W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Ignacy Jan Paderewski był nie tylko wybitnym pianistą, ale także politykiem i społecznikiem, a przede wszystkim – wielkim patriotą. Choć Paderewski miał wyjątkową łatwość zdobywania sympatii innych, swoją oszałamiającą karierę zawdzięczał w głównej mierze… kobietom. To one, jego muzy, żony i kochanki praktycznie go stworzyły, czyniąc z niego gwiazdę międzynarodowego formatu. A kobiet było w jego życiu wiele, bowiem ten niewysoki mężczyzna z burzą rudych włosów na głowie, jak przysłowiowy magnes przyciągał przedstawicielki płci pięknej i to nie tylko te urodziwe, lecz także te wpływowe, ale przede wszystkim obdarzone niebanalną osobowością. Dla niego zdradzały i porzucały mężów, wykorzystywały znajomości, by ułatwić mu karierę.
Na szagę… to po prostu historia wybranych wydarzeń z dziejów miasta, czasami niezwykłych, zazwyczaj na krótko poruszających opinię publiczną i szybko zapominanych. Zaczynamy lekturę od primaaprilisowej informacji „o miejskiej kolejce górskiej” i opowieść ta nadaje ton kolejnym przedstawionym historiom. Ton dowcipny, czasami sarkastyczny, i nic w tym złego, aby o sprawach mniej czy bardziej poważnych pisać z przymrużeniem oka, nawet o żebractwie. (…)
Wielką zaletą jest świetnie dobrany materiał ilustracyjny, który nie tylko uzupełnia tekst, ale jest jego integralną częścią. Nie należy się spieszyć podczas lektury książki, czytanie „na szagę” nie jest wskazane. Trzeba się nią niespiesznie delektować.
„Poznaj Poznań” – to cykl wydawniczy odkrywający różne karty historii grodu Przemysława. Prezentujemy w nim zarówno charakterystyczne dla Poznania obiekty architektoniczne, jak i mniej lub bardziej ważne wydarzenia z przeszłości.
Dotychczas w serii „Poznaj Poznań” ukazały się:
„Ratusz” Magdaleny Mrugalskiej
„Zamek Cesarski” Janusza Pazdera
„Twierdza poligonalna” Przemysława Maćkowiaka
Książka Katarzyny Rozmarynowskiej to monografia poświęcona gdańskim ogrodom publicznym: promenadom spacerowym, parkom i zieleńcom, niegdyś tętniącym życiem, dziś często zapomnianym i powoli znikającym z krajobrazu miasta. Autorka przedstawia historię prawie czterdziestu miejskich ogrodów – od Błędnika (1708) po modernistyczne zieleńce z lat trzydziestych XX wieku. Czytelnik znajdzie tu również informacje o sposobie zarządzania zielenią miejską i postaciach związanych z miejscowym ruchem ogrodniczym, a także, w zarysie, tło kulturowe pojawienia się w miastach ogólnodostępnej zieleni publicznej.
Książka ma charakter naukowy, przeznaczona jest jednak dla szerokiego grona czytelników. Wszechstronny i obszerny materiał ilustracyjny (archiwalne ryciny, mapy i pocztówki oraz współczesne zdjęcia i rysunki) sprawia, że praca ta może służyć jako bogaty w informacje przewodnik po gdańskich ogrodach.
Ogrody odchodzące…? są plonem wieloletnich doświadczeń zawodowych i badań naukowych autorki, prowadzonych na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej z nadzieją, że wydobycie z zapomnienia gdańskich miejskich ogrodów przyczyni się do ich ocalenia i poprawy wizerunku miasta, ponieważ, jak dowodził na początku dziewiętnastego wieku krakowski polityk, botanik i ogrodnik hrabia Stanisław Wodzicki (1764–1843), z ogrodów właśnie wysnuć można „wniosek na cywilizację narodów”.
Pierwsza na rynku książka dla dzieci pokazująca wnętrza XX-wiecznego dworu wiejskiego
Jaś Ogonek, mała mysz, marzył o tym od dawna. Zmęczony życiem na wsi, wyrusza w poszukiwaniu przygody w wielkim świecie. I tak trafia do dworu wiejskiego właścicieli folwarku.
