kacper Kuszewski, Bonifacy: Krzysztof Gosztyła, Rondelek i Chochelka: Jacek Bończyk i Arkadiusz Brykalski, Dora i Flora: Anna Sroka-Hryń i Monika Węgiel, Babcia Kapturka: Izabela Dąbrowska, Czerwony Kapturek: Paulina Korthals, Zegarletta: Irena Santor, Wilk: Jan Janga Tomaszewski, Królowa Humoryna: Dorota Miśkiewicz, Bogini Latosia: Magda Smalara, Lilijka i Finka: Paweł Paprocki i Marcin Przybylski, Szarotka i Stokrotka: Piotr Piksa i Krzysztof Szczepaniak,Pan Parker: Piotr Garlicki, Burmistrz z Pacanowa: Wiktor Korzeniewski, Bemolina: Ewa Konstancja Bułhak, Nutka: Joanna Lewandowska, Wrzaskiniowcy: Marcin Januszkiewicz i Maciej Makowski, Speaker: Monika Wasowska

Współczesny design to tylko narzędzie do kreowania użytecznych przedmiotów czy również odpowiedzialne „projektowania” procesów społecznych, symbolicznych znaczeń i głębszych więzi? Czy mimo postępującej światowej unifikacji, wciąż istotne pozostają lokalne różnice? Jeden z nurtów współczesnego designu czerpie inspiracje z tradycyjnych, często regionalnych form i wzorów, odkrywa na nowo stare techniki rzemiosła i rękodzieła, wykorzystuje lokalne materiały i aktywizuje miejscowe społeczności. Wrażliwi na lokalność projektanci starają się tworzyć zgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju, dbając o harmonię i równowagę w lokalnym otoczeniu. Niniejszy album jest próbą ukazania wzajemnych polsko-norweskich korelacji i punktów stycznych w tym szczególnym nurcie designu na przykładzie projektów z ostatnich piętnastu lat. Ilustracją tego zagadnienia będą prace zarówno już nagradzane i uznane w świecie jak i te najnowsze. Wśród prezentowanych artystów znaleźli się m. in.: Malafor, Jan Lutyk, Karina Królak, AP Dizajn, Fivetimesone, Kristine Five Melvaer, Anderssen&Voll, Andreas Engesvik, Olle Petter Wulum i Stian Korntvedt Ruud.

Wasowski dzieciom składa się z audycji wyprodukowanych w latach 70. przez Polskie Radio. PŁYTA 1 DOBRY POMYSŁ RUDUDU Muzyka: Jerzy Wasowski Tekst i słowa piosenek: Stefania Szuchowa OBSADA: Rududu: Irena Kwiatkowska Ojciec Rududu: Jan Ciecierski Narrator: Maciej Maciejewski Słoniątko Beczułka: Edmund Fidler Miś Rikiki: (???) Lisek Chytrusek: Zdzisław Słowiński PŁYTA 2 CYRK „PROMIEŃ SŁOŃCA” Muzyka: Jerzy Wasowski Tekst i słowa piosenek: Karol Matusiak OBSADA: Narrator: Andrzej Bogucki Dyrektor cyrku: Tadeusz Bartosik Burmistrz Chmurowa: Aleksander Dzwonkowski Oraz: Magdalena Celówna, Teresa Hering, Joanna Jedlewska, Danuta Mancewicz, Alicja Rojek, Jacek Hilchen, Witold Kałuski, Jerzy Kozakiewicz, Lech Ordon, Andrzej Seweryn

Pozycja wydawnicza, która ukazała się w serii: FILMO!ZNAWCY. Polski film dokumentalny w XXI wieku to 16 artykułów omawiających polskie kino dokumentalne ostatnich lat. Tom składa się na panoramiczną próbę spojrzenia na przeobrażony w początkach obecnego stulecia krajobraz rodzimego kina niefikcjonalnego, które bujnie rozwija się w nowych realiach społecznych, politycznych, instytucjonalnych, obyczajowych, mentalnych i medialnych. Ta wielogłosowa i różnorodna tematycznie prezentacja polskiego filmu dokumentalnego na progu XXI wieku przynosi interesujące i wielostronne świadectwo jego bujnego rozwoju, godnego bogatych tradycji minionej epoki.