Oto niezwykła książka, która pomoże dzieciom zapoznać się z wnętrzami dworu wiejskiego z początku XX wieku. Wspólnie zajrzymy do pokojów wszystkich jego mieszkańców, a także do pomieszczeń pełniących kluczowe dla domu funkcje (kuchnia, kredens, jadalnia, stajnia z wozownią).
Jaś Ogonek szybko odkryje, że ma niezwykły dar – potrafi rozmawiać z przedmiotami. Dzięki temu dowiemy się:
• czym zajmował się pan domu,
• dlaczego kuchnia to kiepskie miejsce dla myszy,
• po co komu globus,
• dlaczego fortepian to taka maruda,
• skąd niedźwiedź w sieni,
• gdzie prowadziła winda,
• dlaczego żurnale są tak obrażalskie.
Nad poprawnością merytoryczną publikacji czuwał Jan Skuratowicz, profesor nadzwyczajny Instytutu Historii Sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, specjalizujący się w nowożytnej architekturze rezydencjonalnej. Piękne i pełne szczegółów ilustracje przygotowała rysowniczka Karolina Ostrowska.
Do lektury zapraszamy szczególnie rodziców z dziećmi w wieku przedszkolnym, uczniów szkół podstawowych i ich wychowawców.
„Teleexpress” – mimo fatalnego czasu emisji, bo o 17.15 zdobył niebywałą popularność. Przed telewizorem siadało od 18 do 20 milionów Polaków codziennie. Bywały dni, że nawet 22 miliony. W książce „Kogo rozjechał TELEEXPRESS?” autor, po 30 latach od pierwszej emisji, ujawnia kulisy powstania oraz sukcesu programu.
Oskar Maria Bramski (herbu Awdaniec) urodził się w 1947 r. w Międzyrzecu Podlaskim, w rodzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych. Młodość spędził w Zamościu. Studia ukończył w Warszawie na SGPiS /obecnie SGH/, a potem Instytut Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w dzienniku „Sztandar Młodych”. Doszedł do funkcji sekretarza redakcji, gdy redaktorem naczelnym był Aleksander Kwaśniewski, późniejszy prezydent RP. Współtworzył pierwsze w Polsce pismo komputerowe „Bajtek”. W 1986 r. przeszedł do TVP, do Warszawskiego Ośrodka Telewizyjnego, zostając pierwszym szefem „Teleexpressu”, który stworzył Józef Węgrzyn.
Kiedy w 1978 roku Zofia Rydet zaczęła zdjęcia do swego największego cyklu, nic nie zapowiadało, że powstanie rzecz potężna. Fotografka, znana już wtedy szerszej publiczności, zbliżała się powoli do siedemdziesiątki. Wydawało się, że zrobiła dostatecznie wiele: opublikowała albumy Mały człowiek, Świat wyobraźni Zofii Rydet oraz Obecność, była nieustająco obecna w życiu wystawienniczym, bezustannie fotografowała. A jednak to dopiero pod koniec swojego życia twórczego, rozpoczętego stosunkowo późno, stworzyła jedno z największych dzieł w historii polskiej fotografii: niezwykle ważne i wybitne. Nadała mu nazwę Zapis socjologiczny 1978-1990 (ta druga data pochodzi od roku, w którym przestała fotografować). To w sumie około dwadzieścia tysięcy zdjęć, głównie portretów Polaków we wnętrzach, w znakomitej większości mieszkańców wsi. „Zapis” jest cyklem niebywale gęstym, składającym się z twardych, pozbawionych czułostkowości portretów ludzi patrzących prosto w obiektyw. Oni wszyscy wyglądają, jakby przygotowywali się do … no właśnie, by przejść do historii, tak są pewni swego; a także, ponieważ wiele tu osób starych, jakby mieli za chwilę, tuż po wyzwoleniu migawki, przejść na drugą stronę. Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990 to pierwsze wydawnictwo zakrojone na tak szeroką skalę, próbujące przybliżyć olbrzymi cykl, który nigdy nie doczekał się formy ostatecznej – ani za życia fotografki, ani później. Nie jest również przypadkiem, że książka powstała w Gliwicach, mieście, w którym Zofia Rydet spędziła znaczną część swego życia – mówi Grzegorz Krawczyk, dyrektor muzeum w Gliwicach.