W XVIII w. Jelenia Góra stała się ważnym ośrodkiem rzeźbiarskim, głównie za sprawą utalentowanej rodziny Bechertów, prężnie działającej w pierwszej połowie stulecia, oraz Augustina i Heinricha Wagnerów, aktywnych od lat 70. Rozpoznanie obfitej i odznaczającej się wysoką klasą artystyczną twórczości Bechertów pozwoliło nie tylko znacznie poszerzyć wiedzę na temat śląskiej rzeźby barokowej, ale również dokonać istotnych przewartościowań w obrazie nowożytnej sztuki tego regionu, w którym do niedawna nie dostrzegano znaczenia Jeleniej Góry. W książce uwzględniono ponadto wielu innych rzeźbiarzy pracujących w tym mieście, w większości o nieznanym obecnie dorobku, a także artystów spoza Jeleniej Góry, którzy pozostawili tam co najmniej jedną pracę.

Edmund de Waal, znany brytyjski ceramik i pisarz, zabiera czytelnika w intymną podróż tropem porcelany, obsesji swojego życia. Aby poznać tajemnice „białego złota”, początkowo planuje odwiedzić „trzy białe wzgórza”: w Chinach, Niemczech i Anglii. Z czasem jego poszukiwania zmieniają się w podróż dookoła świata, podczas której artysta odwiedza nie tylko warsztaty i fabryki, ale także komnaty alchemików; poznaje nie tylko losy filiżanek i porcelanowych figurek, lecz również dzieje ludzkich namiętności, pragnienia bogactwa, doskonałości i czystości. De Waal ma ogromny dar odnajdywania piękna – zarówno w przedmiotach, jak i w słowach. O tym właśnie jest jego książka: to bardzo plastyczny, liryczny i intrygujący zapis historii poszukiwania piękna. „W „Zającu o bursztynowych oczach”, swojej pierwszej książce, de Waal zrekonstruował rodzinną historię, posługując się opowieścią o kolekcji japońskich bibelotów. W „Białym szlaku” droga prowadzi do źródeł porcelany, bliskiej sercu autora, z zawodu garncarza, którego „domeną” są „białe miseczki”. „Biały szlak” zaczyna się i kończy w Jingdezhen, chińskiej kolebce porcelany. Zataczając krąg, autor ewokuje kształt garncarskiego koła i swojej „białej miseczki”. Wszystko jest bowiem na tym świecie ciekawe, ale musi się nam trafić przewodnik pokroju de Waala, fachowiec i pasjonat, piszący o sobie i przemierzanej drodze tak bezpretensjonalnie i żwawo, że ożywają wspomnienia o własnych wojażach i budzi się tęsknota za nowymi podróżami. Nową książkę de Waala polecam miłośnikom porcelany i podróży szlakiem własnych namiętności, amatorom bieli i minimalizmu w sztuce oraz entuzjastom rzemiosła. Jego czas kończy się nieubłaganie, bo w dobie wirtualnej giną manualne zawody i zdolności. „Biały szlak” to nostalgiczny znak epoki – pożegnalne elogium na cześć rzemiosła.” Ewa Kuryluk „Historia porcelany opowiedziana w „Białym szlaku” zaskakuje i zdumiewa, łącząc sztukę, rzemieślnictwo, politykę i religię z poczuciem narodowej tożsamości oraz dzikiej, czasem destrukcyjnej obsesji.” Geoff Nicholson, „Los Angeles Times” „„Biały szlak” to wyjątkowa książka napisana przez wyjątkowego człowieka. Poliglota, erudyta, pasjonat sztuki, literatury i historii, bezgranicznie ciekawy świata i niewiarygodnie staranny, a także obdarzony głębokim zmysłem moralnym – taki właśnie jest de Waal, który jak nikt inny potrafi opowiadać z pasją o małych porcelanowych dziełach.” Ben Downing, „The Wall Street Journal” „De Waal jest mistrzem opowiadania historii niewielkich przedmiotów. Tylko on potrafi tak przenikliwie spojrzeć na porcelanową zastawę. To jego mała obsesja – bo w końcu ilu jest na świecie ludzi, którzy przed snem nie liczą baranów, lecz porcelanowe filiżanki?” Thessaly La Force, „The New Yorker” „Proza de Waala, elegancka i zmysłowa, ukazuje nie tylko historię ceramiki, ale również głęboką miłość autora do porcelany.” Kevin O’Kelly, „The Christian Science Monitor” „Liryczne połączenie historii sztuki, wspomnień i filozofii. W swojej metaforycznej prozie de Waal wprowadza nas w zawiły i fascynujący świat porcelany, a także opisuje historię swojego małego szaleństwa.” „Kirkus Reviews” „Niezwykłe rozmyślania nad tym, co się dzieje, gdy odpowiednio zmieszana glina trafi do rozżarzonego pieca […]. Podróżując od Jingdezhen, przez Drezno i Anglię, aż po Karolinę Południową, de Waal odkrywa historie eksperymentatorów pragnących uchwycić sedno porcelanowej magii, opanowanej przed stuleciami przez Chińczyków.” „Library Journal”