Wojciech Nowicki, autor wyboru zdjęć i eseju pisze: „W tych panach przestrzeni, możnowładcach osadzonych na mieszkaniach czy chałupach jest jakiś rys wielkości, nienaruszalna moc ludzi, którzy mogą wszystko: własne otoczenie kształtują jak im się podoba, choć, to też trudno przeoczyć, im są starsi, tym trudniej im walczyć z mnożącymi się przedmiotami”. Zapis socjologiczny jest również historią ludzi opowiedzianą przez towarzyszące im przedmioty, które przyrastają z czasem, by w końcu niemal ich zatopić.
Wydawnictwo dofinansowało Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest rezultatem wieloletniego projektu badawczego zajmującego się Zapisem Socjologicznym. Wzięły w nim udział: Fundacja Zofii Rydet z Krakowa; Muzeum Sztuki Nowoczesnej z Warszawy; Fundacja Sztuk Wizualnych z Krakowa oraz Muzeum w Gliwicach. Album liczy ponad 300 stron, zawiera niemal 200 zdjęć, w tym część nigdy przez Zofię Rydet nie wykorzystanych oraz ilustrowane kalendarium życia artystki.
Publikacja „Recepcja mediów przez dzieci w wieku szkolnym” pod redakcją Barbary Bonieckiej i Anny Granat jest trzecim tomem serii „Recepcja mediów” (…). Książkę tę oceniam jako potrzebną i ważną zarówno z punktu widzenia wiedzy w zakresie zmian społeczno-kulturowych, dokonujących się w polskim społeczeństwie, jak i w zakresie praktyki edukacyjno-wychowawczej. Autorzy poszczególnych opracowań zamieszczonych w tomie diagnozują wielostronnie i w sposób interdyscyplinarny recepcję mediów – radia, telewizji, Internetu – przez młode pokolenie odbiorców (użytkowników), oceniają wpływ mediów w formowanie młodego pokolenia oraz prognozują zmiany w tym zakresie, a także proponują pewne działania praktyczne w obszarze edukacji medialnej.
Z recenzji prof. UW dr. Hab. Józefa Porayskiego-Pomsty
Pierwsze od 23 lat wydanie najważniejszej w historii książki o fotografii. Jak pisze autorka, wszystko zaczęło się od jednego eseju o niektórych estetycznych i moralnych problemach wynikających ze wszechobecności utrwalonych fotograficznie obrazów. Ale im więcej myślałam o tym, czym są fotografie, tym bardziej stawały się sugestywne i skomplikowane.Sontag analizuje znaczenie i funkcję fotografii we współczesnym świecie. Czym w swej istocie jest fotografia? Co kryje się za gestem zdejmowania przedmiotu, a co za gestem zbierania zdjęć? W jakim stopniu fotografia interpretuje rzeczywistość? Jaka jest relacja między fotografem i obiektem oraz między zdjęciem a patrzącym? Z jakich powodów sięgamy po aparat fotograficzny? To zaledwie kilka z kwestii poruszanych w książce.Autorka przywołuje zdjęcia znanych fotografików, ale pisze też o fotografowaniu jako części codziennego życia, swoistym społecznym rytuale, starając się zrozumieć jego funkcję i sens.Książka Susan Sontag to zatem nie tylko błyskotliwy esej o fotografii, ale też pasjonująca analiza współczesnego świata. W końcu, jak sama pisze, zbierać fotografie to zbierać świat.
Czy potrafilibyście powiedzieć, skąd biorą się dźwięki? Czy wiecie, jaką piosenkę nucą krople deszczu? Czy umiecie zgadnąć, gdzie mieszka muzyka? Jeśli nie znacie odpowiedzi na te i wiele innych - muzycznych - pytań, sięgnijcie koniecznie po tę wesołą, bajecznie ilustrowaną książeczkę.
Czy zniszczyłeś już swój dziennik? Niszczysz tylko okazjonalnie? A może jeszcze nigdy tego nie próbowałeś? W każdym przypadku przed tobą całkiem nowe, niezwykłe doświadczenie! Nadchodzi rewolucja! Nadchodzi nowy rozdział w historii kreatywnej destrukcji! Nadchodzi NOWY ZNISZCZ TEN DZIENNIK!