Autor albumu, długoletni kapitan PLO na 144 stronach formatu A-4 prezentuje ok. 600 znaczków pochodzących z Jego wielokrotnie większej kolekcji.Są tam znaczki prezentujące bitwy morskie począwszy od flot wiosłowych w starożytności, przez walki flot żeglugowych od XVI do XIX w., a skończywszy na bitwach flot już statków parowych podczas I Wojny Światowej.Album przeznaczony jest nie tylko dla filatelistów marynistów, ale również dla osób interesujących się żeglugą, okrętami i statkami, jej rozwojem i zbrojnymi działaniami o dominację w świecie.Oprócz fragmentów bitew uwiecznionych na znaczkach, prezentowane są tam również najsłynniejsze obrazy o tej tematyce namalowanych przez znakomitych malarzy marynistów.

W książce oddanej w Państwa ręce pochyliliśmy się nad filmami odrzuconymi, niechcianymi i zbędnymi, które wystarczyło poddać recyklingowi, by odkryć istne wysypisko znaczeń. Recykling ten nie równał się jednak prostemu zatarciu granic między kulturą niską a wysoką - interesowała nas przede wszystkim sama dynamika procesów inkluzji i ekskluzji, pozornie niewinna, a w rzeczywistości polityczna, ustalająca kanony oraz kształtująca wyobrażenia widzów nie tylko o kinie, lecz także rzeczywistości. Przeciwstawiając się akademickim resentymentom za kanonem, uprawiamy semiotykę śmieci, w ramach której hegemonię estetyki zastąpiliśmy krytycyzmem innego rodzaju, opierającym się na diagnozie zjawisk społecznych, politycznych czy kulturowych. Dlatego też w niniejszej publikacji Alain Resnais sąsiaduje z Lloydem Kaufmanem, niszowe kino meksykańskie z filmami studia The Asylum, zaś ostrze krytyki skupia się na Hollywood, a nie na Bollywood.

Autorka prezentuje działania współczesnych polskich artystów z perspektywy pedagogicznej. Poszukuje wątków wspólnych podejmowanych przez artystów i pedagogów krytycznych, dokonując analizy wybranych projektów artystycznych polskiej sztuki współczesnej, opisując je oraz sytuując w kontekście pedagogicznym. Przedstawia wychowawcze możliwości sztuki z perspektywy pedagogiki krytycznej, wskazując nie tylko na walory estetyczne dzieł, lecz także na tolerancję, dialog z drugim człowiekiem, relacje międzyludzkie, podmiotowość, demokrację w wychowaniu.Publikacja jest znakomitym źródłem wiedzy o wybranych dziełach polskiej sztuki współczesnej do wykorzystania przez nauczycieli w pracy z młodzieżą i dorosłymi oraz doskonałym uzupełnieniem wiedzy o sztuce współczesnej dla pedagogów.

Otl Aicher (1922–1991) – jeden z najsłynniejszych i najważniejszych niemieckich projektantów graficznych. Zaprojektował między innymi identyfikację wizualną olimpiady w Monachium (1972), logotypy takich firm jak ZDF, Lufthansa, BASF, Braun. Piktogramy jego autorstwa przedstawiające dyscypliny sportu są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych użytkowych znaków graficznych na świecie. Zajmował się także typografią, zagadnieniami teoretycznymi związanymi z projektowaniem przestrzeni oraz pracą edukacyjną. w krytycznych sytuacjach można dostrzec, w jak niewielkim stopniu nasza wiedza i nasze działania pozostają jeszcze w relacji wzajemnej zależności, jak bardzo nasze czyny są oderwane od naszej znajomości spraw. o naszym świecie wiemy więcej, niż kiedykolwiek do tej pory, także o istniejących dla niego zagrożeniach, zagrożeniach dla przyrody i klimatu, zagrożeniach płynących z naszej cywilizacji, a mimo to działamy i zachowujemy się tak, jakbyśmy tę całą wiedzę całkowicie ignorowali. fragment posłowia