NOWY ZNISZCZ TEN DZIENNIK to specjalny prezent na 10-lecie kultowego międzynarodowego bestsellera autorstwa kanadyjskiej artystki KERI SMITH, który odmienił życie ponad 7 milionów ludzi na świecie i na zawsze zmienił tradycyjne postrzeganie książki.
Wypróbuj NOWY ZNISZCZ TEN DZIENNIK, teraz kolorowy i pełen nowych zadań, zmienionych poleceń oraz tych najbardziej ulubionych w innej wersji. Odkryj nowe wskazówki do przekształcania, modyfikowania i rozwijania swojej kreatywności! Wyraź siebie w kolorze! Zbierz kolory i zmieszaj je z błotem, określ kolor swojego nastroju, rób kolorowe wyplatanki i testuj wszystkie barwy, które wpadną ci w ręce. Zanurz się, ubrudź i baw się!
„Kreatywna destrukcja osiągnęła większe rozmiary niż sądzisz! Zyskasz coś więcej niż zwykłe niszczenie stron tej książki, jeśli dasz się ponieść wyobraźni. Ten dziennik jest wytchnieniem, ucieczką, bezpiecznym rajem, siłą natury, wyzwaniem, manifestem, wyzwoleniem, ujściem, relacją społeczną, przyjacielem, eksperymentem, doznaniem fizycznym, odwagą, tajemnicą, narzędziem, terapią, eksplozją. Zaufaj mi. On potrafi odmienić Twoje życie. Jest w nim coś niemal mistycznego i zrozumiesz, co mam na myśli, kiedy już zaczniesz.
Jesteś TU!
Istniejesz!
Twórz!
Zostaw ślad!
*&^% … to!
Gotów? Nadszedł czas.”
KERI SMITH
Z medycznego punktu widzenia Lemmy już dawno powinien być martwy. Po latach życia na krawędzi jego krew ma skład chemiczny, który zabiłby innego człowieka. Oto historia najostrzej imprezującego, najmocniej używającego życia szaleńca w muzycznym biznesie. Ian Fraser Kilmister urodził się w Wigilię 1945 roku. Już jako pacholę zauważył, że laski lubią facetów z gitarą. Mając Elvisa i Buddy Holly’ego za drogowskazy Lemmy szybko wyrósł ponad lokalne walijskie zespoły, więc wyruszył do Manchesteru, na poszukiwanie nowych wrażeń. Nigdy nie obejrzał się za siebie. Początek kariery upłynął mu na dawaniu czadu w Rocking Vicars, kręceniu się na zapleczu koncertów Jimiego Hendrixa i muzykowaniu w Opal Butterfly oraz Hawkwind. W 1975 roku stworzył legendę - formację Motörhead. W trakcie swej trwającej trzy dekady z okładem kariery Motörhead wydali ponad 20 płyt, zdobyli nagrodę Grammy (w lutym 2005 roku, paradoksalnie za wykonanie coveru Metalliki!) i przeszli do historii rocka takimi kompozycjami jak „Ace of Spades”, „Bomber” i „Overkill”. Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie, ale głównodowodzącym zawsze był Lemmy. „Biała gorączka” to zapierająca dech w piersi podróż u boku faceta, którego ekscesy was ubawią, a czasem i zaszokują. U boku faceta, który pozostał wierny swojej ukochanej muzyce i swoim ulubionym grzesznym przyjemnościom. „Biała gorączka” to zaproszenie do szalonej jazdy u boku frontmana najgłośniejszego zespołu w historii rocka. Współautorka książki, Janiss Garza od 1987 roku pisze o muzyce rockowej i alternatywnej. Współpracowała m.in. z „RIP”, „Los Angeles Times”, „Entertainment Weekly” i „New York Timesem”. Na język polski „Białą gorączkę” przełożył Jarek Szubrycht, dziennikarz publikujący m.in. w „Przekroju”, „Dzienniku”, „Rzeczpospolitej” i portalu Onet.pl, autor „Bez litości”, pierwszej na świecie biografii Slayera.
W tej opowieści eseistycznej Calasso ukazuje epokę demonów rodzącej się weFrancji w XIX wieku nowoczesności. Charles Baudelaire (1821–1867) i bliscy mutwórcy mieli zaledwie jej„niejasne poczucie”. Ale byli jej posłuszni, szli za nią – Callasso ukazuje, wjaki sposób – i przecież ją ustanowili. Poeci, pisarze – malarze, rysownicy –kobiety z wielkiego świata i z półświatka: Baudelaire, Flaubert, Rimbaud,Mallarmé – Ingres, Delacroix, Degas, Manet – Berthe Morisot, Apolonia Sabatier,Victorine Meurent. Wszyscy oni z poczuciem zanurzenia w „przyrodzonej ciemnościrzeczy”. Złączeni „kultem widzialnych przejawów Niewidzialnego”.
To jest książka o tkance miasta. Sadk-Khan z pasją opisuje jego arterie: ulice pulsujące życiem, które wyzwalają w ludziach energię, sprzyjają innowacjom, i te, które nie zdają egzaminu. Ale ważniejszy od pasji jest w tej książce nowojorski pragmatyzm. Show me the numbers zwykł powtarzać burmistrz Michael Bloomberg, ilekroć odpowiedzialna za transport miejski Sadik-Khan przychodziła z nowymi pomysłami. Liczby często były zaskakujące, bo do urbanistycznej rewolucji doprowadziła w dużej mierze za pomocą skromnych środków. I to właśnie sprawia, że jej uniwersalny podręcznik jest lekturą fascynującą. I że może dostarczyć inspiracji mieszkańcom najrozmaitszych miast-od Rio po Kraków.
Niezwykła antologia dzieł malarstwa zachodu dokonana przez bardzo lubianą, znakomitą popularyzatorkę sztuki.
Doskonałe reprodukcje tysiąca obrazów i wnikliwe, zwięzłe komentarze, które przybliżają wielką sztukę i uczą na nią patrzeć.
Jeśli miałabym o sobie powiedzieć coś jednym zdaniem, to powiedziałabym, że kocham żyć!
Teresa Lipowska, znana i lubiana aktorka teatralna i filmowa, artystka kabaretowa, niezapomniany głos Teatru Polskiego Radia. Swoją rolą Barbary Mostowiakowej w serialu "M jak miłość" podbiła serca widzów w Polsce i za granicą. Wystąpiła w blisko stu pięćdziesięciu przedstawieniach teatralnych, ponad siedemdziesięciu filmach i wielu spektaklach radiowych. Została wyróżniona radiową nagrodą Wielki Splendor oraz platynową Telekamerą. W serdecznych rozmowach z Iloną Łepkowską zaprasza czytelnika do swojego świata. Przy aromatycznej herbacie snuje wspomnienia o domu i rodzinie, teatrze, filmie i radiu oraz codziennych troskach i wielkiej miłości. Tę podróż w czasie ubarwiają dziesiątki zdjęć z jej rodzinnego albumu.
Ilona Łepkowska, znana scenarzystka popularnych seriali (m.in. "M jak miłość", "Klan", "Na dobre i na złe", "Barwy szczęścia"), producentka filmowa i telewizyjna, felietonistka. Autorka powieści "Pani mnie z kimś pomyliła". Poznała Teresę Lipowską w czasie pracy nad "M jak miłość".
Gdy aktorka zdecydowała się na spisywanie swoich wspomnień, nie wyobrażała sobie, by rozmowy do książki o niej przeprowadził ktoś inny niż Ilona Łepkowska. Tak też się stało: Poczułam, że nie tylko powinnam, ale też chcę to zrobić. Później umówiłyśmy się w jej mieszkaniu na herbatę… - wspomina Ilona Łepkowska.
Świat w infografikach.Dzięki niezwykłemu narzędziu komunikacji, które nazywa się infografiką, poznawanie świata nie jest już trudne lub nudne.W tej książce znajdziesz intrygującą stronę historii naszej planety, ilustrowaną infografikami, które błyskawicznie wyjaśniają pozornie zawiłe zagadnienia. W prosty i zabawny sposób dowiesz się, jak zbudowana jest ziemia, jakie zwierzęta i rośliny ją zamieszkują.Zapraszamy w ekscytującą podróż!
Przeprowadzone przez panią Paulinę Sikorską badania nad rozwojem układów przestrzennych i zabudową dawnych majątków ziemskich na ziemi chełmińskiej oraz ich rolą w procesie kształtowania sieci osadniczej tego regionu doskonale wpisują się we wzrastające w naszym kraju zainteresowanie fenomenem krajobrazu kulturowego i zintegrowaną ochroną jego najcenniejszych elementów dla przyszłych pokoleń.dr hab. inż. arch. Małgorzata Rozbicka, prof. PWPodjęcie tematu książki jest uzasadnione od strony poznawczej i teoretycznej, jak też praktycznej. Zespoły dworsko-folwarczne, które można też nazwać majątkami ziemskimi, były przez setki lat istotnym elementem krajobrazu ziem polskich. W XX wieku niemal wszystkie zmieniły funkcję, a większość utraciła także dawną formę. Udokumentowanie ich przeszłości ma nie tylko walor poznawczy, ale także znaczenie praktyczne. Może być podstawą do ochrony pozostałości tych zespołów jako tworzywa tradycyjnego krajobrazu.Dr hab. inż. arch. Jakub Szczepański, prof. PG
Książka jest bez wątpienia pozycją wartościową, prezentującą tak teorię, jak i praktykę badawczą z obszaru nowoczesnej komparatystyki zajmującej się problematyką inter: interdyscyplinarną, interdyskursywną, intersemiotyczną, interartystyczną, intermedialną. Zarówno zbiera związane z nią wątki (ich część, mamy bowiem współcześnie do czynienia z niezwykle obszernym i różnicowanym przedmiotem badań inter), jak i wyznacza horyzont przyszłej możliwej refleksji porównawczej. Jeśli miałbym syntetycznie wskazać na zalety publikacji, wymieniłbym właśnie wspomniane: nowoczesność (zwłaszcza na polskim gruncie komparatystycznym, zdominowanym przez tradycyjne ujęcia historycznoliterackie) oraz przede wszystkim różnorodność zebranych artykułów, gwarantującą odkrywczą przygodę intelektualną na obszarze dzisiejszej komparatystyki.Dr. hab. Michał Kuziak, prof. UWZakład Komparatystyki Instytutu Literatury PolskiejUniwersytetu Warszawskiego
"Mój przyjaciel z Mazur powiada, że na nieśmieszne czasy potrzebne są śmieszne piosenki. O te weselsze proszą również moi fani po koncertach przypominając mi "Balladę popiętrową", "Tyle mi zostało co mi nakapało" i kilka innych. A ponieważ czasy nieśmieszne, według jednych już są a według jeszcze innych nadchodzą szybkimi krokami, postanowiłem je zarejestrować podczas koncertu w Teatrze Muzycznym w Poznaniu, w grudniu 2016 roku. I tak powstała płyta BALLADA O WYKLĘTYCH KREDKACH. PS. Nie wytrzymałem i dołożyłem kilka równie dobrych na te czasy, między innymi "JEDEN NARÓD, DWA PLEMIONA" i "JESZCZE JEDNA NOC, JESZCZE JEDEN DZIEŃ."
tracklista:
1. Ballada o zawziętej Krysi
2. Ballada o ciotce z wielkim naganem
3. Koncert życzeń (przedmowa)
4. Ballada o wyklętych kredkach
5. Easy Rider czyli pieszy jeździec
6. Jeden naród, dwa plemiona
7. Hańba, zdrada
8. Mickiewicz, Daukszewicz – śniadanie
9. Ballada popiętrowa
10. Tyle mi zostało co mi nakapało
11. Mój ostatni koncert
12. Jeszcze jedna noc, jeszcze jeden dzień
„Nie płacz kiedy odjadę” to najlepsze polskie przeboje z lat 50., 60. i 70. w wykonaniu Danuty Stankiewicz. Obok tytułowego utworu na płycie usłyszymy także „Serduszko puka w rytmie cza cza”, „Trzynastego” czy „Kochać”. Na albumie nie brakuje energicznych utworów, ale i nastrojowych melodii, a piękny głos Danuty Stankiewicz nadaje nowego brzmienia dobrze znanym i wpadającym w ucho tekstom.
tracklista:
1. Nie płacz kiedy odjadę
2. Złoty pierścionek
3. Dzisiaj jutro zawsze
4. Szesnaście lat
5. Rudy rydz
6. Alabama
7. Gdy mi Ciebie zabraknie
8. Serduszko puka w rytmie cza cza
9. Kochać
10. Trzynastego
11. Pamiętasz była jesień
12. Alibej
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
